3 jaar

Ik weet niet wat u drie jaar geleden deed, maar wij deden het volgende:

Verdorie 3 jaar dat ik niet meer in zonde leef

Ik blijf het ongelooflijk geinig vinden dat ik trouwde op 5 december.
Het is een beetje zoals je schoen zetten en er een echtgenoot in vinden.
Een geweldige echtgenoot dan nog.
Ja de Sint is gul geweest voor mij.
3 jaar getrouwd, 9,5 jaar samen.
En ik zie hem nog graag.
Wat zeg ik…. ik zie hem liever dan het leven zelf.
Ik zou mijn leven geven voor die kerel.
De meest belachelijke dingen doen mij smelten.
En geloof mij vrij, hij heeft een patent op belachelijke dingen doen.

Soms danst hij met het donsdeken door ons huis… dan trekt hij mij mee in zijn dansje en dan dansen we naar slaapkamer.
Soms sleept hij op een dekentje de hond door het huis. Die zit dan lekker als een koning op zijn troon en kijkt rond, alleen zijn wuivende poot ontbreekt.
Soms kom ik thuis en heeft hij gepoetst en aardappelen geschild en groentjes gekuist en de was gedaan en gestreken.
Soms kom ik thuis en heeft hij 8 uur op zijn pc gespeeld.
Heel vaak kom ik thuis en dan branden er over kaarsjes en dan staat er een glaasje wijn klaar.
Mijn bad laten vollopen doet hij ook zeer regelmatig. Omdat hij weet dat ik van warme baden hou en daar dan uren inzitten.
Elke avond maakt hij thee voor mij. In een middelgroot kopje, omdat hij weet dat een klein kopje te weinig is en een grote kop te veel. Dan blijft er thee staan die we moeten weggieten. Dus middelgrote kopjes met juist genoeg suiker die ik helemaal leeg drink.

Hij weet zulke dingen gewoon van mij. Deze week nog toen in hema een warme chocolademelk bestelde en hij na vier slokken vroeg “het is weer te veel, he.” Het helpt niet dat ik dan zeg “neen hoor, gewoon warm!”

Op zondag haalt hij verse pistoletjes en omdat hij weet hoe dol ik ben op de aangebakken korstjes van tigerpistoletjes geeft hij de zijne aan mij. Zo een man is ie.
Vorige week liep hij helemaal met mij mee tot aan de deur van het gebouw waar ik moest gaan solliciteren. Omdat hij weet dat ik zenuwachtig wordt van de weg niet weten.
Hij is de eerste proeflezer van mijn boek… ook al is het chicklit en interesseert het hem geen bal. Hij leest, geeft commentaar, moedigt aan en is volgens mij een klein beetje verliefd aan het worden op een van de personages.

Die kerel van mij die weet dingen waar ik geen sikkepit van snap en hij legt mij die nog uit ook! Op vakantie in Normandie was hij de gids van dienst. In de lokale brico weet hij wel waarvoor bepaalde flessen dienen. Om nog maar te zwijgen over samen naar de canvascrack kijken en vierhonderd keer moeten uitroepen “je moet daar aan meedoen schat!”
Ik zie hem graag, die echtgenoot van mij.

Wat zeg ik… ik zie hem nog elke dag liever!

Tiener-Alice

Iets meer dan negen jaar geleden wandelde Tiener-Alice de gang van haar school in. Het moet geen zicht geweest zijn, want Tiener-Alice die hield nogal van alles wat met Gothic te maken had. Lange vleermuisachtige mouwen, zwarte nagellak, piekenbanden rond de polsen… zelfs een handtas in de vorm van een doodskistje.
Tiener-Alice positioneerde zich in de hal tegen de muur naast de refter. Elke dag om te wachten op haar vriendinnen. En verlegen dat ze was… meestal met haar zwarte gemaakte ogen neergeslagen of starend naar de inkom. Tot de dag dat ze haar ogen opsloeg en Tiener-M over zich zag staan. En Tiener-M die zag er een beetje rock & roll uit.
Onnodig te zeggen dat Tiener-Alice de grond even onder zich voelde wegzakken en in haar lange zwarte rok met kant haar knieen begonnen te knikken. Diezelfde dag fluisterde ze tegen haar vriendin: “Die daar, daar ga ik mee trouwen!” En na een starende blik van diezelfde vriendin de vraag “zou jij misschien aan hem zijn naam willen gaan vragen?” Want zo gaat dat als je een tiener bent en de hormonen als krankzinnig door je lijf razen…Dan stuur je vriendinnen af op het slachtoffer en voel je een vlaag van misselijkheid tot ze terug bij jou zijn. Drie maanden stond er in de hoek van haar agenda M zijn naam met daarbij geschreven zit in klas 3TRB met een groot fluo-roze hart rond. Drie maanden lang loensde Tiener-Alice naar haar ‘crush’ in de hal….

