Archief | juni 2009

Alice studeerde ook ooit

Ik studeer al enkele jaren niet meer, maar in januari en juni begint het bij mij toch ook te kriebelen. Op de bus zit ik naast studenten die overhaast nog cursussen zitten door te lezen. Aan scholen zie ik groepjes staan die elkaar ondervragen. En de terrasjes, winkelstraten en supermarkten zijn verdacht verlaten, wat mij eigenlijk prima uitkomt. En toch, ik voel het nog. Zelfs zonder dat ik zelf al studerende kinderen heb rondlopen. Ik heb het ook nog een beetje met de grote vakantie. Hoewel ik nooit één dag verlof zal nemen in deze periode (wegens te veel rondrennende, schreeuwende kinderen) voelt het toch meer als vakantie. Maar examenstress heb ik zelden of nooit gekend. Ik hield eigenlijk wel van de examens, genoot er zelf met volle teugen van. Hele dagen thuis zijn vond ik ronduit zalig. Studeren deed ik ofwel in het zonnetje op het terras of languit gestrekt op het bed met fab doggy naast me. Mama zorgde er steeds voor dat er heerlijke hapjes klaar stonden van heel gezond (verse aardbeien, kersen, fruitsla of een geschild appeltje) tot vreselijk ongezonde dingen (chocoladecake, donuts, chips). ’s avonds schotelde ze mij de heerlijkste dingen voor onder het mum van brainfood. Ik had ook een vast stramien om te studeren. Ik stond op met de kippen rond half zeven. Dronk een kop koffie (enkel en alleen tijdens de examens! Buiten de examens kan je mij alleen verleiden met een heerlijke cappucino of een iced frappé.) Ging naar het examen en keerde terug naar huis. Op de bus overlas ik de cursus nog eens om te controleren of ik wel de juiste antwoorden formuleerde. Thuis ging ik eerst even langst bij oma (die naast ons woont) om verslag uit te brengen om me dan naar huis te haastte om de rest van het familiefront op de hoogte te brengen. (Papa bellen, mama bellen en of course M. bellen!) Daarna begon het studeren tot een uur of half vier… dan werd het tijd om eventjes met fab doggy te rollenbollen, een stevige wandeling te gaan maken of met mama gezellig te koffiekletsen. Hup terug achter de boeken tot een uur of zes en dan gingen ze onverbiddelijk dicht. Mijn avonden waren me heilig. Die vulde ik met nog meer ravotten, ontspannen voor de televisie en chatten met M. Het weekend verliep ongeveer volgens hetzelfde stramien, hoewel zondag me heilig was. Zondag dat was M. dag. Dan kon de prof van psychologie of de jurist van recht mij compleet gestolen worden en dan bleven de boeken dicht. Als ik er nu zo over denk krijg ik een beetje heimwee naar deze periode. Mijn dagelijks leven is nu veel hektischer dan toen die blokperiode. Onderschat het niet als je me nu ziet genieten van een terrasje in de zon terwijl jij zit te blokken. Als ik terug naar huis ga wacht er mij een berg strijk, een vloer die moet gedweild worden, rekeningen die betaalt moeten worden, een belastingsbrief die dringend ingevuld moet worden en later een zware werkdag met bazen die mij het leven zuur maken. Jaja, ik heb ook gezeurd toen ik die arme student was en ook ik steunde en kreunde onder het loodzware lessenpakket dat je verwerkt dient te krijgen of proffen die aardsmoeilijke vragen stelde. Maar nu ik ondertussen afgestudeerd ben en ik dat bachelor diploma met “onderscheiding” in mijn handen houdt, besef ik wat een heerlijke periode dat is… 2 à 3 weken even het beste van jezelf geven, 2 à 3 weken stressen en dan rust… oneindige rust.. Nu geef ik 12 maanden op een jaar het beste van mezelf, wordt het niet geapprecieerd en die oneindige rust komt zelf niet tijdens de vakantie, want dan belt het werk me nog op. En nu ga ik zwijgen, want ik had mezelf beloofd NOOIT OF TE NOOIT te zeggen dat “uwe jonge tijd de beste tijd van je leven is”. Man, wat wordt ik oud!!!

