Archief | december 2008

Alice en het grote verschil tussen 2009 en 2010

Zal ik jullie eens iets vertellen: 2009 wordt het eerste jaar waarin M. en ik geen verre horizon opzoeken. Nu zie ik jullie onmiddellijk opsplitsen in 2 groepen. De ene groep kijkt verbaast rond. Is zelf een klein beetje gechoqueerd. Jullie mond valt volledig openen jullie stamelen: maar…. Maar… maar…. Jullie huwelijkreis dan? Geen romantische wuivende palmen op de Bahamas? Geen skinny dipping op Mauritius? Geen uren shoppen naar hippe all starts in New York? Geen sigaren roken in Cuba? Ik glimlach vriendelijk en zeg “Neen, inderdaad niets van dit alles!” De andere groep haalt zijn schouders op en zegt onmiddellijk: “Natuurlijk niet. Een trouwfeest en een eigendom gekocht. Jullie zijn platzak, arme luisjes! Daarbij je zou beter investeren in nieuwe lampen in jullie keuken. Dan hoef je tenminste geen 20 minuten te wachtte tot je prachtige (ahum) TL lampen aanflitsen. Ik glimlach niet en kijk ernstig. Laat het voornamelijk heel erg duidelijk zijn: ik zou nooit of te nooit een reis opzij zetten voor verbouwingswerken. Ik zou nog liever één jaar langer leven met mottige TL lampen en een elektriciteitsnetwerk dat het elke moment kan begeven, dan niet op reis te gaan. Waarom gaan we dan niet op reis? Wel, omdat wij een geniaal plan hebben! Ik vind dat er nu toch echt wel tromgeroffel zou moeten zijn, zodat de spanning langzaam opgebouwd wordt. We gaan niet op reis omdat we een subliem spaarplan hebben uitgedokterd. (Ahum, ik heb het uitgedokterd en voorgelegd aan M. Mijn liefst op zijn beurt keurde het goed en voegde er aan toe dat het echt een heel goed plan was. *blinkt van trots*) Nu bent u dus best wel nieuwsgierig naar mijn sublieme spaarplan. Het bestaat uit 2 luiken en zou perfect moeten kunnen lukken. (Soms is dit een beetje een probleem bij ons. We hebben geweldige plannen, maar werken ze nooit goed uit.) Het ene luik bestaat uit sparen om te sparen. Iets wat volgens wetenschappelijk onderzoek alle Belgen doen. We zouden een volkje zijn dat graag een stok achter de deur heeft. En hoewel ik dan wel graag een vrij en fladderend vogeltje ben, heb ook ik graag een stok achter de deur. Doemscenario’s over werkloosheid, enge ziektes, auto-ongevallen of verborgen gebreken in wonderland spelen steeds door mijn hoofd. We need to be ready for it! Het tweede luik bestaat over ons geweldige reisplan voor het jaar 2010. Jaja, 2010 wordt het jaar waarin M. en ik mijn grote droom gaan waarmaken. (Kijk lieverd, ik vertel eerlijk dat jij jezelf opoffert om mijn grote droom waar te maken. Dat jij zomaar wil sparen voor iets wat je zelf eigenlijk niet wilt. Dat jij 14 dagen volledig gaat doen wat ik wil. Heb u nu niet allemaal ongelooflijk veel medelijden met hem? *Crowd goes aaahhhhhhhh*) Anyway, naar waar het grote avontuur ons brengt, dat vertel ik nog niet. Maar ik kan u wel vertellen het is volledig berekend en uitgetekend. Ondertussen bedenken we redenen waarom een gans jaar in ons belgenlandje het zo waard zal zijn en argumenten over wat er leuk is aan vakantie in eigen land: – onze huwelijksreis gaat naar de Belgische kust. Vlakbij de Belgische kust is het heuvelland. Alice loves het heuvelland! – Het eten is nergens beter dan in België. (En dan zeker in het heuvelland!) – Geen honderden keren moeten nakijken of we onze paspoorten wel opzak hebben. – M. niet moeten kalmeren omdat hij vliegangst heeft. (à Dit betekent wel dat ik hem in 2010 buitenwesten zal moeten slagen, anders overleeft hij het niet!) – Geen uren in de wagen naar het zuiden en M. die boos kijkt omdat ik voor de 4de keer in 2 uur tijd moet plassen. – Klussen in ons eigen stekje – Veel bbq-en in onze tuin – M. mag van mij eindelijk een bezoekje brengen aan Flanders Fields. (En ik ga mee! *Als kleine tegenprestatie voor zijn opoffering in 2010* – Romantisch hand in hand over de kaaien wandelen met zonsondergang. – Genieten van de gratis (hé, we zijn wel aan het sparen hé!) festivals en festiviteiten in onze stad.

