3 jaar

Ik weet niet wat u drie jaar geleden deed, maar wij deden het volgende:

Going Greek

 

Ik dank nog elke dag de hemel dat ik met mijn ventje getrouwd ben. Volgens mij is hij de enige die met mijn grillige natuur om kan gaan.
Eind vorig jaar boekten we namelijk onze grote verlof naar Spanje, maar door omstandigheden op het werk van het ventje moesten we met onze data schuiven en besloten we dan ook maar ineens van bestemming te veranderen. (Want er was eigenlijk niets dat we echt wilde zien in die regio van Spanje.)
Het werd Turkije, voornamelijk omdat ik holderdebolder verliefd was geworden op dat specifieke hotel. We gingen dus omboeken.

En toen kreeg ik het een dikke twee weken geleden in mijn kopje dat ik eigenlijk helemaal niet naar Turkije wou. Niet echt om specifieke redenen, maar mijn gevoel zat gewoon niet goed. M haalde aan dat onze vorige ervaringen met Turkije toch erg goed waren en viste achter de echte reden van mijn twijfels. En die kwamen er gewoon niet.. want er was geen echte reden. Mijn gevoel zat niet goed en dat was het. En ja eens dat mijn gevoel niet goed zat vond ik natuurlijk allerlei redenen waarom ik een verkeerde bestemming had gekozen: weinig bezienswaardigheden in de omgeving, 2 uur rijden naar de luchthaven, ik die geen zin had om weer overal aangeklampt te worden als ik rustig wou kuieren, geen gezellige dijk om over te wandelen, etc… Niet dat ik Turkije geen fijn vakantieland vind hoor. Tenslotte zou ik er niet al 4 keer geweest zijn als ik er zo een hekel aan had. Ik had er nu gewoon geen zin in. Waar ik dan wel naar toe wilde? Naar Griekenland… heel graag naar Griekenland.
M ging uiteindelijk door de knieën en de keuze viel op Rhodos. Want heel wat opgravingen en laat opgravingen uit de Grieks – Romeinse tijd nu een passie van ons beiden zijn. Heel lekker eten, want laat de Griekse keuken nu voor ons beiden een favorietje zijn. Een hotel dat hoge ogen gooide op zowel zoover als tripadvisor en dus wel zal kunnen typen aan het paradijsje dat ik eerder had geboekt. En de belofte dat we ineens een auto zouden boeken voor tijdens onze vakantie en dat het een Jeep zou zijn. (Boys and toys….) De belofte dat hij het super zou vinden en dat ik het echt een wondermooi eiland vond hebben natuurlijk ook geholpen.

Zaterdag werd dus een beetje een Griekse thema-dag. We begonnen ‘s morgens met naar het reisbureau te trekken en heel onze reis om te boeken. Ongelooflijk euforisch stapte ik buiten en ik denk dat ik mijn ventje wel honderd keer rond zijn nek ben gevlogen.
Tegen drie uur kwam onze doggysit en zetten wij koers naar Metropolis, dat trouwens vanaf 1 mei wordt omgedoopt tot Kinepolis Antwerp. (Wat wel eens mocht na al die jaren.) Onze tickets hadden we al enkele dagen op voorhand via het internet gekocht dus konden we recht naar de zaal waar ze Wrath of the titans speelde, met natuurlijk een tussenstops voor een doosje nachos met kaassaus.
De film voldeed volledig aan onze verwachtingen, maar wij zijn dan ook grote liefhebbers van het genre en ook de eerste film van deze reeks vonden we super. We hebben er dus van genoten.

Daarna hebben we koers gezet naar ons favoriete Griekse restaurantje in de stad. Gezien ons tafeltje door omstandigheden nog niet klaar was gingen we alvast aperitieven aan de bar met een lekkere ouzo en samen plannen maken voor onze vakantie. (Het plan is veel ouzo te drinken )
Eens aan ons tafeltje bestelde we toch weer hetzelfde ook al hadden we afgesproken dat we nu toch echt wel eens iets anders gingen proberen. Maar het werd dus terug de klassieke mezze schotel en voor daarna voor mij een stoofpotje van lamsvlees. We hebben weer heerlijk gesmuld. Onze maaltijd sloten we af met een lekkere café Frappé, geen enkel dessertje dat daar tegen kan typen. (Dat werd het volgende plan trouwens veel cafe frappé drinken )

Het was echt een heerlijke avond met mijn ventje. En nu begin ik dus volop af te tellen tot oktober. (Nu ja, ik ga eerst even aftellen naar volgende week, want dan vertrekken we voor een weekje naar zee.)

