De vangst!

Mijn kippen-kast in de eetkamer fungeert even als kapstok om te fotograferen.
U ziet ook mijn vergeten in te pakken kerstengeltje hangen die we nu hebben omgedoopt tot huisbeschermer. (Ik ben hem vier kerstmissen geleden vergeten in te pakken.)
U ziet ook een paar witte River Wood pumps, een zak van de albert Heijn met daarin veel spullen om cupcakes te maken en enkele opdienschalen waar ik geen deftige plek voor weet te vinden.

Outfit 1: Dat zwart dat je eronder gefroemeld ziet zitten is een zwarte legging die eigenlijk onder de blouse moet.
U ziet ook (vaag dat geef ik toe) de paarse halsketting en oorbelletjes die bij deze outfit gekocht werden.
Wat u niet ziet is de paarse oogschaduw en eye-liner die hierbij horen.

Outift 2: Diegene met het multi-functionele rose bloesje wat op alle volgende outfits kan gedragen worden als het kouder is. Slim shoppen noemen ze dat.
Dit is trouwens een lange blouse, want zoals u weet ben ik “volslank”. Dit wil zeggen dat je u poep maal 5 moet doen om mijn poep te krijgen en daarom dus lange dingen, om de poep wat te bedekken.

Outfit 3: die niet volledig op de foto staat, want er hoort nog een effe zwart blouseje bij en het multifunctionele rose bolero’tje van vorige outfit.
Een rokje om mijn ventje een plezier te doen, die zeeurt waarom ik nooit rokjes draag. Broeken…a whole lot. Jurkjes… een paar. Rokjes…. ja in het te klein gedeelte van de kast.

Outfit 4: of de outfit met de broek die niet mooi op de foto kon. Het is dus een lange broek in mijn favoriete stof. Er hoort trouwens een houten ketting en armband bij en bruine oorbelletjes voor het safari effect.

En dan wat ik allemaal niet heb gefotografeerd, maar u waarschijnlijk wel benieuwd naar ben:
een hele hoop lingerie (die trouwens per stuk bijna 10 euro goedkoper was in Nederland. Ja, ik heb een vergelijkende studie gedaan tussen de thriumph winkel hier en ginder.)
Make up and lots of it!

Feeling hot hot hot

Oh hemeltje wat een schitterend weekend hebben wij in ons Belgenlandje achter de rug?
Ik heb denk ik net op het juiste moment een dagje vrij genomen. Zo had ik een extra lekker lang verlengd weekendje, tot grote jaloezie van het ventje die in tien dagen tijd maar een dagje vrij had. Gelukkig konden we die vrijdag gezellig samen doorbrengen in Bergen op Zoom.
Het werd dringend tijd dat er eens serieuze geshopt werd, want mijn kleerkast was verdeelt in twee grote stukken: te groot en te klein. En laat me even stellen dat het te klein nog te ver was van passend om daar nu echt op te zitten wachten. Toen in de loop van de week dan ook nog de beugel van mijn favoriete bh brak was de keuze snel gemaakt en werd er besloten om samen te gaan shoppen.
En shoppen dat kan ik als de beste in Bergen Op Zoom. Een heerlijk stadje is dat toch. Al gauw waren we dan ook beladen met verschillende zakken vol spulletjes allemaal voor mij. Maar voor je denkt dat ik het ventje helemaal uit het oog ben verloren. (Kan dat trouwens…. die man van mij heeft tweemaal zoveel kleren als ik.) Hij heeft ook nieuwe kleren gekregen hoor. Zijn linnen broeken waren allemaal te klein geworden, hihihi.
Vlak op de middag besloten we een hapje te gaan eten in onze favoriete taverne. Voor M werd het zoals altijd (who says change is good anyway) een megahamburger en laat het dan ook mega zijn. En voor mij werd het een lekkere zuiderse salade van tomaten met mozzarella met erbij kleine mini-ciabatta’s met olijfjes in gebakken. Echt heerlijk, om over  de zelfgemaakte ijsthee nog maar te zwijgen. Daarna brachten we nog een bezoekje aan mijn favoriete kookwinkel en terwijl ik stond te twijfelen over de aankoop van een tweede rasp kwam de verkoopster een praatje met ons slaan. Ik vertelde haar dat ik twijfelde over welke rasp ik de vorige keer had gekocht en toen zij ze: “goh jullie komen hier zo vaak, als je de verkeerde mee naar huis neemt mag je ze altijd komen ruilen.” Kijk, volgens mij zijn dat de woorden die je doen beseffen dat je ergens te vaak winkelt.  (Voor diegene die het moeilijk kunnen geloven, ik heb de microplane rasp niet aangekocht. Weer 30 euro die ik aan kleding kon besteden. De echtgenoot keek alsof ik was ontvoerd door een alien en hij een andere vrouw in de plaats had gekregen.)
De terugweg verliep jammer genoeg niet zo aangenaam met lange files in de blakende zon op de ring rond Antwerpen en lange files bij de slager. Maar eens thuis wachtte onze tuin op ons en gingen we aan de aperitief met een lekkere aperol. (Nu al uitgeroepen tot mijn favoriete drankje van het jaar 2012!). Op de grill verdwenen voor M. grote stukken vlees zoals daar zijn ribbetjes, cote a l’os van rubia galega (echt waar fenomenaal vlees) en worsten. Ik ging echter meer de vis-toer op met sint jacobsnootjes en gamba’s. Hoewel ik toch ook een stukje van de cote à l”os heb gesnoept, zo een pareltje kon ik echt niet laten voorbij gaan.

