Archief | januari 2009

Alice was a hippo

Nu we elkaar lang genoeg kennen kan ik u al eens iets meer vertellen, dan wat ik normaal doe. Ik bedoel onze relatie is ondertussen al iets anders dan bij mijn eerste postje. Wees eerlijk, wat weet u eigenlijk allemaal niet over mij? In die drie maanden dat ik hier kom posten over mijn dagelijks leven in wonderland hebt u toch wel enkele grote mijlpalen met mij gedeeld. U was er bij toen ik op 5 december voor de burgerlijke stand trouw beloofde aan M. U zag me naar de bank gaan voor een lening en las hoe ik mijn krabbel onder ons eigenste wonderlandje zetten. Eigenlijk weet u best wel veel over mij en langst de andere kant weet u niets! U weet zelf mijn echte naam niet. Mijn beroep is voor u nog steeds een groot raadsel, hoewel u weet dat ik met een grote groep vrouwen samenwerk en mini & maxibaas van gestalte anders zouden moeten zijn. U weet dat ik een hondje heb en dat het een franse bulldog is, maar zelf zijn echte naam is nog steeds top secret. U weet eigenlijk alles en niks. Want ik, Alice, ben nog steeds diegene die bepaalt wat u nu juist over mij weet. En wees nu eerlijk, zou er een verschil zijn als u mijn echte naam kende en wist waar ik woonde? (Of bent u zo een grote fan dat u mij met prachtige boeketten en ontbijt aan huis geleverd in de watten zou leggen?)

Om maar te willen zeggen dat ik u vandaag iets nieuws over mezelf ga vertellen. Vroeger was ik dik….. versta me niet verkeerd ik viel niet in de categorieën volumpieus, volslank of mollig… no no no ik was dik. En nu dus eigenlijk niet meer… nu ja, ik ben nog lang niet mager, maar ik ben ook niet meer het walking talking hippo (Nile River Horse, hihihihi) van ongeveer een jaar geleden. Tussen Alice and the walking talking hippo ligt21 kilomooi te blinken. Ik geef toe, er moeten er nog een paar af, een kilotje of 9 en dan is dit meisje een gelukkige meid. En guess what binnen9 kiloheb ik nogsteeds geen maatje 38 (zelf geen 40) en I DON’T CARE!!!! Neen, voor mij is de omschrijving volumpieus al meer dan genoeg en voor mijn mannetje ook. Je moet maar denken volumpieus, het kan ook mooi zijn. In de tijd van Rubens zou ik op elk schilderij gestaan hebben als stralende ster van zijn compositie. Ik voldoe volstrekt aan de eisen van de oermensen voor vruchtbare vrouwen (borsten, billen en heupen!) They would have followed me miles out of the cave! Nu nog merk ik op dat ik in Afrika opeens wel opvallend veel aanbidders heb. (ookal is dit sinds de grote make-over ook hier in België al heel veel beter geworden, tot wanhoop van mijn mannetje lief.)

Ik ben nu eigenlijk al best tevreden het resultaat. Op deze eigenste moment heb ik lange laarzen aan. Laarzen die tot aan mijn knieën komen. Tot een jaar geleden kreeg ik mijn kuiten in geen enkel botje (behalve in moonboots en skibottinnen. U ziet het zelf weinig sexy.) En draag ik een rokje! Mijn liefde voor rokken is er altijd geweest. Dag in dag uit zou ik rokken willen dragen, maar als nijlpaardje zijnde waren er meerdere redenen om dit niet te doen.  Ten eerste kan je geen rok dragen zonder pijn te lijden, want de billen zijn iets te zwaar en bovendien hebben ze een passionele verhouding met elkaar. Van zodra de broek uitgaat zuigen die twee rakkers zich tegen elkaar als jonge geliefden en laten ze elkaar niet meer los. Dit betekende for yours truelly helse pijnen, want die twee billetjes die wrijven tegen elkaar en daar krijg je wonden van. De avonden dat M. mij soigneerde met koele compressen en kindjeszalf smeerden waren ontelbaar. Ten tweede zie je er uit alsof je vanalles probeert te verbergen onder je rokje. Mensenhandel onder een rok. En die rok komt eindelijk eens niet van M&S of van H&M uit het rek Big is beautiful… Let me tell you, die collecties hebben kledingstukken die schreeuwen: Zwenkt uit!