Wijvenweek dag 4: I have a dream

Over dromen gaat het vandaag…. Dromen die sterven vaak een stille dood, maar in veel gevallen komt daar een veel betere droom voor in de plaats.
Als jong Alice’je droomde ik er namelijk van om als hostess in het buitenland te gaan werken. Jaja, ik koos in het vierde middelbaar zelf speciaal toerisme om zo snel mogelijk de koe bij de horens te vatten en het eerste het beste vliegtuig richting de zon te nemen. Dat plan liep net een beetje anders toen ik op mijn allereerste schooldag in de richting toerisme M. tegen het lijf liep en holderdebolder verliefd werd. Drie jaar later bij mijn afstuderen was er geen spraken meer van zonder hem naar het buitenland te gaan. Nu tien jaar later zijn we getrouwd, hebben we een lening en bijhorend huis, een auto, een job… en vooral weinig zon. Van ons twee is M. de enige die nog echt iets heeft gedaan met zijn jongensdroom en daar ben ik blij voor. Elke dag zie ik hem naar zijn werk op de luchthaven vertrekken met een smile van hier tot achter zijn oren. Happy dat mijn ventje daar is.

Ik ben van het type veel dromen weinig actie. Mijn echt allergrootste droom was kunstgeschiedenis studeren, maar dat mocht niet van de mama en de papa. Want kunstgeschiedenis dat was een richting voor rijkeluis dochters die rijk trouwde. (Hun mening he, niet de mijne) Het werd dus toerisme, in de hoop dat ik daarna (na een paar jaar buitenland) toch nog zou kunnen doorstromen naar kunstgeschiedenis. Dan was er M. en de buitenland droom verdween ook. Dan is er een hele periode niets geweest, buiten de focus om ooit te trouwen met mijn liefje. We did that. Ik heb het droomhuwelijk met lange witte jurk, taart met zeven verdiepingen, etc gekregen. Of ik het nog eens zou doen? Ik denk het niet. Er zijn dus ook overroepen dromen.  Nu droom ik van kleine dingen. Van eindelijk die roadtrip door de States, waar ik al die jaren geleden mijn hart verloor. Van een etentje bij Wout Bru in de Provence. Van een reis naar Jeruzalem en wandelen over de Via Dolores. Simpele dromen, die jammer genoeg soms heel veel geld kosten.

Daarnaast zijn er mijn grote dromen, waarvan de grootste toch nogsteeds mijn eigen lunch room blijf. Ik blijf erbij, nergens heb je zo een zaak bij mijn werk in de buurt. Vroeger wel, die mensen zitten nu te rentenieren in Mauritius.  Ik droom ervan. Van een kleine saladebar waar mensen zelf bakjes kunnen volscheppen. Van stukken taart bij de koffie en kleine sandwiches op aanvraag. Van dagelijkse specials bestaande uit lekkere verse soepen, quiches en grote boterhammen belegd met heerlijkheden.  Echt waar, in mijn hart zit het. Maar ik heb zelf het eerste jaar van mijn carrière bij een ondernemersloket gewerkt. Ik kom uit een familie van zelfstandigen en dat brengt mij van mijn droom af. Zeker in een economisch klimaat als het onze. Neen, het zal bij dromen blijven denk ik.

En samen dromen we wel eens van onze eigen b&b in Frankrijk. Met lekkere maaltijden die ik kan klaarmaken uit onze eigen moestuin. Van klanten uit alle windstreken die ons telkens iets bijleren met hun komst. Van rondleidingen geven in la douce France. Maar ook van koude winters zonder gasten, enkel wij twee met onze gedroomde meute honden. Of het er ooit komt… Als ik M laat doen wel. Maar hij is dan ook de impulsiefste van ons twee.

Maar voor nu droom ik gewoon van de eerste terrasjes met een glaasje rose wijn. Van over het strand hollen met fab doggy en daarna op ons favoriete terrasje in Nieuwpoort tapa’tjes eten. Van een vast contract voor M., want zijn tijdelijk contract eindigt in Juli. En ik droom stiekem toch ook van mijn streefdoel om 80 kilo te wegen.

Weekend!!!!

