Archief | april 2009

Alice twijfelt weer…

En dan begin ik weer te twijfelen, want waarom zou ik het volgende in de steek laten:
– ’s morgens verse chocolademelk drinken in het zonnetje en niet opgejaacht worden door mijn baas.
– lachen tot ik bijna in mijn broek plas met mijn collega’s
– een wandelingetje gaan maken in de tuin en languit in het gras liggen zonnen.
– een baas hebben die er zich bij heeft neergelegd dat ik geen overuren presteer (waar vind ik nog zo een baas?)
– klanten hebben die me met kerst kaartjes sturen en door het jaar al eens een doosje pralines binnen brengen.
– alle ramen open en de vogels horen fluiten, mijn bureau kijkt uit over de tuin en dat geeft een instant vakantiegevoel (mede dankzij de lavendel onder mijn raam.
– om vier uur de deur achter me dicht trekken en om kwart na vier al thuis zijn.
– een baas hebben die eigenlijk nooit moeilijk doet over snipperdagen, vakantiedagen en overuren terugnemen (die ik dus amper heb!)

En dan denk ik aan alle nieuwe dingen die mij te wachtte staan….
– niet meer mijn vertrouwde plekje hebben en elke dag naar een andere instelling moeten. –
niet meer vlak bij huis werken enkel op de dagen dat ik in mijn thuishaven zit. – niet meer met dezelfde groep werken als nu, maar misschien valt dat wel mee? En ja dan twijfel ik weer. Want ik ken mezelf… ik ben wispelturig. Ik ben bepaalde zaken snel beu en naar het einde van de winter toe, wordt ik altijd ongelukkig. Vorig jaar rond dezelfde periode had ik ook een dipje en solliciteerde ik erop los. Maar toen kwam de zomer en werd het werk weer fijn. Ik bedenk me dat ik verantwoordelijke wordt voor een nieuw departement, een nieuwe uitdaging niet? Moet ik niet eventjes stilstaan bij alle goede punten? Want voor ik hier begon heb ik eens al mijn schepen verbrand… en daar heb ik eerlijk gezegd lang spijt van gehad. Ach, laat ik maar eens eerst van mijn weekend genieten. Verstand op nul en gewoon genieten, genieten en nog eens genieten! Dat gaat lukken hoor! Vanavond komt de fotograaf onze trouwdag bespreken. Morgen ga ik voor mijn proefkapsel en mijn laatste pasbeurt van het prinsessenkleed. Zondag worden we lekker door mama in de watten gelegd tijdens de jaarlijkse paasbrunch. En maandag ontpop ik mij tot een ware keukenprinses, wanneer ik mannetje lief vetmest met allerlei heerlijke gerechtjes. Een prettig weekend iedereen!

Advertenties

Alice is een lijstjesdief

Eventjes gestolen van een zeer fijne dame, haar blogje vind je op dit adres!

 What is your current obsession?
Temptation island, World of warcraft spelen (soms ben ik best wel nerdy… ik geef het toe!) en liters canada dry

What is your weirdest obsession?
handtassen en prachtige schoenen waar ik eigenlijk niet op kan lopen.

What are you wearing today?
my supercoole G-star ballerina’s in flashy roze, een jeansbroek en een hippy bloesje met wijde mouwen en kleine fleurige bloemetjes, dat sexy een beetje over mijn schouder zakt.

Why is today special?
Speciaal? Eigenlijk is het helemaal niet speciaal…omdat het donderdag is? Omdat na donderdag eindelijk vrijdag komt?

What would you like to learn to do?
schilderen, lopen, grimeren, spaans spreken (vloeiend, dus niet het gebrabbel dat ik nu heb!)

What’s for dinner today?
Ik heb een vaag vermoeden dat we gaan voor provencaalse puree, gegrilde zwaardvis en zuiderse groentjes!

What’s the last thing you bought?
Het culinair magazine proeven… en een paaseitje!

