Archief | november 2008

Alice loves Holland

Gisteren stond het zwart op wit in de krant. Nederland is welvarender dan België. Ik zat aan de ontbijttafel te genieten van een kopje hot cecemel uit mijn senseo apparaat. (En neen, het gaat niet over die paarse senseo pads die we hier in België kennen, neen het ging over deze geweldige uitvinding!) En ik bedacht bij mezelf, waarom schrik ik hier niet van? Natuurlijk is Nederland welvarender dan wij! En dan wil ik het niet hebben over alle politieke en geografische voordelen van Nederland. Neen, ik wil gewoon zeggen dat a lot of good stuff komt uit het land van onze noorderburen. Zoals daar zijn hoor ik u zeggen? – Albert Heijn. Men kan zeggen wat ze willen, maar zo een supermarkten hebben we gewoon niet in België. Om de veertien dagen verplicht ik M. om met mij de grens over te steken voor onze grote boodschappenreis naar Nederland. – Hema. Oké, dat hebben we in België ook, maar Hema’s hier in ons land rijken nog niet tot aan de enkels van hun Hollandse tegenhangers. Onze Hema’s zijn te vergelijken met die twee blonde dames uit zo Moeder zo dochter, die zich de Hiltons noemen. Just not the real thing!!!!! – Senseo. Laat ons eerlijk zijn, wat is er heerlijker dan met een druk op de knop supersnel een kopje koffie (of in mijn geval thee en chocomelk) klaar hebben. Een heerlijke uitvinding voor ons gezin, want ik drink geen koffie. En ik ben dan meteen maar zo eerlijk om te zeggen dat ik te lui ben om een volledige kan koffie voor M. te zetten. Dus hoera voor senseo! – Krokettoestellen. Je loopt door de winkelstraat. Je voelt een lichte honger opkomen. Je hebt een dossis vet nodig op je shopping trip verder te kunnen zetten met evenveel energie als toen je begon. Wel daar zijn ze dan! De kroketautomaten. Voor één euro heb je twee heerlijke kroketten of een dampende bamischijf. – Voor jullie de indruk krijgen dat ik het enkel over eten kan hebben, het koningshuis. Zet Mathilde en Maxima naast elkaar en beslis met wie je graag een kopje koffie zou drinken? Wel, heb je gekozen? I rest my case! Ach ik kan nog uren doorgaan over alle zaken die ik zo geweldig vind aan onze noorderburen. Als ze ons morgen een voorstel doen om één land te worden zal ik als eerste met de welkomsvlag staan zwaaien. Ze mogen komen hoor de Nederlanders! Op elke hoek van de straat een albert heijn, echte dikke erwtensoep, mega-hema’s, bijenkorven en vooral strips van jan, jans en de kinderen waar je niet voor naar het buitenland hoeft. I would love it! MAAR…. er zijn toch wel een aantal voorwaarden waar ik de nederlanders aan wil laten voldoen. Zaken die ze aan hun kant van de grens moeten houden, zoals daar zijn: – Heineken! Dat limonade-achtige drankje houdt geen stand tegen onze echte, stoere, robuste Belgische trots bieren. – Oranje! Kijk oranje is echt een lelijke kleur. Er zijn een hele hoop zaken die ik met oranje in verband breng. Sinaasappels, vieze vitaminenpilletjes die ik als kind te slikken kreeg, eigeel, het haar van onze 80 jarige buurvrouw. Zoals ik zei niets spectaculairs. Maar rood, onze nationale kleur dat staat voor geweldige dingen. Voor passie, liefde, vuur, warmte, bolognaisesaus en ketchup. Lekkere en aangename dingen dus! – Andre van Duin. Het spijt me, ik moet gewoon niet van de man weten. Ik kan niet lachen met zaken zoals daar zijn “een paard in de gang” en “ik ben een klant.” Een nationale held als Andre van Duin, het is gewoon een brug te ver! Zuchtend sloeg ik de krant dicht. Keek ik naar M. en vroeg ik of we eventjes een wandelingetje gingen maken door de stad. Exact 45 minuten later was ik van gedacht verandert over onze noorderburen. De Meir lijkt al een beetje op Amsterdam. De kathedraal wordt door onze olijke buren bestempelt als “een kerkje” en zelf in Antwerpen bestellen ze Heineken! Mijn conclusie van de dag? België mag dan minder welvarend zijn. Ik woon hier graag! (Met af en toe een uitstapje over de grens, of course!)

