Archief | mei 2009

Alice en nog maar eens een lijstje

I know, I know.. het is stilletjes. Maar dat komt door allerlei troubles in my privat life. Volgende week meer hierover als ik klaar ben om terug met de wereld te praten…. Maar nu dus even een gepikt lijstje van Lilith… Zij zit ook zonder inspiratie. Het is komkommertijd in blogland!

 Outside my window..
een stralend zonnetje en een torenhoge muur. Ik zit weer in de catacomben, waar ik niet naar het toilet kan. (rember een vorige post!)

I am thinking…
dat ik eigenlijk nood heb aan vakantie. Niet zo maar vakantie, maar vakantie in het zuiden van frankrijk. En dit staaf ik graag met de volgende tekst: “Door het glas in mijn hand. In het zuiden van Frankrijk. Zie ik opeens, dat het licht zacht verandert is. En dat doet iets met mij. Voor mooi van dit moois neem een kijkje hier!

I am thankful for…
de fijne dag van gisteren, voor mama en papa die veilig terug zijn uit het zuiden van frankrijk (*zucht*) en tja voor het mooie weer zekerst. En of course for love of my life M!

From the kitchen..
vanmiddag ga ik voor puree met een saladbarretje hier op het werk. Vanavond wordt het een pittige indische curry, als mama en papa natuurlijk niet ergens gaan genieten van de zomerse zon en wij besluiten mee te genieten.

I am wearing…
een nieuw outfitje dat ik dit weekend kocht. Een zwierderig zomers rokje (wit met paarse bloemetjes) een paars tshirtje, een paars kettingetje en mijn hippe replay schoenen.

I am creating…
dit blogstukje!

I am going..
to the toilet in a minute. Kan me geen barst schelen dat ik 30 minuten onderweg zal zijn. Nah!

I am reading…
nogsteeds the witching hour en ondertussen deja death van Kathy Reichs. Omdat ik een grote fan ben van de serie bones… valt me dat tegen… zware teleurstelling. O ja en op de bus lees ik dagboek van een bedrogen vrouw. En ja de mensen kijken raar naar mij!

I am hoping…
dat Yoda mag blijven, maar daar zal ik volgende week meer over vertellen. Ik kan dit nu emotioneel nog niet aan.

I am hearing..;
gemompel, gestommel, geroep, laden en lossen…

Around the house… is het rommelig. Een puppy heeft veel speelgoed en zorgt ervoor dat er altijd een natte dweil klaarligt. Mijn spaans fiesta feestje van gisteren heeft er vast ook iets mee te maken.

One of my favorite things…
diep nadenken! Op dit ogenblik scoren grote bossen heerlijk geurende lavendel very very very hoog!

A few plans for the rest of the week…
to work, to cook, to iron… en dit weekend. Wel misschien ga ik dit weekend naar het bedrijfsfeestje van M. But quiet frankly I rather drop death….

