Zaterdag was ik een beetje aan de luie kant. We hadden 10 euro krediet gekregen van flair (Ja ik kocht voor een keer de flair. Mijn excuus was dat ik dus wel ziek was he!) bij just eat en laat onze favoriete chinees nu net aan huis leveren via hen. Het werden dim sums met gebakken rijst en een beetje babi pangang, daarbij een lekker fris pintje. Want chinees daar hoort voor mij bier bij om de een of andere reden.

Zondag probeerde ik de champignons weg te werken die al een tijdje in de ijskast stonden. Ze kregen een tweede leven in een heerlijke supersnelle (10 minuten) maar vooral verse champignonsroomsoep. Daarna aten we een videe’tje met de laatste kroketjes uit de diepvries. Die zijn dan ook weer weg, opgeruimd staat netjes!

Maandag had ik het mezelf makkelijk gemaakt, want zondag maakte ik al de ultieme chili con carne klaar. Eventjes terug 20 minuten in de oven, rijst koken voor mij, aardappeltje poffen voor de hubby, zure room en gemalen kaas op tafel en smullen maar!

Dinsdag is het Jeroen-time. We gaven zijn gehaktbroodje met uieensaus en kropsla een kans. Een meevaller! Maar ja, buiten de vol au vent van Jeroen is er mij nog nooit iets echt dik tegen gevallen.

Woensdag maken we paella. Ik ben dol op paella en wat sommigen ook mogen beweren het is echt niet zo een vettig gerechtje als je zou denken hoor. Kippenblokjes, gamba’s, enkele gekookte mosselen, paprika en erwtjes en heel veel smaak… comfort food noem ik dat!

Donderdag heeft het ventje mogen kiezen en gaan we voor een klassieke worteltjespuree (maar met een twist! In plaats van een scheutje melk bij de puree ga ik voor een beetje yoghurt, een lichtzurige toets die echt past bij de worteltjes.) erbij komt een hamburgertje.

Vrijdag gaan we op restaurant! Voor onze kerstmis kregen we van de schoonouders een cadeaubox kado en die gaan we nu inruilen. We kozen voor Marokkaans restaurant Fez, een adresje waar we al verschillende keren over de vloer kwamen en toch wel redelijk tevreden van zijn.

De topcollectie bekijken op één.

Neen serieus, dat is jeugdsentiment pur sang voor M. en mij.
Deze week was het 1991 en kon u ons luid zingend terugvinden op volgende nummers:

Altijd al een favoriet van mij geweest! En meezingen dat we deden.

We schamen ons een beetje te moeten toegeven dat we dit nummer allebei konden meezingen. Paul Severs he mensen.. wij, meezingen…. En wat ik vooral heel grappig vond was dat de leadzanger van Enzo (vlaamse boyband) backing vocal was van diezelfde Paul Severs! M. herkende hem niet, ikke natuurlijk wel. Want ik heb een oog voor BV’s, niet normaal!

De echtgenoot: “Zeg wie is die gast waarmee Stef Bos zingt?”
Ikke: “Bob Savenberg”
De echtegenoot: “Amaai, zingt die?”
Ikke: “Kennelijk.”
Stilte….

Ook een meezinger!

En voor jullie denken dat ik alleen maar zot ben van Vlaamse zangers. Deze toppers kwamen ook nog uit 1991:

Schoon is dat!

All time favorit!

Ge weet wel van de meebrulplaat: chaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaange”
Ik ben er trouwens pas dit weekend achter gekomen dat ze eigenlijk “take me to the magic of the moment” zingen en niet “take me to the macaroni” zoals ik als kind altijd zong. (Hoewel ik eigenlijk wel al een vermoeden had dat die macaroni daar niet op zijn plaats was!)