Het hoogtepunt van mijn triomf over de kilo’s was toch wel toen ik een tankini kocht. Ben u gekend met het fenomeen tankini? Als zusje van de bikini is de tankini iets vriendelijker voor het “wulpse” lichaam. Het topje bedekt niet alleen de borsten, maar ook het buikje, zodat je enkel een dun streepje vlees ziet tussen de heupen en de onderbuik. Volgens M. “Zeer tot de verbeelding sprekend.”! In mijn tankini haalde ik trouwens de volgende triomf binnen, een drankje halen aan de bar bij het zwembad. Tot een jaar geleden zou u van uw luie strandstoel hebben opgekeken, u boek hebben laten zakken, u zonnebril very stylish in uw haren geschoven. U haalt uw wenkbrauwen op en buigt zich voorzichtig naar uw partner en fluistert” Kijk daar, een skiër! Wat doet die hier in ons tropische paradijsje?” U zou onopgemerkt naar mij hebben gewezen. Jaja, ik die een lange broek, een t-shirt en vaak ook nog een truitje aanschoot over mijn badpak alvorens een glaasje sap te gaan halen aan de bar van het hotel. In mijn hoofd: “Whahaha, ik heb ze liggen. Door al die lagen kleren zien ze niet dat ik dik ben.” In jullie hoofden: “Zie hoe dik die is en dan nog al die lagen kleren!” Dit jaar, a tottaly different story Pareo’tje rond mijn heupen gewikkeld, flip flops aan en elegant over de bar buigen. De tunesische ober glimlacht en knipoogt. Vraagt of ik vanavond vrij ben “to go and have a drink with him.” Naast mij duikt M. op en met hem een arm rond mijn schouder. Ali druipt af en mijn vertrouwen groeit.

Jammer maar helaas, slanker zijn is fijn. Slanker krijg je meer kansen. Slanker maakt het leven makkelijker. Het voelt als verraadt tegen mijn oude ik. Het voelt als verraadt tegen al mijn medezusters in de kilo’s. Maar ik heb het verschil in levende lijven kunnen ervaren. And life really is better this way! Maar het goede nieuws wat ik ook ontdekt hebt.. mannen vallen wel op volumpieus!

