Weekmenu

Zaterdag maakte ik voor het ventje een versgesneden steak tartaar met frietjes. Ikzelf ging voor een exotisch gemarineerd kalkoenfiletje met een ananasslaatje en frietjes.

Zondag probeerde we de filotaart met feta en courgettes van Jeroen. Erbij serveerde ik stokbrood, tzatziki en tarama en gelukkig dat we die erbij hadden, anders had de portie veel te klein geweest voor ons tweetjes. Wel lekker, dat dan weer wel!

Maandagavond heb ik het mezelf lekker makkelijk gemaakt. We aten een ovenschotel met gehakt en bloemkool. De bloemkool en de puree waren op zondag al klaar. Dus s avonds alleen maar samenvoegen en in de oven schuiven, dat is ook wel eens fijn!

Dinsdag aten we preistoemp met kip cordon blue. De eerste keer trouwens dat ik preistoemp maakte. We eten niet zo graag prei, maar he hij zat in ons groentepakket en zal gebruikt worden ook!

Woensdag ben ik er zowaar in geslaagd om een tweede veggiedagje deze week op het menu te toveren. Ongelooflijk maar waar. We eten Italiaanse veggieburgers met geroosterde pastinaak en worteltjes. Erbij deden we gebakken aardappeltjes met rozemarijn.

Donderdag eten we voor de laatste keer savooistoemp met rookworst. Nog een keertje lekker winters, dankzij de savooi in het groentepakket.

Vrijdag trekken we naar de supermarkt en dan heb ik het graag snel en simpel. Waarschijnlijk wordt het een wokschotel met scampi’s en noodles. Klaar in een paar minuten!

Weight Watchers Week 1

Week één zit erop, de kop is eraf. En met die kop is er ook ineens 1,9 kilo af.
Wat eigenlijk niet meer dan normaal is. Want van zodra een mens minder calorieën tot zich neemt dan gebruikelijk gaat het lichaam opzoek naar andere stoffen om te gebruiken om zichzelf in “actie” te houden. (Je weet wel…. Je lichaam heeft caloriën nodig om te functioneren, ook in rust.) Dus wat is het eerste wat het lichaam gaat verbranden als je minder calorieën eet?  Glycogeen of ook wel suiker. En in die lichaamssuiker zit heel veel vocht, dus de eerste weken van een dieet verlies je eigenlijk behoorlijk wat vocht. Pas na een week of drie begint je lichaam effectief “vet” te verbranden. Val je veel af tijdens de eerste weken van een dieet? Absoluut. Verdwijnt er effectief vet? De kans is klein. (Crash diëten zijn daar trouwens op gebaseerd. Zij laten je enkel vocht en zelf in sommige gevallen spiermassa.) Nu ik ben blij met mijn 1,9 kilo, dus mij hoor je niet klagen. Omdat ik in week eigenlijk bitter weinig te vertellen heb ga ik dit blogpostje schrijven over wat weight watchers eigenlijk concreet inhoud. Vooral omdat die vraag me deze week al verschillende keren is gesteld. So here goes.

 

Het principe van weight watchers is eigenlijk gebaseerd op het feit dat je lichaam alle voedingsstoffen nodig heeft. Ja ook vet en suikers.
Suiker is noodzakelijk voor het verteren van voedsel. Zonder suikers zou ons lichaam niet in staat zijn om effectief voedsel af te breken en te verteren.
Ook vet heeft ons lichaam nodig. Enerzijds omdat uit vet een deel van onze energie wordt gehaald, maar ook omdat  sommige vitaminen in eten enkel door vet kunnen opgehaald worden.
En ga zo maar door… alle voedingsstoffen hebben een functie in ons lichaam. Het enige nadeel is dat we door onze huidige consumptie van alles te veel binnenkrijgen dan we daadwerkelijk nodig hebben. Diëten waar bepaalde voedingsgroepen geschrapt worden zijn niet gezond voor het lichaam en worden afgeraden door artsen. (Je ziet dat al mijn bezoekjes aan diëtisten me echt wel iets hebben bijgebracht ) Weight watchers zorgt er in zijn programma dan ook voor dat je niets moet laten en dat eigenlijk alles mag.