Af en toe werkt het ventje ook eens een weekendje niet.
En zo af en toe plakken we daar dan een extra dagje aan vast, zodat we een verlengd weekendje hebben. Heerlijk vinden we dat. Niet dat ons weekend gevuld was met ongelooflijk, wereldschokkende zaken, neen hoor…
Op vrijdag reden we richting thuishaven van de echtgenoot om een lang uitgesteld bezoekje aan zijn bomma te brengen. En wat een geluk dat we net nu vrijdag uitkozen om langst te komen. We wandelde binnen net enkele minuten nadat de dokter buiten gewandeld was. De bomma was die nacht raar geworden en had last gekregen van haar hart. Maar zoals we haar kennen had ze haar plan getrokken, niemand verwittigd en gewoon s morgens de dokter gebeld. Als we een paar minuutjes later waren binnengekomen dan had ze de doktersbriefjes waarschijnlijk mooi weggemoffeld en had niemand er ooit van geweten. Nu kregen we echter het hele verhaal en dat ze trouwens ook naar een hartspecialist moest van hem daar deed ze een beetje luchtig over. Maar het felle vrouwtje dat ze anders is vond ik niet terug in dat hoopje ellende dat op een stoel hing. We waren het huis nog niet goed en wel uit of we belde de schoonmama op, want de bomma zou nooit uit zichzelf haar kinderen opbellen. “Dan maken ze hun onnodig ongerust.” is haar levensmotto, denk ik. De schoonmama was dankbaar en ging er in de loop van de dag een aantal keer langst, nam de touwtjes in handen om een afspraak te maken bij de hartspecialist en belde geërgerd om haar beklag te doen omdat de natuurlijke dochter het allemaal niet serieus nam en er alleen maar lacherig over deed.
Ondertussen gingen wij boodschapjes doen in Nederland en reden we kilometers in het rond om naar onze favoriete beenhouwer te gaan.  In de namiddag maakte we een wandeling met onze twee fab doggies en maakte we ons klaar voor een avondje op restaurant met ons tweetjes.
Perfect op tijd arriveerde de hondensitter voor fab doggy en tussen die twee was het liefde op het eerste gezicht. Nu ja, tussen mij en de hondensitter was het ook vriendschap op het eerste gezicht geweest en ze staat nogal hoog in mijn lijstje van favoriete personen. Wij konden dus op stap met een gerust hart. Onze eerste halte werd een van onze stamkroegen voor een aperitiefje. (Hoewel ik erover twijfel of je een glaasje bruiswater mag rekenen onder een aperitiefje ) Het ventje ging als goede Antwerpenaar aan De Koninck, zo moet dat he! Lokale economie en dergelijke ondersteunen noemen ze dat. Tijdens ons apero momentje besloten we allebei dat we toch niet echt zin hadden in Marokkaan en besloten naar ons favoriet Griekse restaurantje te trekken. Daar deden we de aperitief nog eens over, deze keer met een lekkere ouzo. Daarna volgende onze klassieke keuze (tja als het lekker is dan nemen we hetzelfde he) een lekkere mezze schotel die we samen deelde . Daarna kwamen er voor mij gegrilde kipspiesjes en voor M. mixed grill. Onderling wisselde we mijn aardappeltjes uit tegen zijn Griekse pasta.  Een complementair koppel dat wij zijn niet normaal. De porties waren zoals altijd te groot, maar er ging een doggiebagje mee voor fab doggie. Volgens mij werd hij door het personeel zelf een beetje gemist, zo gewoon zijn ze dat hij ons meestal vergezeld.
Een dessertje lieten we achterwege, maar we sloten wel af met een lekkere kop koffie (thee voor mij) en het ventje nam er een echte Griekse metaxa bij.
Er zijn weinig dingen die we liever doen dan door het centrum van de stad dwalen met allemaal lichtjes aan. Het was dan ook echt genieten met ons tweetjes hand in hand door de verlaten straten van Antwerpen. Ondertussen luidop dromend over ons eigen appartementje in het centrum. Gezien we allebei totaal geen zin hadden om te wachtte op het openbaar vervoer en een taxi naar huis redelijk goedkoop is stapte we in een mini busje (ja heel ruim voor twee personen) en zetten we koers naar huis. De babysit en de hond lagen zwaar verliefd in de zetel te knuffelen, grote liefde die twee. M. trakteerde ons dames nog op een kopje thee en een amaretto voor E (de sitter) en schonk zichzelf nog een whisky in. (Daar had ik moeten weten dat het mis zou gaan….) Het werd nog een erg gezellige avond en rond half twaalf bracht M. haar veilig naar haar auto. (Klassiek als we zijn moeten vrouwen niet alleen door het donker lopen. J ) Het was pas toen hij zijn sleutel bij terugkomst niet in het sleutelgat kreeg dat ik besefte hoe dronken hij eigenlijk wel niet was. En dat dronken zijn werd gevolgd door heel erg ziek zijn nog een vijf minuten later. Ikzelf ging van “oh wat ben ik boos op jou” naar “oh wat vind ik dit zielig voor jou.” Uiteindelijk heeft het zorgzame in mij toch gewonnen. Ik heb hem een warm busje gemaakt voor zijn koude voetjes, hem glaasjes water gebracht op het toilet zodat hij zijn mond kon spoelen na al dat overgeven, hem geknuffeld en warm gewreven omdat hij het zo koud had in bed en uiteindelijk wakker gebleven tot ik 100% zeker was dat hij goed sliep. ( De dag daarna zijn we er trouwens achter gekomen dat het niet enkel de alcohol was die hem zo ziek maakte, maar ook het feit dat hij tonijn had gegeten ’s middags. Zoals vaste lezers wel weten is mijn echtgenoot zwaar allergisch aan vis. Zijn lever is dus overbelast geraakt door het proberen af te breken van de giftige stoffen in zijn lichaam door de vis en dan nog eens de alcohol erboven op…)