Advertenties

Alice goes culti

M. en ik delen ondertussen al 7 jaar lief en leed en in heel ons samenzijn hebben we nog nooit zoveel culturele uitjes gepland als in 2009. (Ligt het aan mij of is culturele uitjes gewoon gigantisch grappig? Op mijn netvlies zie ik nu allemaal kleine ajuintjes die schilderijen bestuderen en toneelstukken bezoeken. No need to say, ik ben een beetje melig vandaag. Met dank aan mijn geliefde collega’s die ook melig zijn en met hun melige grappen mij dus ook besmet hebben.) Anyway, M & ik zijn allebei trippers. Niet van het type dat op zondag blijft thuiszitten. Neen, op zondag dan rijden we naar de kust op uit te waaien. Of we gaan lekker wandelen in de stad, terrasje doen, hapje eten en genieten van alles wat een stad te bieden heeft. Of eens naar de kinderboerderij, waar ik even enthousiast (sommige beweren enthousiaster!) als de bende vier-jarige die voor ons lopen de beestjes wil aaien, echt leuk wordt het pas als ik mijn ganse lichaam over het hek van de varkenskooi laat bengelen om de varkentjes te knuffelen. Ik ben een varkentjesliefhebber.Geloof me, als M. me liet doen er liep al lang een hangbuikzwijntje door ons tuin. Of we zakken af naar de abdij van Postel, alwaar we kaas, bier en adbijbrood inslaan alsof we de rest van ons leven niets anders meer zullen eten. Hetzelfde scenario speelt zich af op vakantie. Vaak komen we vermoeider terug van vakantie dan wanneer we vertrokken. Onze programma’s zitten meestal zo vol dat we ’s avonds in bed onmiddelijk in slaap vallen. (En dan te zeggen dat de gemiddelde belg meer seks heeft op vakantie dan thuis.) We lopen van musea, naar opgraving, naar pittoresk cafeetje en ergens daartussen sleep ik M. nog mee naar de lokale supermarkt. Maar door de weeks thuis zijn we een beetje droogstoppels. Hoe erg het met ons gesteld is? Enkele maanden geleden zag M. voor het eerst een discotheek langst binnen. Hij moest voor zijn werk naar Club Noxx. Ik daarintegen heb nogsteeds geen discotheek langst binnen gezien en daar wil ik ook niet direct verandering in brengen. We hangen dus voornamelijk op de bank, kijken een beetje tv, surfen op het internet, lezen glam boekjes, puzzelen en spelen al eens een gezelschapspelletje. De hoogtepunten van ons sociaal leven bestaan uit etentjes in kleine gezellige restaurantjes waar je de lekkerste dingen eerst op je bord krijgt, pinten pakken in bruine kroegen waar je elkaar effectief verstaat zonder de dag erna met een schorre (en sexy) stem door het leven te moeten gaan, gezellig met vrienden rond de tafel en genieten van de probeersels waar je een ganse dag op hebt staan zwoegen. Maar daar komt dus dit jaar verandering in! M. & me go cultural! Vrijdagavond gaan we naar Nigel Williams kijken. Eigenlijk met een bang hartje, want tijdens comedy cup had ik al heel wat problemen om deze man te verstaan. Nigel, zoals de naam het zegt is eigenlijk van voertaal engels. Zijn grappen en grollen rollen eruit in een smakelijk mengseltje van engels vlaams wat op sommige momenten compleet onverstaanbaar is op tv. God mag weten hoe dit gaat klinken op rij 27 van de schouwburg. In maart vind je mij dan weer op een concert van Blof. Neen, niet het type concert waar duizenden wilde wijven met onderbroeken boven hun hoofd zwaaien of op en neer deinen met hun armen in de lucht. Neen, het wordt een rustig sit back and enjoy the show concert, waarbij ik niet constant moet rechtspringen omdat een dolle tiener haar liefde wil betuigen aan de zanger van de band. Of waar ik tijdens de pauze mensen moet neerslagen of luid brand moet roepen om naar het toilet te geraken. In december en dat is eigenlijk het hoogtepunt van mijn cultureel jaar gaan we naar Alex Agnew. U herinnert de man misschien van een vorig blogspotje. Maar Alex, thats the top of the bill! Ergens hoop ik trouwens nog dat we ook nog Ann Nelissen op onze aanwezigheid kunnen vergasten, want daar hoop ik al jaren op