Zaterdag moest het ventje reeds vroeg uit zijn bedje om te gaan werken en niet veel later volgde ikzelf ook, want vandaag stond shoppingdag twee op het programma deze keer in het gezelschap van mijn eigenste mama. Naast het ventje trouwens mijn geliefde partner in crime voor shopping uitstapjes. Bestemming van de dag was ons eigenste Antwerpen (no place like home they say) En ook deze keer slaagde ik met groot succes, deze keer gelukkig gesponserd door mama voor mijn verjaardag.  Lunchen deden we snel snel met een tomatensoepje want die hards als we zijn gingen we onmiddelijk waar aan het winkelen.
Eens thuis maakte ik een lekkere apertiefje voor het ventje dat weldra zou thuiskomen en die ging weer als een echte oerman aan de slag met kolen en grill platen. Een perfect stukje gegrilde zalm, een korteletje van speenvarken (voor hem, maar ik snoepte er lekker van mee) en heerlijke pan con tomate later kreeg hij van mij de ster voor beste bbq-chef van het jaar.

Zondag en maandag moest M ook weer vroeger vertrekken naar het werk en had ik ingelast als twee lekker luie dagjes. De ligzetel werd de zon ingesleepd, een tafeltje met koel bruiswater, zonnebril en zonnemelk werd geinstalleerd en drie boeken werden uitgelezen op twee dagen tijd. Nadeel van deze heerlijke luie lekkere dagen? Wel zeer verbrande armen. Zo verbrand dat M. s avonds achtereenvolgens aloe vera creme, komkommerreepjes en uiteindelijk koelelementen uit de diepvries op mijn armen heeft gebonden om mij in slaap te krijgen.  Om dit zonnige weekend af te sluiten maakte ik een lekkere Spaanse paëlla klaar. (Neen wacht correctie, M. is aan het leren koken, dus eigenlijk maakte M. hem klaar terwijl ik erbij stond en instructies gaf).

En ja LJ, morgen volgt de post met foto’s van de aankopen.

Lente of gewoon een andere Alice?