Calorieën tellen hoeft gelukkig ook niet. (Ik heb daar nachtmerries aan overgehouden in het verleden!) Neen, iedereen krijgt zijn eigen potje aan dagpunten, afhankelijk van je lengte en je gewicht. Dit potje mag je in één dag besteden aan alles wat met voeding te maken heeft. Daarnaast heb je een voedingslijst waar zowat elk denkbaar product instaat met de puntenwaarde van dat product. Op deze manier weet je telkens hoeveel punten je iets kost. Groenten en fruit mag je zoveel eten als je wil. Verder moet je elke dag twee porties vet gebruiken, minstens 2 porties calcium en minimum 6 glazen water. Deze zaken zijn verplicht gezien je lichaam deze effectief nodig heeft om te blijven functioneren. Hoe je verder met je punten omgaat is volledig je eigen keuze, zolang je je puntentotaal maar niet overschrijdt.

Daarnaast krijg je ook een weekpotje. Hierin zitten punten die je over een hele week mag gebruiken. Hoe je deze gebruikt is ook weer volledig aan jezelf om te kiezen. Je kan ze allemaal gebruiken om naar een feestje te gaan of om op restaurant te gaan, maar je kan ook besluiten om er elke dag een paar puntjes van af te pingelen om je wat extra’s te gunnen. Natuurlijk is het niet de bedoeling om deze punten allemaal aan snoep te spenderen. Hoewel ik wel cursisten ken die dit doen en ook toch nog afvallen.

Alles kan en mag dus, hoewel je snel leert om verstandige keuzes te maken. M had dit weekend bevoorbeeld boules de berlin gekocht, die zijn 7 punten voor 80 gram. Laat me u alvast vertellen dat boules veel meer wegen dan 80 gram. J Maar laat ons nu toch stellen dat je 80 gram boules zou hebben, dan staat daar tegenover dat je voor 7 punten een vrije portie pasta mag eten. Pasta tot je verzadigt bent of je kan er behoorlijk wat brood mee eten.

Het valt eigenlijk best te vergelijken met shoppen vind ik. Stel je wordt verliefd op een belachelijk paar dure schoenen en je besluit ze te kopen. Wel dan is de kans groot dat je de rest van de maand op je budget zal moeten letten. Zo is het ook bij WW. Als ik die boule had opgegeten dan had ik de rest van de dag met mijn punten moeten spelen en minder moeten eten, maar dan had ik waarschijnlijk ’s avonds grote honger gehad.

Weekend!!!!