Advertenties

Alice en de solden

De solden beginnen bijna. Je voelt het eigenlijk al een beetje in de lucht hangen. Eens kerstmis gepasseerd en nieuwjaar in zicht voel je de koorts snijden. Voornamelijk bij de dames onder ons. Want het is nu de hoogste tijd om een plattegrond van het stadscentrum af te drukken, je favoriete winkels aan te duiden met rode alcoholstift en een lijstje te maken met “absolute must haves en basisstukken die altijd van pas zullen komen.” In de waas van hapjes, alcohol en feestvreugde hebben vele onder ons een haarscherp beeld van de stukken die ze moeten bemachtigen tegen een zo laag mogelijke prijs. Ook in de winkelstraten merk je onmiddelijk dat de koopjesperiode eraan zit te komen.De kerstman is nog niet goed en wel terug vertrokken naar elfenland op de noordpool of de kerstdecoratie wordt gesloopt en grote, schreeuwende borden verschijnen in de etalages. Onder de toonbank worden er al koopjes gedaan en ik zie hier en daar een vrouw een kledingstuk verbergen in een donker hoekje. (Er hangt namelijk een paars bolletje op en paars wil zeggen 70% korting! Dus verstoppen die handel tot de solden echt beginnen.) Vrouwen overal ten lande nemen vakantie en stellen hun wekker in om op tijd te kunnen kamperen voor de deuren van hun favoriete winkels. Kennelijk heeft het dit jaar zelf mannen in hun greep. Waaronder namelijk mijn man. Sinds M. gerant is wordt ik rond mijn oren geslagen met problemen met beerputten die opgelost moeten worden, te late werknemers, etc… tot daar aan toe.. maar als M. begint over blinkende roze panelen voor soldekes en aanbiedingen waarbij er meer dan 35 euro wordt afgedaan. Dan heb ik het gehad. Laat mij het u vertellen, I don’t like sales! Versta mij niet verkeerd, ik hou van goedkoop en mooi. Ik wordt er zelf zowaar een beetje vrolijk van, maar er zijn een hele hoop redenen waarom de koopjesperiode gewoon niet aan mij besteed is. Ten eerste heb ik steeds een zeer helder beeld voor ogen van welke kledingstukken of schoenen ik moet en zal hebben. Of course, vind ik die nergens! (Verkeerde kleur, verkeerde maat, …) Verder hou ik niet van hordes vrouwen die als krankzinnige tekeer gaan in bakken kleding. Ze grabbelen en graaien alsof hun leven er vanaf hangt. Over liggen kleren op immense stapels en de boodschap is zoeken. Daar heb ik dus geen geduld voor. Na een half uurtje solden shopping vind je me bijna altijd terug bij de nieuwe collectie. Lekker rustig en vooral lekker nieuw. Net als duizenden anderen kom ik ook met een volle zak buiten. Met hippe zomersandalen met een klein hakje waarmee ik urenlang over de dijk in het zonnetje zal kunnen lopen. Of met een rokje dat zowel het voorjaar kan overleven met kniebotjes en perfect is voor warmere dagen met slippertjes. Of een very stylish handtas, die perfect bij zijn 40 andere vriendjes in de handtassenkast zal passen. Jammer genoeg niets van dit alles dit jaar voor mij. O ja hoor, net als elke zichzelf respecterende vrouw ga ik soldenshoppen. Ik ga als een waar jachtluipaard opzoek naar mijn prooi bij onze lokale brico, gamma, heytens en woodtex. Ik zal me als een hongerige leeuw werpen op rollen behangpapier, muurverf, plafondplaten, lampen en toiletbrillen. En eerlijk gezegd, ik wordt al vrolijk van het idee! U bent bij deze gewaarschuwd, blijf maandag ver uit de buurt van de Antwerpse doe het zelf zaken want daar gaat deze meid (op hoge hakken, het moet een beetje vrouwelijk blijven he!) op jacht!