Misschien is het de lente in mijn hoofd, misschien de eerste zonnestralen, maar er is duidelijk verschil te merken in hoe ik me kleed en gedraag.
En kennelijk wordt het opgemerkt door de collega’s en de buren. Overal krijg ik vragen en opmerkingen.
“Hakjes, Alice?” “Make up, Alice?”
Yeps, er is terug een beetje vrouw wakker geworden in mij. Geen idee waar ze al die tijd is geweest. Ze was ingeruild tegen een een vrouw die steeds in een zwarte slobberbroek rondliep met sneakers.
Nu loop ik terug rond op hakjes. Ja, zelf heel smalle hakjes. Heel heel smalle hakjes, waar ik daarnet in de keuken bijna mee omtuimelde toen ik probeerde een theezakje te pakken te krijgen van een schap in de hoogte.
En de juwelen zijn terug. In de meest uiteenlopende kleuren en stijlen: blauwe armbanden en oorbelletjes die ik kocht ergens in de woestijn van Tunesië, roze parels, pandora-armbanden en allerlei andere frutseltjes. Assorti met de kleding of course.
En make up, oke… ik ben sowiso een vrouw die erg weinig make-up in haar bezit heeft. (Een tintje paars, een tintje zilver, 3 tintjes bruin, 1 eyeliner, 2 mascara’s en 7 lipsticks). Maar hij wordt gebruikt. Elke morgen wordt er tien minuten vroeger opgestaan (en ja dat is vroeg, erg vroeg.. als in kwart na 5 ‘s morgens vroeg) om toch een laagje make up op te brengen.
Er dient dringend geshopt te worden want de kast bestaat maar uit twee delen: zaken waar ik nog lang niet terug in kan en zaken die eigenlijk te groot of stuk zijn. Ik droeg de afgelopen weken enkel twee veel te grote zwarte slobberbroeken. Die zijn ondertussen ingeruild voor nog drie zaken waar ik in kan, waarvan vandaag een flodderig, roze kleedje waar ik tientallen complimentjes mee oogst.
Vrijdag wordt de echtgenoot mee op shopping spree genomen en zaterdag is de mama het gewillige slachtoffer.

Has the new Alice arrived?

Ging van shopper de shop

I know, I know… eerst bloggen dat ik nooit shop en dat in twee weken tijd bloggen over de aankopen die ik doe.
Maar telt het dat ik echt wel nieuwe lenteschoenen nodig had en dat ik ook echt echt echt een nieuw tussenseizoensjasje nodig had?
Heel bewust reden we daarvoor dus naar Nederland, want zoals ik in de commentaren op een van de vorige postjes al zei is Nederland veel beter voorzien op gezettere dames en scoor ik daar altijd naar mij zin.
Gezien op maandag de winkels daar pas opengaan om 13 uur gingen we eerst een hapje eten in ons favoriete etablissement in Bergen op Zoom namelijk het teerhuis.
Voor M werd het de megahamburger, die echt wel redelijk mega is, maar voor mijn liefste carnivoor geen enkele uitdaging vormt en voor mij een croque hawai. Als dessertje ging ik voor een heerlijke ananas kokosnoot thee en het ventje deed zich te goed aan de allernieuwste Ben & Jerry’s smaak my oh my applepie. Ik heb twee kleine lepeltjes geproefd en we hebben allebei moeten constateren dat cookie dough niet langer op een staat. Echt waar dat appeltaart ijs is in een woord overheerlijk! Maar met twee hapjes had ik wel genoeg.
Ongepland belanden we toch nog in een kookwinkel en hakte M. de knoop voor mij door. Reeds twee jaar zit ik te twijfelen over de aankoop van een microplane rasp. Zonder twijfel de beste raspen ter wereld en volgens collega hobbykoks is het “once you go microplane, you never go back”. Maar ook wel erg duur… 30 euro voor een rasp deed me dus al twee jaar het spelletje “nemen uit het rek, terughangen in het rek” spelen.  Maar nu had M. er dus genoeg van. Zijn redenering was dat de uren die ik in de keuken per jaar doorbreng delen door de prijs ervoor zorgde dat de aankoopprijs verwaarloosbaar was en eigenlijk heeft de lieve schat gelijk. (Ik heb ze ondertussen uitgetest en het is echt waar…. voor mij nooit geen andere rasp meer!) Ik kreeg van hem als cadeautje ook een nieuwe theetas! Mijn eerste theetas van Blond Amsterdam, een merk waar ik echt compleet verliefd op ben. Deze is het geworden! De eerste tas van mijn Blond Amsterdam  servies is dus een feit.
Uiteindelijk hebben we dan toch koers gezet naar de winkel waar we voor kwamen en inderdaad ook daar heb ik gescoort. Ik werd helemaal verliefd op dit jasje. Op de foto komt hij eigenlijk niet echt zo leuk over als hij in het echt is, maar hij is echt wel stoer. Ik wou ook niet te veel centjes uitgeven aan het jasje, want het plan is om er volgend jaar niet meer in te passen. (Ik bedoel dan dat hij te groot is he, niet te klein)

En nu hebben we tot het einde van de maand geen vrij meer en dat lijkt me geen slecht plan, want kennelijk shop ik te veel als we samen vrij hebben.