Advertenties

Alice heeft een gezinnetje

Nu ja, het lijkt er toch wel wat op…. Maar eigenlijk had een betere titel voor dit blogstukje geweest “Alice ruimt kaka en pipi met een glimlach op”, want feitelijk is dat inderdaad waar mijn dagen rond draaien. Anyway, how did we end up with fab doggy number 2? Wel we waren er eigenlijk reeds drie jaar over bezig. Van dag numbero uno dat we onze intrek namen in wonderland wouden we reeds een vierpotige huisgenoot. Maar…. daar dachten de buren van wonderland anders over. Maar het verlangen bleef en fab doggy 1 deed het verlangen naar een eigen hondje steeds weer groeien. Dus trok M. zijn stoute schoenen aan en ging eens horen bij de wonderland-buren. En miracles do happen…. 6 van de 10 zagen er geen graten in! Dus het vliegtuig van de very hot and very tropical honeymoon stond nog niet met beide wielen op de grond, toen we reeds naar de kennel reden. En daar zat hij…. op zijn schattige poep in een veel te grote grijze bak, helemaal gedomineerd door zijn iets grotere broer. Terwijl M. nog een beetje piekeboe aan het spelen was met de broer, had ik hem al in mijn armen gesloten. Hij keek naar mij, ik keek naar hem en tja… bada bing bada boem! Love at first sight. En tot vandaag is het nogsteeds grote liefde. Ookal jankt hij mij ’s nachts uit bed. Ookal ontdekte hij mijn designer handtas en besloot hij deze te restylen met zijn tandjes. Ookal is hij absoluut nog niet zindelijk en beschouwt hij ons ganse huis als een hondenwei. Ookal snurkt hij als een dronken rus. Ik ben verliefd!!!! Ik ben verliefd op een hunk die Yoda heet! En neen, zoals u reeds op de vorige foto kon zien hij is niet groen, maar hij heeft wel grote oren! Waar u mij de komende tijd kan vinden? Wel deze dame gaat op haar stilettho hakken wandelen met deze kleine bink! Nu ja wandelen… Uren buiten zijn om te leren plassen waar het moet. (Dat wil zeggen tegen bomen en niet tegen prachtige ballerina schoenen!) En misschien neem ik hem ook wel eens mee shoppen… laat ons zeggen om hem de waarde van een echte design handtas te leren

Alice moedert er op los

Er moet voor alles een eerste keer zijn en dit is dus de eerste keer dat ik een foto uit mijn eigen collectie zal toevoegen…Waarom laat ik u zomaar eventjes meekijken in mijn persoonlijke leefsfeer? Wel omdat beelden soms meerzeggen dan woorden…. bij deze beloof ik echter plechtig dat morgen of overmorgen de woorden volgen. Maar voor nu laat u me nog maar even moederen over dit kleine grut:

Het trouwverslag!

Rond 6 uur werden gewekt door onze overenthousiaste fab doggy die ons maar al te graag wou vertellen dat de zon scheen. Wij snel snel uit bed de tuin in om te controleren of dit echt zo kon zijn. Want na alle overstromingen de avond ervoor hadden we eigenlijk de hoop een beetje opgegeven.

Samen hand in hand nog een grote wandeling gaan maken met de fab dog en tegen dat we terug waren stond papa reeds te wachtte om met M. naar de kapper te gaan. Ik ging nog bij mama een lekker kopje thee drinken en kreeg daarna aflossing van de wacht, want nu mocht mama naar de kapper vertrekken.

Papa en ik aten samen gezellig een sandwich en brachten toen samen “the dress”, mama haar kleedje en papa zijn kostuum naar mij thuis. Hierna moest ik vertrekken naar de kapper voor bridal make over part 1. Gelukkig duurde dit niet al te lang, want ik heb een gigantische hekel aan naar de kapper gaan.

Terug thuis zat mama mij al op te wachtte (samen met de fotograaf) om mij met make up en mijn kleedje volledig om te toveren in een bruid. Net op tijd klaar om de schoonfamilie met open armen te ontvangen. Ondertussen was papa in de zwier met de ballonenbogen en de rode loper.

Langzaam aan kwamen alle daggasten binnen gedruppeld, samen met onze ceremoniemeester en de dame die onze ochtendreceptie in orde ging brengen. Ikzelf stond eigenlijk bijna constant op de klok te kijken, want ik wilde mijn ventje graag zien. Ja, ik had er echt genoeg van! Gelukkig kreeg ik een beetje afleiding door buren die cadeautjes kwamen afgeven en felicitaties kwamen wensen.
Dan werd het eindelijk 20 na tien. De bel ging voor het eerst en zoals de etiquette het voorschrijft bleef ik mooi wachtte, hoewel ik het liefst van al dolenthousiast naar de voordeur had gerend. Gelukkig is M.ook heel ongeduldig en belde hij al snel voor de tweede keer. De blik in zijn ogen toen hij me voor de eerste keer zag vergeet ik nooit meer. En zenuwachtig dat mijn ventje was!

