Archief | februari 2009

Alice en M

Heel af en toe durf ik al eens te vergeten dat M. ook nog eens mijn man is. Dat klinkt misschien verschrikkelijk, maar ik heb hier echt heel goede redenen voor. Alice’je was nog maar 15 jaar toen ze voor de eerste keer in de ogen van M. keek. Hij stond in de schoolgang over haar en zij vond hem “compleet geweldig”. Kan u geloven dat ik toen al zei dat ik met hem zou trouwen. *The crowd goes aaaahhhh*.M. dacht daar klaarblijkelijk anders over. Dus werden Alice en M. beste vriendjes. Maar echt beste vriendjes, he mensen. Als je M. zag dan zag je mij en als je mij zag dan zag je M. De briefjes die wij hebben afgeschreven om tussen de lessen uit te wisselen. Ik ben zeker dat de lerares Frans nog nooit zo een enthousiaste leerlingen heeft meegemaakt om signataires enz naar het secretariaat te brengen. Want natuurlijk hadden wij de stiekeme afspraak om elkaar daar te zien. Ik hoor u denken, al die zaken en niet verliefd? Natuurlijk wel, maar we waren nogal verlegen en jong. Vergeef het ons maar om die reden! We zijn zo een aantal maanden heel goede vriendjes geweest en toen sprak M. de legendarische woorden “Gij kunt mij wel krijgen, zenne!” Daar zat ik dan op zijn bed, 16 jaar oud en de hormonen racen door mijn lichaam en dan zegt Mister Perfect ineens op de meest platte toon ooit: “Gij kunt mij krijgen!” Needless to say dat we daarna nog onafscheidelijker waren en dat zijn we bijna 8 jaar later nog. Dus we hebben wel een grote evolutie doorgemaakt M & ik. Beste vriendjes, verliefde pubers, samenwonen en nu man en vrouw. En omdat we elkaar al zolang kennen zijn we eigenlijk ook voor een groot deel samen opgegroeid. En dan durf je wel eens vergeten dat je man ook je man is. Je mag af en toe niet vergeten dat u ventje niet altijd je beste vriend is. Dus niet thuiskomen en luid verkondigen dat een andere kerel je heeft uitgevraagd en daar dan heel opgetogen over doen. (Ja het is fijn voor jou ego, maar slecht voor het zijne. Op zo een moment ontpopt het oermensje zich in M. Zijn vrouw, zijn grot en daar blijven alle andere homo sapiens met hun vuile apenpootjes af!) Ook niet zeggen “Amaai, als ik niet getrouwd was, dan zou die wel kans op mij maken.” (Daar komt het oermensje weer boven.) Maar weet je, wanneer ik dan ’s avonds in zijn armen in bed lig, vergeet ik weer dat hij mijn beste vriend is, want dan is hij alleen maar mijn man.