Shopping spree

U weet het misschien niet, maar ik ben niet meteen een typische vrouw als het op shoppen aankomt.

Niet dat ik niet graag shop. Jawel hoor, maar niet uren aan een stuk en niet honderd keer dezelfde winkel. (Kent u dat, vrouwen die in winkel A een rokje zien maar toch liever nog winkel B, C, D en E willen doen om dan toch terug te keren naar winkel A? Not me I tell you.)
Neen, ik koop gewoon erg weinig. Voor mij zou stoppen met shoppen heel weinig effect hebben omdat ik eigenlijk nooit kleren of schoenen voor de lol koop. Enkel en alleen wanneer ik effectief iets nodig heb.
Wat ik dan weer wel doe is “toekomst-shoppen”, zoals jullie allemaal weten sinds ik mijn gewicht open en bloot hier posten ben ik een dikkerdjes. En dikkerdjes die passen niet in veel kleren. Dikkerdjes zoals ik die kopen waar ze in kunnen zo simpel is dat. Wanneer ik een broek koop is het niet omdat ik ze mooi vind, maar omdat ik erin pas, ze dicht krijg en nog steeds kan ademen. En als er nu een van jullie durft te stellen dat er tegenwoordig hippe grote maten winkels zijn dan heb ik een antwoord voor jullie : BULLSHIT! Volgens mij is er niet een zichzelf respecterende vrouw die zou gaan shoppen bij winkels als M&S, Paprika en de grote maten afdeling van Bel & Bo en E5 als ze er niet moest zijn. Natuurlijk is de kleding voor grote maten de laatste jaren behoorlijk veel beter geworden, maar nog steeds bestaat het grossomodo uit heel veel lange blouses, flappermouwtjes en lange rokken. Hallo, ik ben 1,52 meter groot! Als ik een lange blouse met flappermouwtjes draag dan zie ik eruit als een grote vleermuis die ondersteboven aan een boom hangt na een veel te grote maaltijd te hebben gegeten. Als je groot en dik bent dan valt het allemaal nog wel mee, maar als je het ongelooflijke ongeluk hebt net als ik twee keer tegenslag te hebben en eigenlijk gewoon een ronde kabouter te zijn dan ben je dus gezien. Anyway….ik wou dus eigenlijk zeggen dat ik een klein beetje een andere afwijking heb bij het shoppen. Ik doe namelijk aan toekomst shoppen, dan zie je me door de winkel van Esprit, Steps en Didi waggelen en dan duid ik allerlei dingen aan die ik ga kopen als ik er eindelijk in kan. Dan wil ik dat, dat, dat en dat… ow en ook misschien nog dat! Ik ga een hebberige shopper worden als ik ooit die mythische maat 44 haal die ze in alle winkels verkopen.

Nu koop ik dus bitter weinig kleding en eigenlijk ook geen schoenen, want als je zwaar bent dan kan je nogal moeilijk hakken dragen. Na een uurtje op hakken heb ik namelijk ongelooflijk veel pijn in mijn voeten en kan ook maar iemand het mijn voeten kwalijk nemen? Je balanceert 112 kilo op 2 kleine voetjes die tegelijkertijd dan ook nog eens 10 centimeter de lucht insteken door de hakken van pumps. Ik draag ze wel, versta me niet verkeerd. En ik heb een collectie hakken om u tegen te zeggen, want hakken maken me iets groter en groter betekend vaak net iets slanker. Maar die draag ik enkel als ik met M. een avondje wegga en ik enkel van de auto naar een zitplaats en terug moet wandelen. Niet om een hele dag door de stad te gaan stappen of om op het werk 20 toertjes naar het kopieerapparaat te lopen.