Alice is een foodie

“De nieuwe Ambiance is binnen” roept P. al wanneer ik haar winkeltje binnenstap. Als sterrenbeeld ben ik een tweeling, een typische tweeling dan nog. Ik heb namelijk twee gezichten. Wanneer ik dit zo schrijf klinkt dit eigenlijk heel negatief. Net alsof ik elke minuut mijn naaldhakjes kan uitschieten en er een van mijn collega’s mee kan doodslaan. Ik bedoelde eigenlijk dat er twee uiterste van Alice zijn. Enerzijds is er avontuur Alice. Ze draagt dezelfde kleding als Indiana Jones, ze kickt op onverwachtte en spannende gebeurtenissen en ze is never ever bang. Met de rugzak door de woestijn trekken, slapen op het strand, benjijumpen, kajaken op een wilde rivier, ontslag indienen zonder een andere job op het oog te hebben, de trein opstappen zonder een echte bestemming.. that kind of girl she is. Ze maakt zich niet druk over warrig haar, afgebroken nagels en modderige schoenen. Anderzijds is er home sweet home Alice. Ze is een beetje een huismusje en houdt van regelmaat en gekende zaken. Van supermarkten waar ze voor de eerste keer komt slaat ze tilt. (Alice loopt als een kip zonder kop door de winkelrayons en roept *Waar is de slasaus? Oh god, waar is de slasaus nu!!!!* Enkele minuten later *Where the fuck is de slasaus* Barst in tranen uit en zakt dramatisch op de grond.) Grote groepen mensen waarvan ze niemand kent maken haar ongemakkelijk! (Waar is Alice nu? Ha daar verstopt achter de grote plant in de hoek van de kamer.) Thank god that deze twee in mij samenwonen en dus van mij de perfecte Alice maken. (Als in: ik vind de slasaus niet? Fuck de slasaus, we eten lekkere vettige mayonaisse. Grote groepen? “Hallo, ik ben Alice en maar handjesschudden”. Met een laagje woestijnzand, een sd kaart met 1500 foto’s and a lot of souvenirekes in de rugzak terug de living binnenkomen en denken: “Ha, thuis!”) Maar waar ik dus met heel dit verhaal naartoe wil? Ik wou gewoon zeggen dat ik vaste adresjes heb waar ik graag winkel. Dat heeft te maken met services en goede kwaliteit. Zo is er de beenhouwer waar ik altijd mag proeven van de ham alvorens ik beslis of ze geschikt is voor een gerecht. De kledingswinkel die er geen probleem uitmaakt om enkele dagen een prachtig rokje te laten hangen omdat ik A. moet kijken hoe we er financiëel voor staan. B. de bankkaart van M. moet onderscheppen C. moet bedenken wat ik op het rokje kan dragen. (Meestal is het antwoord niets, koop ik het rokje toch en heb ik een goede reden om verder te shoppen!) en soms heeft het te maken met sfeer. Het winkeltje waar ik mijn olijfolie koop is eigenlijk een goedkope reis naar Spanje. Een voetje binnen en je waant je in Cordoba! Mijn vaste boekenwinkeltje is op 4 stappen van mijn deur en P. kent me na al die jaren als de beste. Ze heeft me zien ouder worden. Toen we hier pas woonde kocht ik nog de joepie en voor 20 frank snoep. Daarna de flair en stond ik regelmatig te smossen voor haar vitrine met kerels waar ik nu de naam zelf niet meer van weet. Ze verkocht mij de koopjeskrant toen ik opzoek wou naar mijn eerste auto’tje (net 17 jaar en vol goede moed.), de woef toen we fabulous doggy net hadden, trouwmagazines toen we net verloofd waren en nu spring ik er elke week effe binnen voor gevarieerde leeslectuur. (Lees de krant op zaterdag, de dag allemaal (voor de tv programma’s!!!) op dinsdag, af en toe de story voor de column van Kelly, Goedele voor de fijne artikels en verder een hele hoop andere boekjes die ontspanning brengen in bed en bad.) Zo weet P. dus ook dat ik een foodie ben. Hoewel ik het woord foodie verschrikkelijk vind klinken, kan ik het echt niet anders noemen. Of wat dacht je van: eigenares-van-om-en-bij-de-100-kookboeken-die-ook-nog-eens-elke-dag-op-het-internet-surft-achter-recepten-en-tips-kent-van-zowat-elk-restaurant-in-een-straal-van-80-kilometer-rond-antwerpen-en-elke-nacht-droomt-van-een-schitterende-keukenrobot-gaat-op-vakantie-opzoek-naar-lokale-gerechten-en-producten-en-slaat-dus-liever-een-museum-of-2-over. Kijk, dat klinkt niet, he! Laat ons het erop houden dat ik een passion for food heb. Alles wat met food te maken heeft, dus echt niet alleen eten. Uren koken is ontspanning. Slenteren over marktjes een hobby. Een maandagavond shoppen in Delhaize is leuker dan naar de bioscoop gaan. Ik kan zonder probleem 3 verschillen opnoemen tussen jamon iberico en serranoham. Ik ken lokale gerechten van elke provincie in België en zal alles proberen alvorens te zeggen dat ik het niet lust. (Zo kan ik u vertellen dat ik gegrilde meelwormen echt niet lust!) Bij Inno vind je me niet bij de lingerie of make up, maar ben ik aan het kwijlen bij de kookpotten van La Creuset. En in mijn keuken vind je altijd wel een bevlekt en verkreukelt exemplaar van Culinaire ambiance, proeven of delicious terug. P. weet dan ook als de beste dat een nieuwe editie van culinaire tijdschriften voor mij net zoiets is als een briefje van tien euro vinden op straat, wakker worden met een lentezonnetje en fluitende vogeltjes, een middelmatig orgasme (Tegen een goed orgasme kan nogsteeds niets op!) of een zonsondergang aan zee… allemaal zaken waar ik pretty happy van wordt. Mijn verslaving kost ons natuurlijk de nodige centjes, maar ik heb M. nog geen enkele keer horen morren. Ofwel heb ik als een ware addict mijn verslaving geheim kunnen houden ofwel deelt hij gewoon mee in de vreugde. Neen, ik heb hem nog nooit betrapt met een van mijn tijdschriften op het toilet. Maar die glimlach wanneer ik hem dampende borden vol probeersels en lekkernijen voorzet spreekt eigenlijk wel voor zich. Een gewillig slachtoffer is mijn ventje zeker. En lieverd, de editie van deze maand beloofd weer veel lekkers, dus zet je maar al schrap en zet die riem maar al een beetje verder open!