Advertenties

Alice en wat ze haat als de pest

Weet u wat ik echt oprecht tot in het diepst van mijn ziel haat? Wachten. Van nature uit ben ik sowiso al heel erg ongeduldig. Aan de bushalte ben ik altijd de eerste persoon die ongelooflijk hard staat te zuchtte. In de verte staat te turen en van het ene been op het andere begint te wippen. In de supermarkt laat ik M. altijd eenzaam in de rij aan de kassa staan omdat ik de stress niet aankan. Ik loop wat rond in de omliggende rayons. Verbaas me over de grote hoeveelheid vloerreinigers die in aanbieding staan. Ontdekt dat Ola ondertussen een ijsstronk heeft met creme brulee smaak en vraag me luidop af wie er in hemelsnaam een geurkaars wil met de geur van gedroogd zeewier. Van pauzes tijdens een theateroptreden krijg ik de kriebels. Oke natuurlijk moet je plassen, maar waarom zou dat 20 minuten moeten duren. Je rent toch gewoon naar het toilet, Je trekt je broek af en finito! Ik ben ook de eerste die terug op haar stoel zit en boos naar de lobby kijkt waar de rest van het publiek luchtige gesprekjes staat te voeren. Of zoals deze week, ik had deel 3 en 4 van de twilight reeks bestelt, maar waar bleef die postbode nu? Waar bleef mijn postpakket? Ik wil mijn postpakket en wel NU! Afspreken op een bepaald uur betekent voor mij meestal daar 30 minuten te vroeg zijn en dan kribbig worden omdat de andere partij niet vroeger is. (Wat eigenlijk perfect normaal is, want waarom zou je in godsnaam vroeger willen zijn?) En u weet wat ze zeggen, een potje waarop gewacht wordt zal niet koken. Ik heb het gevoel dat ik al gans de dag naar een pot water zit te staren… en neen er verschijnt niet één belletje dat het kookpunt zou kunnen inluiden. Alleen hang ik niet als een junkie voor een pot water, maar voor mijn computerscherm. Ik heb ondertussen reeds een hondertal keer op mijn refresh button geduwd… en niks.. mijn scherm blijft leeg. Ik vraag me zelf af hoe ik er ben in geslaagd om mijn refresh button nog niet de geest te doen geven. Een van de komende minuten gaat hij echt wel zeggen “Daar is dat krankzinnige mens weer! Ik doe het gewoon niet meer. Ik staak! Dat ze haar mail met een postduif bezorgt!” Een dag duurt ongelooflijk lang als je op een mailtje zit te wachten…..

Alice en haar internetvriendschappen

Internetvriendschappen het is en blijft een ongelooflijk vreemd fenomeen vind ik. Want het betekent eigenlijk veel en tegelijkertijd eigenlijk ook helemaal niks. Neem nu bijvoorbeeld R. uit Wales. Volgende zaken weet hij van mij:
– dat ik de ogen uit mijn hoofd heb gehuild met het tweede boek uit de twilight sage. (Ja echt… ik geef het toe… er was een bepaald moment dat het bad bijna volliep met enkel en alleen mijn tranen. M. was behoorlijk gealarmeerd door mijn snikken.)
– wanneer M. en ik voor het eerst de lakens met elkaar deelde.
– wanneer ik ’s ochtends ga werken.
– welke whisky M. het allerliefste drinkt.
– dat ik deze week vrolijk werd van de allereerste zonnestralen die door mijn keukenraam op mijn basilicumplantje schenen.
– dat chocolade met nootjes de allerlekkerste is.
– dat ik dol ben op postpakketen uit england vol lekkers.
– dat ik hou van hot and spicy indian curries.

Ik op mijn beurt weet waarom hij gescheiden is. Waar hij met de honden gaat wandelen. Waar hij het liefst op vakantie gaat. Welk bier hij drinkt. Wat voor relatie hij had met zijn moeder en hoe hij denkt over ontrouw.

Dan hebben we A. uit Essex. Hij weet ook wel een boel dingen van mij:
– Dat ik gefrustreerd raak als iets mij niet lukt. (Gefrustreerd tot tranen toe.)
– Dat ik paintballen ongelooflijk fijn, maar ook levensgevaarlijk vind.
– Dat M. net de wc betegeld heeft.
– Dat ik hou van ontbijt aan de zee met een warme bries in mijn haren.
– Dat ik niet van koffie hou, behalve van cappucino met gestoomde melk.