Advertenties

Alice en amelie

Ik heb een voorliefde voor Parijs en voor Amelie Poulain. Dat is handig want Amelie woonde in Parijs. Dus toen Alice nog een Aliceje was en net twee jaartjes samen was met M. werd ze verrast met een weekendje Parijs. Onmiddellijk rijpte het snode plan om alle Amelie hot-spots in Parijs een bezoekje te brengen. De kruidenierszaak, het café, Hell yes, zelf de sexshop waar Nino werkte! We zouden Notre Dame dan wel een andere keer doen. Zeg nu zelf Amelie of Notre Dame?! Reeds op de Thalys moest ik bekomen van een grote schok. M. had de film nog nooit gezien! Gelukkig duurde de treinrit 2 uurtjes en had ik genoeg tijd om te bekomen van deze bekentenis en tegen dat we uitstapte in Parijs waren we allebei terug bij ons positieve. M. had me gerust kunnen stellen en beloofd dat we onze laatste namiddag in Parijs volledig aan Amelie zouden wijden. Het was een fantastisch weekend in Parijs. We waren jong en onbezonnen. Dat de deur van onze hotelkamer niet volledig sloot, dat vonden we grappig. Dat we de buren van de hotelkamer naast ons bijna permanent hoorde kreunen en bonken, vonden we amusant. En ja, ik kon er zelf om glimlachen dat ik zwembandjes moest aandoen in bed, wanneer M. in de badkamer een douche nam. We aten in de flunch, drie dagen achter elkaar vissteak met frietjes, want dat was goedkoop. We dronken in McDonald’s, want we waren arme studenten. En die ene keer dat we een glaasje wijn langst de Seine dronken voelde we ons de koning te rijk. De laatste middag gingen we opzoek naar mijn Amelie hotspots. Maar niets zat ons mee… het weer was tegen ons. Het water viel in sloten naar beneden. Montmartre was niet het bruisende, hippe kleine dorp op de heuvel. Het leek in niets op de gezellige wijk waar we nog geen dag geleden koffie hadden gedronken. Het was een koude, natte plaats waar geen kat te zien was. Correctie, de katten die we zagen zaten lekker binnen aan de haard. Ze kwamen even aan het raam om M. en mij uit te lachen. Na lang zoeken vonden we de kruidenierswinkel. We namen een foto, maar door de erge kouderillingen mislukte deze. We dwaalde verder en na lang zoeken vonden we eindelijk het café. Mijn hart maakte een sprongetje. Daar was het! Het walhalla voor elke Amelie liefhebster! De regen die ondertussen tot in mijn onderbroek was gelopen kon mij niet deren, want de poorten van de hemel gingen open. Ik zou omgeven worden door warmte. Er zou warme chocomelk zijn en ondertussen zou ik me kunnen wentelen in allerlei (voor andere mensen waardeloze) Amelie memorabilia. En toen was de droom voorbij. In een keer sloegen de deuren voor mijn neus dicht. De warmte onttrok zich aan mij en Montmartre was weer verlaten en leeg. Net als onze portefeuille die M. voor mijn neus openhield. Er zat nog welgeteld 5 euro in. Voor diegene onder jullie die dit tragische verhaal ontzettend aangrijpend vinden. Ik kan u meedelen we zijn veilig terug in België geraakt. We hebben die dag verder overleeft op één fles cola van een goedkoop Frans merk, die verdacht veel naar zeepsop smaakte. Ons avondmaal bestond uit een zak dorito chips en een beetje popcorn. Eens terug in ons Belgenlandje, begave we ons naar een bankcontact (waar onze bankkaarten wel werkte!!!) en kochten we en groot pak friet. Mijn voornemen voor 2009? Terug naar Parijs met M. en chocomelk drinken in de bar van Amelie. Ooit lukt het me… Ik weet het zeker! PS: Ondertussen heb ik trouwens een tweede tour de Paris op het programma staan en wel dankzij dit boek!

Alice houdt van klootzakken

Ik val deze morgen gewoon met de deur in huis: ik hou van bad-ass mannen.
Hoe klootzakkeriger een man is, hoe meer ik er warm van wordt. Het ultieme voorbeeld van mijn voorliefde voor deze zeer foute mannen? Ray Van Mechelen (remember Peter Van Den Begin in Matroesjka’s)! Nu ik ga eerlijk toegeven, dat Peter mijn hartje altijd wel al een beetje sneller deed slaan. Alle Koen de Bouws en Matthias Schoenaertsen mogen jullie houden. Er is maar 1 Vlaamse man die eens met mij een pint mag gaan drinken en dat is dus Peter. Maar Peter is dus nog net iets aantrekkelijker geworden sinds hij klootzak numero uno speelt in Matroesjka’s.