Een hele lange inleiding dus om eigenlijk gewoon te zeggen dat ik afgelopen week toch eens geshopt heb voor mezelf. Schoenen dan nog…. En hoewel ik weet dat schoenen een van de beloningen zijn op mijn afval race lijstje had ik echt iets luchtigere schoenen nodig. Sandalen en winterschoenen genoeg maar als het lentezonnetje zijn kopje laat zien dan wil ik heel graag een beetje vrolijkere exemplaren hebben. We trokken naar het shopping center en ik werd verliefd op deze schatjes! Geen te hoge hak, dus geen te zere voeten. Wit, wat absoluut een vereiste was. En gekleed genoeg om ook naar het werk te kunnen. Ideaal en ik ben er superblij mee. En voor die beloning ben ik aan het twijfelen… nog een paar schoenen of mezelf belonen met een nieuw lingeriesetje. (Ik vermoed dat M. gaat zeggen dat ik voor het laatste moet gaan. )

The end of the affair Part 2

Ten eerste moet ik uit mijn vorige blogpost concluderen dat google de wereld heeft verandert. Ik denk dat er bijna in elke commentaar wel stond “ik heb even gegoogeld”. What would we be without it?

Ten tweede ik heb hier zomaar even open en bloot op mijn blog toegegeven van welke bekende hollywoodmannen mijn knieen compleet week worden en van wie ik een “indecent proposal” wel erg hard zou overwegen. Maar u dames. Sommigen onder jullie moesten kotsen van mijn keuze. Anderen gaven me gelijk. Maar wees eens eerlijk, wie doet jullie hartje net dat klein beetje harder slaan? Wie mag jullie wel eens een avondje mee op restaurant nemen?

En heren die hier meelezen, laat u vooral niet tegenhouden om mij te vertellen welke vrouwen dat in jullie geval zijn.
Ow en M. jij mag hier ook op antwoorden, want zelf na tien jaar heb ik geen idee wie jij nu eigenlijk als je ideale hollywood-date beschouwt!

The end of the affair

Ik ben altijd een beetje tegendraads, daar ben ik mij erg van bewust.
De laatste tijd staan de tijdschriften en de kranten vol van schreeuwende titels als:
“Huiswerk voor hem: lijken op Ryan Gosling”
“Bradley Cooper geeft toe: “Ryan Gosling is veel sexier””
“Zo versiert Ryan Gosling de vrouwtjes”
“Ryan Gosling, hotste hollywoodster”

Ryan Gosling en ik dat is al jaren hele grote liefde. Van mijn kant dan. Ik heb een stil vermoedde dat Meneer Gosling niet op de hoogte is van mijn bestaan.
Maar hij stal mijn hart al in 1998 toen ik net 13 was en begon te beseffen dat jongens eigenlijk niet alleen vreselijk waren maar ook best wel leuk konden zijn. Hij galoppeerde over mijn scherm gekleed in een spannende bruine leren broek, zwaaide met een zwaard, nam het op tegen woedende Griekse goden en stortte zich in de meest bizarre avonturen om de wereld te redden.  Young hercules vertelde het verhaal van de tienerjaren van de wereldberoemde griekse held hercules en mijn tienerhart smolt als de begingeneriek nog maar begon.

Dertienjarige Alice was smoorverliefd en dat is ze eigenlijk al haar tienerjaren gebleven. De meeste vrouwen onder jullie zullen wel herkennen dat tienermeisjes nogal kunnen dwepen met acteurs en zangers. Ik dweepte met Ryan en zou dat nog jaren blijven doen.
Speciaal voor hem keek ik naar murder by numbers, remember the titans en the slaughter rule.
In 2004 ging de iets volwassenere Alice helemaal door de knieën toen ze hem bezig zag in the notebook. (Tot op de dag van vandaag de enige film die meer dan 56 keer bekeken werd.) De dvd liet M speciaal overkomen uit de states omdat ik echt niet kon wachten op de Europese release. Ik ging zelf op shoppingtocht om exact hetzelfde hemdje te vinden als hij droeg in de film. Een afwijking ik geef het toe.

De liefde bleef groot. Zelf zo groot dat ik met een zwaar gekwetst oog dat eigenlijk dringend verzorging nodig had toch in de cinema bleef zitten om naar fracture te kijken. Achteraf bekeken geen slimme zet, gezien ik verging van de pijn, de film niet zag door het vocht dat uit mijn oog liep en uiteindelijk uit het dokterbezoek bleek dat ik enkele dagen mijn oog niet mocht gebruiken. Maar he, het was Ryan! En voor Ryan daar deed ik iets voor, verdorie.

