Archief | maart 2009

Me, myself and I

“Het is verbazend stil rond Alice.” Vanachter de pc naast mij priemen er twee nieuwsgierige oogjes mijn richting uit. Ik slurp luidruchtig van mijn veel te hete thee en mompel “Wie?”. Ikzelf vond dit eerlijk gezegd een schitterend uitwijkingsmanoeuvre. Gewoon doen alsof ik van niets wist. Uit beleefdheid keek ik op van mijn scherm, maar hield nog wel beschermend mijn kop thee voor mijn gezicht. Ready om deze boos naar collega L. te gooien en het op een lopen te zetten. “Alice in wonderland, een blogje dat ik regelmatig lees.” Ze lacht en wanneer ik een beetje achteruit leun zie ik het paarse scherm dat ik herken als het mijne. L. glimlacht samenzweerderig naar mij en gaat dan verder met haar werk. Ik doe hetzelfde, maar kan niet anders dan af en toe eens opzij te kijken. “How the hell does she know???” Na enkele minuten piekeren en schermstaren (een olympische sport waar ik de laatste weken ongelooflijk goed in aan het worden ben) besef ik dat ze gelijk heeft. Alice is verbazend stil de laatste tijd. Maar het heeft een goede reden hoor.. Wel een goede is misschien niet het woord, maar wel een logische. Alice is stil omdat the woman behind Alice ook stil is. In het echte leven dan. Ik ga niet eten met de collegaatjes, omdat ik niet wil praten. Ik ga niet mee wandelingetjes maken naar het chocomelk apparaat omdat ik niet in ben voor chitchat. Ik doe ’s morgens niet olijk mee met de gesprekken over kappers, schoenen en winkelen, omdat ik me er gewoon op dit ogenblik niet mee kan/wil bezighouden. Is er iets mis? Absolutely not! Ik vind mezelf op het ogenblik gewoon heel aangenaam gezelschap. En in mijn hoofd… wel daar voer ik gesprekken met 20 verschillende personen op hetzelfde ogenblik. (De bruid, de vrouw, de shopaholic, de boekenwurm, de dochter, de drukker, de kok, de secretaresse? Etc) En ’s avonds.. dan is M. er. Lieve M., die weet dat ik mijn stille moment heb. M. die me aan het schaterlachen brengt in bed, wanneer we eigenlijk zouden moeten slapen en zo alle stilte van de dag wegjaagt; M. die alle telefoongesprekken thuis voor me overneemt en zo alle praktische regelingen op zich neemt; M. die warme badjes voor me laat lopen en me daar uren rustig in laat zitten; M; die naar kip ruikt en me aan hem laat snuffelen. (Maar dat is een verhaal voor een andere keer… morgen misschien… als stille Alice terug uit haar schelp kruipt!)

Alice promoot jullie tot coach

Jullie weten dat ik mijn blogje meestal gebruik om mijn hart te luchten of mijn gedachtegang te posten. Maar vanaf volgende week maandag ga ik mijn blogje ook gebruiken als hulpmiddel. Misschien herinnert u zich dit blogstukje nog wel. Wel het gaat een beetje de verkeerde kant uit… en daar wil ik erg graag iets aan doen. Iets zoals ongeveer 20 kilo afvallen… Overambitieus hoor ik u zeggen? Niks van, bijna twee jaar geleden viel ik 25 kilo af…. Dus ik weet dat ik het kan… ik heb er alleen eventjes de ambitie niet voor. En daarom heb ik jullie nodig…. Ik ontwierp een prachtig kadertje aan de rechterkant van mijn blogje, waarin ik jullie wekelijks zal meedelen hoeveel ik ben afgevallen. Of bijgekomen…. And that’s the trick… Ik wil geen figuur slaan door jullie te moeten vertellen dat ik ben bijgekomen. Dus bij deze jullie zijn mijn persoonlijke coachen! Willen of niet!