Gelukkig was er ’s morgens geen vuiltje meer aan de lucht en had hij zelf geen hoofdpijn. We trokken dus terug richting stad om op de markt verse groenten en fruit te gaan halen. Een muntthee’tje aan een van de kraampjes zorgde voor een lekkere opkikker in de morgen. Daarna gingen we op strooptocht en vonden voor 5 euro een reusachtig groentepakket waar we de hele week van kunnen eten. Ikzelf was dolblij toen ik eindelijk nog een kraam vond dat nog litchi’s verkocht en sloeg dan maar meteen een hele kilo in. Na ons marktbezoekje gingen we in een klein koffiebarretje waar de koffie voor je ogen gemalen wordt nog iets drinken en trokken daarna richting thuis. Niet veel later werden we bij de bomma verwacht voor haar verjaardags-borrel. Sinds dit jaar hebben we verjaardagsfeestjes met echte maaltijden afgeschaft. De grootouders worden een beetje te oud voor zoveel gedoe rond hun hoofd en wijzelf moeten er toch wel elke keer tijd voor vrijmaken. Dus vanaf dit jaar doen we aan verjaardag borrels. De bomma verraste me met een lekkere light ice tea en groene olijfjes. Het is echt een schatje!

Zondagmorgen was het tijd om nog eens achter het stuur te kruipen. We gingen dus een toertje rijden en maakte ineens een stop bij het tuincentrum. Gewoon wat inspiratie op doen want het is nog wat te vroeg en te koud om al te beginnen zaaien en planten. Daarna langst de bakker en een wandelingetje gemaakt door ons dorp zodat fab doggy zijn beweging ook had gehad. De rest van de middag brachten we in onze pyjama door in de keuken, het bad en vooral in de zetel met een dik boek.

Van oud naar nieuw

Vermits de “wat we deden van oudjaar op nieuwjaar blogberichtjes” me rond de oren vliegen kon ik niet achterblijven. Hoewel jullie nu al kunnen stoppen met lezen, want van oud op nieuw lag ik lekker in mijn bedje me te ergeren aan het vuurwerk. (Nachtlawaai als je probeert te slapen. )

Maar laat ik begin bij het begin. Mijn oudjaar – nieuwjaar weekendje begon op donderdag, waar ik na veel zeuren tegen mijn chef een uurtje vroeger mocht stoppen. Om mij volledig toe te leggen op het pellen van kilo’s verse grijze garnalen en het trekken van een bouillon van de kopjes en de schaaltjes. Na zoveel kilo garnaaltjes ruikt een mens zelf naar de garnalen. De rest van de avond bracht ik rustig in bedje onder mijn dekentje door met een filmpje en een glaasje advocaat.

Vrijdag was het ventje gelukkig ook thuis, na hem de rest van de week niet gezien te hebben, dankzij de late shift. (Dan doen we van kusje, slapen, kusje naar het werk vertrekken en heel veel briefjes op de tafel.) Gezellig met ons tweetjes naar de markt waar ik nog meer grijze garnalen haalden, want de effectief gepelde garnalen vielen toch wel tegen in hoeveelheid. Als ontbijt (tja we hadden geslapen tot kwart voor negen en voor fab doggy dan nog is buiten geweest en we naar de markt konden vertrekken, was het al gauw half elf) kochten we een bakje gebakken mosselen. Niet gezond, maar het zijn feestdagen voor iets!
Eens terug thuis heb ik mij gestort op de wonderen van het kroket maken. Eerst de garnaalkroketjes en daarna aardappeltjes gekookt voor de verse aardappelkroketjes. De rest van de dag brachten we met ons tweetjes door gezellig voor de televisie. Rond half zes was het tijd om ons klaar te maken voor ons etentje. Na enkele pogingen waren we er eindelijk in geslaagd een reservering te versieren bij het Italiaanse restaurant bij ons in het dorp. Een restaurant waar vriendinnen en collegaatjes altijd vol lof over spraken.