Toen wijzigde ik van blog en ook terug van levensstijl, want in de zomer trok ik van feestje naar feestje en toen kwam de winter en waren er nog meer feestjes. En etentjes en vakanties en belachelijk veel aperitiefjes met het liefje en met vrienden. Er waren culinaire uitstappen naar kaasfabrieken, oesterkwekerijen, cava kelders en ga zo maar door. En ergens langst de weg verloor ik al mijn aangeleerde technieken een beetje uit het oog. Bewust absoluut, ik zou liegen als ik zei dat ik me niet bewust was van zoveel zondigen. Het duurde ook weer een tijdje voor ik klaar was om de knop om te draaien en te beseffen dat ik terug wat kilo’s kwijt mocht raken. Slank dat zal ik nooit worden en ook niet willen worden. Vergeet vooral niet dat ik een echtgenoot heb die van rubensiaanse modellen houdt en zich op straat pas omdraait als de vrouw in kwestie minstens maat 44 heeft.
De afgelopen weken deed ik al een beetje van alsof, dan was er een kilo’tje af, dan kwam er weer 600 gram bij, maar sinds maandag ben ik dus terug lid van weight watchers. Ja terug weight watchers. Omdat het echt het enige is wat ik wil en kan volhouden… Niks moeten laten, maar eigenlijk gewoon een andere levensstijl. Het werkt voor mij in het verleden al verschillende keren 25 kilo en vorig jaar dus 10 kilo. Enige verschil hopelijk deze keer is het volhouden en niet alle kilo’s er weer aanlaten vliegen als gek.
Bloggen heeft me de vorige keer erg geholpen om vol te houden en mijn eigen resultaten bij te houden. Dus doe ik het gewoon deze keer weer!

En als ik jullie verveel met de dieet perikelen, dan lezen jullie gewoon niet, nah!

De weekends brachten we lange tijd door in nederland. Heel veel in center parcs, zoals ik in mijn vorige blogpost al zei, maar we hebben ook een aantal jaren een buitenverblijf gehad in Nederland.
Iedereen sprak daar met een leuk accent! Je kon er kiezen tussen bitterballen met rundsvlees, kalfsvlees en zelfs varkenvlees. Frietjes at je er met pindasaus en op de markt kochten we elke week gebakken kibbeling.
Nederland was revolutionair toen. Ik verzamelde al flippo’s toen mijn klasgenootjes er nog nooit van hadden gehoord. En eens de rage hier begon, had ik exemplaren waar grof geld en koekjes voor werd aangeboden op de speelplaats.

Op mijn werk lachen ze ermee dat ze nederlandse artsen niet in mijn buurt mogen laten, want dat Nederlandse accent daar ga ik van zwijmelen.
Lievelingacteurs van mij zijn overwegend nederlanders… met op stip op een Carice Van Houten.
Ik ging bijna over mijn nek toen ze Alles is liefde (enkel maar de beste film in de geschiedenis) hermaakt tot het vlaamse gedrocht Zot van A.
Mijn ipod is gevuld met Nederlandse groepen en het enige concert waar M. me ooit mee naartoe kreeg was van de groep Blof.
Het enige festival waar ik hardop van droom is Concert@Sea of de Elf Fantasy Fair.

Als kleuter las ik bobo, in plaats van zonnekind. Bobo een groot blauw konijn… heerlijk vond ik dat.
En wanneer alle leeftijdsgenootjes overschakelde naar joepie, beet ik mij vast in fancy.

En zelf nu steken we elke maand minstens een keer de grens over. Ja, ik vind de kleren in nederland leuker. De schoenen trouwens ook. Ik kan gewoon geen maand zonder mijn portie dubbelfris, satesaus, gelderse worst, boerenkool, etc….
U kunt zich dus voorstellen dat ik over de top was toen Albert Heijn (mijn favoriete supermarkt in Nederland) een vestiging in België aankondigde.
De teleurstelling was dan ook groot toen bleek dat het aanbod helemaal anders was dan in Nederland en dat de prijzen Belgisch waren en niet Nederlands.
Ik ging er een keer en besloot daarna gewoon die extra 4 kilometer naar the real thing te rijden.