Alice en het eindejaarslijstje

Rond deze periode wordt je doodgeslagen met allerlei lijstjes over het beste en slechtste van 2008. Laten we voornamelijk eerlijk zijn, 2008 was niet het meest schitterende jaar dat we ooit hebben meegemaakt. Maar het loopt wel ten einde en daarom wil ik het toch een laatste eerbetoon geven. Daarom mijn einde van 2008 lijstje.

De grootste ergernissen van 2008

•de beurscrash. Ik weet dat heel veel mensen geld hebben verloren en dat vind ik echt jammer. Maar de mensen die zeuren dat hun aandelen gezakt zijn, sorry maar daar ergerde ik mij dood aan. Als je met geld op de beurs speelt dan neem je bewust een risico. Als je geen risico’s wil nemen dan zet je centen op een rekening of je stopt ze voor mijn part in een sok onder je bed!
•afspraken werden in 2008 niet nageleefd. Tegenwoordig dienen volgende zinnen als volgt geinterpreteerd te worden: – Ik bel u binnen een uurtje terug = ik bel u nooit terug. U mag zelf proberen, maar zelf na 5 berichtjes op mijn voicemail is de kans klein dat ik u terugbel. – Ik bezorg u de documenten maandag = ik leg ze op mijn bureau. Ik kan er zelf achter komen. Indien u dat niet doet, stuur ik ze zes weken na datum misschien toch nog op. – Werkmannen die beweren om 8 uur aanwezig te zijn, duiken pas 1,5 uur later op zonder excuses.
•Om een gewoon wit brood te kunnen kopen dien je bijna een ganse dag te werken.
•Als je de TV opzet zie je steeds dezelfde gezichten. Het woord BV is gereduceerd tot een select groepje no brains die heel televisieland besturen. •Ignace Combré. Waarschijnlijk zal er geen enkel eindejaarslijstje zijn waar onze beste Ignance niet op voorkomt. Ik plaats hem onder de ergernissen, maar eerlijk gezegd ik heb me geamuseerd met deze oude snoeper en zijn blonde vriendinnetje. De beste soap zou dit plot niet hebben kunnen verfilmen!
•De economische crisis waarmee we rond onze oren worden geslagen. Iedereen maakt iedereen bang. 7 op 10 vlamingen vreest voor zijn job. Ik ken meer dan 10 vlamingen en geeneen vreest voor zijn job. De economische crisis is er, dat zal ik niet ontkennen, maar elkaar extra bang maken en de kast opjagen hoeft niet voor mij.
•De allereerste fanta world met mango smaak was maar voor een gelimiteerde periode verkrijgbaar. Dit is erg, want ik was dol op fanta mango.
•Ik vierde het goede nieuws dat belspel-spelletjes aan banden gelegd gingen worden met champagne en hapjes. Jammer genoeg merk ik er de dag van vandaag nogsteeds niets van. Nog elke namiddag maakt Gino mij horendol met zijn vierletterwoord .ome en zijn tip “een stad in Italië”. Waar halen ze die domme bellers die dan Firenze en Napoli zeggen?
•De leningen werden goedkoper net nadat wij ons akkoord hadden getekend… it figures!
•Het ideale paar schoenen waar je al maanden van droomt in alle mogelijke maten… behalve de mijne.