We begonnen de avond met een lekkere spritz aperol en moesten dan van tafel veranderen omdat de ober een foutje had gemaakt. Wij dus allemaal recht, naar een andere tafel en met deze wissel verdween ook de drankkaart. De heren bestelde als voorgerecht een italiaanse charcuterieschotel en het moet gezegd deze schotel was groot en goed gevuld met allerlei soorten fijne vleeswaren. Mooi afgewerkt met een salade en een dikke balsamicodressing. De ober geraakte ondertussen een beetje over zijn toeren vermits we rose wijn, rode wijn en water wenste te drinken. Hierna volgde onze pizza’s. Ik ging voor een klassieke Hawaï, die zoals meestal met ananas uit blik kwam. Wel goede puntjes voor de chef, deze ananas was uitgelekt. Ik heb het in het verleden al anders geweten, waardoor de siroop gans de pizza wak maakte. De korst van de pizza was echter lekker krokant en hij was zeker groot genoeg. (Een beetje te groot, waardoor ik toch wel een kwartje liet liggen.) De heren bestelde hierna nog een sabayon en de dames een Italiaanse koffie. De bazin kwam echter opgejaagd aan de tafel melden dat haar ober onze bestelling niet had mogen opnemen en dat ze geen sabayon serveerde want dat het te druk was om zich hiermee te kunnen bezighouden. Echter verscheen er tien minuten later toch sabayon op tafel. De ober haalde zelf aan dat hij er niets meer van begreep maar was blij dat hij ons toch kon verder helpen. Wij allemaal blij want laat sabayon nu net datgene zijn waar we speciaal voor kwamen. Het moet gezegd de sabayon was overheerlijk. Want zo gaat dat bij ons, M bestelt dessert en Alice smult mee. De italiaanse koffies waren echter een gemiste kans. Er zat wat gruis in de koffie, er was te veel amaretto in waardoor de koffie veel te zwaar was en als koekje kregen we wakke letterkoekjes. Dit kon beter voor de prijs die we ervoor betaalde! En uiteindelijk was dat ook de conclusie van de gehele avond. Voor de 165 euro die we betaalde hadden we meer verwacht. Het eten was zeker niet slecht, maar eerlijk, we hebben een betere italiaan in de buurt waar we terug onze vaste stek van zullen maken na deze eenmalige uitstap.

Eens terug thuis kropen we gezellig samen in ons bedje om naar Alex Agnews larger than life te kijken. Misschien komt het doordat canvas niet de volledige show uitzond (het leek wel zo, maar kan me vergissen), maar we waren toch wel blij dat we geen centen hadden uitgegeven aan live tickets. We hebben al de andere shows wel live gezien en deze duurde meestal langer dan 2 uur, deze was op een klein uurtje afgelopen.

Zaterdag werd ik alleen wakker, want het ventje moest  om 4 uur naar zijn werk vertrekken. Fab doggy en ik gingen voor een stevige wandeling in het park en trokken ons daarna terug in de keuken om al allerlei lekkers klaar te maken voor nieuwjaarsdag. Rond de middag vertrok ik naar ons dorp, waar M. mij later zou ontmoeten. Zo had ik nog net voldoende tijd om een bezoekje te brengen aan de bibliotheek en me weer van leesvoer te voorzien. (Werden mee naar huis genomen: Eragon op aanraden van LJ, de miniatuurschilder en het Jezus mysterie.) Perfect getimed vonden M en ik elkaar voor de slager om onze gourmet op te pikken.
Onze oudjaarsavond begonnen we al redelijk vroeg met enkele kleine hapjes. (Mini worstenbroodje, mini-pizza’tje, mini videetje, glaasje met carpaccio en een speciale gedroogde ham die ik uitzonderlijk op de kop had kunnen tikken.) Daarbij dronken we een lekkere aqua de valencia, onze favoriete cocktail sinds jaren.) Rond half zes hebben we onze vuurtje aangemaakt en hebben we gezellig zitten smikkelen. Als dessert hadden we pannenkoekdeeg , dus even snel de pannetjes uitwassen en we konden aan ons dessertje beginnen.  Voor kerst kreeg M. van mij de dvd reeks van Camelot. We keken dus nog een paar afleveringetjes, voor we om tien uur de lichten uitknipte en naar dromenland vertrokken. Het is eens iets anders, zo vroeg je bed in met oudjaar, maar mijn ventje moest weer om vier uur naar zijn werk vertrekken, dus… Om twaalf uur werden we uit ons bed geknald door buren die enthousiast vuurwerk afstaken. Een paar keer zijn we gaan kijken of ons tuinhuisje niet geraakt werd. (Gelukkig niet) En ook fab doggy hebben we een aantal keer moeten geruststellen, want al dat knallen en lichtflitsen maakte hem toch wel een klein beetje zenuwachtig.