Ik op mijn beurt weet wanneer hij voor het laatste een vriendin heeft gehad. Dat hij zich soms enorm eenzaam voelt en dat al zijn vrienden hem steeds in vertrouwen nemen met problemen in hun liefdesleven. Dat hij de nieuwste blackberry heeft en de I phone overroepen vind. Dat hij net als mijn mannetje dol is op band of brothers en dat hij het liefst van al ’s middags gaat lunchen in een echte engelse pub. Heel wat lijkt me dat als ik het zo opsom en eigenlijk is het niets. Mijn echte vrienden weten bijvoorbeeld dat ik op mijn onderste lip bijt als ik zenuwachtig ben. Dat ik knor als ik schaterlach. Dat ik probeer om enkel op de witte stukken van het zebrapad te lopen. Dat ik val voor de mierzoete geur van vanille. Zij weten in één oogopslag wat er zich in mijn hoofd afspeelt…. En toch zijn er dingen die ik sneller zal vertellen online. Discussies die ik met echte vrienden nog niet heb gehad ontspinnen zich voor uren in vreemde talen op het internet. Of er een verschil is tussen liefde en sex. Of overspel te vergeven is. Of vrienden je in het midden van de nacht stomdronken mogen bellen omdat hun hart gebroken is. Of Obama goed is voor Amerika. En waarom ansjovis geen goede pizzatopping is. Vreemd vind ik het allemaal, heel erg vreemd…..but really good for my english!

Alice en valentijnsdag

Valentijnsdag en ik, wij hebben een zeer bewogen geschiedenis. Au fond vind ik het een enorme geldklopperij en wordt ik een beetje misselijk van de roze beertjes en rode hartjes die van alle kanten naar je toe worden gegooit. Ik krijg er kippevel van als ik de valentijnsmenus lees die aangeboden worden in restaurants. Als u mij kan vertellen wat een “verliefd trio van garnaaltjes in een liefdevolle saus” is, dan krijgt u van mij dit gerecht recht op u bord! Langst de andere kant is het ook een beetje een facade die ik optrek, want aan valentijnsdag houdt ik heel wat nachtmerries over. Bij ons op de middelbare school moet een of andere genie gedacht hebben dat valentijnsdag de ideale moment was om arme tienermeisje een minderwaardigheidscomplex aan te praten. Dus konden de jongens voor de meisje rozen kopen in de cafetaria en die werden dan in de klas door een boodschapper afgeleverd. Kan u zich inbeelden hoe het voelt om jaar na jaar alle meisjes uit je klas rozen te zien krijgen. De ganse dag naar hun gekir te moeten luisteren en zelf niks te krijgen? De enige man waarvan ik die dag bloemen kreeg was mijn papa. Waarschijnlijk omdat hij het lef niet had om me thuis hetzelfde tafereel te laten doormaken, door enkel mama iets te geven. Maar dames en heren, ik heb mijn wraak gekregen. Ik heb alle kirrende babes lik op stuk gegeven in het 6de middelbaar. Want ondertussen had M. zijn intrede gedaan. M. die het ganse valentijn gedoe nog veel idioter vind dan ik, kocht zo maar even een dozijn rozen voor mij om in de klas af te leveren. Eat your heart out girls, was het enige dat ik toen kon denken. Nu kan je nog zo hard roepen dat je een hekel hebt aan valentijn en dat je er niet aan meedoet. Toch verwacht ik altijd in een klein donker hoekje van mijn hoofd een presentje van mijn liefste. Een kaartje, een lief krabbeltje, een zakje met hartjes pralines…. anything. Ik ben natuurlijk niet in staat de klagen, want deze week had de schat bloemetjes bij om me op te vrolijken nu ik nogsteeds ziek thuis zit. En toch zit dit jaar de schrik voor valentijn er weer hard in. Niet voor M, hoor. We hebben dit jaar weer afgesproken dat we niets doen, behalve misschien ’s avonds de bank op met kaarsjes enzo. Maar in een online wereld waar ik af en toe rondloop hebben ze besloten om valentijn te vieren. De heren kopen digitale bloemen en chocolade voor de vrouwen. En ja, ik ben me er van bewust dat dit een digitale wereld is. Ja, niets is wat het lijkt! Maar toch, wat als ik nu weer het enige meisje ben dat niks krijgt?