Het ultieme bewijs voor mijn bad-ass man voorliefde is dat mannen die ik in de verste verte niet aantrekkelijk vind en in geen 100 jaar als “sexy” zou bestempelen in een nieuw daglicht geplaatst worden. Neem nu Steven De Lelie, een kerel waar ik op de meir nooit mijn hoofd voor zou omdraaien. In de good old days toen Lili en Marleen ons TV scherm nog vulde kreeg ik de behoefte om weg te zappen van zodra ik hem op het scherm zag verschijnen. Om maar aan te tonen, Steven is not my cup of tea.
En ofwel ligt het aan mijn bomma haar TV ofwel komt dit voort uit mijn bad-ass voorliefde… maar op een blauwe maandag tijdens een snel bezoekje aan mijn bomma zag ik Steven in familie. Laat Steven in familie nu net ook zo een klootzak spelen en opeens werd Steven een pak aantrekkelijker!

 

Nog een voorbeeldje? Johnny Depp! Nu geef ik onmiddellijk toe dat er geen enkele vrouw is die koud kan blijven voor Johnny in eenders welke rol. Johnny dat is een categorie apart. Maar toch heb ik ook bij Johnny mijn lichte voorkeur. Hij mag dan een geweldige piraat spelen die waarschijnlijk heel wat vrouwenharten kan wegkapen. Ik laat de Black Pearl maar al te graag aan mij voorbij varen. Ik krijg het al een pak moeilijker wanneer hij met scheermessen begint te zwieren of opzoek gaat naar het eeuwige leven via de duivel.

Laat me wel duidelijk stellen dat ik enkel “fictief” van klootzakken hou. In het dagelijkse leven sta ik namelijk op trouwen met een zeer zachte, zeer lieve man. Maar gelukkig heeft M. ook het nodige klootzak gehalte om het net spannend genoeg te houden!

 

Alice en het postpakket

Alice is blij! Alice is heel blij! Vanmiddag kwam het goede nieuws dat mijn postpakket uit Engeland is aangekomen. Als ik M. mag geloven is het een reusachtig pak. (Het past namelijk niet op zijn fiets.) Van zo een nieuws wordt ik dus blij! Ik zal u meteen iets over mezelf vertellen. Ik hou van post! Eenders welke post. Als ik mijn naam op een enveloppe zie staan dan maakt mijn hart een sprongetje. Wanneer ik ’s avonds thuiskom kan ik niet wachtte om te kijken of er iets voor mij in de brievenbus zit. Ik ben dan ook waarschijnlijk een van de enige mensen ter wereld die nog een good old fashioned penvriendin heeft. Jaja, E; is al drie jaar mijn trouwe maatje waar ik alles aan toevertrouwd op pen en papier. In een digitaal tijdperk zijn wij de twee dinosauriërs die hardnekkig niet met elkaar mailen, maar wel hoopvol de postbode opwachtte. Er zijn dagen (wanneer het me allemaal te lang duurt en E. haar brief wel erg lang wegblijft) dat de postbode mij erger vreest dan een bloeddorstige pitbull. Dan lig ik namelijk op loer en bespring ik hem vanaf het ogenblik dat hij aanstalten maakt om iets in mijn brievenbus te steken. Nu u dit weet begrijpt u misschien waarom ik zo blij ben met mijn postpakket uit Engeland. Laat ons eerlijk zijn, wat is het summum van post? Wat is er leuker dan een dun envelopje met je naam op? Een grote doos met je naam op gevuld met allerlei leuke gadgets. Nu ja, ik geef heel eerlijk toe mijn postpakket is niet gevuld met geheimen. Ik weet precies wat er in zit. Ik heb het namelijk zelf besteld en betaald… met de creditkaart van M. Toch ben ik “thrilled” over mijn postpakket. Het is namelijk tot de nok gevuld met overheerlijke lekkernijen uit het united kingdom! Ik droom nu al weg van mijn heerlijke baileys truffels, mijn currypasta’s van pataks en mijn heerlijke kerst minced pies! Het gaat hier in wonderland een culinair hoogtepunt worden!