Alice en barbie

Vandaag brak mijn hart een klein beetje toen ik hoorde dat Barbie een make-over krijgt voor haar 50ste verjaardag. Het voelde een beetje alsof mijn beste vriendin me net verteld had dat ze een facelift ging laten uitvoeren. Toen ik nog een Aliceje was hadden meisjes over de hele wereld nog niet zoveel keuze waar ze mee speelde. Op woensdagmiddagen speelde je met je vriendinnetjes met de viewmaster alwaar de laatste disneyfiguren voorbij flitste. David de boskabouter leefde in de veranda van ons bomma samen met zijn vrouwtje en de kabouterkindjes Op het einde van mijn bed lag een roze met paarse poppel meestal in een bolletje gerold,want daar diende ze tenslotte voor. Polly pocket was er ook al, maar toen leefde ze nog in echte “pocket”, die gewoon lekker mee in mama haar handtas kon. Maar Barbie, dat was echt mijn favoriet. Uren heb ik op mijn knietjes doorgebracht, popjes aankleden, haartjes kammen, paardrijden, shoppen… echt waar, Barbie maakte van alles mee in onze woonkamer. Tijden veranderen natuurlijk. Zo was ik ook ronduit gechoqueerd toen ik vernam dat Barbie en Ken uit elkaar waren en dat ze op het californische strand lag te rollenbollen met een Australische bodysurfer genaamd Blaine. Kijk, Ken mag dan misschien niet de coolste kerel ter wereld geweest zijn, maar hij stond wel aan de zijde van Barbie gedurende haar ganse carrière. In mijn poppenhuis was hij trouwens een nieuwe man. Hij kookte, waste en ging met de hond buiten. Ik had onmiddellijk twijfels of deze zongebruinde, Australische god al deze dingen zou gaan doen. Gelukkig kwam Barbie terug bij haar verstand en keerde ze terug naar haar oude vertrouwde Ken…. Hij vergaf haar deze midlife crisis zonder enig probleem! Maar nu dus het tweede schokkende feit in nog geen 2 jaar tijd. Barbie krijgt een make-over omdat ze niet kan opboksen tegen de jonge bratz en my scène poppen. Ik vind het eigenlijk wel een beetje sneu… in het echt leven worden vrouwen al genoeg aan de kant geschoven voor jong, hip geweld en als nu de oermoeder der poppen al dezelfde toer op moet… Ik blijf barbie op en top een vrouw met ballen vinden! Ze droeg pumps toen alle andere vrouwen nog ballerinaatjes droegen. Ze reed met een knalroze wagen en deed het met veel lef! Ze zorgde zomaar voor haar 2 jongere zussen Skipper en Stacie. Ze had de meest flitsende beroepen en droeg steeds de laatste mode. Ze had een vriendinkring bestaande uit verschillende rassen en ze reisde de wereld rond. En vooral ze bezorgde me menig uur speel plezier. Zelf nu neus ik af en toe nog eens hier rond, gewoon uit nostalgie. Eventjes bijpraten met een oude vriendin, want dat was ze wel, hoor! Een hele gelukkige verjaardag, Mevrouw Barbie Millicent Roberts.

alice en de beste kerstwensen

Dit wordt echt niet een van die blogjes waarop je al het nieuws uit de Belgische en internationale kranten krijgt voorgeschoteld met een eigen mening erbij. Hou zelf niet zo van dat soort blogjes (behalve als de meningen hilarisch zijn of een tikkeltje bitter, maar dat geheel terzijde.) Maar zo nu en dan verschijnt er nieuws dat ik toch echt met de wereld wil delen. Nieuws waarvan je denkt, dit is fijn. En vandaag las ik dus zo een nieuws. Gans in de stijl van de periode waarin we ons bevinden wil ik graag dit bericht met u meedelen. Gisteren iets na middernacht werd Jesus geboren in Lima te Peru. Zijn ouders zijn Virgen Maria en een lokale timmerman uit Lima. Dit vind ik nu prettig nieuws zie. Alleen denk ik (en hoop ik) dat deze lokale timmerman iets slimmer was dan de originele bijbelse figuur en toch wel wat plezier heeft beleefd aan de verwekking van deze nieuwe Jesus. Ikzelf vind het nog steeds bijzonder jammer dat mijn vader niet Jezus heet. Hij komt namelijk van ouders die ook Maria en Jozef heten. Verder gaat alles zeer goed met mij, dank u. Ik heb de voorbije dagen vooral doorgebracht met koken, eten, nog eens eten, alcoholvrije stassens drinken met liters, nog een beetje meer eten, mensen kussen, melige kerstfilms bekijken en mijn liefste M. bijstaan door een 24-marathon (seizoen 1, een kerstcadeautje van me, myself and I aan hem) terwijl we nog wat meer hapjes binnensteken. Ik hoop alvast dat de kerstman voor u al uw wensen heeft waargemaakt. Dat Rudolf niet door uw dak gezakt is. Dat u geen arsenicum hebt gemixt door uw schoonmoeder haar kalkoen. (Geloof me, ik weet hoe aantrekkelijk de gedachten kan zijn.) Dat u de gekregen geschenken leuk vind en niet onmiddellijk moet gaan verkopen op ebay omdat ze gewoon te lelijk voor woorden zijn. Dat u geen salmonella hebt overgehouden aan de oesters of niet met hoofdpijn bent gaan slapen door het dronkeman gelul van nonkel Jos. Ik hoop dat de singles onder u niet 100 keer hebben moeten horen “wanneer ze nu eindelijk eens iemand gingen meebrengen” of goedgemeende koppelpogingen hebben moeten ontwijken. (Tante Alice die je graag aan de zoon van de lokale beenhouwer wil koppelen, kan je op feestdagen missen als kiespijn.) Aan dat ene koppel zonder kinderen in een familie waar baby’ werpen de nationale sport lijkt te zijn wens ik een feest waarop ze niet honderd keer hebben moeten horen wanneer zij nu eindelijk voor nageslacht gaan zorgen. Eigenlijk hoop ik dat iedereen een kerstfeest heeft gehad zoals het mijne. Omringt door warmte, liefde en gezelligheid. (And a whole lot of great gifts! Met dan aan mijn familie die steeds weten waarmee ze mij heel erg blij maken!)