Ik keek zelf de hele deprimerende film “Blue Valentine uit en ben waarschijnlijk de enige vrouw ter wereld die hem dronken en onverzorgd nog steeds een van de mooiste mannen ter wereld vond. M keek tijdens de film af en toe op en kon niet anders dan meewarig zijn hoofd te schudden en zich af te vragen waar ik in hemelsnaam naar aan het kijken was.

En toen gebeurde het…. Het begon in de states, waar anders? En ging als een golf over Europa. Waar Ryan tot dan toe een redelijk onbekende acteur was. (Reacties als “Wie is je lievelingsacteur? Ryan Gosling? Wie is dat?”) Werd hij ineens gehypet in kranten, boekjes en mediaprogramma’s. Zelfs joepie maakte een poster van hem! M stuurde me al eens links door van “mijn Ryan” en ik… ik bleef koud onder alles. Ik keek naar de foto’s en wat ik zag was een mooie man, maar niet meer de jongen waar dertienjarige Alice zo verliefd op was geweest. Niet meer de man waar negentienjarige Alice toch nog stiekem over gedroomd had, ook al was ze het dwepen met sterren stadium al lang voorbij.

Dit weekend besloot ik het een kans te geven en samen met M. naar Crazy Stupid Love te kijken. De film die Ryan samen met de Ides Of March ineens bracht tot algemeen sterrendom. Wat ik zag beviel me. Hele fijne film, zelf M vond hem goed. Goed gelachen, zelfs hardop en met een fijn einde. The way I like it. Maar ik wist het van moment één dat hij in beeld kwam… de liefde is over. Wat ik zag was zonder twijfel nog steeds een mooie man, maar niet meer “de ideale man voor mij.” Het was allemaal een beetje te perfect, te mooi, te gespierd, te standaard…

Zal ik nog films van hem zien? Waarschijnlijk wel, want tiener-Alice diep in mij hoopt toch terug te vinden waar ze al die jaren zo dol op was. Misschien als de hype gaat liggen? Maar voorlopig gaat grote mensen Alice eventjes verder verdrinken in de ogen van Jonathan Rhys Meyers als jullie het niet erg vinden.

Girly girl

Soms ben ik nogal een meisje meisje. (Heel soms maar hoor.)
Kennelijk ben ik meestal vooral een halve vent, als ik mijn echtgenoot mag geloven.

Mijn moment van echt meisje zijn speelde zich begin deze week af.

Fab doggy heeft zijn eigen kamertje bij ons thuis. Sommige mensen hebben een kinderkamer, wij hebben een hondenkamer.
Trouwe lezers herinneren zich misschien nog wel hoe ik alles in mooi olijfkleuren schilderde toen Fab doggy nog een pupje was en hoe ik toen met een olijfkleurig hondje eindigde.
Anyway, back to the point, in de hondenkamer staat zijn bench waarin hij mooi gaat slapen als wij moeten gaan werken.
Begin deze week bracht ik fab doggy dus naar zijn kamertje om twintig na zes.
Ik breng mijn hand naar de lichtknop en voel iets harigs…. Terwijl het licht aanschiet zie ik boven op de lichtknop een dikke spin zitten.

U gaat me misschien niet geloven, maar ik ben eigenlijk niet bang van spinnen. Althans niet van de gewone stofspinnen, kleine huis-tuin en keukenspinnen, etc… Ik ben wel bang van grote harige spinnen. Oke, ze was niet het kaliber tarantula, maar ze was toch wel de grote van mijn waterflesdopje.

Fab doggy keek redelijk raar terwijl ik een gilletje sloeg en achtersprong, bijna mee zijn bench in. Het moet een vreemd zicht geweest zijn voor onze hond, zijn vrouwtje gillend een ronde dansje zien doen.
Nu is de hondenkamer ook onze bibliotheek, waar naast onze gewone boeken, ook mijn 92 kookboeken hun onderdak vinden.
In paniek heb ik een het eerste het beste boek vastgegribbeld, wat goe gebakken 1 bleek te zijn en de spin er meedogenloos mee doodgemaakt.
Ook niet mijn gewoonte, want meestal rolt M gigantisch met zijn ogen als hij me met een spin op een tijdschrift ziet voorbij wandelen om haar in de tuin te zetten.
Deze keer ben ik dus de moordenaar geworden van de harige spin.