Af en toe werkt het ventje ook eens een weekendje niet.
En zo af en toe plakken we daar dan een extra dagje aan vast, zodat we een verlengd weekendje hebben. Heerlijk vinden we dat. Niet dat ons weekend gevuld was met ongelooflijk, wereldschokkende zaken, neen hoor…
Op vrijdag reden we richting thuishaven van de echtgenoot om een lang uitgesteld bezoekje aan zijn bomma te brengen. En wat een geluk dat we net nu vrijdag uitkozen om langst te komen. We wandelde binnen net enkele minuten nadat de dokter buiten gewandeld was. De bomma was die nacht raar geworden en had last gekregen van haar hart. Maar zoals we haar kennen had ze haar plan getrokken, niemand verwittigd en gewoon s morgens de dokter gebeld. Als we een paar minuutjes later waren binnengekomen dan had ze de doktersbriefjes waarschijnlijk mooi weggemoffeld en had niemand er ooit van geweten. Nu kregen we echter het hele verhaal en dat ze trouwens ook naar een hartspecialist moest van hem daar deed ze een beetje luchtig over. Maar het felle vrouwtje dat ze anders is vond ik niet terug in dat hoopje ellende dat op een stoel hing. We waren het huis nog niet goed en wel uit of we belde de schoonmama op, want de bomma zou nooit uit zichzelf haar kinderen opbellen. “Dan maken ze hun onnodig ongerust.” is haar levensmotto, denk ik. De schoonmama was dankbaar en ging er in de loop van de dag een aantal keer langst, nam de touwtjes in handen om een afspraak te maken bij de hartspecialist en belde geërgerd om haar beklag te doen omdat de natuurlijke dochter het allemaal niet serieus nam en er alleen maar lacherig over deed.
Ondertussen gingen wij boodschapjes doen in Nederland en reden we kilometers in het rond om naar onze favoriete beenhouwer te gaan.  In de namiddag maakte we een wandeling met onze twee fab doggies en maakte we ons klaar voor een avondje op restaurant met ons tweetjes.
Perfect op tijd arriveerde de hondensitter voor fab doggy en tussen die twee was het liefde op het eerste gezicht. Nu ja, tussen mij en de hondensitter was het ook vriendschap op het eerste gezicht geweest en ze staat nogal hoog in mijn lijstje van favoriete personen. Wij konden dus op stap met een gerust hart. Onze eerste halte werd een van onze stamkroegen voor een aperitiefje. (Hoewel ik erover twijfel of je een glaasje bruiswater mag rekenen onder een aperitiefje ) Het ventje ging als goede Antwerpenaar aan De Koninck, zo moet dat he! Lokale economie en dergelijke ondersteunen noemen ze dat. Tijdens ons apero momentje besloten we allebei dat we toch niet echt zin hadden in Marokkaan en besloten naar ons favoriet Griekse restaurantje te trekken. Daar deden we de aperitief nog eens over, deze keer met een lekkere ouzo. Daarna volgende onze klassieke keuze (tja als het lekker is dan nemen we hetzelfde he) een lekkere mezze schotel die we samen deelde . Daarna kwamen er voor mij gegrilde kipspiesjes en voor M. mixed grill. Onderling wisselde we mijn aardappeltjes uit tegen zijn Griekse pasta.  Een complementair koppel dat wij zijn niet normaal. De porties waren zoals altijd te groot, maar er ging een doggiebagje mee voor fab doggie. Volgens mij werd hij door het personeel zelf een beetje gemist, zo gewoon zijn ze dat hij ons meestal vergezeld.
Een dessertje lieten we achterwege, maar we sloten wel af met een lekkere kop koffie (thee voor mij) en het ventje nam er een echte Griekse metaxa bij.
Er zijn weinig dingen die we liever doen dan door het centrum van de stad dwalen met allemaal lichtjes aan. Het was dan ook echt genieten met ons tweetjes hand in hand door de verlaten straten van Antwerpen. Ondertussen luidop dromend over ons eigen appartementje in het centrum. Gezien we allebei totaal geen zin hadden om te wachtte op het openbaar vervoer en een taxi naar huis redelijk goedkoop is stapte we in een mini busje (ja heel ruim voor twee personen) en zetten we koers naar huis. De babysit en de hond lagen zwaar verliefd in de zetel te knuffelen, grote liefde die twee. M. trakteerde ons dames nog op een kopje thee en een amaretto voor E (de sitter) en schonk zichzelf nog een whisky in. (Daar had ik moeten weten dat het mis zou gaan….) Het werd nog een erg gezellige avond en rond half twaalf bracht M. haar veilig naar haar auto. (Klassiek als we zijn moeten vrouwen niet alleen door het donker lopen. J ) Het was pas toen hij zijn sleutel bij terugkomst niet in het sleutelgat kreeg dat ik besefte hoe dronken hij eigenlijk wel niet was. En dat dronken zijn werd gevolgd door heel erg ziek zijn nog een vijf minuten later. Ikzelf ging van “oh wat ben ik boos op jou” naar “oh wat vind ik dit zielig voor jou.” Uiteindelijk heeft het zorgzame in mij toch gewonnen. Ik heb hem een warm busje gemaakt voor zijn koude voetjes, hem glaasjes water gebracht op het toilet zodat hij zijn mond kon spoelen na al dat overgeven, hem geknuffeld en warm gewreven omdat hij het zo koud had in bed en uiteindelijk wakker gebleven tot ik 100% zeker was dat hij goed sliep. ( De dag daarna zijn we er trouwens achter gekomen dat het niet enkel de alcohol was die hem zo ziek maakte, maar ook het feit dat hij tonijn had gegeten ’s middags. Zoals vaste lezers wel weten is mijn echtgenoot zwaar allergisch aan vis. Zijn lever is dus overbelast geraakt door het proberen af te breken van de giftige stoffen in zijn lichaam door de vis en dan nog eens de alcohol erboven op…)