Maar….. gisteren stond er in het groot het volgende in onze krant: “Grootste Albert Heijn in België komt in Hoboken.”
Op ongeveer 20 minuten wandelen van mij thuis… Dubbelfris, satebitterballen, echte lekkere stroopwafels, zakjes wokgroenten, volkoren fishsticks en cassis komen ineens allemaal binnen handbereik.
Niks meer 40 minuten moeten rijden en bang zijn voor diepvries….Gewoon effe langstlopen en alles terug in huis hebben.
Ik kijk er naar uit, maar ben er ook bang voor… die Vlaamse vestigingen…
Ik weet dus niet goed wat ik er van moet denken.

Om maar te zeggen voor mij is er maar een echt vakantiepark en dat is center parcs. Geloof mij als ik zeg dat ik anderen ook een kans heb gegeven. Landal,de roompot… niet een kan tippen aan center parcs!

En ook deze keer was het weer met volle teugen genieten.
Vrijdag om klokslag vier uur badge ik uit op het werk, rende ik als een klein kind naar buiten en sprong in de auto bij M en fab doggy 2.
Gps aan. (niet authentiek, want in mijn jeugdjaren zocht mama de weg op de kaart en reed papa meestal drie keer verkeerd.) en op weg.
Een dikke anderhalf uur later verschenen de gekende letters van het park in de straal van onze koplampen en mochten we onmiddelijk doorrijden naar onze cottage, alwaar ons mama en papa (jaja die waren ook mee) al met de aperitief klaar stonden.
De cottage’s zijn recent helemaal vernieuwd dus moest ik toch even op inspectietocht. Inderdaad veel moderner geworden, met een erg mooie badkamer, een serieuze flat screen tv, gelukkig was de alomgekende openhaard er nog altijd en daar had papa als van ouds al vuurke stook in gedaan.

‘S morgens maakte we onze traditionele wandeling naar de market dome voor verse pistoletjes. We raakte M een beetje kwijt die de weg niet zo goed vond tussen al die flamingo’s en palmbomen, maar hij keerde heelhuids weder met krant, pistoletjes en croissant.
De voormiddag werd gevuld met een shopping uitstapje naar de dome tussen moeder en dochter. Eerst naar de winkel van Sinkel (hoewel dat volgens mij niet meer zo noemt.) Ons ma wist zelf nog dat ik daar ooit in een ver verleden voor haar een flesje shampoo voor de beste mama had gekocht! Deze keer kocht ik haar een halsketting waar ze stapelverliefd op was. Onze volgende halte was de supermarkt en laat dat voor deze Nederland lover nu een waar walhala zijn! Want center parcs dat is Nederlands en de supermarkt heeft dus alleen maar Nederlandse artikelen. Me happy! Terug in de cottage hadden onze mannen de hondjes reeds helemaal klaar gemaakt voor een fikse wandeling door de nog besneeuwde bossen van het park. Helemaal relaxen tussen de eekhoorntjes. (lang geleden dat ik zoveel eekhoorntjes op zo een korte tijd gezien heb. Niet normaal!)
In de namiddag waren mama en papa maar wat graag babysit zodat de hubby en ik ons compleet konden laten gaan in het subtropisch zwemparadijs. Buiten de ergernis aan de veel te kleine hokjes om u in uit te kleden. (Ik geef toe wie gaat er nu ook met twee in zo een hokje! We hebben ervan geleerd hoor… daarna altijd apart in een hokje. Maar dat is ook weer zo lullig… keihard moeten roepen door het hele omkleedhokjes gebied: “M, ge hebt mijn ondergoed in die zak zitten.”) Anyway, wij zijn juist twee kleine kinderen als het over een subtropisch zwemparadijs aankomt. We gingen van wildwaterbaan, naar glijbaan, terug naar wildwaterbaan, terug naar nog grote glijbaan, naar aziatisch vissersdorp waar je kon snorkelen met visjes, terug naar wildwaterbaan. ‘T was tof. (Buiten die ene vrouw die het absoluut noodzakelijk vond om tegen mij te zeggen dat ze moest ze mijn postuur hebben haar huis niet meer zou uitkomen. Ik ben in mijn leven nog nooit zo blij geweest dat M ergens veilig weg in een glijbaan zat. )

Zondag volgde we ongeveer hetzelfde stramien. Grote wandeling met de woefkes, een fijn sprookjesfilmpje op tv en daarna nu ook samen met de papa fun gaan hebben in het zwembad.