Alice en de zon

De eerste zon heeft altijd een tweezijdig effect op mij. Geboren op een warme dag in juni ben ik een echt zonnekind. Dus toen we deze week voor het eerst de zon in lange tijd weer zagen voelde ik mij hart springen en dansen. En zoals het dan hoort bij een zonnekind danst het een exotische rumba met passie en vuur. Aan de bushalte sta ik niet te vloeken omdat ik net de vorige bus heb gemist, maar neurie ik vrolijk en plant ik me neer tegen de bemoste witte muur van de buren, oogjes dicht en genieten. In de winkel laadt ik mijn mandje vol met felrode paprikas, olijven en verse basilicum want in mijn zonovergoten mediteraans ogende keuken zal ik al roerend in mijn pannen Italië binnen halen. Onder het zand en bezweet zakte M. en ik dit weekend uit op het gras van onze lenteklare tuin. Mijn hoofd op zijn buik, ruikend naar 101 verschillende kruiden (want het kruidentuintje had net een stevige onderhoudsbeurt gekregen) zuchtte ik en genoot ik van de eerste warmte. Ja ik voel nu de kriebels al van de eerste bbq, van de eerste keer doodmoe van het werk thuiskomen en recht naar de tuin hollen met een goed boek, naar vrijen met alle ramen open zodat er tussen M. zijn lippen en mijn huid enkel een zwoele warme lucht hangt. Geloof me, ik ben klaar voor de warmte! Klaar voor feestjes in de tuin tot ’s avonds laat met koele rosewijn en brandende fakkels. Klaar voor etentjes op het terras in mijn favoriete restaurant en natafelen tot de vroege uurtjes. Klaar voor watermeloen, zelfgemaakte ice tea, terrasje in de stad, veel te veel deodorant, mijn haar laten drogen in de zon, fabulous doggy uit de zon vissen omdat ik bang ben voor een zonneslag, avondwandeling door de wijk hand in hand met M, wakker worden en beseffen dat het warm is en dat de vogeltjes fluiten, primeurgroenten verwerken in heerlijke gerechten, fruitsalades maken…. Echt ik ben helemaal ready to go… Langst de andere kant brengt de zon me ook steeds in een weemoedige stemming, want dan begint mijn hart te verlangen naar verre reizen. De afgelopen jaren was ik rond deze periode al lang aan het aftellen naar onze eerste reis van het jaar. April/mei stappen we meestal op het vliegtuig naar een zonnige bestemming. En dan slaan we het drukke seizoen over en vertrekken we in september nog eens op vakantie. Niet dit jaar en daarom denk ik dat de weemoed in alle hevigheid toeslaat. Ik droom van wandelen over een lange dijk de zee aan mijn linkerkant en winkeltjes gevuld met prularia aan de andere kant. Ik droom van hard onderhandelen in de souks, een goede deal maken en daar op klinken met mierzoete muntthee. Ik droom van tochtjes op kamelen, van het woestijnzand tussen mijn tenen, van avonden gevuld met vuurspuwers en borden vol couscous. Ik droom van languit op het strand liggen en wegdromen met een geweldig boek. Ik droom van uitstapjes in drukke oververhitte steden, waar de wind je huid bijna schroeit en de muren van de monumentale gebouwen de enige afkoeling vormen. Ik wil M.s arm op mijn blote huid voelen en lachend kunnen zeggen dat het daarvoor te warm is. Ik wil de geur van zonnemelk, niet al snuffelend aan het flesje maar op mijn eigen vel! Ik wil lange standwandelingen maken met mijn voetjes in de branding. Ik wil luchtige zomerjurken en een gebruinde huid.ik wil iets anders zien dan mijn stad, ik wil iets anders ruiken dan mijn dorp. Ik wil het gevoel terug dat ik elk jaar krijg wanneer ik de eerste stap buiten de luchthaven zet. Ik wil de opwinding, de verwondering… Ik wil reizen, leven, genieten en vooral proeven van al dat nieuws. Ik wil verliefd worden op andere steden, dorpen, landen… En weet je wat… ik wil het nu!