Zondag werd ik redelijk vroeg wakker en maakte ik met de hond weer een stevige wandeling. Ondertussen probeerde we al het puin van het vuurwerk te ontwijken. Vuurwerk aansteken kan iedereen, maar de rommel ervan opruimen, kan jammer genoeg kennelijk niemand. Daarna gingen we met ons tweetjes aan de slag in de keuken. (Fab doggy is echt de beste assistent kok die je je kan inbeelden. Ben ik in de keuken, dan ligt hij plat voor een van de kasten rustig te kijken naar waar ik allemaal mee bezig ben. (Het helpt waarschijnlijk ook dat ik af en toe wel eens iets laat vallen. )
Het ventje kon wat vroeger stoppen en dook rond een uur of een op met verse pistolekes. Daarna maakte we samen nog een wandeling door ons dorpje en trokken daarna onze pyama’s aan voor een rustige middag in de zetel. Tegen de avond begon ik aan ons feestmenu’tje met alles erop en eraan. Lekkere aperitiefhapjes, oesters als voorgerecht, everzwijn als hoofdgerecht en een lekkere taart als dessert. We smikkelde onze buikjes rond en besloten de avond met een lekker digestiefje.

Vrijdag –> Helnacht

Vrijdagnacht was een vreselijke nacht.. en die vreselijke nacht werd vooraf gegaan door 3 nachten waarin ik amper een uur of 4 sliep.
Dat was wat waarschijnlijk de vreselijke nacht nog een beetje vreselijker maakte.

Het ventje die werkt heel de maand december met de nacht. En onze fab doggy besloot de afgelopen drie nachten dat hij zijn baasje belachelijk hard miste. Dat toonde hij door niet te willen slapen, zachtjes te wenen, mij wakker te duwen om geknuffeld te worden… anyway, ik sliep weinig.. fab doggy sliep veel aan de voeten van zijn baasje als die eindelijk thuiskwam en zijn bedje opzocht. *zucht*

Ons vaste stramien met nachten is dat M. mij rond negen uur in bed stopt, vaak nog even bij me kruipt om in zijn armen wat tv te kijken en dan voor hij doorgaat het hele huis controleert en naar zijn werk vertrekt. Vrijdagavond was niet anders, dicht bij elkaar naar de slotaflevering van vermist gekeken, daarna een paar dikke zoenen en dan de ongelooflijke stilte van een leeg huis. Tot vijf minuten later de deur terug openzwaait en ik een luide “godverdomme” uit onze gang hoor klinken. Dat het mis zit, is snel duidelijk. En ja hoor, in mijn pyjama naar de gang waar mijn liefje met een knalrood hoofd boos staat te vloeken. Kennelijk staat er iemand voor onze garage geparkeerd en geraakt de echtgenoot er dus niet uit. Achteruit rijden is dankzij de bouw van onze garage ook geen optie dus de auto staat nu in het midden van de oprit en hij kan geen kant meer op. Er zit dus niets anders op dan teruggaan naar de wagen en te claxoneren tot iemand reageert, ondertussen bel ik even de politie op. Zeer vriendelijke man krijg ik daar aan de telefoon, hij noteert mijn gegevens, de nummerplaat van de auto die fout geparkeerd staat en verzekert me dat ze iemand langst sturen, maar dat het wel een hele tijd zal duren. Blijven claxonneren raad hij ons aan, maar na een half uur toeteren en geen kat te zien, besluiten we er mee op te houden. De rest van de buurt moet niet boeten voor de fouten van één persoon redeneren we. Ondertussen vat ik post aan de raam zodat ik het ventje in de auto kan zien en alles mee kan volgen. Slapen daar denk ik al lang niet meer aan. Het werk wordt gebeld en gelukkig begrijpen die het probleem en doen ze verder niet moeilijk. Na een uur nog geen politie te zien. Ik bel dus maar even terug, want het gaat nu toch wel al tegen half twaalf. Terug de vriendelijke meneer aan de lijn die verbaast is dat niemand is langst geweest. Nog eens een uur later verschijnt de politie dan toch, met zeer slimme vragen. “Kent u de eigenaar van het voertuig?” “Ja tuurlijk, wij zitten al twee uur in een ijskoude auto te wachten terwijl we gewoon de eigenaar kennen, hallo!!!” Na bijna een kwartier te staan treuzelen besluiten ze uiteindelijk toch over te gaan tot takelen. De takelwegen is er trouwens redelijk gauw. Twintig minuten later is de wagen getakeld en wordt hij weggebracht naar een politieparking. Ventje is klaar om te vertrekken naar zijn werk… tot de auto niet meer blijkt te starten. Batterij plat en dat terwijl hij in die twee uur stilstaan, maar heel af en toe de verwarming heeft opgezet omdat het echt ijskoud was in de wagen.
Er zit niets anders op om de VDAB te telefoneren om ons te komen depaneren. Ondertussen helpt papa om de auto van het garagepad te duwen naar de overkant van de straat, zodat andere mensen terug de garage in en uit kunnen. Ondertussen heeft ons toilet besloten te blijven doorlopen en ben ik genoodzaakt de bak open te breken en wat te prutsen aan de installatie. En wat blijkt, het lukt me nog ook! Gelukkig is de VDAB er ook redelijk snel, een klein half uurtje later start de auto terug en is het ventje eindelijk klaar om naar zijn werk te vertrekken. Fab doggy en ik besluiten ook naar ons bedje te gaan en daar te wachtte tot baasje belt dat hij veilig is aangekomen. Drie kwartier later krijgen we eindelijk bericht dat hij goed op zijn werk is geraakt en dat hij eindelijk aan zijn shift kan beginnen.

