Alice en haar semi promotie

Heb ik jullie al vertelt dat ik promotie heb gekregen? Als in de letterlijke zin van het woord? Meer werk, minder tijd en geen extra tegemoetkoming? Vanaf nu ben ik nog maar 60% van de tijd bezig met wetteksten, salarissen, vakbonden en juridische adviseurs. Vanaf nu breng ik 40% van mijn tijd door met planningen, programmeren, trainingen geven en loodzware problem solving meetings meemaken. Ondertussen kreeg ik zelf nogsteeds geen training in mijn nieuwe taak, heb ik het gevoel dat ik maar wat aanmodder en vooral dat ik de helft van de tijd geen idee heb waar de problematiek nu juist omdraait. Om nog maar te zwijgen waarom ik dit erbij wou nemen. In een job waar ik al ongelukkig van werd…. Mantra voor mezelf: veel vakantie, goed loon, fijne collega’s. En ZEN.

Alice twijfelt weer…

En dan begin ik weer te twijfelen, want waarom zou ik het volgende in de steek laten:
- ‘s morgens verse chocolademelk drinken in het zonnetje en niet opgejaacht worden door mijn baas.
- lachen tot ik bijna in mijn broek plas met mijn collega’s
- een wandelingetje gaan maken in de tuin en languit in het gras liggen zonnen.
- een baas hebben die er zich bij heeft neergelegd dat ik geen overuren presteer (waar vind ik nog zo een baas?)
- klanten hebben die me met kerst kaartjes sturen en door het jaar al eens een doosje pralines binnen brengen.
- alle ramen open en de vogels horen fluiten, mijn bureau kijkt uit over de tuin en dat geeft een instant vakantiegevoel (mede dankzij de lavendel onder mijn raam.
- om vier uur de deur achter me dicht trekken en om kwart na vier al thuis zijn.
- een baas hebben die eigenlijk nooit moeilijk doet over snipperdagen, vakantiedagen en overuren terugnemen (die ik dus amper heb!)

En dan denk ik aan alle nieuwe dingen die mij te wachtte staan….
- niet meer mijn vertrouwde plekje hebben en elke dag naar een andere instelling moeten. -
niet meer vlak bij huis werken enkel op de dagen dat ik in mijn thuishaven zit. – niet meer met dezelfde groep werken als nu, maar misschien valt dat wel mee? En ja dan twijfel ik weer. Want ik ken mezelf… ik ben wispelturig. Ik ben bepaalde zaken snel beu en naar het einde van de winter toe, wordt ik altijd ongelukkig. Vorig jaar rond dezelfde periode had ik ook een dipje en solliciteerde ik erop los. Maar toen kwam de zomer en werd het werk weer fijn. Ik bedenk me dat ik verantwoordelijke wordt voor een nieuw departement, een nieuwe uitdaging niet? Moet ik niet eventjes stilstaan bij alle goede punten? Want voor ik hier begon heb ik eens al mijn schepen verbrand… en daar heb ik eerlijk gezegd lang spijt van gehad. Ach, laat ik maar eens eerst van mijn weekend genieten. Verstand op nul en gewoon genieten, genieten en nog eens genieten! Dat gaat lukken hoor! Vanavond komt de fotograaf onze trouwdag bespreken. Morgen ga ik voor mijn proefkapsel en mijn laatste pasbeurt van het prinsessenkleed. Zondag worden we lekker door mama in de watten gelegd tijdens de jaarlijkse paasbrunch. En maandag ontpop ik mij tot een ware keukenprinses, wanneer ik mannetje lief vetmest met allerlei heerlijke gerechtjes. Een prettig weekend iedereen!