Alice en de handboeien

“Mijn ex-vriendin bond mij wel eens vast met handboeien.” Het moment dat deze memorable woorden op mijn scherm verschijnen moet ik toch even slikken. Deze woorden werden namelijk gezegd door mijn maat Andy. Dezelfde Andy die ik al weken bestempel met de woorden: echte gentleman, lief, zacht, vriendelijk. Tussen Andy en mij dat gaat nooit over sex. Andy vertelt de beste grappen, geeft mij tips in verband met dvd reeksen die M. geweldig zal vinden en af en toe slaagt hij erin me te verbazen met zijn fijngevoeligheid. Maar sex, neen dat is er nog nooit geweest tussen Andy en mij. Tot gisterenavond dus. Toen begon ons gesprek bij kippengehaktballetjes en eindigde het bij handboeien. Gentleman Andy had dus kennelijk een erg kinky kantje. “Ik heb er ooit wel eens gekocht maar nog nooit gebruikt” typte ik schaapachtig terug. En er was geen woord van gelogen hoor! Er is een periode geweest dat ik bijna elke week werd uitgenodigd op een upperdare avond. Vriendin A gaf zo een avond, vriendin B vond dit super en zo bleef dit maar doorgaan. M. vond het ongelooflijk amusant dat ik na een paar weken perfect wist waarvoor geisha ballen diende en zonder enige happering het verschil kon uitleggen tussen het molletje en de tarzan. Ik ben dan ook het type meisje dat zulke avonden niet verlaat zonder iets aan te kopen. Niet omdat ons seksleven een boost nodig had, maar voornamelijk uit beleefdheid. Want tenslotte werd je tijdens zo een avond verwend met cocktails, hapjes en een portie entertainment. In het begin hield ik me nog wat in en kocht “soft sex toys”. Zoals daar zijn massageolie, eetbare bodypaint en fairy dust. En geloof het of niet, maar we testen deze zaken dan ook nog eens uit! Met alle gevolgen vandien! Dankzij de massageolie konden we niet met elkaar vrijen, omdat we als twee glibberige palingen van elkaar afgleden. De eetbare bodypaint (met chocoladesmaak btw) deed M. naar de badkamer hollen om zijn mond een hondertal keer te spoelen met minty fresh mondwater. Het verging ons niet beter met het fairy dust. De hoestbuien die dit stoffige goedje ons bezorgde deden ons van het bed vallen. De romantiek vloog samen met de stofwolk door de raam naar buiten. Tijd voor de heavy stuff!Aangezet door vriendinnen die verkondigde dat de beste orgasmes bereikt worden door namaakpenissen, zijn wij dus volgende zaken rijker:

1 vibrerende vis, die een tweede leven heeft gekregen als speelgoedje voor fabulous doggy.
1 vibrerend konijn, dat verdwenen is in de donkere dieptes van mijn schuiven.
1 vibrerende mol, die af en toe nog eens zijn kopje boven de grond mag steken.
1 vibrerende worm, die eigenlijk enkel gekocht werd omdat hij een schitterende roze kleur had.

U kan hier twee dingen uit concluderen: 1. Ik heb een zwak voor alles wat op schattige beestjes lijkt. 2. Ik ben niet het type girl dat orgasmes bereikt door plastieke speelgoedjes. Give me the real thing that men have to give! Op de laatste party avond kocht ik dus handboeien. Dat was op hetzelfde moment dat ik al deze zaken kotsbeu was. Ik wilde echt niet nog 4 uur doorbrengen met kirrende vrouwen die als raving rabbits zich storten op een dildo die alle kleuren van de regenboog heeft. Ik wilde echt niet nog een avond luisteren naar een of andere huppeltrut die verkondigde dat ze mijn seksleven een ware boost kon geven. Dus plofte ik naast M. in de zetel en zuchtte dat ik echt nooit meer zo een avond zou willen meemaken. Ik ging niet meer, ze konden allemaal de boom in! En de handboeien, die verdwenen ook in de kast! (Man, als er ooit iemand mijn kast opentrekt, denkt die vast dat hij bij Hot Marijke terecht is gekomen.) Maar nu ik erover nadenk… misschien moet ik maar eens gaan zoeken in die kast en dit weekend er eens werk van maken om M. aan iets vast te binden!