Alice loves princessen

Ik heb altijd van sprookjes gehouden. Natuurlijk groei je als kind sowiso op met de hersenkronkels van eenzame duitse mannen, die tijdens lange nachten bij kaarslicht allerlei verhalen verzamelden en deze bundelden in boeken. Een gat in de markt zo bleek want wie kent de sprookjes van Grimm niet? Het verbaast u vast niets dat ik niet hou van de klassieke sprookjes. Vroeger al niet en dus dreef ik mijn moeder tot complete waanzin. Ik moest niet weten van sneeuwwitje, die samenwoonde met 7 kleine mannetje. (Hoewel respect zich hier wel opdringt. 7 mannen… dat betekent zeven keer kousen zoeken door het ganse huis. 7 paar autosleutels moeten vinden vroeg in de ochtend. en vooral 7 keer moeten zeggen “vanavond niet schat!) Assepoester dan weer, wat heeft zij eigenlijk ooit bewezen? Dat pompoenen gebruikt kunnen worden als koets? Dat je over je eigen voeten mag struikelen, je peperdure schoen verliezen en nogsteeds een vent te pakken krijgt? In moderne tijden zou dit niet gewerkt hebben hoor meisje! De prins zou gezien hebben dat de mooie muiltjes van Jimmy Choo kwamen en hij zou wijselijk huiswaarts zijn gekeerd. Want zo onvoorzichtig omspringen met Jimmy Choos dat betekent het ganse prinselijke loon er elke maand doorjagen! Van mijn part mocht doornroosje zich nog 100 keer prikken aan het spinnewiel…I would not care! Daar hebben ze tegenwoordig trouwens naaihoedjes voor! Domme gans. Neen ik moest heldinnen met ballen hebben! Zoals de moedige rapunzal. Verbannen met haar tweeling in de woesternij en steeds blijven zoeken naar de prins! Een tweeling grootbrengen in een kasteel zal al geen lachertje zijn, maar dit op de hielen gezeten door een boze heks en trekkend door de woestijn. My kind of girl! Of neem nu Liesje uit de put van vrouw holle. Meters neer gevallen in een put, vraagt het lieve kind zich niet af waar ze is, maar begint ze onmiddelijk appels te plukken en broden uit de oven te nemen voor onze vrouw Holle. Ik zou het haar niet na doen, dat kan ik u wel vertellen! Zelf roodkapje heeft een serieuse portie ballen aan haar lijf. Huppelend door een donker en dicht woud, waar de gemiddelde stoere boswachter de kriebels van zou krijgen, praat dit vinnige ding met wolven! Het enige wat een mens zich toch wel moet afvragen is hoe lelijke roodkapje haar grootmoeder niet geweest moet zijn. Mijn oma zal misschien geen schoonheidswedstrijden meer winnen, maar ik zie echt het verschil nog wel tussen een harige wolf in bed of ons bomma! En voor vrouwen zoals ik is er een gouden tijdperk aangebroken he! Weg met de sloortjes aan de haard, die enkel maar kunnen zuchten over prinsen op witte paarden en reddingen. Neen, de heldinnen van moderne sprookjes zijn vrouwen zoals u en ik. Vrouwen met haar op hun tanden en ballen aan hun lijf. De emancipatie van de sprookjes- vrouw begon met Belle. Onbevreest stapte zij het betoverde kasteel binnen en werd verliefd op een beest. De andere porseleine prinsesje keken vanuit hun torentjes toe en riepen: “Maar hij is lelijk! Hij heeft overal haar! Hij gromt!” Maar Belle zag wat wij soms ook zien, mannen met haar, die grommen zijn sexy! Niks mis met een beetje echte man. Laat de porseleine prinsesjes hun afgeborstelde (homo) prinsen maar houden. We like it rough! En van dan af aan werd het enkel beter. Want daar kwam het summuun aan van de geemancipeerde prinses. U raadt het vast wel…. Fiona! Ze boert, ze laat scheten, ze is getrouwd met een groene kerel die uit zijn bek stinkt. Ze hebben een ezel als huisdier. In hand to hand combat staat ze haar mannetje als geen ander en laat ons eerlijk zijn, van mode kent ze wel iets! Ik kan dus op mijn twee oren slapen, want mijn kinderen zullen opgroeien met sterke prinsesfiguren.