Alice en haar ergste nachtmerrie

Vandaag is de ergste dag van het jaar, voor mij toch. Vandaag moet ik iets doen waar ik een ware grafhekel aan heb. Er zijn honderden dingen waar ik ook een hekel aan heb, maar vandaag toch liever zou doen. Een ganse dag gaan shoppen met mijn schoonmoeder, huppelen over een veld vol bijenkorven, de meir aflopen met de lelijkste schoenen van het universum of de langste file ooit voor de kennedytunnel. Ik zou het met de glimlach doen als ik dan vrijgesteld werd van vandaag. Ik hoor u denken, wat kan er nu zo erg zijn? Wat oh wat kan ervoor zorgen dat Alice haar prachtige pumps wil verruilen voor lelijke gedrochtjes? Ik zal het jullie vertellen! De nieuwjaarsreceptie van het werk. Hoor ik u daar lachen? Waagt u het te lachen met mijn miserie? Zal ik u even schetsen hoe een nieuwjaarsreceptie op het werk eruit ziet? Je wordt in de gang reeds opgejaagd om in een veel te kleine ruimte met een veel te grote groep samen te drommen. Aan het hoofd van de kudde staat maxi-baas en mini-baas (hoewel ze qua lichaamsbouw eigenlijk van naam zouden moeten wisselen.) en daar rond de schaapjes. Om de een of andere onverklaarbare reden kom ik altijd aan de andere kant van de zaal terecht, ver verwijderd van elke mogelijke potentiële interessante gesprekspartners. Een bovenaardse kracht zorgt er steeds weer voor dat ik in de hoek van moeders, de geitenwollensokken, diegene die enkel over het werk kunnen praten en de blazers terecht kom. Ik heb ze zowaar opgesomd in graad van ergerlijkheid. Laten we beginnen bij de moeders. Ze klitten samen als spaghetti waar je geen scheutje olijfolie hebt aan toegevoegd. En ik, als enige geen moeder ben een makkelijk slachtoffer. Mij kunnen ze nog de stuipen op het lijf jagen en goede raad meedelen. De pas-bevallen moedertjes willen met graagte horrorverhalen met me delen over ingeknipte vagina’s, wenende baby’s tot een stuk in de nacht en een onbestaand seksleven. De vrouwen die al een tijdje aan het moederen zijn hebben minder horrorverhalen, maar kunnen niets anders dan kirren over hun kindjes. “Gisteren at onze Johan zowaar een ganse vitabis koek om daarna zijn handjes af te vegen aan onze zetels.” Alle andere moeders houden hun hoofd schuin, glimlachen en zeggen in koor “aaaaahhhhh”. Ik daarin tegen hou mijn hoofd schuin en beeld mij in hoe twee, kleine, smerige handjes vitabiskoeken over gans mijn licht, stoffen salon zouden smeren. Hierna volgt een lange opsommingen over alle mogelijke kinderziektes, de kleur van kots en uitwerpselen. Ik druip totaal ontmoedigd af naar de volgende groep. Onderweg wordt mij een glas château migraine aangeboden dat ik vriendelijk, maar kordaat afsla. Ik beland ondertussen in het groepje van de geitenwollensokken. Je herkent hun groepje van kilometers afstand. Begrijp me vooral niet verkeerd. Joviale kerels. Ik wordt onmiddellijk in hun groepje opgenomen en krijg schouderklopjes met de beste wensen voor het nieuwe jaar langst alle kanten. Ik glimlach, knik en geef af en toe kus met de beste wensen aan vast. De kus wordt vergezeld met een vleugje patchouli. Ondertussen beland ik mee in verhitte discussies over wonen in bomen om zo het bos te bewaren, global warming en wereldmuziek. De dame naast mij wil me gerust het patroon van haar rokje mailen, zodat ikzelf aan de slag kan gaan met naald en draad. De langharige wereldverbeteraar naast me raad me aan om dit jaar zeker naar Folk Dranouter af te zakken. Ik probeer hem duidelijk te maken dat modderige velden, ineengezakte tenten en folkmuziek niet echt mijn ding zijn. God, ik ben het type dat rock Werchter op DVD bekijkt! Ik maak me los van tussen de geitenwollensokken en wordt onmiddellijk aangesproken door een telg van de werkverslaafden. ‘Alice, heb je ondertussen al de kans gehad om dossier y te bekijken?’ Of course, ik zie eruit als de god Vishnu. Ik heb acht armen en 5 hoofden en toen je tien minuten voor dit feestje belde, heb ik onmiddellijk het dossier vastgenomen! *kuch, kuch,kuch* Van achter een pilaar duikt een tweede werkverslaafde op. ‘Ha ons Alice! De beste wensen hé meisje. Trouwens heb je het mailtje over z al gelezen? Wat denk jij daarvan?’ In mijn hoofd gaat een lampje branden. Ik lach mijn aantrekkelijkste lach en duw werkverslaafde 1 een beetje vooruit. ‘Ik was hier net met K. over bezig. Ze heeft hier geweldige ideeën over.’ Et voila, een prachtige werkromance is geboren. Hup naar de volgende groep. De laatste voor ik eindelijk de uitgang heb bereikt. De moed zinkt me tegen een supersnelheid in de schoenen, want van ver hoor ik schrille, damesstemmetjes al gillen dat er dit jaar weer een cruise naar de Bahamas inzit en dan hun echtgenoot voor hun verjaardag een ring met wel 5 diamanten in heeft gekocht. Kijk dit zijn dames die niet onder de indruk zijn van vintage jasje dat je in een hip tweedehands winkeltje hebt gevonden of van een soldenkoopje waar je zomaar eventjes 70% korting hebt op gekregen. Wanneer ze horen dat mijn huwelijksreis naar onze eigen Belgische kust gaat, krijg ik diepe meelevende blikken. Hoewel ikzelf Nieuwpoort vrij mondain vind of vergis ik me? Eentje kan het niet nalaten en vraagt zich luidop af wat er met mij gebeurt is. ‘Ging jij vroeger geen 2 à 3 keer per jaar naar het buitenland op vakantie?’ Ik knik. ‘Ja, dat klopt! Maar we hebben gekocht en we gaan verbouwen. En ja, we gaan ook nog eens trouwen.’ Voor ik het weet krijg ik een vloed van tips over me heen over huwelijksreizen naar Seychellen, Mauritius en Bali. Over cocktails op zonovergoten stranden en sterrenhotels met eigen butlers. Maar ja, dat moet jij allemaal missen, meisje. Wat jammer, hé!’ Ik glimlach, ik knik en ben zo blij dat ik geen eiland moet delen met dames van dit kaliber. Geloof me, I would drown myself! Eindelijk na een lijdzame weg bereik ik de uitgang. Ik geef mini-baas en maxi-baas een hand, bedank hen voor de fijne receptie en maak me snel uit de voeten. Ik loop door de gangen, vrijheid is in zicht!