Gelukkig was er ’s morgens geen vuiltje meer aan de lucht en had hij zelf geen hoofdpijn. We trokken dus terug richting stad om op de markt verse groenten en fruit te gaan halen. Een muntthee’tje aan een van de kraampjes zorgde voor een lekkere opkikker in de morgen. Daarna gingen we op strooptocht en vonden voor 5 euro een reusachtig groentepakket waar we de hele week van kunnen eten. Ikzelf was dolblij toen ik eindelijk nog een kraam vond dat nog litchi’s verkocht en sloeg dan maar meteen een hele kilo in. Na ons marktbezoekje gingen we in een klein koffiebarretje waar de koffie voor je ogen gemalen wordt nog iets drinken en trokken daarna richting thuis. Niet veel later werden we bij de bomma verwacht voor haar verjaardags-borrel. Sinds dit jaar hebben we verjaardagsfeestjes met echte maaltijden afgeschaft. De grootouders worden een beetje te oud voor zoveel gedoe rond hun hoofd en wijzelf moeten er toch wel elke keer tijd voor vrijmaken. Dus vanaf dit jaar doen we aan verjaardag borrels. De bomma verraste me met een lekkere light ice tea en groene olijfjes. Het is echt een schatje!

Zondagmorgen was het tijd om nog eens achter het stuur te kruipen. We gingen dus een toertje rijden en maakte ineens een stop bij het tuincentrum. Gewoon wat inspiratie op doen want het is nog wat te vroeg en te koud om al te beginnen zaaien en planten. Daarna langst de bakker en een wandelingetje gemaakt door ons dorp zodat fab doggy zijn beweging ook had gehad. De rest van de middag brachten we in onze pyjama door in de keuken, het bad en vooral in de zetel met een dik boek.

Weekmenu

Weekmenu tijd!

Zaterdag was ik een beetje aan de luie kant. We hadden 10 euro krediet gekregen van flair (Ja ik kocht voor een keer de flair. Mijn excuus was dat ik dus wel ziek was he!) bij just eat en laat onze favoriete chinees nu net aan huis leveren via hen. Het werden dim sums met gebakken rijst en een beetje babi pangang, daarbij een lekker fris pintje. Want chinees daar hoort voor mij bier bij om de een of andere reden.

Zondag probeerde ik de champignons weg te werken die al een tijdje in de ijskast stonden. Ze kregen een tweede leven in een heerlijke supersnelle (10 minuten) maar vooral verse champignonsroomsoep. Daarna aten we een videe’tje met de laatste kroketjes uit de diepvries. Die zijn dan ook weer weg, opgeruimd staat netjes!

Maandag had ik het mezelf makkelijk gemaakt, want zondag maakte ik al de ultieme chili con carne klaar. Eventjes terug 20 minuten in de oven, rijst koken voor mij, aardappeltje poffen voor de hubby, zure room en gemalen kaas op tafel en smullen maar!

Dinsdag is het Jeroen-time. We gaven zijn gehaktbroodje met uieensaus en kropsla een kans. Een meevaller! Maar ja, buiten de vol au vent van Jeroen is er mij nog nooit iets echt dik tegen gevallen.

Woensdag maken we paella. Ik ben dol op paella en wat sommigen ook mogen beweren het is echt niet zo een vettig gerechtje als je zou denken hoor. Kippenblokjes, gamba’s, enkele gekookte mosselen, paprika en erwtjes en heel veel smaak… comfort food noem ik dat!

Donderdag heeft het ventje mogen kiezen en gaan we voor een klassieke worteltjespuree (maar met een twist! In plaats van een scheutje melk bij de puree ga ik voor een beetje yoghurt, een lichtzurige toets die echt past bij de worteltjes.) erbij komt een hamburgertje.

Vrijdag gaan we op restaurant! Voor onze kerstmis kregen we van de schoonouders een cadeaubox kado en die gaan we nu inruilen. We kozen voor Marokkaans restaurant Fez, een adresje waar we al verschillende keren over de vloer kwamen en toch wel redelijk tevreden van zijn.

Wat te doen op zondagmiddag

Wat doet een mens zoal op een luie zondagmiddag?

De topcollectie bekijken op één.