Fab doggy vond het allemaal razend interessant en wou graag met het neervallende lijkje spelen. Daar heb ik een stokje voor gestoken door ze door het toilet te spoelen.

‘s avonds merkte M. onmiddelijk op dat ik telkens panisch keek naar de lichtknop voor ik het licht aandeed en dus vertelde ik het “kill de spin met een bakboek verhaal”.
Wat zegt echtgenoot lief: “Wat erg… je hebt gewoon een spin dood gedaan die probeerde voor zijn spinnengezin te zorgen.”
Alsof mijn schuldgevoel nog niet groot genoeg was…….

Alice had last van PMS

Mijn omgeving heeft het weer overleeft… het verbaast me elke keer weer. Ik wordt namelijk gedurende één week in de maand een echte draak. PMS in grote hoofdletters. Het maakt mij een vijftal dagen lang een van moordlustigste, zieligste, zeurderigste en huilerigste vrouwen in de wereldgeschiedenis lijkt mij. Mijn hele omgeving krijgt het zwaar te verduren… Na een 15 minuten durend gesprek met een heer die pertinent weigerde om mij te begrijpen of ook maar een minuut moeite te doen om mijn uitleg te proberen te begrijpen haak ik boos in en roep ik luid “klootzak” tegen de nu stille telefoon. Als 5 minuten later dat onding terug begint te rinkelen kan ik niet anders dan boos “Laat mij gerust” te mompelen. In de supermarkt rijdt een dame (per ongeluk… dat zie ik nu in) met een karretje tegen mijn hielen. Woedend draai ik me om en glimlach als ze zich excuseert. Wat zij niet weet is dat ik haar eigenlijk veel liever zou overrijden met mijn karretje en daarna nog eens demonstratief met mijn naaldhaken over haar heen zou willen wandelen. Als mijn baas roept of ik enkele documenten van de printer naar zijn kantoor wil brengen, onderdruk ik de behoefte om te roepen: “Sta eens zelf recht he, luie vent. Ik ben u meid niet Zenne.” Om tien minuten later in tranen uit te barsten omdat de kat van de buren zo schattig voor de raam zit te wezen van ons kantoor. Het wordt pas helemaal lollig als mijn moeder opmerkt dat ik mijn haar moet wassen. “What the fuck????? Laat mij gerust!!!!!” Maar diegene waar ik het meeste mee te doen heb zijn M. en A’dam. Want die krijgen met twee echt de wind van voren. Die krijgen de echte draak in mij te zien. Die weten ondertussen beiden maar al te goed dat één van hun klinkende ruzie met mij zal maken en door het slijk zal moeten kruipen om het mij naar mijn zin te maken. Volgens mij is M. stiekem blij dat het niet langer hij is die elke maand mijn draak-versie over zich heen krijgt. Ze verdelen de rollen nu heel eerlijk. Deze maand was het M…. dus A’dam bereid zich waarschijnlijk voor om eind november oorlog met mij te voeren. Langst de andere kant… ze hebben een actieplan klaar. M. zet een heerlijk warm bad voor mij op, koopt chocolade en huurt huilerige vrouwenfilms voor mij. A’dam stuurt grappige mailtjes, doet suggesties over warme pittenkussentjes en laat me huilen, zeuren en roepen dat het een lieve lust is. En oh wee als een van hen durft te suggereren dat het “misschien die dagen van de maand zijn”. Dan mogen ze zeker zijn dat de draak muteert in Godzilla en dat er geen botje van hen overblijft. Maar zoals gezegd… ze hebben het overleeft.