Alice koopt wonderland

Vandaag om 16 uur is het zover. Dan is wonderland van ons. Nu ja, eigenlijk meer van de bank dan van ons. Want dankzij de bank kunnen wij ons wonderlandje kopen. Om de een of andere manier krijg ik zin om koekjes te bakken en deze in een klein rieten mandje met een grote roze strik voor de deur van de bank te gaan zetten met een bedankkaartje aan.

Maar dan is er die andere kant van mij die best wel weet dat de bankdirecteur ons echt geen lening heeft gegeven omdat hij vond dat wij zo een supersympathiek koppel waren of omdat hij toch ook wel vond dat wij een prachtig, cosy eigen stekje verdiende. Hij dacht heus niet: “Ha kijk wat een prachtig koppeltje. Die hebben echt een plekje nodig om hun eigen kleine gezinnetje te beginnen. Hier mannekens, neem het geld. Ga en koop wonderland!” Neen, neen, neen. Wat hij wel zag toen hij ons die eerste keer binnenliet in zijn kantoor? Dollartekens op pootjes! Walking, talking dollar signs.

Deze namiddag hebben we dus een fikse lening op onze schouders rustte. Een lening waar we nog 30 jaar van mogen genieten. En na die dertig jaar, dan is wonderland pas van ons! Maar dan is het ook echt van ons. Van M. en mij. Nooit meer de angst dat we elke minuut uit ons huisje gebonjourd kunnen worden. Nooit meer panikeren wanneer ik een van mijn oude reclameposters wil ophangen en een stukje bezetting meekomt. Nooit meer zeuren over de zekeringen die regelmatig springen. (Oké, misschien wel nog zeuren. Maar we kunnen dit nu laten reparen, volledig op onze eigen kosten. Hoe fijn klinkt dat?)

Maar wanneer ik vanmorgen om half vier wakker schoot omdat ik het een beetje benauwd kreeg bij de gedachten aan die lening en M. wakker maakte om te praten, begon ik ook na te denken. Wat had ik allemaal niet met die centen kunnen doen?
Terwijl ik terug wegdoezel zie ik mezelf bij Jimmy Choo deze schoenen kopen. Ik zie M. en mezelf bagels eten in een diner on route 66. Ik zie mezelf cava drinken in Valencia met mijn mama (want een citytripje met dochterlief heeft ze wel verdient.) Ach, ik zie mezelf honderd en een dingen doen met zoveel geld.

En weet u wat ik echt zal doen? Vanavond met M. in de zetel zitten, rondkijken, zuchten en beseffen dat elke vierkante centimeter van ons is. Ons huis, ons leven en vooral onze toekomst. (Die prachtige schoentjes volgen wel. Jammer genoeg, zullen mijn benen dan niet meer zo jong en glad zijn als nu. But who cares, Jimmy Choo goes at any age!)

Alice en haar ongeduldige zelve

Ik heb jullie al een paar keer vertelt dat ik ongeduldig ben en dat ongeduldig zijn dat heeft zo zijn gevolgen.
In een van mijn vorige blogpostjes had ik het reeds over mijn afwijking waardoor ik geen films of series kan volgen. Het werkt in twee richtingen, mijn fysieke onmogelijkheid om films te volgen. Zoals reeds gesteld haak ik in het midden van een film af omdat ik aan honderdduizend dingen denk die ik moet doen. Maar wat er nog veel vaker gebeurt is dat M. naar een film zit te kijken en ik mijn eigen dingen doe, maar ondertussen stiekem met één oog zit mee te kijken. Hoe verder het plot vordert, hoe meer gluren met één oog, kijken met twee ogen wordt. En zo komt het dus dat ik heeeeeeeeeel erg veel films maar voor 40 à 50% gezien heb. En dat komt fantastisch over in een gesprek. “O ja, die film heb ik ook gezien. Die is geweldig! Neen, dat stuk heb ik gemist. Ja en dat stuk ook. Ik ben pas beginnen kijken vanaf het stuk waar die hond met drie poten al roeiend de rivier Theems overstak om zijn blinde baasje te redden van de alles opslokkende vleesetende bloem die Londen inneemt.”