Binnen hebben we dan een glaasje geklonken en enkele hapjes gegeten en dan was het plots tijd om naar de kerk te vertrekken. Apentrots was papa op mij en ik genoot van elk moment dat ik met hem mocht delen. Bij het betreden van de kerk fluisterde hij heel de tijd “Ik ga niet naar het liedje luisteren.” We hadden gekozen voor I loved her first en hij had daar thuis reeds mee geweend. Om de spanning wat weg te nemen heb ik dan maar wat grapjes gemaakt en voor we het wisten stonden we vooraan. Daarna hebben we aan elkaar bekend dat we geen van beiden eigenlijk mensen hebben zien zitten in de kerk . de viering zelf was prachtig! We kregen heel veel goede commentaar en ook de priester zei dat we een van de leukste vieringen hadden in lange tijd. Bij het buitengaan werden we bedolven onder rijst (Ik denk dat het gemiddelde chinees restaurant hier een week van kan voort bestaan) en kregen we kussen en knuffels langst alle kanten. Buiten zagen we ook dat vrienden speciaal van spanje waren overgekomen voor ons! 

Jammer genoeg moest het hier zeer snel gaan want om half twee werden we aan de zoo van antwerpen verwacht voor onze fotoreportage. Een prachtige locatie moeten we zeggen en we hebben er echt van genoten met volle teugen. We hebben ook ontzettend geluk gehad met het weer, want pas na de fotoreportage begon het te regen.

Hierna terug koers naar de feestzaal waar we bijna onmiddelijk de gasten voor de receptie konden begroeten. Aan de receptie zelf hebben wij twee niet zoveel gehad want je bent eigenlijk de hele tijd aan het verwelkomen en babbelen. M.heeft pijn in zijn arm van het handjesschudden en ik heb kramp in mijn kaak gekregen van het glimlachen. Toen we eindelijk bij iedereen eventjes hebben kunnen staan praten, begonnen de eerste gasten weer te vertrekken en moesten we hen gaan uitwuiven. Maar van horen zeggen weten we dat de hapjes zeer geslaagd waren!

Ondertussen was de lucht terug opgeklaard en konden we gezellig samen in de tuin even uitrusten alvorens het avondfeest begon! In tussentijd kwam onze belangrijkste gast voor het avondfeest aan namelijk ons hondje……. Hij was eerst wel behoorlijk in de war, want waarom droeg vrouwtje zo een raar kleed en vooral de heel lange sleep vond hij erg interessant!

Na een uurtje mochtte we weer handjes gaan schudden en cadeautjes aannemen. Van de avondreceptie hebben we wel met volle teugen genoten en hadden we misschien ietsje te veel gedronken. Met als voordeel dat we uiteindelijk allebei gespeeched hebben en dit zeer vlot ging!  En dan was het tijd voor de grootste verrassing van de avond. Op een groot scherm projecteerde mijn ventje een presentatie die hij had gemaakt van alle reizen die we samen hadden gedaan. Telkens met wat hij zich hier van herinnerde… na enkele slides waren de traantjes bij mij al serieus aan het bollen. De sluizen gingen helemaal open toen de prestantie eindigde met de mededeling dat we niet naar zee trokken, maar naar een super de luxe hotel op Djerba!
Achteraf bleek dat iedereen behalve ik, hier reeds van op de hoogte was.

Van het diner hebben we gelukkig met volle teugen kunnen genieten en we moeten zeggen het was af. Er werd constant bijgeschonken, aangevuld, obers vroegen voortdurend of alles in orde was… Het was echt in een woord AF! Achteraf zijn nog een paar obers van het restaurant mee een glaasje champagne komen drinken. Vermits we er al jaren kind aan huis zijn kennen we hen allemaal redelijk goed en dat was nog supergezellig.
De ijstaart was ook in een woord prachtig! Met prachtige suikere rozen, marsepeinen bloemen, vuurwerk en prahchtige etages! Weer bijna traantjes… maar mij gelukkig kunnen inhouden….