What are you listening to right now?
Naar mijn collega die samen met een diensthoofd in bespreking zit en ook naar het irritante geluid dat onze dienst al enkele dagen stalkt. We beginnen ondertussen een beetje “het geluid” te spelen.

What is your favourite weather?
een aangename temperatuur (à la 29 graden), hemelsblauwe lucht en een zonnetje.

What is on your bedside table?
Wil je dat echt wel weten? Oke here goes: een radiotje, een sfeerlampje meegebracht uit Hammamet, een leeslampje, een flesje cola (I know… not healthy!!!), deel 3 & 4 uit de twilight reeks, the witching hour, een nieuw boek over de heksenprocessen in Salem en de libelle.

What is your most challenging goal?
een nieuwe job vinden?

What is the sweetest compliment you ever got?
Goh, dit vind ik supermoeilijk. Niet dat ik nooit complimenten krijg.. ik denk alleen dat ik ze nooit onthoud. Ik hoor wel regelmatig dat ik een geweldig gevoel voor humor heb.. So lets keep it to that!

If you could have a house totally paid for, fully furnished anywhere in the world, where would you like it to be?
aahhh dat is moeilijk! In die ene straat in het centrum van ons dorp waar M. en ik verliefd op zijn geworden vorige week… maar langst de andere kant schreeuwt mijn hoofd “In het zuiden van frankrijk!!!”

Who is your favorite designer?
Geert De Puysseleyr

What would you like to have in your hands right now?
M. en eigenlijk ook wel een lekkere cocktail… maar dan wel op een exotisch strand!

What would you like to get rid of?
mijn ongelukkig gevoel over mijn job

If you could go anywhere in the world for the next hour, where would you go?
New York of Petra

Which language do you want to learn?
Spaans… Ik spreek Spaans, maar niet op de manier dat ik wil.

What did you dream of last night? Ik weet het niet meer… maar eergisteren ging het over mijn trouwjurk.

What’s in your bag?
portemonnee, gsm , sleutels, 2 paaseitjes voor bij mijn kopje thee, een theezakje (want thee van het werk is niet te drinken!), de libelle, een boodschappenlijst voor vanavond, een routebeschrijving naar M. zijn werkplek, telefoonnummers van fotograaf en ceremoniemeester en een leeg pakje kauwgom.

One thing that you could snitch out of someone’s closet, with no regrets? een setje van marlies dekkers!

What is your dream job?
mijn droomjob? Niet lichen he! Bediende op een reisbureau.. ik het er het diploma voor, maar je wordt zo ongelooflijk slecht betaald, dat ik het maar niet doe.

What are your plans for this summer? In mei op honeymoon! In juni een weekje lui lekker in mijn eigen tuintje… en september is nog niet helemaal duidelijk of Barcelona ( de tickets zijn geboekt) ofwel het zuiden van Frankrijk (dan zeggen we foert tegen de betaalde tickets!)

What is your favourite magazine?
alle culinaire bladen.. maar ook wel dag allemaal, libelle en af en toe Goedele.

What is your best memory?
Ik heb er een paar mag dat? Mijn eerste kus met M. Weekendjes in Duitsland met mama en papa. Mijn burgerlijk huwelijk met M.