Alice en de DVD boxen

Ik heb een ding met dvd-reeksen. Sommige series lopen al jaren op televisie en zijn al honderden keren herhaald. En toch heb ik ze niet gezien. Het fenomeen van deze reeks is totaal aan mij voorbij gegaan. Maar dvd reeksen dat is een ander verhaal. Dvd reeksen en ik het is een perfecte match.

 

Waarschijnlijk is dit te verklaring aan mijn eigenzinnige karakter. Als je tegen mij zegt “doe dit” dan mag je er geld op verwedden dat ik het tegenovergestelde zal doen. Believe me, ik ben geen meisje dat je aan banden legt. (M. zal dit zonder enige twijfel beamen.) En proberen televisiereeksen met ons te doen? Die leggen ons aan banden. In onze hersenen wordt een signaal getriggerd : ACHT UUR!!! FRIENDS!!! LAAT ALLES VALLEN WAT U IN HANDEN HEBT. HET KAN ME NIET SCHELEN OF U DE AFWAS DOET, UW KIND IN BAD ZET, UW MAN ORAAL AAN HET VERWENNEN ZIJT OF DE GETUIGEN VAN JEHOVA AAN HET WEGJAGEN BENT VAN UW DEUR. STOP ER MEE EN REN NAAR DE TV. Sorry, daar doe ik dus niet aan mee hé. En dvd reeksen hebben het voordeel dat ik ze bekijk wanneer ik wil! Al beslis ik dat het om drie uur ’s nachts tijd is om te kijken hoe het met Jin afloopt en wenend zie hoe hij ontploft in het midden van de oceaan. Of misschien beslis ik wel om 7 uur ’s morgens nog eventjes snel te checken of Big Carrie kan onderscheppen in Parijs. Echt waar de vrijheid van DVD boxen is oneindig.

Ik loop vaak wel een beetje achter op de hype. Toen iedereen verslaafd was aan Lost, was ik de enige die niet wist wat er op het mysterieuze eiland gebeurde. Of toen vrouwen overal ter wereld hun adem inhielden omdat te zien of Jack Bauer voor de derde keer op een rij de wereld redt in minder dan 24 uur, was ik mij van geen kwaad bewust. De vorige twee keer waren ook volledig aan mij voorbij gegaan.

Mijn romance met DVD boxen begon dan ook met ubber-vrouwenserie Sex and the city. Na voor de honderdste keer gelezen te hebben dat Carrie & Co een ware seksuele revolutie ontketend hebben en het beeld van single thirty-something vrouwen voorgoed verandert te hebben, was ik nieuwsgierig. En ja hoor, op een goede maand tijd had ik zes seizoenen achter de kiezen en was ik verslingerd.

Ondertussen hebben M. en ik een brede collectie DVD-boxen in huis. Soms krijg ik het gevoel dat ik in een videoland woont en kijk ik verwachtingsvol naar de deur om de klanten te zien binnenkomen. Misschien moet ik al klantenkaartjes aanmaken?

Anyway, deze week hebben we een aankoop gedaan waar ik al meer dan 5 jaar over aan het zeuren was. Ik zeurde zo hard dat ze mij waarschijnlijk hebben gehoord tot in Vilvoorde. Want opeens was hij daar, de DVD box der DVD boxen. De box die heel mijn kindertijd in afleveringen samenvat lag te blinken in standaard boekhandel. Ik keek naar M., hij haalde zijn schouders op en kocht mij zowaar de DVD box. Moest ik geen hoge en vooral smalle hakjes aangehad hebben. Ik zou een vreugdedansje hebben gedaan.