Ja mensen we hebben het ervan genomen. Met veel aperitieven, veel wildwaterbaanritjes, met honderden vogeltjes die van onze vetbolletjes kwamen eten die we op het terras hadden gehangen, met foto’s nemen van veel te snelle eekhoorns, van flamingo’s spotten, van raden welke tropische boom dit is, van springen over grote golven in het golfslagbad, van lekker eten en uitslapen, van knisperende haardvuren en veel jeugdsentiment (kijk daar het kinderhofje, kijk daar orrie so sorry!)

A state of happiness, zeker weten!

Zaterdag deden we van tepanyaki! Kleine vleesjes op een bakplaat met veel groentjes, aardappelsalade en lekkere wijn. Een klein feestje verdorie!

Zondag maakte we het ons lekker makkelijk en stond er pasta op het menu. Pasta met saus uit een potje! There I said it, het staat op het internet. Saus uit een pot…. ik kan er nog altijd niet van over dat ik het gedaan heb. Maar het smaakte

Maandag ging voor een lekkere stoemp van boerenkool met spek. Ik denk de laatste keer dit seizoen want in mij begint het te kriebelen om meer lentegroenten en dergelijke te gaan gebruiken.

Dinsdag serveerde ik een paddenstoelrisotto. Zonder vlees! Het kadert in mijn project om mijn echtgenoot minder vlees te laten eten. Heb ik u al vertelt wat een gigantische carnivoor mijn mannetje is? Hij eet meestal niet een stuk vlees, maar meerdere. Eten we stoemp met worst? Dan eet hij 2 tot 3 worsten. Boomstammetjes op het menu? 2 boomstammetjes voor hem. Steak? Dan groot een 10 pounder. Een carnivoortje dus. En hij heeft een hemelse schrik voor gerechten zonder vlees. Tot op heden verwerkte ik dus ook altijd een stukje vlees bij een veggie receptje, maar de eerste stap is gezet. Nog voorzichtig, want laat risotto nu net zijn lievelingsgerecht zijn. (En laten we vooral niet vergeten dat hij die dag al een serieuze portie vlees op had.)

Woensdag ging ik voor varkenslapjes in paprikasaus met een look-bieslookpuree’tje.

Donderdag wordt het al een beetje meer zuiderse keuken. Met een lekker kalfslapje met marsalasaus een zuiders slaatje van rucola en de polentataart van Jeroen. Polenta wij zijn daar hevige fans van.

Vrijdag maak ik het mezelf makkelijk en komt er toch nog wat winterse kost op het menu. Zijnde zwarte beuling met appelmoes. Hubby en ik overkochten ons op de markt aan zwarte pens en hebben nu een diepvries met een vijftal porties pens. (En dat wil zeggen veel pens, want onze porties zijn niet klein!)

In de zetel met een kopje geurige winterthee.
Onder een dekentje met een kussentje in mijn rug.
Met fab doggy 2 aan mijn voeten.
Met dag allemaal, flair en twee knallers van boeken op het tafeltje naast mij.
Met een kinderei’tje dat hubby lief voor valentijn meebracht naast het kopje thee. (Ik zei dat ik kindereitjes doodgraag mocht en hij kocht er mij twee voor valentijn. Wisten jullie trouwens hoe verdomt moeilijk het is een auto’tje uit zo een kindereitje in elkaar te flansen? Hubby had to take over!)

En voor jullie denken dat het allemaal wel erg gezellig klinkt.
Ik ben omsingeld door tientallen vol gesnoten zakdoeken.
Mijn hoofd voelt aan alsof het vol watjes zit en als het eens tien minuten niet aanvoelt als een kop vol watjes dan is het omdat de barstende hoofdpijn de overhand krijgt.
Ik heb het warm en koud, warm en koud en warm en koud. Onder het deken, op het deken, onder het deken, op het deken. Tot de dafalgan werkt en de koorts daalt.
Op het tafeltje staan wel 7 medicijnen die ik elk uur bijna moet innemen. Sommigen smaken al beter dan anderen.
Het scherm van de laptop is de helft van de tijd niet goed zichtbaar omdat tranen mijn zicht vertroebelen. Waterende ogen I hate it!