Alice is een beetje ongelukkig

Ben de laatste tijd een beetje down.. en ja dat heeft voornamelijk te maken met mijn werk. Dat besef ik zelf maar al te goed. Ik sleep er me heen, zit mijn periode uit en wordt pas terug echt gelukkig wanneer ik aan de tikklok kan uitbadgen. Ik tel de dagen of tot aan mijn verlof. Neem snipperdagen hier en daar.. en dat allemaal om een grote mentale crash te vermijden. Want die komt eraan… dat weet ik zeker. Als ik mezelf niet genoeg in de hand hou, dan komt er een moment waarop ik denk dat het ganse werk me gestolen kan worden en dan sta ik gewoon niet meer op. Tot hier toe sta ik nogsteeds op en sleep ik me nogsteeds naar mijn werk. Maar dit wil ik niet langer.. dit kan ik niet langer! Ik heb dan ook voor mezelf besloten dat ik opzoek ga naar nieuw werk. Werk dat aanspreekt en sprankelt. Ik hou het hier nu meer dan twee jaar uit. Dit is twee jaar langer dan ik dacht, want eigenlijk was ik ongelukkig van het eerste moment dat ik hier binnenstapte. En neen, het ligt niet aan de collega’s, want die zal ik missen. Een team als het onze dat vind je echt nergens meer. En ik zal het moeilijk hebben met aanpassen, want waar vind ik nog 48 dagen betaalde vakantie, een loon dat eigenlijk veel te hoog is voor mijn leeftijd, werken op 10 minuten van thuis? En ik ben me daar echt wel pijnlijk van bewust, vergis u niet! Ik zit hier net om al die redenen al meer dan 2 jaar. Dit is exact de reden dat ik elke keer terugkrabbel wanneer ik een job krijg aangeboden! Maar nu kan ik het echt niet meer, ik moet hier weg!

Alice found her perfect match

Er gaat wat rond in blogland op liefdesvlak… twijfels slaan toe en temidden daarvan sta ik mijn huwelijk te organiseren. Want dat begint echt wel te korten… binnen minder dan 4 weken sta ik voor het altaar. En dan lees ik al die twijfels en twijfel ik of ik niet een beetje te romantisch ben? Maar eerlijk gezegd verdwijnen die twijfels weer als ik ’s avonds in bed zijn armen rond mij voel of ’s morgens een zoen op mijn neus krijg. Wanneer ik thuis kom van de zonnebank en M. voor mij een kommetje aardbeien heeft klaarstaan. Ik las ook dat er twijfels zijn omdat je niet op elkaar lijkt. Maar M. en ik dat zijn echt twee uitersten. Laat ik het even op een rijtje zetten.

Alice
Geboren en getogen in de stad.
Warm nest Enig kind en rotverwend.
Verder gestudeerd.
Poppy, latin deuntjes
Shoppen, shoppen, shoppen!
Romantische komedies en humor
Sex and the city, friends, etc
Pasta, zuiders keuken
Flapuit, hevig, uitbundig

M.

 Bos, bos bos en nog meer bos.
Koude ijskelder Broer en op de achtergrond
Na het middelbaar gaan werken.
Hard rock
Zuchten, zuchten en zuchten.
Harde actiefilms en thrillers.
Lie to me, bones, etc
Goeie Vlaamse boerenkost.
Rustig, kalm en ingetogen.