Alice werd overgenomen door ziektekiempjes

Ik lig gevelt op de zetel. Dekentje over mij, verwarming hoog, maar nogsteeds te rillen. Op het tafeltje naast me staat een arsenaal medicijnen dat volgens mij een leger zou kunnen verderhelpen, maar waarvan ik tot op heden weinig merk. Een ernstige luchtwegeninfectie en hoge koorts was gisteren het verdikt van de dokter. Ik vat het kort samen als “mij superslecht voelen. Slechter dan ik in jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaren heb gevoeld.” Fab doggy ligt naast mij in een kamer gevuld met rondvliegende ziektekiemen (en volgens mij ook longen… want na al mijn hoesten kunnen die onmogelijk nog in mijn lichaam zitten!) En hij beseft dat het niet de moment is om met allerlei piepende speelgoedjes te komen aanzetten. Neen, hij speelt voor warmwaterkruik op mijn voeten. Fab hubby is gaan werken, maar niet voor hij mij volledig van alle noodzakelijke grieven heeft voorzien. Zoals daar zijn: liters ice tea green (om de een of andere reden drink ik dit met liters als ik koorts heb, maar krijg ik het de rest van de dagen met de beste wil van de wereld niet binnen.) zoute chipjes (want zout is goed om mijn bloeddruk terug naar boven te krijgen.) thermometer (want ik moet elke 2 uur mijn temperatuur nemen. Dalen moet hij!!!!!) roddelboekjes, veel roddelboekjes (want wat moet je anders… als je geveld op de zetel ligt!) de afstandsbediening (hoewel mijn hoofd vandaag vooral naar slapen en lezen staat. Flitsende beelden zijn nog niet echt aan mij besteed vandaag.) De laptop (maar na dit blogpostje zal ik ook deze van me afschuiven, veel te vermoeiend) en een reepje chocolade met hazelnootjes… (jammer genoeg moeten constateren dat chocolade deze maal geen troost is… want chocolade is slijmen en slijmen is overgeven en hoesten!) Wat er jammer genoeg niet is… mijn bestelt boek. Geef toe, dit is de uitgelezen moment om aan deel 2 in de reeks te beginnen…. maar de goden zijn niet met mij. Ze gaven mij ziektekiemen en geen lectuur…. snif snif snif!

Alice is een boekenwurmpje

In ons hele huis slingeren boeken rond. Op de raarste plaatsen eerst. Op een stoel in de eetkamer, in de mand van fab doggy, op de spoelbak van het toilet, in de wasmand…. eenders waar in ons huis kom je boeken tegen. En de voor de hand liggende reden is omdat wij graag lezen. Heel graag lezen, allebei trouwens. Dus twee gepassioneerde lezers samen zorgt ervoor dat je overal boeken terugvind. We hebben een boekenkast… gekregen van mijn vader toen we gingen samenwonen, maar die puilt ondertussen ook al uit en elke rij is al dubbel bevolkt.

We hebben nogthans allebei een bibliotheekkaart, maar meestal kopen we onze boeken. M. omdat hij enkel engelstalige boeken leest en jammer genoeg is de keuze in de bib dan zeer beperkt. Ik omdat mijn boeken moeten aanvoelen als “van mij”. Ik ga dan ook soms heel oneerbiedig om met deze pareltjes. Ik onderlijn, omcirkel, maakt doedels in de kantlijn en vouw bladzijde om met gigantische ezelsoren tot gevolg. Het heeft ook wel iets weg van nostalgie. Wanneer ik een boek uit mijn collectie opensla valt er 9 kansen op 10 een ganse geschiedenis uit. Vliegtuigtickets, rekening van cafetjes aan de azurenkust, flayers van evenementen , buskaartjes, nota’s van vergaderingen, een stukje versteende kauwgom. Herinneringen vloeien onmiddelijk terug binnen. Wanneer je dan aan het papier ruikt, ben je zo weer op de plek waar je het boek hebt gelezen. Its like a timemachine. En wanneer het echt over oude boeken gaat katapulteren ze mij soms zelf terug naar een bepaalde fase in mijn leven.