Advertenties

Alice is jarig

Zondag ben ik jarig. Dat jaartje ouder worden doet me niet echt veel. Misschien komt dit nog wel als ik de dertig begin te naderen of misschien pas bij 40. Of misschien ben ik wel zoals mijn mama en wandelen ik van 3 naar 4 zonder er veel bij stil te staan. Ze ziet ondertussen de 5 eraan komen en ze geef geen krimp. Klassedame die ze is! Het is een fijn, maar zeer bewogen jaar geweest, dat 23ste uit mijn leven…. Het was het jaar waarin M. en ik een huis kochtte… neen correctie het jaar waarin M. en ik ons huis kochtte. Het jaar dat we als bange lammetjes van de ene bank naar de andere gingen om te horen hoeveel centjes we kregen van meneer de bankdirecteur. Het jaar dat we besloten onze zuurverdiende centjes in vastgoed te investeren. Het jaar waarin ik in de gietende regen bij -5 door de tuin danste en zong “mijn tuin, mijn tuin, mijn tuin, mijn tuin, mijn tuin….’. M. keek naar mij vanonder ons afdakje… maar voegde zich al snel bij mij en zwierde me door onze tuin. Het was trouwens ook het jaar waarin we beiden snipverkouden waren. Het was het jaar waarin M. en ik wettelijk man en vrouw werden. Van vriendjes, naar liefjes, naar koppel naar zomaar opeens in 5 minuten man & vrouw. 2 handtekeningen waren er voor nodig om ons wettelijk te verbinden. Als ik 3 unieke groene gifpadden overrijdt tijdens het naar huis komen, dan betaalt hij mee de schadeververgoeding. Als hij door het eten van een pasta al funghi waar toevallig een hallucinerende paddestoel in verwerkt zit opeens besluit een bommelding te doen bij het koningshuis, wel dan ben ik mee verantwoordelijk. En weet je wat, ik ben er blij mee! Het was het jaar dat M. en ik ook voor God man en vrouw werden. Het jaar waarin ik met mijn prachtige prinsessenjurk mensen tot tranen bewoog. Het jaar waarin Michaël me kuste voor een groot publiek alsof het de allereerste keer was. Het jaar waarin mensen ons feliciteerde, kuste en nog weken zeiden hoe geweldig het feest wel niet was. Het jaar waarin ik glunderde zoals alleen een kersverse echtgenote kan glunderen. Het was het jaar waarin M. en ik besloten dat het tijd werd voor gezinsuitbreiding. Het jaar waarin we zeker wisten dat we nog niet aan kinderen toe zijn en dit misschien wel nooit zullen zijn. Het jaar waarin we voelde dat wanneer Fab doggy terug naar zijn homebase keerde wij een leegte voelde die we niet konden vullen. Het jaar waarin we Fab. doggy 2 zagen. Yoda kwam, zag en overwon onze harten. (en de weerstand van mijn mama, die een hondje niet zag zitten!) Het was ook het jaar waarop ik (ik geef toe op de valreep) 3 sollicitatiebrieven verstuurde. Vorige week om precies te zijn, toen ik net een dag uit vakantie was. Ik kon niet meer, ik wilde niet meer, ik moest het doen. Of volgend jaar het jaar wordt van de nieuwe job… Je ne sais pas. Of ik het lef heb om deze job achter me te laten… Je ne sais pas. Maar dat er iets moet veranderen… je sais, je sais. En verder was het ook het jaar van kleine dingen waar ik van genoot. Van veel te grote dame blanches tijdens mijn vrijgezellenweekend. Van grill chips eten met mijn mama in de badkamer in een hotel in hasselt. Van ’s ochtends met papa meerijden naar de stad en gezellig samen babbelen. Van trots zijn op mijn bompa omdat hij vrijwilligerswerk doet op mijn werk. Van hand in hand langst de schelde lopen. Van in de tuinstoel zitten en opeens een zoen krijgen. Van lekkere wijn proeven en die veel te dure fles cadeau krijgen van mijn liefste. Diezelfde fles kraken tussen kerst en nieuw en er rustig van genieten. Van onnozel doen met een rendierenmuts op de kerstmarkt. Van brie en tomaten in het zuiden van frankrijk. Van een jaartje gewoon simpelweg gelukkig zijn!