Maar er zijn ook dingen die we gemeenschappelijk hebben. Van de zetel rollen van het lachen tijdens comedy casino. Lange wandelingen maken met fab. Doggy. De enige cds die opmogen als we samen in de auto zitten? Blof en Johnny Cash. We zijn allebei boekenwurmen van de ergste soort. We houden allebei van verre reizen, musea, cultuur en gastronomie. En wat als de verliefdheid verdwijnt? Wel dan hoop ik dat er bij jullie overblijft wat er bij ons verbleef… een enorm grote allesoverheersende diepe liefde. Een liefde die elke dag mijn hart een beetje groter maakt. Wanneer hij naast me in de zetel kruipt en meekijkt naar temptation island, smelt ik een beetje ook al is het zuchtend en puffend omdat hij een hekel heeft aan dat programma. Op de 14 uur durende rit naar het zuiden wisselde we cds van metallica en enrique iglessias af, om elkaar te plezieren. Omdat hij zich opofferde om met mij naar twilight te gaan kijken, ging ik met hem ontbijten in de Ierse pub. Zaterdag gaat hij met mij winkelen, zomaar… omdat hij vind dat ik een paar nieuwe zomerspulletjes nodig heb. Ik kook soms twee potjes, zoals gisteren voor mij een lekkere spaghetti bolognaise en voor hem spinaziestoemp met worstjes. Zuchtend tref ik zijn sokken in bolletjes aan in de wasmand, vroeger riep ik hem, nu doe ik het gewoon zelf eventjes uit elkaar. Want ondertussen staat hij toch maar mooi de ruiten te wassen. Wanneer ik weer hyper ben, het huis te klein voor mij is, onrustigheid toeslaat… dan is hij er om zijn armen rond me te slaan, me op zijn schoot te trekken en me te kalmeren. Wanneer ik boos ben en wild rond me sla, praat hij rustig op me in en troost me als de traantjes komen. Wanneer hij te rustig is en te in zichzelf gekeerd… trek ik hem mee naar buiten. Dan gaan we gekke dingen doen. En ruziën dat doen we als de beste. Slaan met deuren, roepen, tieren en af en toe zelf eens met iets smijten. Woedend worden omdat hij de rust en kalmte zelf is en niet reageert op mijn uitbarsting. Tranen met tuiten huilen tussen het schelden. Hij is stil, kijkt de kat uit de boom… ontwijkt mijn handen als ik naar hem uithaal… slaagt er uiteindelijk toch in om me vast te nemen en te wiegen als een kind… dan slaagt de schaamte toe bij mij en die kust hij dan weg… Al bij al… hij is mijn perfect match en elke traan in al die jaren, al de moeite die ik heb moeten doen om hem te versieren, al die ruzies, alle ergernissen, alle woede, alle mooie momenten, elke glimlach, elke knuffel zijn het waard… gewoon omdat hij het is.

Alice gaat weer aan de schrijf

Ik ga terug beginnen schrijven…. of eigenlijk ben ik al bezig. Nog niet aan het eigenlijke verhaal, maar wel aan de beginfase. Als je mij ziet, zie je mijn schriftje. In dat schriftje staan ideetjes, personagebeschrijvingen, schetsen van werelden die ik nog niet ken, pijlen, gefluoriceerde woorden, onsamenhangende zinnen, vragen en dergelijken. Het schriftje herbergt eigenlijk het ganse verhaal alvorens er effectief één woord op papier komt. Het is ondertussen jaren geleden dat ik nog schreef. Af en toe kriebelde het wel en schreeuwde mijn hart erom. Want schrijven was voor mij altijd de ultieme ontspanning. Op mijn 14de had ik mijn eerste “boek” geschreven. Ongelooflijk trots was ik op het 96 paginatellende verhaal. Je kan het trouwens nogsteeds lezen, als je de moed hebt om mijn archiefdoos op te diepen en in mijn wereld te stappen. In één vaalbruine archiefdoos zitten de 3 boeken die ik schreef opgeborgen. Af en toe nam ik ze vast en herlas ik ze. Over de meeste stukken schaam ik me vandaag compleet dood en weet ik dat ze absolute onzin inhouden. En dan zijn er stukken (ze zijn in de minderheid, dat geef ik grif toe) die me een trots gevoel geven. Stukken die ik zelf als “goed” zou bestempelen mocht ik ze in een boek lezen. Toen we gingen samenwonen borg ik mijn drie verhalen op in een doos en daar bleven ze ook. Ik heb geen woord meer geschreven sinds ik mijn eigen huisje heb. Het leek of de inspiratie compleet uit mij gezogen was… maar deze week was het daar. Ik begon woorden naar te pennen, zag beelden voor mij, voelt mijn hartslag versnellen. M. had het onmiddelijk door en zijn ogen blonken. Hij lachte me uit toen ik zei dat ik enkel neerschreef wat de personages mij vertelde. Hij mompelde iets als “gek” en dook weg toen ik een pen naar zijn hoofd gooide. Glimlachend keek hij toe hoe ik in het midden van de nacht het licht aanknipte om snel een zin neer te krabbelen. Maar ik zag in zijn ogen toch ook vreugde. Hij was altijd een grote fan… maar ook mijn enige fan! Ik hoop deze keer dat ik genoeg tijd vind, dat de inspiratie blijft.. want ik heb het nodig. Niet omdat ik een boek wil uitgeven.. maar voor mezelf! Puur en alleen voor mezelf.