Net als met tvreeksen en films ben ik een beetje aan de koppige kant. Kaskrakers bekijk ik altijd met argusogen. Zo ben ik heel laat begonnen aan de Harry Potterreeks. Heel europa stond ’s nachts al uren aan te schuiven voor deel 4, toen ik eindelijk aan deel 1 begon. Idem dito voor the davinci code. De hype was eigenlijk al voorbij toen ik aan het boek begon. Maar eens dol op een boek, ben ik verhangen. Een echt goed boek heb ik uit in 1 à 2 dagen. M weet onmiddelijk hoe laat het is als alle andere zaken aan de kant worden geschoven en ik enkel met “mmmmmmm” antwoord op al zijn vragen. Wanneer het om reeksen gaat dien ik zo snel mogelijk alle delen te hebben en deze dan ook tegen een sneltreinvaart te lezen. Zo heb ik accounts op amazone en bol, want zij bezorgen mij boeken die de eerste jaren nog geen releasedatum hebben in België.

Het heeft voor en nadelen. Zo zat ik Harry Potter and the Deadly hallows te lezen op de bus toen ik aangesproken werd door een vriendelijke dame. Ze kon niet wachtte op de nederlandstalige release 6 maanden later, of ik haar al kon vertellen of Harry het zou overleven. Mijn collega en ik habben woelige tijden beleefd, want ik had haar moeten zweren geen woord over het boek te lossen. Toch bleef ze me elke pauze vragenstellen en werd knorrig als ik niet wilde antwoorden.

Ik hou ook van verschillende soorten boeken. Zoals hierboven al blijkt is Harry een favoriet. Maar in de kast staat hij mooi naast de biografie van Cleopatra, de ganse collectie van Marianne Fredriksson, chicklits van Cathy Kelly en verzamelwerken van Gabriel Garcia Marquez. Nieuwe boeken koop ik aan en laat ik rondslingeren. Vroeg of laat pik ik ze op en lees ik ze.

Zo kocht ik enige tijd terug het boek Twilight. Er was toen redelijk veel rond te doen in de pers en de verfilming was net uit in de zalen. Dat boek lag tot gisterenmiddag onder de lamp in de woonkamer. Enerzijds hield ze onze designlamp recht (want om de een of andere reden blijven designlampen nooit mooi recht staan!) Anderzijds lag het te lonken en te wachtte tot ik eindelijk zou beginnen met lezen. Gisteren was het dan zo ver… en vandaag is het al voorbij. Uitgelezen ligt het voor me op de koffietafel. Bijna in één ruk…. met enkel de noodzakelijke pauzes voor eten, drinken en plassen.

En dan komt het vreemde gevoel van een goed boek uithebben. Enerzijds een bevrediging die door gans mijn lichaam trekt. Blij dat je weet hoe het eindigt, blij dat je bladzijde na bladzijde meezat in de stroom. Blij omdat de schrijfster in kwestie er in geslaagd is om mijn bloed sneller te laten stromen. Blij dat zij het talent had om mij samen met Bella te doen verlangen naar die eerste kus. Blij dat het gevaar tastbaar was op de bladzijden. Blij dat er nog boeken zijn die me absoluut van mijn stuk kunnen brengen. (Na een stuk of 12 middelmatige boeken geeft men de hoop een beetje op.) Maar ook spijt. Spijt omdat de laatste bladzijde is omgeslagen. Spijt omdat je niet verder kan. Spijt omdat de bestelling van bol een levertermijn geeft van 2 weken. Spijt omdat je het volgende deel nu wil lezen. Spijt omdat je de bladzijde in je hebt opgenomen met een dorst naar meer. Een dorst die Edward misschien maar al te goed zou begrijpen.

Dus als u een beetje weigerachtig staat tegenover twilight vanwege de hype die er rond onstaan is… give it a chance! En no need to say dat ik die twee weken de postbode elke dag zal vragen “is mijn boek er al?”