Alice en een postje dat over niets gaat…

Eigenlijk wou ik een postje schrijven over alle roze dingen die ik heb. Maar toen ik erover begon na te denken, heb ik eigenlijk niet zo heel veel roze dingen. Buiten leuke roze ballerinas van replay, een knalroze varken aan mijn sleutelbos, een fuschia roze kip op het aanrecht en enkele paren roze hello kitty sokken is het aanbod eigenlijk erg beperkt. Oh neen, nu vergeet ik nog te vermelden dat fab doggy 2 een schitterende roze halsbandje heeft gekregen van mij. Een schitterend roze halsbandje waarop de liefde van mijn leven moppert “Ge gaat er toch geen janet van maken he?” Dus een blogpostje over roze zaken is een beetje uitgesloten. Dan wou ik jullie vertellen waarom dit weekend eigenlijk best wel fijn zal worden, ondanks het slechte weer… Maar dan bedenk ik dat jullie misschien wel heel erg uitkeken naar een zonnig weekend en dat ik dan maar beter niet enthousiast kan zijn over regen. Maar toch ben ik het hoor stiekem! Want niet alleen mag fab doggy 2 de wijde wereld nog niet in (wegens nog geen volledige inenting…), maar heb ik gisteren mezelf ook even verwend met de nieuwe editie van delicious. En ik moet het zeggen zoals collega L. het gisteren zei “Man, dat ziet er allemaal heel delicious uit.” Dus begraaf ik me dit weekend in de keuken. Op het menu? vers gebakken pizza (neen neen, niet met uitroldeeg van de delhaize, maar met handgedraaid deeg dat moet rijzen en dan terug kneden en dan terug rijzen en dan terug kneden!) ricotta citroen muffins, minestronesoep en voor zondag totally comfy food à la kip met citroenen en olijven! Ik zou ook iets kunnen posten over de verkiezingen, maar om heel eerlijk te zijn daar ken ik niets van. Ik ben trouwens een van die vlamingen die nog niet weet op wie ze zondag gaat stemmen. Enerzijds omdat het me niet interesseert, anderzijds omdat niets deugd. Eerlijk gezegd denk ik dat het zal worden als alle vorige jaren en ik gewoon hetzelfde bolletje kleur als alle andere jaren. Ik ben eigenlijk een geforceerde stem. Ik stem omdat ik moet en doe dus maar op. Helemaal niet over nagedacht, geen idealisme, zero intresse. Ik kan jullie ook vertellen over mijn avondje alleen op de bank gisterenavond. M. zat in het verre oost vlaanderen in opleiding, dus had ik even het kot voor mij alleen en wat doe je dan als vrouw alleen zijnde? Je neemt een lang warm bad, zo warm dat je een beetje misselijk bent als je eruit komt. Je warmt een macaroni met kaassaus op in de oven. (Geen culinaire hoogstandjes voor mij vanavond.) Je zakt in de zetel met een zak chips en kijkt voor de 8ste keer naar twilight. (Verdrinken in de ogen van Edward.) Je logt in op je online game en hangt rond in de virtuele pub met je japanse vriendin en nederlandse vriend. En dan als de deur opengaat spring je dolenthousiast op, vlieg je in de armen van je liefste en bent blij dat je single night voorbij is! Maar ik besloot een postje te schrijven over alles en eigenlijk niets. Het resultaat hebt u zonet gelezen!

Alice is een papa’s kindje

Het mooiste wat ik hoorde op mijn trouwdag kwam van mijn vader. “Vroeger zij ze altijd dat ze met mij ging trouwen en kijk haar nu eens.” Ik moest er om glimlachen en van binnen ook een beetje om huilen. Want ja, vroeger zei ik altijd dat ik met mijn papa ging trouwen. En gelijk had ik! Ik denk dat er weinig mannen als mijn papa zijn op de wereld. But then again, misschien zegt elke dochter dat wel over haar vader. Maar met de mijne meen ik het echt. Mama lacht er altijd mee dat ik een echt “papa’s kindje ben” en dat we “twee handen op een buik zijn”. Maar eigenlijk heeft ze wel gelijk. Nu ja, het is eigenlijk allemaal haar eigen schuld. Zij is verliefd geworden op mijn vader en zij heeft er dus ook voor gezorgt dat deze man mijn superpapa is. Maar ja, ik zei dus altijd dat ik met papa zou trouwen. En eigenlijk… als hij mijn papa niet was… ik zou het nog doen! Want mannen zoals hij, tja die maken ze gewoon niet meer. En M., als je genoeg blijft oefenen wordt je misschien ook wel zo een topman!