Vrolijk pasen!

Een beetje na datum, maar ik wil toch iedereen een vrolijk Pasen wensen. Hebben jullie genoten van het overigens zeer zonnige weekend? Ik moet zeggen bij mij was het schitterend… Het weekend werd ingezet met glaasjes wijn op het terras van onze feestzaal. Fab doggy die me superenthousiast rond de nek vloog. De geur van lavendel. Nog meer glaasjes witte wijn tijdens de bespreking met onze fotograaf. Ongelooflijk lekkere pasta eten in onze tuin en ontdekken dat we al planten hebben die schitterende bloemetjes krijgen. Zaterdag de laatste keer de prinsessenjurk voor mijn trouw gaan passen. Mezelf in de spiegel van elke mogelijke kant bewonderen en blij zien dat papa nog steeds ontroert is wanneer hij me ziet. Daarna een glaasje wijn in het zonnetje in onze tuin. Daarna een wandeling door het park met fab doggy, die het weer al veel te warm vind worden. En genieten van alle complimentjes die ik kreeg over mijn zelfbedacht recept dat ik ’s avonds voor het eerst op tafel toverde. Zondag me te buiten gedaan aan het overheerlijke paasbrunchbuffet dat mama organiseerde. Hand in hand met M. door de wijk gewandeld om daarna in elkaars armen van een filmpje te genieten en ons daarna te goed te doen aan again pasta en ditmaal rosé wijn. Maandag me vreselijk claustrofobische gevoeld onder de zonnebank. Waar trouwens maar één arm echt bruin zal zien, vermits ik elke 5 minuten mijn andere arm even vanonder de bank schuif om te checken of er nog gewone lucht en aarde is buiten de felle lampen die mij omringen! Daarna heerlijk de stad in. Terrasje met witte wijn, etentje met heerlijke lasagne en heerlijk slenteren in het zonnetje door “mijn stad”. Avond afgesloten met een overheerlijke loempia met currysaus… waar ik al dagen naar smachten en ventje lief eerst niet aan wou toegeven. Nog eventjes chatten met de engelse vriendjes en dan mijn beddeke in. Supercontent van het weekend en happy in my lovers arms. En zo vliegen de weken voorbij. Binnen 6 uur stop ik een uurtje vroeger met werken. Binnen 2 dagen heb ik een half dagje vrij samen met mijn ventje. Binnen 4 dagen krijg ik een extreme make over… nu ja ik wordt opgemaakt als proef voor mijn huwelijk. Binnen 11 dagen vertrek ik voor 3 daagjes naar zee en daar ga ik genieten! Binnen 14 dagen heb ik twee daagjes vrij. Binnen 15 dagen mag ik mijn feestmenu gaan voorproeven. Binnen 16 dagen is er weer een feestdag. Binnen 32 dagen sta ik als bruidje voor het altaar. Binnen 34 dagen ben ik aan het honeymoonen.

