Weight Watchers pauzeweek

Op vakantie gaan dat is niet goed voor de lijn, dat weten we allemaal.
Zeker niet als we elke dag op restaurant gingen met voor, hoofd en nagerecht en de nodige aperitiefjes en wijntjes.
Maar het was heerlijk en ik heb genoten.
En met alles wat er de laatste tijd in mijn leven is gebeurt besef ik eens te meer dat je moet genieten van het leven, want dat het snel voorbij kan zijn.
Dus deze vakantie kwam op het juiste moment en was elke gram waard.

+2,4 kilo was het verdikt en dit over een goede 10 dagen.
Ik kan daar mee leven.
Maandag zijn we trouwens terug vol goede moed begonnen. De fles water is terug mijn trouwe metgezel en de salades worden terug aangerukt.
Gelukkig schijnt het zonnetje ondertussen uitbundig, waardoor ik toch meer zin heb in lekkere salade’s en koude schotels.

Heel vreemd is wel dat er nu eigenlijk maar 4,3 kilo af is, maar dat verschillende collega’s opmerkte dat er toch serieuze wat af is en dat ik er stralend uitzie.
Diezelfde collega’s die niks zagen toen er 7 kilo af was
M. heeft zijn twijfels bij de weegschaal, want ook hij vind dat je serieus ziet dat ik ben afgeslankt, maar volgens mij komt het door de centimeters die ik kwijt ben.
Door te sporten ben ik een beetje meer “gestroomlijnd”.

Alice en de stand van zaken

Allereerst wil ik iedereen superhard bedanken voor de lieve wensen. De operatie is goed verlopen en na een dagje mocht ik al naar huis met mijn lieve M. Vandaag ging ik op controle bij de dokter en alles ziet er goed uit. Met uitzondering van een ontstoken wondje, maar dat komt helemaal goed! Een update over de laatste 2 weken die ik voornamelijk in de zetel doorbracht? – Studeren voor je autorijexamen is pretty boring. Ik zit nu aan hoofdstuk 8, maar het plan was heel de boek te kennen tegen morgen. De kans is klein dat het gaat lukken. – Bokes met kaas smaken beter dan kreeft, zo na drie jaar geen bokes te hebben gegeten. – Bloemen van de Delhaize blijven langer goed dan bloemen van een dure niet nadergenoemde bloemist. -M. is al eventjes gestart met zijn nachtshiften en fab doggy en ik doen dat schitterend. – Mede door het opvangteam dat elke avond voor me klaarstaat om me tot twaalf uur aan de praat te houden. – Had voor het eerst in al die tijd ruzie met A’dam. Wat me half de nacht wakker hield in tranen en me het gevoel gaf dat een trein zeven keer over me heen gereden was. – U hart voelen breken is echt niet tof. -A’dam en ik hadden deze week een gesprek dat er al lang zat aan te komen. We hebben eindelijk de dingen gezegd die we (althans ik, maar ik denk ook hij) al een tijdje tegen elkaar wilde zeggen. En het gesprek maakte me ongelooflijk gelukkig. (For the record, dit was na de ruzie.) -Soms ben ik een beetje een sentimentele bitch. (Ik steek het op de narcose, M. steekt het op mijn karakter.) – Een doos pralines van de leonidas maakt mij intens gelukkig. (En dan heb ik er nog niet van gegeten he mannekes! Ik heb er alleen maar naar gekeken.) – Fab doggy is the best fab doggy in the world. He is like so fab…. there are no words for it. – Een goede vriendin is zwanger en liet me weten dat alles goed gaat met het kindje. *Juicht hiervoor* -Besloot volgend voorjaar een tripje naar Amsterdam te maken. – Luisterde tijdens de afgelopen twee weken zo veel naar Nick & Simon dat M. de cd in twee wil breken. – Moet misschien terug naar het ziekenhuis, want ik heb door mijn immobiliteit een vergroeiing met mijn GSM opgelopen. – Is een expert geworden in het door het huis sluipen. (Ik moet heel stil zijn als de hubby slaapt overdag.)