Drie maanden later kwam Tiener-Alice op een vrijdagavond de refter ingewandeld voor de jaarlijkse schoolquiz. En wat zag ze in haar verste ooghoek nonchalant hangend op een van de reftertafels? Was het… ja Tiener-M. Ze zou niets laten blijken, hoewel ze zeker was dat de temperatuur in de refter zo maar eventjes met 10 graden steeg en ook haar gelaatskleur enkele tinten meer rood werd. Haar leraar toeristische ruimtes trakteerde hun groepje op een glaasje witte wijn. Ze waren nu toch oud genoeg en ze waren niet echt in schoolverband, dus voor deze ene keer kon het wel. Een glaasje wijn werden er twee en de moed die meestal in haar zware zwarte laarzen zat begon stilletjes meer en meer naar boven te komen. Het was dan ook op die avond dat ze haar eerste woorden tegen Tiener-M zei. Als ze het zich nog goed kan herinneren was het ongeveer “Hey, wat doe jij hier?”
’S avonds in de auto van haar vader zakte ze neer naast hem en zuchtte ze: “Ik ben de man van mijn leven tegengekomen.”

Twee maanden later verbleef Tiener-Alice in het warme Italië op uitwisselingsproject. Ze was ondertussen vriendjes geworden met Tiener-M, maar terzelfder tijd was ze nog meer voor hem gevallen. Op een zonnig terrasje in Padua besloot ze hem een smsje te sturen. Haar beste vriendin en zij maakte een vreugdedansje op het plein toen nog geen tien minuten later haar gsm piepte en Tiener-M cool vroeg of ze misschien een pizza voor hem wou meebrengen uit dolce Italia. Wist hij toen veel dat ze desnoods de toren van Pisa voor hem zou meebrengen als hij dat vroeg.

Drie dagen later nogsteeds in La bella Italia bracht Tiener-Alice een bezoekje aan Verona. En waar staat Verona voor bekend? Romeo en Julia of course. Een bezoekje aan het gekende balkon kon dus niet uitblijven. De legende wil dat als je Julia haar rechterborst vastneemt je zal trouwen met de man waar je op dat ogenblik aan denkt. Niet nodig om te zeggen dat ze de dame in kwestie eens goed betast heb met Tiener-M in haar gedachten?

Eind augustus bracht Tiener-Alice voor het eerst een bezoekje aan de woonplaats van M. en achteraf bekeken kan ze zich wel voorstellen dat het voor de toekomstige schoonmama een behoorlijke schok geweest moet zijn. Tenslotte zag Tiener-Alice eruit als een grote vleermuis. Het was die dag dat Tiener M op de tonen van Alice Cooper “Poison” zei “Gij kunt mij wel krijgen.” Legendarische woorden waarop niks volgde buiten wat gestamel van haar kant en drie dagen slapeloosheid en niet eten.

Tot 26 augustus 2002 rond 11.25 uur. Hij stond haar op te wachten aan de schoolpoort om dan samen naar de bus te lopen. Ze hadden zonet allebei hun zomertaak voor wiskunde moeten inleveren. Want wiskunde was hun beste kant niet. Over koetjes en kalfjes praten lukte niet meer, want Tiener-Alice wou nu wel eens weten wat hij bedoelt had met “Gij kunt mij wel krijgen.” Wat volgde was een knalrood hoofd en een gestamel over “Ik denk dat ik iets voor u voel maar ik ben niet 100% zeker.” En wat daarop volgde was de eerste echte kus en het moment waarop de wereld stopte met draaien voor haar. En typisch Tiener-Alice werd de kus beëindigt met de vraag “Voel je dat? Awel, dan voel je iets voor mij.”

Negen jaar mijn liefje vandaag… exact negen jaar. En ik weet nog precies wat je die dag droeg. Hoe je rook en hoe je eruit zag.
Negen jaar en ik weet nog precies hoe je lippen voor het eerst aanvoelde en hoe je hand in de mijne voelde.
Negen jaar later heb ik nog geen moment spijt van die eerste kus… en hoewel er al duizenden gevolgd zijn hoop ik dat we er nog miljoenen te gaan hebben.
Ik hou van je lief, nog meer dan toen, maar nog minder dan binnen 9 jaar.