Alice en het brood

Je zou het mij niet aangeven, maar af en toe ontpop ik mij tot een goddelijke huisvrouw.
Gisteren, mijn enige vrije dag in de week was het weer zover. Ik voelde het ’s morgens toen ik mijn ogen opendeed om wonderland te aanschouwen. Het gevoel bekroop me voor ik mijn blote voeten op mijn ijskoude vloer kon zetten. Vandaag was een dag die ik als huisvrouw wou doorbrengen.

En huisvrouw dat betekent voor mij opruimen (hoe erg dit ook tegen mijn zin is), wassen en vooral bakken, bakken, bakken en nog eens bakken.
Dus gisterenavond lagen er in mijn keuken mooi op een rij vers gebakken pepernoten, chocoladecake en brood.

Voornamelijk dat brood gaf me een heerlijk rustig gevoel. Niet enkel omdat er niets zo rustgevend is dan lekker kliederen met deeg. Het ogenblik waarop mijn handen die smurrie raken wordt het kleine kind in mij wakker gemaakt. Het doet binnen in mij een dansje en geniet van elke moment dat ik kneed.  Maar ook omdat mijn portefeuille met mij meedanst.

Begin vorige week (een week waarin ik geen huisvrouw wou zijn.) Wandelde ik naar de bakker op de hoek en kreeg ik het bijna aan mijn hart. Mijn goede oude vertrouwde brood was zomaar met 25 cent opgeslagen! Maar mijn maag knorde, mijn horloge gaf het middaguur aan en mijn centen sprongen uit mijn tas om uitgegeven te worden. Ik dus huiswaarts met wat ik graag “het gouden brood” noem.

Eerst twijfelde ik nog. Lag het aan mijn bakker? Had ik om een of andere mysterieuze reden een zeer dure bakker op de hoek? Betaalde ik mee voor de prachtige raamschilderingen die elk jaar de feestperiode opvrolijkte? Betaalde ik voor de mogelijkheid om lekker koffie to go mee te nemen? En moest ik mee opdraaien voor de nieuwe, grote, hippe koeltoog vol heerlijkheden die vorige week werd geleverd te kunnen financieren?
Niets van dit alles zo bleek. Ook de niet zo hippe (en jammer genoeg niet zo propere) bakker aan mijn werk bleek last te hebben van het graantekort….en als deze trend zich zou voortzetten dan ging ik toch wel ernstig overwegen om te gaan overleven op beschuiten en cornflakes.

Maar ondernemende vrouw als ik ben, sloeg ik dan maar aan het bakken. Deze middag wanneer ik in mijn vers boterhammetje bijt zal ik volkomen voldaan zijn.
Alice, het kind en de vrek in haar zijn gelukkig!

Alice en de wondere wereld van colruyt

Vrijdagavond iets na vijf uur.
Ik vraag me in stilte af of er een wereldoorlog gaat uitbreken of dat er op het middagjournaal een algemeen voedseltekort is aangekondigd.
Anyway, ik vervloek mezelf. Ik brak namelijk net mijn eigen regel.
NEVER, EVER, NEVER shop on fridaynight!

Ik bevind me samen met honderde andere in de colruyt. En daar stelt zich natuurlijk het eerste probleem. “De colruyt”. Zoals iedereen weet de supermarkt met de goedkoopste prijzen. En in tijden van economische crisis, moet zelf Alice rekening houden met de stand van haar rekening. Maar er is een groot probleem met colruyt en dat is het feit dat het geen supermarkt in.

Een supermarkt dat heeft mooie brede gangen waar je met je karretje makkelijk door rijdt. Er klinkt een aantrekkelijk muziekje op de achtergrond en de winkel is aangekleed naar het seizoen.
Niets van dit alles bij colruyt. Karretjes die een heel eigen willetje hebben en die naar links gaan als ik naar rechts wil. (Men zou toch denken dat karretjes met 5 wielen makkelijker zouden rijden dan die met 4 wielen? Niet dus, deze dame is weer een illusie armer!) Gangpaden die te smal zijn om met twee karretjes in te manoevreren. Rekken die gevuld lijken te zijn door een bende kleuters die ongelooflijk veel plezier moeten gehad hebben met alles zo ongelijkmogelijk door elkaar te gooien en niks aankleding. Het enige wat deed vermoeden dat sinterklaas en kerst in aantoch zijn waren de chocolademannetjes, maar verder niks sfeer bij colruyt.