Alice gaat onder het mes

Ik begin ziek te worden… Mijn keel doet pijn. Ik word ’s nachts wakker van mijn verstopte neus en mijn oren jeuken als gek. En als er nu een ding is dat ik op dit moment zeker niet mag worden is het wel ziek. Want als ik ziek ben, mag ik misschien dinsdag niet onder het mes. En als er nu een ding is waar ik enorm naar heb uitgekeken is het mijn operatie van dinsdag. Ik denk niet dat ik jullie ooit al vertelt heb dat ik een maagring liet plaatsen in oktober 2007. Neen, ik ben vrij zeker dat ik jullie dit nog niet vertelt heb, omdat zijn veel vrienden en kennissen dit niet weten. Is makkelijk geheim te houden hoor… want je ziet het niet aan mij. Maar nu heb ik het dus aan jullie vertelt. In oktober 2007 liet ik een maagring plaatsen als een soort van wanhoopspoging omdat die drie getallen om de weegschaal me lichtelijk onpasselijk maakte. Het zou het begin zijn van een totaal nieuw leven. Ik ging rank en slank door het leven gaan. Jammer genoeg is die droom redelijk snel uit elkaar gespat en dat heb ik voor een stuk toch wel aan mezelf te danken hoor. Ik ben in totaal toch wel een 25 kilo afgevallen met die ring, waarvan er nogsteeds 11 kilo af is. De overige 14 zijn er inderdaad terug bij. En dat is mijn eigen schuld en toch ook weer een beetje niet. Geef mij eventjes het recht om me te verdedigen, waarom het niet compleet mijn eigen schuld is. In de afgelopen drie jaar heb ik niet één warme maaltijd gegeten waarbij ik niet moest braken. Niet één pistoletje gegeten die me niet deed overgeven. Niet één bord pasta gegeten waarbij ik niet naar het toilet moest hollen. In de afgelopen drie jaar heb ik geen boterhammen meer gegeten, geen rood vlees, geen sandwich, geen sla, geen sate’tje, geen gebakken kipfiletje en geen glas meer gedronken bij het eten. Na de derde of vierde run naar het toilet tijdens een maaltijd geef ik het meestal op en stop ik met eten. Om dan een uurtje later te beginnen snoepen. Want ijsjes, chocolade, koekjes en pudding tja dat lukt wel. Dus ja, dan vulde ik mijn maagje daarmee op. Je kan je voorstellen dat het ook voor mijn tafelgenoten niet echt aangenaam is om met mij te tafelen. Hoewel M. lief hier ondertussen compleet immuun aan geworden is. Hij stopt niet meer met eten als ik voorbij ren. Hij roept alleen nog maar gaat het. Hij weet op restaurant in gezelschap perfect wanneer ik echt naar het toilet moet of vanwege de ring naar het toilet moet. En hij praat mij moed in. Zoals een tweetal maanden geleden op restaurant. Elke hap die ik nam bleef steken. Ik ben daar denk ik 12 keer naar het toilet geweest. Op den deur zou ik gewoon op mijn stoel zijn gestorven van schaamte. Dan is hij er: “Komaan hup naar de wc. Dat ze dan maar denken dat je een erg kleine blaas hebt.” Hij was het die me niet veroordeelde toen ik enige tijd geleden naar de dokter stapte en die bijna smeekte om me te verlossen van dat verrekte ding. Hij en mijn mama die het allebei nu wel meer dan genoeg vonden geweest en mijn keuze steunde. De dokter vroeg nog of ik misschien iets anders wou proberen. Ik kon alleen maar paniekerig neen roepen. Niks meer aan mijn lijf. Nooit meer door zoiets. Never again!!!

Alice was a hippo

Nu we elkaar lang genoeg kennen kan ik u al eens iets meer vertellen, dan wat ik normaal doe. Ik bedoel onze relatie is ondertussen al iets anders dan bij mijn eerste postje. Wees eerlijk, wat weet u eigenlijk allemaal niet over mij? In die drie maanden dat ik hier kom posten over mijn dagelijks leven in wonderland hebt u toch wel enkele grote mijlpalen met mij gedeeld. U was er bij toen ik op 5 december voor de burgerlijke stand trouw beloofde aan M. U zag me naar de bank gaan voor een lening en las hoe ik mijn krabbel onder ons eigenste wonderlandje zetten. Eigenlijk weet u best wel veel over mij en langst de andere kant weet u niets! U weet zelf mijn echte naam niet. Mijn beroep is voor u nog steeds een groot raadsel, hoewel u weet dat ik met een grote groep vrouwen samenwerk en mini & maxibaas van gestalte anders zouden moeten zijn. U weet dat ik een hondje heb en dat het een franse bulldog is, maar zelf zijn echte naam is nog steeds top secret. U weet eigenlijk alles en niks. Want ik, Alice, ben nog steeds diegene die bepaalt wat u nu juist over mij weet. En wees nu eerlijk, zou er een verschil zijn als u mijn echte naam kende en wist waar ik woonde? (Of bent u zo een grote fan dat u mij met prachtige boeketten en ontbijt aan huis geleverd in de watten zou leggen?)