Ondertussen is onze dag al meer dan een week voorbij… heb ik genoten van de zon op djerba en is ons gezin uitgebreid met another fab doggy! Zoveel om over te bloggen!!!! Guess I am back!

Alice en het kleine ongelukje

Ik moet toegeven dat ik soms nogal aan de luie en onvoorzichtige kant ben. Zo ben ik de enige op het kantoor die haar lunch gewoon meedraagt in haar handtas. (Met uitzondering van de kerstperiode, want dan maak ik gebruik van mijn “santabag”) Elke morgen paraderen mijn collega’s met hun lunchzakjes voorbij om deze in de ijskast te gaan opbergen. But no not me…. Ik ben diegene die om half zeven ’s morgens door het huis spurt hier een yoghurt en daar een doosje smeerkaas meegrabbelt. Op weg naar buiten, hinkelend omdat ik mijn schoenen nog niet aanheb, probeer ik mijn geimproviseerde lunch in mijn handtas te proppen. En die luiheid is mij dus duur komen te staan… deze week heeft het noodlot toegeslagen. Mijn danio breakfast was het beu om over en weer gesleurd te worden en besloot mij een koekje van eigen deeg te geven. Hij besloot om een oorlog te voeren met de inhoud van mijn handtas. Ik moet jullie meedelen dat mijn inhoud een hevige nederlaag leed. Ik ben er bijna 100% zeker van dat mijn lipstick en sleutels het zelfmoordcommando van de yoghurt niet hadden zien aankomen. Wie verwacht er nu ook dat een ontbijt zichzelf gaat opblazen? Anyway… het grootste gedeelte van mijn handtas heb ik na een stevig badje en droogmoment in de zon kunnen redden. Maar mijn handtas zelf, wel, die is om zeep. Niet dat het echt een pijnlijk verlies want, want een vrouw met 24 andere handtassen treurt niet om het verlies van één onderdaan. Maar toen zaterdagmorgen ook nog een andere handtas de geest gaf deed mijn hartje toch wel pijn. En dat is waar M. het verhaal binnenrolt. Op stap in ons eigenste dorpje deelt mijn schatje ineens mee dat we eens een kijkje zullen nemen bij de lokale lederwarenverkoper. Mijn hartje doet een dansje van blijdschap, maar bescheiden als ik ben zeg ik onmiddelijk “enkel om te kijken, he! Ik heb echt nog genoeg handtassen hoor schatje!” Dus draai ik een beetje rond voor de etalage. Laat ik mijn ogen feesten over handtassen van Nathan en longchamps, maar bevries ergens ter hoogte van mijn droomhandtassen. Ik probeer te doen alsof er niets aan de hand is, maar hij ziet het. Ja hoor, hij ziet hoe mijn ogen zich vasthaken op een bepaalde handtas. Dan ziet hij de naam van de ontwerpers en zucht. Denkt hij net als ik aan alle keren dat ik dromende in de handtassenafdeling van inno een van hun handtassen vast had? Ziet hij me in gedachten ook het zachte leer strelen? Weet hij dat ik ze elke keer weer gewoon terug heb gezet en wijselijk ben weggelopen? Hoewel ik (gespeeld ik geef het toe) protesteer, trekt hij me toch de winkel binnen. Als een echte ridder op het witte paard haalt hij zijn betaalkaart boven. En dan komt het…. “Me wel beloven dat je hier geen eten in vervoert, oké?” Ik glimlach. Denkt hij echt dat ik in een echte Arthur & Aston yoghurt zou vervoeren? Of kent hij me toch beter dan ik mezelf ken?

Alice en de algemene oproep

Binnen exact één week sta ik op dit eigenste moment voor het altaar. Als een ware maniak volg ik al dagen het weerbericht en echt goed ziet het er niet uit…. Dus ik doe een algemene oproep: Willen jullie kaarsjes branden om goed weer te hebben op zaterdag 16 mei? Ik neem de eieren voor de zusters Clarisse voor mijn rekening, doen jullie de rest?