De kogel is door de kerk

Ik wil alvast iedereen bedanken voor de superleuke ideetjes en de vele reacties.

De kogel is ondertussen door de kerk…. We gaan naar de film.
Ik weet dat we dat eerst niet wilden doen, omdat ikzelf niet echt van de cinema hou. Maar laten we nu ongelooflijk veel punten gespaard hebben bij Belgacom en laat nu net een deel van die punten bijna vervallen, dus hebben we onze 4000 vervallende punten ingeruild tegen bioscooptickets. (Zo blijven er nog steeds 10.000 punten staan en kan ik blijven dromen van gratis airmiles of gratis tickers voor de efteling) maar kunnen wij wel naar de cinema gratis en voor niets dan nog wel.

En de film is alvast ook gekozen. Het was eigenlijk de film die me deed besluiten een bezoekje aan de bioscoop toch te overwegen. The Green Lantern wordt het. En ja, dat mag dan misschien helemaal niet meisjesachtig klinken, maar ik ben nogal een nerd op het vlak van superhelden. Helemaal gek ben ik van superman, X-man en andere consorten. En mijn echtgenoot hoor je dan niet klagen hoor.
Dus regelde we een babysitter voor fab doggy. Hij mag fijn enkele uurtjes naar mijn ouders. En wij kunnen zo een hapje eten en een filmpje meepikken.
M. moest er bijna om lachen, want de week daarvoor ga ik met mama naar Harry Potter. Tweemaal op één week naar de bioscoop voor een bioscoophater als ik… de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Maar we laten jullie ideeën zeker niet aan ons voorbij gaan.
Romantisch gaan wandelen in het park doen we eigenlijk wekelijks al. Het voordeel van twee fab doggies te hebben die in het weekend graag hun beentjes strekken.
Probleem is ook dat we zoveel al bijna elke week doen. Koken en een filmpje zien is onze vaste zaterdagavond date met elkaar.
Van Christa kregen we het idee om te gaan lasertaggen. En het zal haar misschien verbazen, maar dat willen we al jaren erg graag. Maar en nu komt de grote maar… dat moet je in groep doen. Je kan dat niet boeken voor twee personen.
De daguitstapjes naar de zee en de Ardennen stonden al op het programma voor onze vrije week in september. Dus die komen er zeker van!
En doornroosjes idee vond ik ook super… was het niet dat mijn lieve mannetje niet in bad mag van de dokters, ons bad te klein om met twee in te gaan en samen in bad betekend dat fab doggy er ook nog eens inspringt.

 Dus het wordt een avondje cinema en eigenlijk kijk ik er wel naar uit.
Tenslotte is het onze verjaardag van ons samenzijn. We hebben nog twee huwelijksverjaardagen te vieren ook he?

Tips?

Eind augustus delen M en ik 9 jaar lief en leed. Meestal vieren we dat met een etentje. Dit jaar hebben we het al gehad over een bioscoopbezoekje. Maar vermits M. weet dat ik een hekel heb aan de bioscoop en er ook niets draait dat we echt graag willen zien, werd dat plan afgevoerd. Daarna opperde we het idee van een paar uurtjes privé-sauna, maar daar ben je al snel 150 euro aan kwijt en dat vinden we zo vlak voor onze vakantie iets te veel van het goede.

Dus graag budgetvriendelijke tips!

Alice en M 2 jaar…

Twee jaar geleden zei ik ja tegen M. Ja op de vraag of ik hem eerlijke trouw wil beloven. Ja op de vraag of ik in goede en slechte tijden naast hem zal staan. Ja op de vraag of ik samen met hem een gezin wil stichten. Twee jaar geleden kocht M. een klein bruidsboeketje voor me, met veel rood omdat ik van kerst hou. Twee jaar geleden gingen we met ons auto’tje naar het gemeentehuis alwaar we heel veel bloemen kregen van de aanwezige familie. Twee jaar geleden zetten we onze handtekening op een contract dat ons “wettelijk” verbind. Twee jaar geleden tekende schoonbroer en bomma als getuigen voor onze liefde. Twee jaar geleden hadden we en klein trouwfeestje in onze living, met chique minibroodjes, veel champagne en servetjes waarop een bruidspaartje stond afgebeeld. Twee jaar geleden reden we richting center parcs voor onze minihuwelijksreis. Twee jaar geleden vroor het dat het kraakte en maakte we een lange wandeling door het park. Twee jaar geleden vergaten we de sneeuw buiten terwijl we cocktails dronken onder een palmboom in de market dome. Twee jaar geleden snorkelde we tussen de tropische vissen. Twee jaar geleden nam ik de beste beslissing van mijn leven. Ja zeggen tegen de beste man op de wereld. Soms maak ik slimme beslissingen verdomme!