Wat het nog onaangenamer maakte waren de opgejaagde klanten, die net als ik zo snel mogelijk colruyt terug uit wilde vluchtte. Er was de dame met haar 3 kinderen in een karretje gepropt en haar armen vol flessen cola en cornflakes. (Het karretje zat vol kinderen, remember!) Er was de heer die steeds in het italiaans naar zijn kameraad aan de andere kant van de winkel bulderde en dan enthousiast voor mijn karretje sprong. (Het recept dat ze naar elkaar schreeuwde klonk trouwens wel heerlijk.) En dan was er de oude dame die me langst de zijkant ramde met haar karretje, boos naar me kijk en iets mompelde over de jeugd van tegenwoordig. Ik moest me inhouden! Ik telde tot drie! En ik wandelde verder…..

Moe was ik toen ik eindelijk terug aan mijn wagen was. Veel moeer dan ik van een volledige werkdag was geweest. En toen verscheen het lichtpuntje aan mijn horizon. Een oude heer stelde me voor om mijn karretje terug naar de winkel te rijden, zodat ik niet door de koude moest en snel terug naar huis kon en me een zeer prettige avond en weekend wenste.

Bij deze wil ik deze heer bedanken. Hij herstelde mijn geloof in de mensheid.
En vooral hij maakte mijn colruyt-uitstapje weer helemaal goed.

Volgende week ga ik gewoon weer terug. Dankzij deze oude man en ook wel omdat mijn rekening zeer aantrekkelijk was!

Lang leve Colruyt!