Om maar te willen zeggen dat ik u vandaag iets nieuws over mezelf ga vertellen. Vroeger was ik dik….. versta me niet verkeerd ik viel niet in de categorieën volumpieus, volslank of mollig… no no no ik was dik. En nu dus eigenlijk niet meer… nu ja, ik ben nog lang niet mager, maar ik ben ook niet meer het walking talking hippo (Nile River Horse, hihihihi) van ongeveer een jaar geleden. Tussen Alice and the walking talking hippo ligt21 kilomooi te blinken. Ik geef toe, er moeten er nog een paar af, een kilotje of 9 en dan is dit meisje een gelukkige meid. En guess what binnen9 kiloheb ik nogsteeds geen maatje 38 (zelf geen 40) en I DON’T CARE!!!! Neen, voor mij is de omschrijving volumpieus al meer dan genoeg en voor mijn mannetje ook. Je moet maar denken volumpieus, het kan ook mooi zijn. In de tijd van Rubens zou ik op elk schilderij gestaan hebben als stralende ster van zijn compositie. Ik voldoe volstrekt aan de eisen van de oermensen voor vruchtbare vrouwen (borsten, billen en heupen!) They would have followed me miles out of the cave! Nu nog merk ik op dat ik in Afrika opeens wel opvallend veel aanbidders heb. (ookal is dit sinds de grote make-over ook hier in België al heel veel beter geworden, tot wanhoop van mijn mannetje lief.)

Ik ben nu eigenlijk al best tevreden het resultaat. Op deze eigenste moment heb ik lange laarzen aan. Laarzen die tot aan mijn knieën komen. Tot een jaar geleden kreeg ik mijn kuiten in geen enkel botje (behalve in moonboots en skibottinnen. U ziet het zelf weinig sexy.) En draag ik een rokje! Mijn liefde voor rokken is er altijd geweest. Dag in dag uit zou ik rokken willen dragen, maar als nijlpaardje zijnde waren er meerdere redenen om dit niet te doen.  Ten eerste kan je geen rok dragen zonder pijn te lijden, want de billen zijn iets te zwaar en bovendien hebben ze een passionele verhouding met elkaar. Van zodra de broek uitgaat zuigen die twee rakkers zich tegen elkaar als jonge geliefden en laten ze elkaar niet meer los. Dit betekende for yours truelly helse pijnen, want die twee billetjes die wrijven tegen elkaar en daar krijg je wonden van. De avonden dat M. mij soigneerde met koele compressen en kindjeszalf smeerden waren ontelbaar. Ten tweede zie je er uit alsof je vanalles probeert te verbergen onder je rokje. Mensenhandel onder een rok. En die rok komt eindelijk eens niet van M&S of van H&M uit het rek Big is beautiful… Let me tell you, die collecties hebben kledingstukken die schreeuwen: Zwenkt uit!

Het hoogtepunt van mijn triomf over de kilo’s was toch wel toen ik een tankini kocht. Ben u gekend met het fenomeen tankini? Als zusje van de bikini is de tankini iets vriendelijker voor het “wulpse” lichaam. Het topje bedekt niet alleen de borsten, maar ook het buikje, zodat je enkel een dun streepje vlees ziet tussen de heupen en de onderbuik. Volgens M. “Zeer tot de verbeelding sprekend.”! In mijn tankini haalde ik trouwens de volgende triomf binnen, een drankje halen aan de bar bij het zwembad. Tot een jaar geleden zou u van uw luie strandstoel hebben opgekeken, u boek hebben laten zakken, u zonnebril very stylish in uw haren geschoven. U haalt uw wenkbrauwen op en buigt zich voorzichtig naar uw partner en fluistert” Kijk daar, een skiër! Wat doet die hier in ons tropische paradijsje?” U zou onopgemerkt naar mij hebben gewezen. Jaja, ik die een lange broek, een t-shirt en vaak ook nog een truitje aanschoot over mijn badpak alvorens een glaasje sap te gaan halen aan de bar van het hotel. In mijn hoofd: “Whahaha, ik heb ze liggen. Door al die lagen kleren zien ze niet dat ik dik ben.” In jullie hoofden: “Zie hoe dik die is en dan nog al die lagen kleren!” Dit jaar, a tottaly different story Pareo’tje rond mijn heupen gewikkeld, flip flops aan en elegant over de bar buigen. De tunesische ober glimlacht en knipoogt. Vraagt of ik vanavond vrij ben “to go and have a drink with him.” Naast mij duikt M. op en met hem een arm rond mijn schouder. Ali druipt af en mijn vertrouwen groeit.

Jammer maar helaas, slanker zijn is fijn. Slanker krijg je meer kansen. Slanker maakt het leven makkelijker. Het voelt als verraadt tegen mijn oude ik. Het voelt als verraadt tegen al mijn medezusters in de kilo’s. Maar ik heb het verschil in levende lijven kunnen ervaren. And life really is better this way! Maar het goede nieuws wat ik ook ontdekt hebt.. mannen vallen wel op volumpieus!