Cinderella

These works place Fairy Tale characters in modern day scenarios. In all of the images the Princess is placed in an environment that articulates her conflict.

Snow White

The ‘…happily ever after’ is replaced with a realistic outcome and addresses current issues.

Sleeping Beauty – at Old People’s Home.

The project was inspired by my observation of three-year-old girls, who were developing an interest in Disney’s Fairy tales. As a new mother I have been able to get a close up look at the phenomenon of young girls fascinated with Princesses and their desire to dress up like them.

Rapunzel – I think this is most brilliantly done.

The Disney versions almost always have sad beginning, with an overbearing female villain, and the end is predictably a happy one. The Prince usually saves the day and makes the victimized young beauty into a Princess.

Not-so-Little Red Riding Hood

As a young girl, growing up abroad, I was not exposed to Fairy tales. These new discoveries lead to my fascination with the origins of Fairy tales.

Belle from Beauty and The Beast

I explored the original brothers Grimm’s stories and found that they have very dark and sometimes gruesome aspects, many of which were changed by Disney.

Princess and the Pea

I began to imagine Disney’s perfect Princesses juxtaposed with real issues that were affecting women around me, such as illness, addiction and self-image issues.

Jasmine from Middle East

Credit to JPG MAG featuring Dina Goldstein.

Ariel

Credit to JPG MAG featuring Dina Goldstein.

Dinsdag: De echtgenoot heeft het al enkele weken over selder in tomatensaus met balletjes en puree. Ik eet dat niet graag, echt niet graag. Maar voor hem maak ik het en eet ik het.

Woensdag: Ik was vorige week serieus onder de indruk van Jeroen zijn zoetzure wok. Ik eet heel graag zoetzuur en er zat ananas in. Ananas! Dus vandaag zoetzure wok. Wel niet met rijst maar met lekkere mie.

Donderdag: Spinaziepuree met worst. Vlaamse kost en dat is soms echt voldoende.

Vrijdag: Ik begin het weekend graag rustig en vrijdagavond is “relax in de zetel met ons twee avond”. Lekker glaasje wijn, hapje voor erbij en gewoon genieten. Niet te lang in de keuken dus en gelukkig heb ik nog een lekker reestoofpotje in de diepvries zitten.

Dinsdag: Raclette. We waren onverwacht samen een dagje thuis en genoten daar met volle teugen van. ’S Avonds werd het dus een lekker raclette!

Woensdag: Vermits ik vanavond nog kookles heb gaan we voor snelle pita. De echtgenoot dook de keuken in om er Jeroen zijn zoetzure koolsalade bij te maken.

Donderdag: Maria lichtmis en dan eten we pannenkoeken! Ik bracht uit Bretagne ble noire mee en daar maken we nu de hartige pannenkoeken mee klaar. Het worden er met geitenkaas en appeltjes, spek en eitjes en kaas met ham. Daarna sluiten we af met een gewone pannenkoek met bruine kindjessuiker!

Vrijdag: Quiche, omdat de echtgenoot daar al heel de week naar vraagt. Een klassieker met spek en uien. Gemakkelijk op vrijdagavond daar gaan we voor!

Zaterdag: Vers gemaakte pasta. Ik zag deze week op tv een dame het maken zonder pasta-machine en mijn hoop werd aangewakkerd. Ik ga er dus volledig voor. Verse tagliatelle met jamies kalfslapjes in mozzarella.

Zondag: Vermits ik heel de zondag de keuken in kruip om verse lasagne te maken voor in de diepvries moet het ’s avonds iets makkelijks zijn en laat ik nu net in de diepvries nog een hele portie versgemaakte varkenswangetjes hebben zitten. Makkelijk, lekker, meer moet dat niet zijn verdorie!