Ik kan niet wachtte om te kijken en toch doe ik het. M moet van mij meekijken. Hij heeft de reeks nog nooit gezien. Stel je voor, ik heb een relatie met de man die “Den Bompa” nog nooit gezien heeft.

 De avond dat ik Tante José uit Brasschaat – Maria Ter Heide met haar roze sloefkes, Julia die niet van kurk hield, Roger en Achmed terug zie, zal dus een beetje voelen als thuiskomen.

 

Alice en hoe we bijna rijk waren…

Heb ik eigenlijk al eens vertelt over hoe we bijna de lotto wonnen en rijk waren?

 We spelen eigenlijk nooit mee met de lotto. We zijn meer het koppel dat af en toe een kraslootje koopt en zo zijn geluk eens zal beproeven. Het voelt een beetje als een cadeautje uitpakken. Onder een dikke laag zilvergrijs zie je een voor een symbooltjes verschijnen.

Kansspelen, zonder de verrassing van de krablaag spreken ons eigenlijk niet zo aan. Ik ben van heel mijn leven één keer in een casino binnengeweest en ik was harder bezig met de prachtige rode pumps van de dame naast mij, dan met geldwinst en chips inzetten.

Heel eerlijk, ik begrijp ook niet zoveel van al die mogelijke kansspelen. Het lukt me nog net om “alles op zwart” te roepen, maar spelregels en dergelijke gaan totaal aan mij voorbij.

Ik laat me voornamelijk verleiden door de ongelooflijk leuke reclamecampagnes die vasthangen aan deze kansspelen. Zo was ik er als de kippen bij toen de kama sutra krabbiljetten uitkwamen. Razendnieuwsgierig (en daarna teleurgesteld) was ik naar dit nieuwtje in krabbertjesland. Ik kocht ook de krabbiljetten van Indiana Jones enkel en alleen omdat manlief een fan was. En presto biljetjes die verkocht werden in en een felroos doosje met daarop het allerschattigste hartje werden ook enkele dagen rond gezeult in mijn handtas.

M. is van het andere type. Hij speelt enkel mee als er grote bedragen te winnen zijn. Je kent ze wel, de lottoacties rond valentijn, vrijdag de 13de en de superpot rond kerst en nieuw. Ik doe dan lustig mee, want ook deze reclamecampagnes spelen in op mijn gemoed.

Net als vele Vlamingen hebben we zo onze vaste nummers. U kent ze wel mijn verjaardag, zijn verjaardag, de dag dat we elkaar leerde kennen, onze eerste kus, de dag dat hij mij ten huwelijk vroeg. We kennen ze dus allebei praktisch uit ons hoofd en hoewel ze in ons privé-leven heel wat lucky momenten opleverde stellen ze qua lottowinst bitter weinig voor.

M. had dus rond valentijn 2 jaar geleden mooi ons lottoformuliertje ingevuld en klaargelegd met geld op de kast. Ik zag het papiertje liggen en dacht bij mezelf “weer weggegooid geld.” Mijn (overigens zeer vrouwelijke hersenen) maakte een snelle rekensom 6 maal per jaar 20 euro spelen op de lotto en 6 maal per jaar verliezen, brengt de som op 120 euro. 120 euro dat betekent kort omgerekend een kapperbeurt waardoor mijn haar schitterend valt en iedereen bewonderde opmerkingen maakt over hoe stralend ik er wel niet uitzie. Het betekent ook één nieuwe jeansbroek, skinny maar met wijde pijpen. Of een fleurig zomerkleedje met bolero-tje voor frisse avonden. Of een etentje samen met M., dan had hij ook iets aan de winst die ik voor ons zou maken. Ik was best met mezelf ingenomen en stopte de centen weg in een envelopje.