 

Maar het gaat eigenlijk veel verder dan dat. Er zijn een hele hoop zaken waar mijn ongeduld me parten speelt. Laat ik het eventjes heel cru stellen. Ik ben dingen nogal snel beu! Ik heb steeds de meest geweldige ideeën waar ik me vol goede moed opgooi en die dan binnen de drie maanden in een vergeethoekje verdwijnen.

Als jong meisje wou ik erg graag naar de turnkring. Dat leek me heerlijk. Op tv zag je al die slanke, ranke meisjes vlijtig over de bok springen of salto’s doen. Het leek me geweldig om dit ook te kunnen. Jammer genoeg was ik toen al niet echt rank en slank en was ik ook niet bepaald lening. So, bye bye turnles.

Vorig jaar besloot ik dat het tijd was voor poging 2 om rank en slank te worden. Dus sleepte ik M. aan zijn haren mee naar ons lokaal fitnessclubje alwaar we meteen een peperduur jaarabonnement namen. Ik begon er weer vol goede moed aan. In mijn hoofd was ik al de elegante Alice die zonder zweten uren op de loopband stond en ondertussen grapjes maakte met mijn even atletische buurvrouw. We begonnen goed, om de andere dag stonden we met ons tweetjes te zweten als paarden, lieten we ons gaan in de squashruimte en dronken we van onze all inclusive drankjes! En toen werden de avonden donkerder en wij weer luier. De opgebouwde spierballen verdwenen en de abonnementen lagen te verstoffen in de kast.

 

Nog zo een geniaal plan van mij dat een stille dood stierf was onze budgettering. Omdat M. en ik de neiging hebben absoluut geen systeem te volgen wat betreft inkomsten en uitgaven besloot ik op een mooie dag (compleet geïnspireerd door collega E. en mijn eigenste mama die qua haar huishoudelijke boekhouding zo de job van onze bedrijfsboekhouder zou kunnen overnemen) om mij volledig te verdiepen in onze cashflow. In en uitgave, kostenposten, liquide middelen, you name it en ik had het in mijn prachtige Excel spreadsheet opgenomen. Ik was voorzien om de komende maanden elke uitgave zorgvuldig te registreren. (Het was zelf zo erg dat ik woedend was op M. omdat hij het had aangedurfd een rekeningetje van de aankoop van een blikje cola en een pakje kauwgom weg te gooien, zonder dat ik dit op de Excel had kunnen invoeren. For the record, het was kersensmaak kauwgom.)

Maar na een paar weken verdwenen de visabetalingen terug in de prullenmand. (Nu 2009 voor de deur staat voel ik wel weer een opflakkering van mijn administratieve kant. Wees eerlijk, met een lening moet men toch een beetje op de hoogte zijn van de financiële kant!)

Andere zaken die een stille dood zijn gestorven in 2008:

Het kookschriftje waarin ik al mijn favorieten recepten met de hand ging schrijven. (conclusie: Ik ben veel te lui om alles met de hand te schrijven. Het werd vervangen door een flashy roze kaft waarin ik alle uitgescheurde of geprinte receptjes kan stoppen. Eerst alfabetisch, maar dat werd ik ook beu. Dus nu zitten ze wild door elkaar.)

Scrapbooking (conclusie: Ik ben niet echt handig en vind knippen en plakken niet leuk. Het werd vervangen door het maken van digitale fotoalbums, waar ik vreemd genoeg makkelijk 56 uur aan kan besteden zonder me te ergeren!)

De lijst bijhouden van welke voedingsmiddelen er in mijn diepvries en voorraadkast liggen. (conclusie: het is elke keer weer een grote verrassing wat we zullen eten.)

De sjaal die ik ging breien: (conclusie na het opzetten van de steken was ik het al beu. Ik was nochtans helemaal verliefd op de roze-paarse sjaal die ik in libelle had zien staan. Ik ging zelfs eigenhandig een bloempje haken om hem te decoreren!)

Mezelf photoshop aanleren: (conclusie: it’s just to damm hard!)