Alice en het jasje

Het weekend had veel goeds voor mij in petto.Een geslaagde diner-party georganiseerd door niemand minder dan mezelf. Er werd gesmikkelt en gesmakkelt. De borden waren leeg en de gasten enthousiast.Een wandeling over de vreemdelingenmarkt met M. Hand in hand opzoek naar verse producten. De roepende marktkramers, de geur van olijven en kruiden, het rood van gedroogde hammen die hangen te druipen… Het zuiden ligt gewoon om de hoek.Een tweetal nieuwe hemden en broeken voor M. om te schitteren op zijn nieuw werk. Ik die zwijmelde bij zoveel moois.Een glaasje cava en een bordje tapa’s in onze favoriete tapabar waar we praten over dromen en verre reizen.Een drietal uur doosjes vouwen, kaarten in enveloppe steken en etiketten plakken, de uitnodigingen zijn klaar, het huwelijk komt dichter.Een glaasje montbasillac op zondagavond in de sofa, ontspannen en wel voor de harde maandagmorgen. Het weekend had ook iets geweldig voor mij in petto. Tijdens onze zoektocht naar nieuwe hemdjes voor M. viel mijn oog op een trench coat. Dagen, weken.. ja heel eerlijk zelfs al enkele maanden zeur ik M. de oren van zijn hoofd voor een trench coat. Toen ik de eerste catalogusen zag voor deze lente sprongen deze geweldige dingen mij reeds in het oog. Ik moest en zou er eentje in mijn klauwen slaan. Maar oh…. u kent het vast… een beeld dat in u hoofd zit vastgeroest. Zo moet het zijn en zo zal het ook zijn. De ene was te kort, de andere te lang, nog een andere had de verkeerde kleur… laten we zeggen dat er meer kandidaten de revue passeerde dan bij een gemiddelde missmaker… En toen was hij daar. Ik begaf me naar de kassa met M. gewapend met enkele nieuwe broeken en toen zag ik hem. Mijn hart sloeg over, ik stopte heel eventjes met ademenen. Dit was hem! We stapte de winkel uit met 2 nieuwe broeken en mijn droom trench coatje! Als ik me nu omdraai zie ik hem hangen, aan de kapstok. Hij hangt tussen zes andere jasjes. En het is niet omdat hij van mij is, maar hij is echt wel de mooiste, hoor!

Alice en temptation

“Schat, dat ziet er nu eens ne normale uit, zie!” M; kijkt een beetje geërgerd op vanachter zijn pc (waar hij naarstig opzoek is naar vacatures) en staart even blind naar het scherm. Er zijn een hele hoop zaken die M. verschrikkelijk irritant aan mij vind en een daarvan is commentaar geven op tv programma’s waar hij niet mee naar kijkt. En er zijn een hele hoop zaken die ik ongelooflijk graag doe en een daarvan is commentaar geven op tv programma’s en M. ten volle erbij betrekken. Dus ik vond het hoog tijd om M. mee te delen dat die West-Vlaming er normaal uitzag. Een mens kan zich vergissen, zo bleek nog geen kwartier later. De normaal uitziende west-vlaming was Fré. Op het eerste zicht een normale kerel. Die met zijn vriendin en de twee honden lange strandwandelingen maakt. Vergeleken met de andere 3 mannen echt een normale, toffe vent. Geen tatoes, geen straffe uitspraken “à la ik ben nog geen een vrouw trouw gebleven” of “we gaan het er eens goed van pakken”. Neen, eerder 2 paar puppyogen die smekend naar zijn vriendin keken en vroegen “Je gaat me daar toch niet bedriegen!” Achter de smekende puppyogen van onze Fre ging namelijk heel veel leed verscholen, want vriendinnetje lief die had hem maandenlang bedrogen. Zoals ik al zei een mens kan zich vergissen, je houdt het niet voor mogelijk. Slechts enkele uren op het eiland was onze zo normale Fré compleet losgekomen. “Sex en tetten” scandeerde hij luid over mijn scherm, met zijn armen wild enthousiast in de lucht. Nog geen kwartier later hoorde ik Fré verkondigen dat “die toch wel goed voorzien was van oren en poten.” Ik keek er naar en bedacht dat mannen toch wel een speciaal ras zijn. Vier erecties op een rij zaten een beetje schaapachtig naar de schaargeklede dames te kijken die erotische dingen met een slang deden en vroegen om eens op hun schoot te komen zitten. De gezichten van de mannen spraken boekdelen… volgens mij kon er elke moment eentje weglopen om zijn penis tussen een deur te gaan steken. Ondertussen vroegen de dames aan de andere kant van het eiland aan de vrijgezellen om in hun onderbroek de plopdans te doen. Kijk, daar zie je het wezelijke verschil tussen mannen en vrouwen. Mannen scanderen “TETTEN” voor gans vlaanderen, terwijl vrouwen debateren of onderbroeken met streepjes leuker zijn dan onderbroeken met stripfiguurtjes. Natuurlijk ben ik de eerste om toe te geven dat de koppels (en de vrijgezellen) die deelnemen aan het programma niet de belgische middelmaat zijn. Na al die seizoenen vraag ik me nogsteeds af waar ze die koppels vandaan halen. Want laat mij nu al jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaren bij M. zijn, ik heb echt niet de behoefte om mijn relatie te gaan testen op een exotisch eiland. Ten eerste zat er geen enkele vrijgezel op het eiland die voor mij ook maar enige “temptation” zou kunnen vormen. Ten tweede ben ik er steeds van verbaast dat niemand 14 dagen lang zijn broek kan dichthouden. (Hell, na amper 24 uur ligt iedereen al met iedereen te smossen) Ten derde vraag ik mij af of deze mensen eigenlijk wel realiteitszin hebben. Komaan zeg, 14 pietluttige dagen op een eiland met 10 vrijgezellen en het zonnetje, fijn, fijn, fijn, kan allemaal best zijn. Maar een relatietest? Over mijn dood lijk! Weet je wat een relatietest is? Een huwelijk organiseren! Een lening afbetalen en een man hebben die stempelt! Verbouwen! Maar toch niet 14 dagen in de zon liggen met als grootste uitdagen niet pijpen, niet neuken, niet smossen? Ten vierde, volgens mij zitten al die koppels daar om vreemd te gaan. Waarom ik er dan toch met zoveel plezier naar kijk? Wel, omdat ik graag het slechtste in de mens zie bovenkomen. Omdat ik er van kan genieten om te zien wat voor een sublieme montages de cameramannen toepassen. Gisteren zagen we weer een staaltje van prachtige televisie. Steve en Stephanie werden perfect gecast. Zij het aanhankelijke meisje dat niets zonder haar vriendje wil doen. Hij die niet kon wachtte om totaal losgeslagen achter de vrouwen aan te gaan. De kijker zag dat het mis zou lopen vanaf de start. Stephanie huilde bittere traantjes op een bruggetje in een idylissche parkje in Vlaanderen, terwijl Steve dansend met schaarsgeklede Braziliaanse dames zelf niet meer achterom keek. Het hoogtepunt van de avond vormde deze twee ook. De camera zoemt in op Stephanie, haar nachttafeltje omgetoverd tot een klein altaartje voor Steve. Alvorens onder de wol te kruipen zoent ze Steve’s foto en wenst haar “Sjattie” goedenacht. Aan de andere kant van het eiland zien we Steve ook onder de wol kruipen. Bij hem geen foto’s, geen nachtzoentjes voor de afwezige vriendin. Wat dan wel, een vrijgezel in zijn bed. Steve zegt hierop ” Wel, ik slaap niet graag alleen.” Ha…. temptation island… wat heb ik het gemist!