Neen serieus, dat is jeugdsentiment pur sang voor M. en mij.
Deze week was het 1991 en kon u ons luid zingend terugvinden op volgende nummers:

Altijd al een favoriet van mij geweest! En meezingen dat we deden.

We schamen ons een beetje te moeten toegeven dat we dit nummer allebei konden meezingen. Paul Severs he mensen.. wij, meezingen…. En wat ik vooral heel grappig vond was dat de leadzanger van Enzo (vlaamse boyband) backing vocal was van diezelfde Paul Severs! M. herkende hem niet, ikke natuurlijk wel. Want ik heb een oog voor BV’s, niet normaal!

De echtgenoot: “Zeg wie is die gast waarmee Stef Bos zingt?”
Ikke: “Bob Savenberg”
De echtegenoot: “Amaai, zingt die?”
Ikke: “Kennelijk.”
Stilte….

Ook een meezinger!

En voor jullie denken dat ik alleen maar zot ben van Vlaamse zangers. Deze toppers kwamen ook nog uit 1991:

Schoon is dat!

All time favorit!

Ge weet wel van de meebrulplaat: chaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaange”
Ik ben er trouwens pas dit weekend achter gekomen dat ze eigenlijk “take me to the magic of the moment” zingen en niet “take me to the macaroni” zoals ik als kind altijd zong. (Hoewel ik eigenlijk wel al een vermoeden had dat die macaroni daar niet op zijn plaats was!)

Weight watchers, there and back again

Lezers van het eerste uren herinneren zich waarschijnlijk nog wel dat ik mij regelmatig op een dieet stort.
Dezelfde lezertjes volgende mij op mijn vorige blogje en zagen mij in nog geen 9 weken tijd 10 kilo kwijt raken.

Toen wijzigde ik van blog en ook terug van levensstijl, want in de zomer trok ik van feestje naar feestje en toen kwam de winter en waren er nog meer feestjes. En etentjes en vakanties en belachelijk veel aperitiefjes met het liefje en met vrienden. Er waren culinaire uitstappen naar kaasfabrieken, oesterkwekerijen, cava kelders en ga zo maar door. En ergens langst de weg verloor ik al mijn aangeleerde technieken een beetje uit het oog. Bewust absoluut, ik zou liegen als ik zei dat ik me niet bewust was van zoveel zondigen. Het duurde ook weer een tijdje voor ik klaar was om de knop om te draaien en te beseffen dat ik terug wat kilo’s kwijt mocht raken. Slank dat zal ik nooit worden en ook niet willen worden. Vergeet vooral niet dat ik een echtgenoot heb die van rubensiaanse modellen houdt en zich op straat pas omdraait als de vrouw in kwestie minstens maat 44 heeft.
De afgelopen weken deed ik al een beetje van alsof, dan was er een kilo’tje af, dan kwam er weer 600 gram bij, maar sinds maandag ben ik dus terug lid van weight watchers. Ja terug weight watchers. Omdat het echt het enige is wat ik wil en kan volhouden… Niks moeten laten, maar eigenlijk gewoon een andere levensstijl. Het werkt voor mij in het verleden al verschillende keren 25 kilo en vorig jaar dus 10 kilo. Enige verschil hopelijk deze keer is het volhouden en niet alle kilo’s er weer aanlaten vliegen als gek.
Bloggen heeft me de vorige keer erg geholpen om vol te houden en mijn eigen resultaten bij te houden. Dus doe ik het gewoon deze keer weer!

En als ik jullie verveel met de dieet perikelen, dan lezen jullie gewoon niet, nah!

AH – VL

Ik weet niet wat ik ervan moet denken.
U weet allemaal ondertussen wel al dat ik een Nederlandofiel ben.
Als kleuter keek in naar kinderen voor kinderen op de Vara. Ik kan trouwens nog steeds al die liedjes meezingen! “als ik de baas zou zijn van het journaal, dan werd het nieuws meteen een heel stuk positiever. Heel de wereld werd meteen een beetje liever, want ik negeerde al die narigheid totaal!”
Robert Long en Karin Bloemen dat waren voor mij helden!