Alice en M een jaar later

Je komt thuis van je werk en gooit je rugzak in de hoek van de kamer. Je wilt net naar de keuken lopen om een zoen te komen geven, maar dan merk je dat ik daar niet ben en dat het voor de rest donker is in de keuken. Ik leg mijn handen op je schouders en je schrikt een beetje. “Waarom heb jij je jas aan?” Pas nu zie je dat ik naast mijn jas ook een reistas heb klaar staan. Ik zeg niks, glimlach alleen maar en trek je mee naar buiten, naar de auto toe. Je krijgt enkel de gps coördinaten en we rijden door de donkere winteravond weg. De hele rit hou ik mijn hand op je been. In mijn handtas de worstjes die je graag eet en een flesje cola. Na 2 uurtjes rijden meldt de GPS dat we onze bestemming bereikt hebben. Je kijkt een beetje vreemd, want rondom ons is alleen maar bos. Toch volg je me als ik uitstap en de reistas uit de koffer neem. Voorzichtig stap je achter me aan. Het vriest en de het zandpadje is aangevroren. Ik neem je hand en trek je mee. Je moet je ogen van me sluiten en pas openen als je de warmte van een brandend haardvuur tegen je inmiddels erg koude wangen voelt slaan. Zachtjes op de tippen van mijn tenen strek ik me uit om je zachtjes te zoenen. Je lippen nog koud van buiten warmen langzaam door de aanraking met de mijne. Voorzichtig doe jij je ogen open en moet je even wennen aan je omgeving. Het hout van de muren komt je langzaam bekend voor en de typische geur van gedroogde hammen herken je nu ook terug. Lachend vraag je of mijn ouders er ook zijn, want zoveel jaar geleden waren we hier met het hele gezin en moesten wij als jong koppeltje op het sofa bed slapen. Nu niets van dit alles, alleen jij, ik, het haardvuur en de bossen rondom ons. We doen onze jassen uit en vleien ons voor het haardvuur. Een lekker flesje rode wijn en kleine hapjes, die we elkaar kunnen voederen. Slokje wijn, toastje en staren in je ogen. Ik kruip helemaal in je schoot en we fluisteren lieve woordjes tegen elkaar. Fluisteren ja… niet dat we iemand kunnen storen, maar omdat het juist lijkt. Buiten begint het zachtjes te sneeuwen. Je wijst naar het raam en we kijken een tijdje naar de dwarrelende sneeuwvlokjes. Morgen gaan we een lange sneeuwwandeling maken. Een wandeling waarbij je oren bevriezen en daarna tintelen van de plotselinge warmte. Nu tintelt vooral mijn huid als je met je handen onder mijn trui streelt. Morgen is nog erg ver weg… Morgen is een ander tijdperk lijkt wel. Nu is er enkel het haardvuur, jij de me zachtjes uitkleed en ik die glimlachend naar je kijk. Lieve M, gelukkig 1 jaar getrouwd! Ik hou van je!

Alice zegt proficiat!