Alice en haar vrijgezellenweekend

Het was “pretty great” vorig weekend. En wat was er dan zo great vorig weekend, wel mijn vrijgezellenweekend. Natuurlijk ben ik al enige tijd geen vrijgezel meer, want sinds december ben ik een geringd vogeltje. Maar toen was er dus bitterweinig tijd om te vieren dat ik geringd ging worden. We kozen dus de gulden middenweg en besloten op een donkere februaridag naar het verre Limburgse Hasselt te trekken. En ja hoor het was great. We zijn met de trein gegaan. En voor ons allemaal was dat een waar avontuur. Want de trein dat was geleden van dagen waarin je met de klas naar Gent trok en boterhammetjes at aan het gravensteen. Dus daar gingen we, met hippe trolleys (remember dit blogje) op het station van Antwerpen richting Limburg. We giechelde, heel wat af, hadden tijd om lekker te kletsen en voor we het wisten stonden we in Hasselt. En Hasselt dat heeft heel wat te bieden. Na ongeveer één uurtje in de Hasseltse binnenstad vloeide de champagne al rijkelijk en werden wij een beetje tipsy. Het weekend was gevuld met urenlang winkelen (en veel te veel geld uitgeven aan lingerie en juwelen), met gezellig lang tafelen, met chocolatiers bezoeken en niet kunnen kiezen uit 140 verschillende soorten chocolademelk, met babbelen en lachen, met regenbuien die stopte het ogenblik dat wij een paraplu kochten, met warme baden en veel schuim, met snurkende kamergenoten, met een reusachtig ontbijtbuffet waarbij we veel te veel aten en grapte dat we niet in onze kledij voor de trouw zouden passen, met de smaak van de keyser-route, met dikke stukken Hasseltse speculaas en met papa’s die je komen oppikken en dan het hotel niet vinden. En neen genante toestanden vielen wel mee. Ik heb maar één keer opkijkende voorbijgangers gezien en dat was toen ik verleidelijk rond het borrelmannetje hing! Het was dus pretty great!