En toen zaten we samen in de zetel. Glaasje wijn, kaarsjes aan, blokjes kaas om te knabbelen. Alles gezellig en vredig. Tot de lottocijfers over ons scherm flitste. M.’s glimlach werd breder en ik voelde de koude rillingen over mijn rug lopen. Ik durf te zweren dat ik volledig wit wegtrok. Op ons scherm stonden zo maar even onze cijfers… onze cijfers blonken als 5 juiste en het reservegetal. Het was dan misschien niet de grote pot, maar van 13.000 euro gaat een mens toch ook wel juichen.

M. was eigenlijk ook al aan het juichen. Halverwege de kelder voor een fles champagne heb ik hem tegengehouden… no need to say dat de gezelligheid weg was voor die avond? En dat ik ik dit af en toe nog onder mijn neus gewreven krijg. Op familiefeestjes blijft het een verhaal en M. brengt nu altijd het lottoformulier binnen.

Gelukkig heb ik een rustige en kalme man. (Allee ja, na een paar dagen kalmeren toch.) Om het goed te maken heb ik hem met onze gespaarde 20 euro getrakteerd op een pakje friet aan de kaaien, romantisch op een bankje met één vorkje in hetzelfde pak steken. Niet rijk, wel gelukkig.

Alice en de auto

In vorige blogstukjes heb ik jullie vast al vertelt over mijn angst voor auto’s. Correctie mijn angst voor rijdende auto’s en voornamelijk auto’s waarmee manlief rijdt. Het is niet altijd zo geweest, eerlijk gezegd. Ik herinner me de dag dat M. me opbelde om te zeggen dat hij geslaagd was voor zijn rijexamen. Ik stond bijna te springen om samen met hem ongekende gebieden te gaan veroveren in onze auto. De angst is enerzijds gekomen doordat we mijn grote liefde, onze koekendoos verkochten. Laat mij het u vertellen koekendoos was tien jaar oud, knalgeel en inimini, maar tussen hem en mij was het liefde op het eerste gezicht. Er waren weinig dingen waar ik zo gepassioneerd over kon praten als over koekendoos. Er waren nadelen aan verbonden, zo kan je welgeteld één fles water en één fles cola kopen in de supermarkt, want dan zat het autootje vol. Bochten mochten niet te scherp genomen worden, want dan bestond de kans dat je kantelde. En ons bakje kostte geld… veel geld… ongelooflijk veel geld. Als je een autootje koopt voor 2000 euro wil je in het daaropvolgende jaar geen 4000 betalen aan herstellingen. Dus moest koekendoos weg. En in de plaats kregen we een blits zilvergrijs beestje. Hij is ruim, mooi, en ik kan er minstens 12 flessen cola in vervoeren, eigenlijk alles wat een vrouw zich kan wensen in een wagen. Toch bloedt mijn hart als ik een broertje van koekendoos zie voorbij rijden.

Dus de ellende begon, een grote en dure wagen was nu onze eigendom. En het noodlot sloeg toe! We hadden hem nog geen 6 weken en M. deed er een accident mee. Hersteld en wel brengt M. me naar het werk en doen we weer een accident. (Eens mens kan alleen maar blij zijn dat hij niet steeds in fout is.) Zie hier reden 2 voor mijn angst. En ik weet wel waarschijnlijk was het gewoon bad luck. We reden al honderden keren naar zee en terug, het zuiden van Frankrijk was ons zelf niet te ver en dit deden we zonder ongevallen, zonder chauffeurs die boos naar ons toeterde en zonder verkeersagressie die tegen ons gericht was. Maar toch, op dit ogenblik ben ik een beetje panisch.

Dus wat ik u nu ga vertellen komt waarschijnlijk als een shock. Ik ga leren autorijden. Again…..In een ver en duister verleden toen ik net 18 geworden was heb ik het al geprobeerd. Maar ik reed niet graag, probeerde mijn oefensessies steeds uit te stellen en eerlijkheidshalve, mijn papa heeft angsten doorstaan in de zetel naast mij. En toch ligt nu op mijn kast het theorieboek en staat mijn besluit vast. Ik ga het nogmaals proberen.

Er zijn zoveel redenen waarom ik zou moeten kunnen rijden.
– Stel dat er iets met M. gebeurt, dan kan ik hem nog niet naar de spoed brengen. (U weet ondertussen dat ik van doemscenario’s hou!)