Ladybird en schaap zijn verloofd! Oke, ik geef toe het klinkt een beetje als een national geographic reportage, maar dat is het dus niet. Ladybird is een toffe madam wiens blog ik al bijna een jaartje volg en waar ik altijd enorm van geniet. En waar ik dus van vind dat jullie dit ook moet doen! Anyway, ze zijn dus verloofd en daarom wil ik hen van harte proficiat wensen!!!! Op haar blogje haalt ze aan dat ze een lange verlovingsperiode voor de boog hebben en dat je dit toch niet verwacht bij verloofden. Want verloofden hebben toch meestal al een datum? Ik kan haar geruststellen… M. en ik waren 4 jaar verloofd! De eerste keer dat M. me vroeg om te trouwen was op mijn twintigste verjaardag. We gingen eten met mijn ouders op het zuid en ik weet nog dat het broeiend heet was en dat het eten lang op zich liet wachtte. Het was spaans en daarna zijn we nog naar de sinksefoor geweest. Anyway, ik kreeg voor mijn verjaardag een prachtige ring van mijn favoriete goudsmid en de woorden “je weet wel waarom.” Dikke kussen en proficiat van mama en papa, champagne geklonken met de vriendinnen en daar hield het dan op voor een paar jaar. Geen datum, geen organisatie… enkel een belofte aan elkaar. De tweede keer zaten we voor de kerk en vroeg M. opeens: “Zeg, zullen we ineens een datum voor ons huwelijk vastleggen?” Ik weet nog dat het broeiend heet was en dat de kerkstenen verkoeling gaven. Ik keek hem aan, haalde mijn schouders op en zei: “Waarom ook niet.” We keken op het kalendertje in onze gsm en besloten dat 2009 niet slecht klonk. 16 mei viel perfect tussen de feestdagen in. Dus 2 jaar op voorhand lag 16 mei 2009 vast. Terug dikke kussen en proficiat van de familie, maar geen toeters en bellen. Geen organisatie, geen ring en niets op de knieen, maar wel een datum. De derde keer waren we op citytrip in keulen voor mijn drieentwintigste verjaardag. Er was al heel wat vastgelegd… de zaal, de fotograaf, de wagens… en we hadden nog een dikke 10 maanden te gaan. Ik weet nog dat het broeiend heet was en dat de terrasjes rond de Domm volzaten met oververhitte mensen die koele pintjes dronken. Ik stond me onder de Domm af te vragen of ik eerst het gallo romeins museum wou bezoeken of toch eerst een iced cafe wilde drinken bij starbucks, toen M. plots op zijn knieen ging in het midden van het plein. Uit zijn zak haalde hij een prachtige ring… again van mijn favoriete goudsmit en stelde hij de grote vraag nog eens. Onnodig te zeggen dat we de aandacht op ons gevestigd hadden. Er waren zelfs toeristen die ons kwamen feliciteren en fotos van ons namen… Dus 1 jaar op voorhand kreeg ik mijn toeters en bellen. Wederom dikke kussen, veel traantjes en een herinnering voor altijd. Om maar te zeggen een lange verlovingstijd is zeker geen slechte zaak, maar inderdaad mensen reageren soms heel raar als je zegt nog geen datum te hebben. Anderen reageerden bij ons dat we toch wel erg jong waren… maar dat doen ze nu nog als ze horen dat we getrouwd zijn. Verder kan ik enkel concluderen dat M. ervan houdt me in broeierige hitte ten huwelijk te vragen en dat mijn favoriete goudsmid veel geld aan ons verdient heeft. Ladybird, geniet van die verloofdejaren, meid!

Het trouwverslag!

Rond 6 uur werden gewekt door onze overenthousiaste fab doggy die ons maar al te graag wou vertellen dat de zon scheen. Wij snel snel uit bed de tuin in om te controleren of dit echt zo kon zijn. Want na alle overstromingen de avond ervoor hadden we eigenlijk de hoop een beetje opgegeven.

Samen hand in hand nog een grote wandeling gaan maken met de fab dog en tegen dat we terug waren stond papa reeds te wachtte om met M. naar de kapper te gaan. Ik ging nog bij mama een lekker kopje thee drinken en kreeg daarna aflossing van de wacht, want nu mocht mama naar de kapper vertrekken.

Papa en ik aten samen gezellig een sandwich en brachten toen samen “the dress”, mama haar kleedje en papa zijn kostuum naar mij thuis. Hierna moest ik vertrekken naar de kapper voor bridal make over part 1. Gelukkig duurde dit niet al te lang, want ik heb een gigantische hekel aan naar de kapper gaan.

Terug thuis zat mama mij al op te wachtte (samen met de fotograaf) om mij met make up en mijn kleedje volledig om te toveren in een bruid. Net op tijd klaar om de schoonfamilie met open armen te ontvangen. Ondertussen was papa in de zwier met de ballonenbogen en de rode loper.

Langzaam aan kwamen alle daggasten binnen gedruppeld, samen met onze ceremoniemeester en de dame die onze ochtendreceptie in orde ging brengen. Ikzelf stond eigenlijk bijna constant op de klok te kijken, want ik wilde mijn ventje graag zien. Ja, ik had er echt genoeg van! Gelukkig kreeg ik een beetje afleiding door buren die cadeautjes kwamen afgeven en felicitaties kwamen wensen.
Dan werd het eindelijk 20 na tien. De bel ging voor het eerst en zoals de etiquette het voorschrijft bleef ik mooi wachtte, hoewel ik het liefst van al dolenthousiast naar de voordeur had gerend. Gelukkig is M.ook heel ongeduldig en belde hij al snel voor de tweede keer. De blik in zijn ogen toen hij me voor de eerste keer zag vergeet ik nooit meer. En zenuwachtig dat mijn ventje was!