De weekends brachten we lange tijd door in nederland. Heel veel in center parcs, zoals ik in mijn vorige blogpost al zei, maar we hebben ook een aantal jaren een buitenverblijf gehad in Nederland.
Iedereen sprak daar met een leuk accent! Je kon er kiezen tussen bitterballen met rundsvlees, kalfsvlees en zelfs varkenvlees. Frietjes at je er met pindasaus en op de markt kochten we elke week gebakken kibbeling.
Nederland was revolutionair toen. Ik verzamelde al flippo’s toen mijn klasgenootjes er nog nooit van hadden gehoord. En eens de rage hier begon, had ik exemplaren waar grof geld en koekjes voor werd aangeboden op de speelplaats.

Op mijn werk lachen ze ermee dat ze nederlandse artsen niet in mijn buurt mogen laten, want dat Nederlandse accent daar ga ik van zwijmelen.
Lievelingacteurs van mij zijn overwegend nederlanders… met op stip op een Carice Van Houten.
Ik ging bijna over mijn nek toen ze Alles is liefde (enkel maar de beste film in de geschiedenis) hermaakt tot het vlaamse gedrocht Zot van A.
Mijn ipod is gevuld met Nederlandse groepen en het enige concert waar M. me ooit mee naartoe kreeg was van de groep Blof.
Het enige festival waar ik hardop van droom is Concert@Sea of de Elf Fantasy Fair.

Als kleuter las ik bobo, in plaats van zonnekind. Bobo een groot blauw konijn… heerlijk vond ik dat.
En wanneer alle leeftijdsgenootjes overschakelde naar joepie, beet ik mij vast in fancy.

En zelf nu steken we elke maand minstens een keer de grens over. Ja, ik vind de kleren in nederland leuker. De schoenen trouwens ook. Ik kan gewoon geen maand zonder mijn portie dubbelfris, satesaus, gelderse worst, boerenkool, etc….
U kunt zich dus voorstellen dat ik over de top was toen Albert Heijn (mijn favoriete supermarkt in Nederland) een vestiging in België aankondigde.
De teleurstelling was dan ook groot toen bleek dat het aanbod helemaal anders was dan in Nederland en dat de prijzen Belgisch waren en niet Nederlands.
Ik ging er een keer en besloot daarna gewoon die extra 4 kilometer naar the real thing te rijden.

Maar….. gisteren stond er in het groot het volgende in onze krant: “Grootste Albert Heijn in België komt in Hoboken.”
Op ongeveer 20 minuten wandelen van mij thuis… Dubbelfris, satebitterballen, echte lekkere stroopwafels, zakjes wokgroenten, volkoren fishsticks en cassis komen ineens allemaal binnen handbereik.
Niks meer 40 minuten moeten rijden en bang zijn voor diepvries….Gewoon effe langstlopen en alles terug in huis hebben.
Ik kijk er naar uit, maar ben er ook bang voor… die Vlaamse vestigingen…
Ik weet dus niet goed wat ik er van moet denken.

Center Parcs

Center Parcs en ik dat is grote liefde.
Als klein meisje trokken we er enkele keren per jaar een weekendje of midweek naartoe.
We gingen er zo vaak naartoe dat de mevrouw van de boekingscentrale onze naam al kende en lachte dat we weer langstkwamen.
We wisselende al eens van park, maar onze weekends zagen er toch bijna altijd hetzelfde uit. Met bowling, badminton, zwemmen, terrasjes doen en lange wandelingen.
Ik heb foto’s van mijn kindertijd van elk jaar in center parcs. Als je mij wil zien opgroeien moet je die gewoon allemaal mooi naast elkaar leggen en je hebt een perfecte evolutie.
Het begint met foto’s van mij als peutertje met zo een knaloranje reddingsvestje aan in het babybadje en gaat zo over foto’s van kleuter Alice dansend met een oudere, onbekende man tijdens een dansavond in de park plaza (ja toen konden kinderen nog dansen met onbekende mannen) tot tiener Alice die samen met een vriendin op het terras in de ondertussen omgedoopte market dome een cocktail zit te drinken en denkt dat ze volwassen is.
Lezers onder jullie weten misschien nog wel dat center parcs zelf mijn mini huwelijksreisbestemming was?
Toen we in december 2008 (ja echt, al zolang geleden man… ik schrik er zelf van.) voor de wet trouwde, wouden we toch ook graag nog een reisje eraan vastplakken.
Center parcs it was!