Alice en de spaanse furie

Ik besef net dat ik eigenlijk bitter weinig vertel over vrienden van mij. Nu is daar een vrij eenvoudige reden voor… ik heb niet heel veel vrienden. Ik ben het type meisje dat haar echte vrienden op één hand kan tellen. En hoewel ik regelmatig mijn hartje uitstort op het world wide web, ben ik eigenlijk niet zo een “people person”. Maar ik heb dus wel vrienden, voor jullie beginnen te denken dat ik ongelooflijk associaal ben. Zo is er vriendin B. We leerde elkaar kennen in een donker en duister verleden. Zelfs voor M. ooit in mijn leven kwam, was er vriendin B. Ik was toen 14 en volop aan het puberen. Geloof het of niet, maar deze meid was ooit een ware gothic aanhangster. Jaja, in een tijdperk waar prachtige pastelkleurige stilleto hakjes en roze losse zomerkleedjes mij absoluut niet konden bekoren. Vergeef het mij, ik was jong en onbezonnen. En ik kreeg voornamelijk veel starende blikken op de bus. Ik geef toe, nu staar ik ook naar mensen met hondenhalsbanden rond hun nek en gitzwarte ogen… maar toen was ik dus pretty happy met mijn “fuck the world-houding”. (Needless to say… ik was verliefd op een kerel die deze donkere levensstijl aanhield. Klassiek niet?) En toen stapte zij op de diezelfde bus en mijn wereld veranderde. Buiten het feit dat B. fotomodel mooi is en een geweldige uitstraling heeft, bezit ze ook nog eens een fantastisch gevoel voor humor en zaten we onmiddelijk op dezelfde golflijn. Nu ja, onmiddelijk. Het heeft me zo ongeveer 2 maanden gekost om te stoppen met staren en haar effectief aan te spreken. Correctie, zij sprak mij aan en ik murmelde wat terug. En zo werd B. dus niet enkel mijn busmaatje, maar ook mijn soulmate. We hebben de donkere dagen nog eventjes verder gezet, maar uiteindelijk wonnen de fashionistas in ons het en gooide we de donkere gewaden af en werden we twee echte shopaholics. Na schooltijd klonken we op de vrijheid van het weekend, voor schooltijd deden we aan windowshoppen. (Ideaal voor je bankrekening!). B., een halfbloed spaanse furie brabbelde tegen een tempo van een TGV in het spaans tegen mij en hielp me zo door mijn laatste jaars examen spaans. Haar moeder maakte grote stukken tortilla die we met ons tweetjes opaten op de bus. Zij was diegene die me begin mei als de zon hoog aan de hemel stond overtuigde om een paar lessen over te slaan en me stond op te wachtte met een fles cava, olijven, stokbrood en tomaten om deze heerlijk in de zon voor het museum op te eten. Ik wist toen al dat ze niet ging blijven… haar hart en geest waren altijd al wilder dan de mijne. B. is nog onrustiger, nog avontuurlijker en nog een grotere zigeuner dan ik. Ondertussen werden we verliefd en zij zelf verloofd. Dat vierde we natuurlijk op onze manier, met gigantische ijscoupes onder de kathedraal. Ze vertrok voor de eerste keer.. een jaartje Amerika. Onder het mum van een jaartje verder studeren aan de californische kust. Maar ik wist dat ze eigenlijk opzoek ging naar haar roots. Naar haar papa, die als een echte veroveraar het hart van haar Spaanse moeder had gewonnen en zich samen met haar in België had gevestigt. B. sprak, lachte en droomde van haar vader, die haar veel te vroeg werd afgenomen. Dus daar ging ze, richting californische zon en na een jaar was ze terug met een van de lelijkste gedrochtjes ooit in haar kielzog. Ze leeken een beetje een nieuw samengesteld gezin B., haar verloofde en de hond die ze in de vuilnisbak bij de afhaalchinees hadden gevonden. Ik heb nog nooit een hond gekent die meer geluk in het leven heeft gehad dan chopstick. Ondertussen zijn we 10 jaar verder… ze mailde het me vanmorgen… Ik had er nog niet bij stilgestaan, maar inderdaad… dit jaar in oktober kennen we elkaar 10 jaar! Er blijft niet veel meer over van die twee gothic meisjes, die tortilla aten op bus. Ondertussen is de verloofde de echtgenoot geworden, hebben ze 4 kinderen rondlopen (twee tweelingen, van vruchtbaarheid gesproken) en heeft chopstick het gezelschap gekregen van 2 reuze herdershonden. En na 10 jaar heb ik gelijk gekregen… bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik weet dat je dit leest B., daar in het verre Spanje!