Maar het moet gezegd toch een goede service van zowel de politie als de VDAB.

Ow rond half vijf ben ik dan nog wakker geroepen door een man die luid “godverdomme, waar is mijn auto! ” stond te vloeken op straat. Waarschijnlijk de foutparkeerder in kwestie.

Kleine meisjes en droomhuisjes

Ergens in mij schuilt er een klein meisje dat nog steeds droomt van poppenhuizen.

En datzelfde meisje droomt elk jaar met kerstmis weg bij het zien van hele dorpen van Lemax en Dicksenville.

De lichtjes, de huisjes en de mensjes.

Dat wegdromen doet ze reeds sinds ze een jaar of 14 was. Eerst werden de ouders meegesleurd in tuincentra naar de verschillende display settings en dan werd er toch wel 20 minuten gedroomd over een eigen dorpje. Maar mama vond ze een dorp echte ‘kitsch’ en papa vooral heel erg duur. (En gelijk heeft hij ook.)

Enkele jaren later kwam er een jongen . in haar leven en was hij het slachtoffer om tuincentra af te schuimen en ook hij werd de eerste keer meegetroond naar een display van kleine huisjes en fonkelende lichtjes en kleine minimensjes. Maar in tegenstelling tot haar jarenlange ervaring werd er niet gezegd “wat een kitsch’ of ‘amaai, dat kost nogal eens geld voor iets wat 5 weken per jaar staat.’ Neen, ze hield zijn hand vast en hoorde hem zeggen ‘mooi he’.

De jaren gingen voorbij en elk jaar gingen het meisje en de jongen kijken naar de verschillende dorpjes in verschillende tuincentra. Ze droomde van hun eigen dorpje, maar steeds zeiden ze. Volgend jaar misschien. Want zo een huisje is toch wel erg duur. En waar zouden we het zetten.

Tot 20 november 2011. Ze stonden weer hand in hand te kijken naar het zoveelste dorpje en droomde weer weg van hun eigen mini-dorp. Maar deze keer had de jongen er genoeg van. Niks gedroom meer, nu zouden ze stoppen met elk jaar kijken en er gewoon kopen! Alle argumenten van het meisje werden van de tafel geveegd. Want natuurlijk was het erg duur en zou zo een heel dorp veel geld kosten, maar ze hadden toch nog jaren om te sparen. Het moest toch niet allemaal in een keer? Binnen tien jaar zouden ze een prachtig dorpje hebben! En dus gingen ze aan het kiezen. Van huisje naar huisje liepen ze tot ze hun oog lieten vallen op dit pareltje.

Met de doos van haar eerste huisje in haar armen geklemd besefte ze dat ze daarom met de jongen getrouwd was, omdat hij haar diepste dromen steeds werkelijkheid liet worden.

Date night

 

Of hoe een romantisch avondje toch niet zo romantisch werd als we gepland hadden.

 

We keken al een hele tijd uit naar Code 37, want we zijn nogal grote fans van de tv-serie.