Alice ergert zich dood

Ergernissen van de dag:

– Vijf dagen reeds neem ik de bus richting centrum . En reeds 5 dagen moet de bus 2 minuten staan wachtte omdat er een dame als een halve gek over de straat komt hollen om de bus nog te halen. Wat leer ik hieruit? Dat de buschauffeurs soms echt wel te vriendelijk zijn. Een à twee keer moeten lopen kan ik begrijpen. (Mij overkomt het nooit… but then again ik ben overal altijd veel te vroeg.) Maar 5 dagen (en ik verdenk haar er stiekem van tijdens mijn vakantie net hetzelfde gedaan te hebben!) is er gewoon over. Koop een wekker, sta op tijd op en zorg ervoor dat je net als alle andere mensen om 07.04 uur aan de bushalte staat!

– Het toilet vanop mijn werkplek is 9 minuten lopen. (Ja, ik heb het getimed.) Dit betekent dus dat ik voor een korte sanitaire stop 18 minuten onderweg ben! Reken daar de tijd bij dat ik mijn broek moet afdoen, op het toilet zit, mijn broek terug moet optrekken en mijn handen moet wassen… wel dan ben ik zomaar eventjes 24 minuten onderweg (als ik mij haast!)

– De zeep die in het toilet hangt geeft mij allergische reacties… jeuk, jeuk, jeuk, jeuk en nog eens jeuk.

– De nachten lijken korter… Oké ik geef toe als je pas om half twaalf in je bed kruipt en er dan om twintig na zes terug uitmoet dan is het gewoon een korte nacht. Maar toch….. wordt ik ouder en begint het allemaal een beetje op mij door te wegen?

– Nog maar 3 dagen terug aan het werk zijn en het gevoel hebben dat je eigenlijk geen vakantie hebt gehad.

– Bazen die willen dat je “zeer dringend antwoord”, maar zelf zit je nogsteeds op een antwoord van 2 maanden geleden te wachten.

– De vergadering van morgen die mij eigenlijk geen zak interesseert maar wel 2 uur van mijn tijd inneemt!

– Het feit dat ze bij het winkeltje op de hoek geen colalollies hadden. (Met dank aan mama die dit weekend allerlei nostalgische snoep zat op te sommen en mij dus aan colalollies deed denken.)

– Mijn ventje die morgen pas rond middernacht thuis zal zijn omdat hij naar een of andere voze opleiding moet.

– Dat mijn bureautje geen rolgordijnen heeft en ik dus de ganse tijd op de prachtige bouwvakkersdecolleté van de werkmannen hier zit te zien. Zij nemen namelijk om het kwartier een rookpauze voor mijn raam.

– Dat het nogsteeds geen twaalf uur is… man, wat is er mis met deze dag?

– Het besef dat de tijd sneller gaat als je cocktails drinkt onder een palmboom in het zuiden, dan wanneer je moet werken.

– Weten dat ik dan wel vrij hebben binnen twee weken, maar ook weten dat twee weken aan dit tempo moordend zullen zijn.

– Uit pure verveeling al negen keer het rijmpje aan de muur gelezen, dat heet “na schooltijd”. Laat mij u vertellen dat het een onweerstaanbaar onnozel rijmpje is dat absoluut niets met mijn job te maken heeft. En het feit dat dit alles een beetje gepimpt wordt met een grote roze vlinder maakt het er heus niet beter op.

– Lezen dat het vanmiddag weer gefrituurde vis is in het bedrijfsrestaurant. … why oh why is het elke dag gefrituurd? Waarom noemen ze het niet ineens bedrijfsfrituur in plaats van restaurant? Waar is de kok heen die altijd lekkere frisse sla maakte met dressing om je vingers bij af te likken.

– Dringend naar het toilet moeten en weten dat ik dan uren onderweg zal zijn….

– Beseffen dat ik eigenlijk wel heel negatief ben ingesteld vandaag…Ach laten we het er op houden dat die dagen van de maand ongeveer 14 dagen te vroeg zijn… en daar wordt ik behoorlijk pissig van!