Om maar te zeggen voor mij is er maar een echt vakantiepark en dat is center parcs. Geloof mij als ik zeg dat ik anderen ook een kans heb gegeven. Landal,de roompot… niet een kan tippen aan center parcs!

En ook deze keer was het weer met volle teugen genieten.
Vrijdag om klokslag vier uur badge ik uit op het werk, rende ik als een klein kind naar buiten en sprong in de auto bij M en fab doggy 2.
Gps aan. (niet authentiek, want in mijn jeugdjaren zocht mama de weg op de kaart en reed papa meestal drie keer verkeerd.) en op weg.
Een dikke anderhalf uur later verschenen de gekende letters van het park in de straal van onze koplampen en mochten we onmiddelijk doorrijden naar onze cottage, alwaar ons mama en papa (jaja die waren ook mee) al met de aperitief klaar stonden.
De cottage’s zijn recent helemaal vernieuwd dus moest ik toch even op inspectietocht. Inderdaad veel moderner geworden, met een erg mooie badkamer, een serieuze flat screen tv, gelukkig was de alomgekende openhaard er nog altijd en daar had papa als van ouds al vuurke stook in gedaan.

‘S morgens maakte we onze traditionele wandeling naar de market dome voor verse pistoletjes. We raakte M een beetje kwijt die de weg niet zo goed vond tussen al die flamingo’s en palmbomen, maar hij keerde heelhuids weder met krant, pistoletjes en croissant.
De voormiddag werd gevuld met een shopping uitstapje naar de dome tussen moeder en dochter. Eerst naar de winkel van Sinkel (hoewel dat volgens mij niet meer zo noemt.) Ons ma wist zelf nog dat ik daar ooit in een ver verleden voor haar een flesje shampoo voor de beste mama had gekocht! Deze keer kocht ik haar een halsketting waar ze stapelverliefd op was. Onze volgende halte was de supermarkt en laat dat voor deze Nederland lover nu een waar walhala zijn! Want center parcs dat is Nederlands en de supermarkt heeft dus alleen maar Nederlandse artikelen. Me happy! Terug in de cottage hadden onze mannen de hondjes reeds helemaal klaar gemaakt voor een fikse wandeling door de nog besneeuwde bossen van het park. Helemaal relaxen tussen de eekhoorntjes. (lang geleden dat ik zoveel eekhoorntjes op zo een korte tijd gezien heb. Niet normaal!)
In de namiddag waren mama en papa maar wat graag babysit zodat de hubby en ik ons compleet konden laten gaan in het subtropisch zwemparadijs. Buiten de ergernis aan de veel te kleine hokjes om u in uit te kleden. (Ik geef toe wie gaat er nu ook met twee in zo een hokje! We hebben ervan geleerd hoor… daarna altijd apart in een hokje. Maar dat is ook weer zo lullig… keihard moeten roepen door het hele omkleedhokjes gebied: “M, ge hebt mijn ondergoed in die zak zitten.”) Anyway, wij zijn juist twee kleine kinderen als het over een subtropisch zwemparadijs aankomt. We gingen van wildwaterbaan, naar glijbaan, terug naar wildwaterbaan, terug naar nog grote glijbaan, naar aziatisch vissersdorp waar je kon snorkelen met visjes, terug naar wildwaterbaan. ‘T was tof. (Buiten die ene vrouw die het absoluut noodzakelijk vond om tegen mij te zeggen dat ze moest ze mijn postuur hebben haar huis niet meer zou uitkomen. Ik ben in mijn leven nog nooit zo blij geweest dat M ergens veilig weg in een glijbaan zat. )

Zondag volgde we ongeveer hetzelfde stramien. Grote wandeling met de woefkes, een fijn sprookjesfilmpje op tv en daarna nu ook samen met de papa fun gaan hebben in het zwembad.