Alice en 50 dingen die je over haar moet weten

1. Hoewel ik vroeger een grote bek had over zo snel mogelijk van onder de kerktoren wegkomen, woon ik nogsteeds onder diezelfde kerktoren.
2. Ik bespeel geen enkel muziekinstrument.  (En ik weet nu al dat M. zal grinniken en zeggen dat ik niet slecht “fluit” speel!)
3. Ik wens ook helemaal geen enkel muziekinstrument te bespelen of het te leren in de toekomst. I am perfectly happy without!
4. Ik heb wel andere hobby’s die perfect bij het “onder-de-kerktoren gevoel” passen. Zo ben ik one mean bloemschik – machine!
5. Ik ben een keukenprinses, foodie avant la lettre. Ik leef tussen de kookboeken, kooktijdschriften, etc…
6. Ik heb geen dikke nek (hoewel punt 5 anders doet vermoeden.) Maar ik vertel wel graag de waarheid. (Dit verklaard punt 5)
7. Ik rook niet en ik drink amper. (En dat betekend echt niet dat ik saai ben!)
8. De reden dat ik amper drink? Ik heb ooit zo een kater gehad van tequila dat ze mij bijna naar spoed hebben moeten brengen.
9. Ik kan absoluut niet tegen collega’s die de ganse dag in zichzelf zitten te neuriënen.
10. Ik heb geen flitsende, coole job, maar ze betaald wel heel goed!
11. Ik ben een beestjesmens. Als je mij liet doen hadden we nu 2 honden, 3 katten, 1 papegaai en waarschijnlijk nog een hele rits meer dieren ook!
12. Ik kan niet tegen veel lawaai, opdringerige mensen en grote groepen mensen op veel te kleine plaatsen.
13. Ik ben bang van alles en nog wat.
14. Ik slaap al sinds mijn geboorte met mijn knuffelhond Pitoe en ik schaam mij daar niet voor!
15. Ik ben dol op zure vampierentanden, Ben & Jerry’s ijs, popcorn en chips (veeeeeeeel chips.)
16. Als ik kon zou ik trouwen met Santa Clause. Een leven als Mevrouw Clause is volgens mij nog steeds mijn ware roeping!
17. Ik zou elke dag pasta kunnen eten, jammer genoeg deelt mijn partner die mening niet.
18. Ik zou ’s nachts opstaan om mijn mama haar gestoofde worteltjes te eten. (De aller-lekkerste worteltjes ter wereld!)
19. Ik ben allergisch aan parfum. (Enkel op mijn eigen huid. Ik hou van lekker ruikende mensen. Laat mijn allergie u vooral niet afschrikken om lekker te ruiken!)
20. Mijn favorieten geuren? Kaneel, vers gebakken brood, warme chocolademelk, alcoholstiften en voor mijn mannetje het parfum body van Kouros…. *zwijmel**zwijmel**zwijmel*
21. Ik heb een fysieke afwijking… ik ben vergroeit met mijn GSM.
22. Ik slaap met mijn GSM naast mijn bed. Ik weet het, het is heel ongezond. Maar laat ons eerlijk zijn, het is ook verdomd handig!
23. Mijn GSM kan alles! Hij dient als wekker, hij houdt mijn ovulatiecyclus bij, hij heeft een speciaal deeltje waar ik boodschappenlijst kan opslaan, hij dient als MP3 speler, hij houdt mijn agenda bij en heel af en toe bel ik er ook mee!
24. Ik ben getrouwd
25. Correctie ik ben gelukkig getrouwd. Met mijn grote jeugdliefde. Ik was 14 jaar oud, keek hem aan en BABOEM! Bliksem sloeg in!
26.  Ik ben een tweeling (als sterrenbeeld wel te verstaan!) en dat klopt ook qua persoonsbeschrijving.
27. Ik koop graag boeken. Geen idee waarom want de bibliotheek is heerlijk voordelig.
28. Ik vind een bezoek aan de gynaecoloog gaan ramp. Ik ga zelfs liever naar de gynaecoloog dan naar de tandarts.
29. Ik heb te veel handtassen. (Namelijk een stuk of 80)
30. Ik stop heel wat spullen in mijn handtas, maar nooit nuttige zaken. (Wat zit er zoal niet in mijn handtas? Maandverband tijdens die week van de maand. Papieren zakdoekjes als ik een verkoudheid heb. Labello als de koude winterwind mijn lippen doet barsten. Tramkaart wanneer ik natuurlijk net de tram moet nemen. Klein geld, wanneer ik de tramkaart niet bij heb en de tram moet nemen.
31. Ik heb ook heel veel kookboeken. (Bijna 100!)
32. Meestal kook ik niet meer dan 2 recepten uit eenzelfde kookboek.
33. Jamie Olivers Ministery of food is hierop een uitzondering. (Ik ben dol op zijn recepten voor Indische curry.)
34. Ik heb een voorliefde voor Indische curry.
35. Maar ook voor de oervlaamse keuken, wildbereidingen, Italiaans en Chinese keuken.
36. We hebben een grote tuin aan ons appartement. En daarin heb ik mijn kruidentuintje.
37. Soms ben ik een beetje dom. (Ik geef het toe.) Tot vorig jaar dacht ik dacht dat Kruistocht in spijkerbroek ging over een kruistocht in het dorp spijkerbroek. Pas in een groepsgesprek waarin ik zei “Toch dom een dorp dat spijkerbroek heet, viel mijn frank.”
38. Ik ben geen fan van de euro. Ik reken nog steeds om en op vakantie mis ik het exotische geld en de wisselkoersen!
39. Ik ben niet zo een held in spellen. Verbaal ben ik zeer sterk. Schriftelijk ook… je mag alleen niet op mijn schrijffouten letten.
40. Ik wou graag kunstgeschiedenis gaan studerenen. Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan.
41. Daar heb ik nu eigenlijk wel spijt van….
42. Ik ben enig kind en ik ben daar heel gelukkig mee.
43. Ik quiz graag, maar ik ben er niet zo goed in.
44. Toen ik kind was (en nu nog eigenlijk) was ik fan van de film ferngully.
45. Ik ben precies de enige mens ter wereld die zich ferngully herinnert. (Voor diegene die het willen proberen herinneren. Ik wil gerust enkele scènes naspelen! Ik ben vooral heel sterk in de vleermuisscene.)
46. Ik heb een hekel aan Monty Pyton. Maar als mijn mannetje de scènes naspeelt rol ik over de grond van het lachen.
(Voor the danger and rabbit en the knight who say Ni scenes.)
47. Je zou de indruk kunnen krijgen dat ik graag filmscènes naspeel. Dit is echter niet het geval. In een ver en duister verleden heb ik echter wel toneel gespeeld.
48. Ik hou van kruiswoordraadselen. Mijn mannetje houdt niet van mij als ik kruiswoordraadsel. (Hij kan er niet tegen dat ik de woorden achteraan opzoek.)
49. Ik hou niet van mijn mannetje als hij naast me in het vliegtuig zit. (Hij heeft namelijk vliegangst en is zeer irritant (enkel in het vliegtuig hoor!)
50. Ik hou van roze dingen (behalve de rose maandagen in Duitsland)!