Binnen hebben we dan een glaasje geklonken en enkele hapjes gegeten en dan was het plots tijd om naar de kerk te vertrekken. Apentrots was papa op mij en ik genoot van elk moment dat ik met hem mocht delen. Bij het betreden van de kerk fluisterde hij heel de tijd “Ik ga niet naar het liedje luisteren.” We hadden gekozen voor I loved her first en hij had daar thuis reeds mee geweend. Om de spanning wat weg te nemen heb ik dan maar wat grapjes gemaakt en voor we het wisten stonden we vooraan. Daarna hebben we aan elkaar bekend dat we geen van beiden eigenlijk mensen hebben zien zitten in de kerk . de viering zelf was prachtig! We kregen heel veel goede commentaar en ook de priester zei dat we een van de leukste vieringen hadden in lange tijd. Bij het buitengaan werden we bedolven onder rijst (Ik denk dat het gemiddelde chinees restaurant hier een week van kan voort bestaan) en kregen we kussen en knuffels langst alle kanten. Buiten zagen we ook dat vrienden speciaal van spanje waren overgekomen voor ons! 

Jammer genoeg moest het hier zeer snel gaan want om half twee werden we aan de zoo van antwerpen verwacht voor onze fotoreportage. Een prachtige locatie moeten we zeggen en we hebben er echt van genoten met volle teugen. We hebben ook ontzettend geluk gehad met het weer, want pas na de fotoreportage begon het te regen.

Hierna terug koers naar de feestzaal waar we bijna onmiddelijk de gasten voor de receptie konden begroeten. Aan de receptie zelf hebben wij twee niet zoveel gehad want je bent eigenlijk de hele tijd aan het verwelkomen en babbelen. M.heeft pijn in zijn arm van het handjesschudden en ik heb kramp in mijn kaak gekregen van het glimlachen. Toen we eindelijk bij iedereen eventjes hebben kunnen staan praten, begonnen de eerste gasten weer te vertrekken en moesten we hen gaan uitwuiven. Maar van horen zeggen weten we dat de hapjes zeer geslaagd waren!

Ondertussen was de lucht terug opgeklaard en konden we gezellig samen in de tuin even uitrusten alvorens het avondfeest begon! In tussentijd kwam onze belangrijkste gast voor het avondfeest aan namelijk ons hondje……. Hij was eerst wel behoorlijk in de war, want waarom droeg vrouwtje zo een raar kleed en vooral de heel lange sleep vond hij erg interessant!

Na een uurtje mochtte we weer handjes gaan schudden en cadeautjes aannemen. Van de avondreceptie hebben we wel met volle teugen genoten en hadden we misschien ietsje te veel gedronken. Met als voordeel dat we uiteindelijk allebei gespeeched hebben en dit zeer vlot ging!  En dan was het tijd voor de grootste verrassing van de avond. Op een groot scherm projecteerde mijn ventje een presentatie die hij had gemaakt van alle reizen die we samen hadden gedaan. Telkens met wat hij zich hier van herinnerde… na enkele slides waren de traantjes bij mij al serieus aan het bollen. De sluizen gingen helemaal open toen de prestantie eindigde met de mededeling dat we niet naar zee trokken, maar naar een super de luxe hotel op Djerba!
Achteraf bleek dat iedereen behalve ik, hier reeds van op de hoogte was.

Van het diner hebben we gelukkig met volle teugen kunnen genieten en we moeten zeggen het was af. Er werd constant bijgeschonken, aangevuld, obers vroegen voortdurend of alles in orde was… Het was echt in een woord AF! Achteraf zijn nog een paar obers van het restaurant mee een glaasje champagne komen drinken. Vermits we er al jaren kind aan huis zijn kennen we hen allemaal redelijk goed en dat was nog supergezellig.
De ijstaart was ook in een woord prachtig! Met prachtige suikere rozen, marsepeinen bloemen, vuurwerk en prahchtige etages! Weer bijna traantjes… maar mij gelukkig kunnen inhouden….

Ondertussen is onze dag al meer dan een week voorbij… heb ik genoten van de zon op djerba en is ons gezin uitgebreid met another fab doggy! Zoveel om over te bloggen!!!! Guess I am back!

Alice is er even niet!

Ik ga er even tussen uit!
Morgen sta ik namelijk voor het altaar!
En daarna ga ik honeymoonen!!!!

Dus jullie zullen me even moeten missen tot 28 mei!