Ja mensen we hebben het ervan genomen. Met veel aperitieven, veel wildwaterbaanritjes, met honderden vogeltjes die van onze vetbolletjes kwamen eten die we op het terras hadden gehangen, met foto’s nemen van veel te snelle eekhoorns, van flamingo’s spotten, van raden welke tropische boom dit is, van springen over grote golven in het golfslagbad, van lekker eten en uitslapen, van knisperende haardvuren en veel jeugdsentiment (kijk daar het kinderhofje, kijk daar orrie so sorry!)

A state of happiness, zeker weten!

Weekmenu

Door ons onverwachte vertrek naar center parcs veranderde onze menu een beetje.

Zaterdag deden we van tepanyaki! Kleine vleesjes op een bakplaat met veel groentjes, aardappelsalade en lekkere wijn. Een klein feestje verdorie!

Zondag maakte we het ons lekker makkelijk en stond er pasta op het menu. Pasta met saus uit een potje! There I said it, het staat op het internet. Saus uit een pot…. ik kan er nog altijd niet van over dat ik het gedaan heb. Maar het smaakte

Maandag ging voor een lekkere stoemp van boerenkool met spek. Ik denk de laatste keer dit seizoen want in mij begint het te kriebelen om meer lentegroenten en dergelijke te gaan gebruiken.

Dinsdag serveerde ik een paddenstoelrisotto. Zonder vlees! Het kadert in mijn project om mijn echtgenoot minder vlees te laten eten. Heb ik u al vertelt wat een gigantische carnivoor mijn mannetje is? Hij eet meestal niet een stuk vlees, maar meerdere. Eten we stoemp met worst? Dan eet hij 2 tot 3 worsten. Boomstammetjes op het menu? 2 boomstammetjes voor hem. Steak? Dan groot een 10 pounder. Een carnivoortje dus. En hij heeft een hemelse schrik voor gerechten zonder vlees. Tot op heden verwerkte ik dus ook altijd een stukje vlees bij een veggie receptje, maar de eerste stap is gezet. Nog voorzichtig, want laat risotto nu net zijn lievelingsgerecht zijn. (En laten we vooral niet vergeten dat hij die dag al een serieuze portie vlees op had.)

Woensdag ging ik voor varkenslapjes in paprikasaus met een look-bieslookpuree’tje.

Donderdag wordt het al een beetje meer zuiderse keuken. Met een lekker kalfslapje met marsalasaus een zuiders slaatje van rucola en de polentataart van Jeroen. Polenta wij zijn daar hevige fans van.

Vrijdag maak ik het mezelf makkelijk en komt er toch nog wat winterse kost op het menu. Zijnde zwarte beuling met appelmoes. Hubby en ik overkochten ons op de markt aan zwarte pens en hebben nu een diepvries met een vijftal porties pens. (En dat wil zeggen veel pens, want onze porties zijn niet klein!)

Verdwenen?

Voor u het zich afvraagt, neen ik ben niet verdwenen.
Ik ben ook niet stiekem in center parcs gebleven…
Waar ik dan wel ben?

In de zetel met een kopje geurige winterthee.
Onder een dekentje met een kussentje in mijn rug.
Met fab doggy 2 aan mijn voeten.
Met dag allemaal, flair en twee knallers van boeken op het tafeltje naast mij.
Met een kinderei’tje dat hubby lief voor valentijn meebracht naast het kopje thee. (Ik zei dat ik kindereitjes doodgraag mocht en hij kocht er mij twee voor valentijn. Wisten jullie trouwens hoe verdomt moeilijk het is een auto’tje uit zo een kindereitje in elkaar te flansen? Hubby had to take over!)

En voor jullie denken dat het allemaal wel erg gezellig klinkt.
Ik ben omsingeld door tientallen vol gesnoten zakdoeken.
Mijn hoofd voelt aan alsof het vol watjes zit en als het eens tien minuten niet aanvoelt als een kop vol watjes dan is het omdat de barstende hoofdpijn de overhand krijgt.
Ik heb het warm en koud, warm en koud en warm en koud. Onder het deken, op het deken, onder het deken, op het deken. Tot de dafalgan werkt en de koorts daalt.
Op het tafeltje staan wel 7 medicijnen die ik elk uur bijna moet innemen. Sommigen smaken al beter dan anderen.
Het scherm van de laptop is de helft van de tijd niet goed zichtbaar omdat tranen mijn zicht vertroebelen. Waterende ogen I hate it!