Alice en de erg lelijke slaapkamer

In mijn vorige blogpostje vertelde ik jullie dat we de kamer gaan restylen. De slaapkamer dan nog wel. Zoals lange lezertjes van mijn blogje wel weten kochten M. en ik in december 2008 wonderland. Maar toen woonde we er al wel 2 jaar…. We werden de trotse huurders van wonderland toen we op 14 augustus 2006 besloten nog niet te gaan samenwonen en uiteindelijk op 15 augustus besliste dat wonderland ons huis zou worden. (Ja, standvastig zijn we niet echt.) We hadden natuurlijk kleine opmerkingen aan het anders zo geweldige wonderland. Zo was de tuin een echte wildernis –> we fixed that! Het is nu een oase aan bloemetjes en kruiden. Zo was de keuken wel heel mooi, maar totaal niet praktisch voor iemand die zo graag en veel kookt als ik –> ook in orde ondertussen. Na de aankoop van wonderland gooide we de keuken eruit en plaatste we een volledig nieuwe keuken. Zo was de achterkamer angstaanjagend wit en kaal –> deze kreeg in het najaar een volledige make over in prachtige olijftinten. Zo was het WC echt een nachtmerrie –> na aankoop betegelde we de hele boel en staken we een nieuw plafond. Mission accomplished. Maar de grootste frustratie was toch wel de slaapkamer. Groot en ruim… dus daar geen probleem. Met een erg groot raam dat uitzicht gaf op de tuin… prachtig dus om ‘s morgens wakker te worden. Maar de kleur….. wie schildert er nu alle muren in heel donker bruin (bijna zwart). Hierdoor noemen we onze slaapkamer ook wel eens “de kist van dracula.” Zelf als de zon in de zomer vrolijk binnenschijnt lijkt het een donker, triest hol te zijn. In de afgelopen 4 jaar probeerde we met alle moeite van de wereld kleine accent aan te brengen om alles een beetje vrolijker en lichter te maken. Ik ben een thema dame…. Onze achterkamer heeft als thema olijven. Olijftinten als verf, olijftinten als luster en als decoratie reclameborden van olijfolie. Onze gang heeft als thema Afrika. Gele tinten als verf, een giraf die je bij het binnenkomen begroet, Afrikaanse beeldjes op het hangtabletje en schilderijen van olifanten. Onze keuken heeft als thema koffie. Koffietinten als verf en aan de muren oude reclameborden voor koffie. En ja, ook onze slaapkamer heeft een thema… namelijk duizend en een nacht. Een waterpijp op het dressoir. Marokkaanse lampjes op onze nachttafeltjes. Tunesische maskers aan onze muren. Zelfs onze dekbedden zijn aangepast naar het thema… En ja het maakte onze kamer een beetje lichter… maar niet licht genoeg naar onze mening. Centen (en goesting) voor een complete make over van de slaapkamer (zijnde schilderen, nieuwe vloer, etc) hebben we niet. Dus besloten we met een accentmuur te werken en ook de deur en de verwarming in diezelfde accentkleur te zetten. Als extra decoratietip besloot ik 3 van onze mooiste vakantiefoto’s te laten afdrukken op canvas om het toch een persoonlijke touche te geven. (En gewoon omdat ik de foto van M. en mij in traditionele klederdracht op een kameel schitterend vind.) We hebben uiteindelijk de kleur gekozen, na lang twijfelen tussen kerstomaat rood en Toscane. Het werd Toscane… want dat tomaatrood vond ik toch net iets te rood. Dus in mei vliegen we er aan met ons tweetjes. Ik kijk er stiekem een beetje naar uit. De vorige keer heb ik echt genoten van ons gezamenlijke klussen. Enerzijds vond ik het enorm sexy mijn ventje zo te zien op een ladder hevig in de weer met borstels en verfpotten. Anderzijds had het iets heel gezellig, hij de grote muren, ik het kleine fijne werk en fab doggy die af en toe eens goed in de verfpot ging hangen. Deze keer zullen we een paar nachtjes op de grond in onze living moeten bivakkeren… maar ook dat staat mij wel aan. De drang om een kampvuurtje te maken zal ik eventjes moeten inslikken denk ik. Maar zo raakt wonderland dus langzaam maar zeker af. Enkel de badkamer vormt nog een groot te tackelen obstakel. Maar die zal toch nog even moeten wachtten… want de centjes komen niet vanzelf he. En ja, de living zou ook een nieuw likje verf mogen krijgen. Maar zolang bezoekers tegen mij zeggen “Maar neen, dat ziet er nog kweet ni hoe goed uit.” schuiven we ook dat op de lange baan. En als dat allemaal achter de rug is… dan verhuizen we! Neen grapje, dan sparen we voor de openhaard cassette waar we allebei van dromen.