– Ik hoef niet meer te wachtte tot M. of papa mij meenemen naar de supermarkt.

– Onze auto die nu elke dag zielig voor de deur staat (M. heeft hem niet meer nodig voor het werk.) dient eens wat meer kilometertjes te slikken.
– Ik haat de bus!
– Lange afstanden worden korter als je met twee kan rijden.
– Vermits ik niet kan drinken zou ik BOB kunnen zijn. Dus ik zou heel veel mensen blij maken met rijbewijs.

– Maar de belangrijkste reden is denk ik toch mijn angst overwinnen. Ik moet en zal als een normaal mens in een auto zitten. Als M. me te bang maakt, dan moet ik het zelf maar doen. Who can you trust, if you can’t trust in yourself.

En nu heb ik een taak voor u beste blog-lezertjes. Een zware taak rust op jullie schouders. Jullie moeten me regelmatig vragen naar de vorderingen van mijn rij-project. Dan kan ik er niet onderuit muizen!

Alice en de shortbreak

Het is me niet gelukt… mijn goede voornemen om aan onze bankrekening te denken is volledig de mist in gegaan. Misschien herinnert u zich nog wel het volgende blogstukje. We waren vol van onze goede voornemens om niet naar het buitenland te gaan. Neen, dit jaar was er nothing like Belgium voor M & mij. We hadden al alle hippe plaatsen in België opgelijst en we waren het erover eens. Waarom naar het buitenland? Leuke zomersandalen kan je net zo goed kopen in de kapellestraat te Oostende. Exotische oorbellen vind je ook in de matonga wijk, daarvoor hoef je niet naar Marrakesh. Tapas smaken net zo lekker in het centrum van Antwerpen als in Madrid. En Mojitos kan je net zo goed op de Grote markt in Hasselt drinken, Cuba is gewoon een leuk extraatje bij je drankje net zoals borrelnootjes! Op onze lijst stond zo wat elke stad en straat die je terugvind op het spelbord van Monopolie. We voelden ons een beetje als redacteurs van Vlaanderen Vakantieland, ready om het onbekende geboorteland te verkennen. En goed dat het zou zijn voor ons portefeuille!

En toen begon het toch te kriebelen. De nieuwe reisbrochures lagen te blinken in de vitrines. Collega K boekt een reis naar La dolce Italia. Vriendin M. ging Mezze eten en Raki drinken aan de oevers van de Bosphorus. Het begon echt te lonken, langs alle kanten werd er aan ons getrokken. De laatste druppel was een aantrekkelijke reclame van SN… voor 49 euro vloog je bijna rond de wereld. We keken elkaar aan en ineens was de aantrekkingskracht van België verdwenen. Weg waren de goede voornemens. We rekende en herberekende. We droomde al luidop van cava op een zonnig terrasje. Van picknicken op het strand met stokbrood en jamon iberico. Van flaneren op brede lanen en kijken in hippe winkeltjes. Van ’s avonds lang buiten zitten en geen truitje moeten aandoen. Van museum in en uit lopen en me vergapen aan prachtige schilderijen. Van markten bezoeken en genieten van de geur van verse vis en kruiden. Van ’s avonds laat langst de zee wandelen zonder schoenen aan.

 We discussieerde, we rekende, we surfte op het internet. We bekeken onze vakantieperiodes en op de achtergrond weerklonk Blof. M. ging thee zetten, want we geraakte er niet uit. We konden de knoop niet doorhakken. Terwijl ik zat te wachtte op mijn dampende kop thee zong Blof dat er niets was in Barcelona. Het licht ging bij mij aan… er was van alles in Barcelona! Alles wat we wouden in een short break. Strand, tapabars, zee, Picasso, Gaudi, hippe winkels, Cava, een ongelooflijk coole bed and breakfast waar we onmiddellijk verliefd op werden bij het zien van de eerste foto’s. Jongens, jongens, hoe hadden we Barcelona al die jaren zo kunnen verwaarlozen!

 Ondertussen liggen de tickets in onze schuif. Blof mag dan misschien wel vinden dat er niets in Barcelona is, maar in september maken M. en Alice de stad onveilig. Look out Barcelona!