 

Dus zondagavond was het zover, we hadden gratis tickets en dus hield niets ons tegen om er een gezellig avondje van te maken met ons tweetjes.
We vertrokken goed op tijd zodat we voor de film nog gezellig iets zouden kunnen gaan drinken.
Aangekomen bij de bioscoop bleken de bankcontacten echter buiten werking te zijn en wij hadden natuurlijk geen extra centen bij, want he er zijn bankcontacten genoeg bij de bioscoop. Na onze tickets te hebben afgedrukt, liepen we dus maar een stuk de Noorderlaan af opzoek naar een andere bankautomaat. Geen te vinden… het was aan het schemeren, het was koud en ik droeg pijnlijke hakjes.
Nadat we heel de Noorderlaan afwandelde in de andere richting mochten we echter de zaal al binnen, dus dat zat dan weer wel mee. Nog een meevaller was dat je in het snoepwinkeltje van de bioscoop met de kaart kan betalen. We trakteerde onszelf dus op een grote cola en een grote schaal nachos.

 

Eens in de filmzaal zelf was het niet bepaald warm en ook de film viel tegen. (Ik heb betere afleveringen van Code 37 gezien, dan deze filmversie.)

 

Na de film zetten we koers naar ons dorp waar we wouden gaan eten bij een Italiaans restaurant waar we al maanden naar uitkijken. Daar aangekomen blijkt zondagavond half acht een heel populair uur te zijn om op restaurant te gaan. Het ganse restaurant was volzet en er stond al een gigantische wachtrij.

 

Dus koers naar huis gezet. Waar het trouwens ook koud was, vermits onze boiler zaterdagavond echt zijn geest gegeven heeft. (Met grote overstromingen en water dat van de muren liep tot gevolg.) Onder ons dekentje bestelde we dan maar een pizza, die de hele nacht op mijn maag heeft gelegen.

 

Volgende keer beter zeker?

Hij komt… Hij komt…

 

Nu ja, eerder hij kwam, hij kwam…

 

De aankomst van Sinterklaas in Antwerpen is voor mij (en eigenlijk in heel mijn familie) een jaarlijkse traditie.
En dat is eigenlijk een beetje vreemd omdat ik het eigenlijk helemaal niet zo voor Sinterklaas heb. Ik ben sowieso meer een kerst-meisje en vind de kerstman tienmaal leuker dan Sinterklaas. Maar als zijn stoomboot de haven invaart dan maakt mijn hart toch wel eventjes een sprongetje. Ik weet trouwens best dat het Jan Decleir is aangekleed in een sinterklaaskostuum, maar toch het blijft lekker nostalgisch.

 

Mijn “sinterklaastraditie” begint altijd op 11 november. Die avond kruip ik met M., een lekkere fles wijn en heel veel kleine hapjes onder een dekentje en kijken we naar Alles is liefde. Ja, de nederlandse versie. De veel betere versie trouwens. Geen idee waarom ze zo nodig een exacte kopie moesten maken in het Vlaams. Hoeveel werk kan het geweest zijn om te maken? De teksten waren geschreven, je verandert enkel de namen in meer Vlaams klinkende namen. Om maar te zeggen, de Nederlandse versie is beter en blijft een van mijn favoriete films ooit.

 

In datzelfde weekend komt de Sint aan in Antwerpen. Dan zit ik voor de televisie met warm appelsap met kaneel en speculaas, die M. als cadeautje ‘s ochtends steeds voor mij koopt. M. zit dan met verbaasde ogen te kijken dat ik de hele verhaallijn kan. Dat Conchita getrouwd is met Professer Van Den Uytleg en dat de neef van Julio Iglesias voor slecht weer vandaag zorgt.

 

En elk jaar kondig ik aan dat mijn kindjes het maar gaan moeten volgen op TV, want dat ik het niet zie zitten tussen al die mensen te staan en dat ze het hele verhaal veel beter kunnen volgen in de zetel met warme chocolademelk en speculaas.

 

Het enige verschil met andere jaren? Deze keer meende we het, binnen een paar jaar gaat het over onze kindjes.

Een weekje ziek

Ik ga week twee in van mijn ziekteverlof… Allee ja, ik ben een week ziek geweest en ik ben nogsteeds niet beter. (Soms denk ik zelfs slechter) Dus de dokter komt terug maandag.

Maar wat sms de hubby en ik dan over en weer?

“Beste M, tot u spreekt ziektekiempje. Het spijt mij dat ik u vrouw heb verandert in een slons die de hele dag in de zetel zit onder haar dekentje met vettig haar en honderden zakdoekjes.”

“Beste ziektekiempje, ik hoop dat je de tijd van je leven hebt gehad. Maar nu is toch tijd om op te rotten. Waarvoor dank.”

Ge zou hem toch gewoon opeten van prutserigheid die echtgenoot van mij.

 

En ja, prusterig vind ik een cool woord. Dank u Astrid!