Archief | augustus 2009

Alice dient van antwoord

en toen had ik het even gehad. het was de druppel die de emmer deed overlopen. de spreekwoordelijke duw in het ravijn. Overuren kloppen, voor iedereen goed proberen te doen en dan krijg je een mailtje waarin jou ganse dienst wordt beschreven als “zeurpieten”, kommaneukers en ga zo maar door… dus ontploft ik bijna en diende de verzender van de mail eventjes zeer beleefd van antwoord: Beste, Ik zou trouwens graag even willen stellen dat het heus niet onze taak is om mensen het leven zuur te maken. Raar maar waar, dat behoort niet tot onze taakinhoud en staat ook niet op ons To Do lijstje. Wel dienen wij jammer genoeg net als iedereen de opdrachten van directie uit te voeren en die zijn zoals u het zo mooi aanhaalt soms inderdaad een beetje “overdreven”. Jammer genoeg hebben jullie nog wij hier verder inspraak over en dienen wij dus de boodschap over te brengen naar het personeel. Wat ons zeer vaak kop van jut maakt en ons in de rol van “zeurpieten” en “rigoureuse mensen” duwt. Jammer, want we zouden het graag anders zien. Met vriendelijke groeten, Alice En net toen ik dacht dat ik een beetje over de schreef was gegaan, volgde zijn antwoord: “Ik voel dat met uw komst de start van een nieuwe en frisse samenwerkingsvorm aangebroken is.” Whoehoehoehoe!!!! Sorry het moest er even uit!

Alice en tradities die je in ere moet houden

Tradities zijn er om gehouden te worden, dat werd deze week nog maar eens bewezen. Ik was 13 toen de eerste Harry Potter boek uitkwam. Ik las hem in één ruk uit en sindsdien was ik dan ook verknokt. En niet enkel ik, maar ook mijn mama zag een toekomst in de kleine tovenaar die zomaar op een vliegende motor voor altijd uit zijn saaie “dreuzelleven” werd gerukt. Ik was 16 toen de eerste film uitkwam en natuurlijk gingen mama en ik samen naar de bioscoop. Ik herinner me er bitter weinig van enkel dat we tijdens de kerstvakantie gingen en dat M. me daar me uitlachte. Want Harry Potter was volgens hem voor baby’s. Wij trokken ons er niets van aan, kochtte een grote doos popcorn en dompelde ons onder in de magie. Het jaar daarop rond kerstmis vergezelde papa ons naar de bioscoop, want toen draaide the chamber of secrets. En papa wou nu wel eens weten waar al die “herrie” over ging. Het sneeuwde toen we de zaal buitenkwamen en we liepen gezellig onder papa’s paraplu over een uitgestorven meir. Dicht bij elkaar voor de kou. We keken naar de kerstverlichting en gingen pizza eten. Buiten ging het steeds harder sneeuwen. In juni van 2004 gingen we voor mijn verjaardag naar the prizoner of Azkaban kijken. Mama en ik, papa had reeds afgehaakt. Ik hield haar hand vast tijdens de film en vertelde wanneer ze mocht kijken. Spinnen zijn nooit mama’s beste vrienden geweest. In 2005 lanceerde ze de film gelukkig terug tijdens de kerstperiode en gingen mama en ik samen kijken naar de goblet of fire na een dagje kerstshoppen in Antwerpen. Te veel zakken maakte het zitten in de bioscoop niet echt makkelijk. Ik weende bijna toen Cedric stierf. Juli 2007… ik woonde reeds samen met M. en dus was een afspraakje met mama een echte “date. We gingen lunchen bij Quick aan de voet van de cinema. We bestelde een economy menu en aten samen een softice. We lachtte om de vreselijke groene lounge look die Quick zich had aangemeten om moderner en aantrekkelijker te zijn. En we zuchtte dat de zomers toch niet meer waren wat ze vroeger waren. Het regende pijpenstelen toen papa ons na the order of the phoenix oppikte voor het cinemacomplex. Dinsdagavond, deze week, 2009 Harry Potter and the half blood prince draait in de zalen. Mama pikt me op aan het werk en we nemen samen de tram richting metropolis. Op een terrasje genieten we van een heerlijk koel glaasje witte wijn. Het is warm maar er staat een koele bries die het aangenaam en draagbaar maakt. We praten en lachen terwijl we van elkaars bord proeven. Ik koop ijspralines voor haar, omdat ik weet dat ze daar dol op is. We lachen nog meer en genieten van de film. Papa pikt ons weer op voor het filmcomplex. En vraagt hoe het is geweest……………….. ik kan hem niet antwoorden. Want voor zo een avondje met mijn mama zijn geen woorden. En hoewel het nog wat vroeg is…. Gelukkige moederdag mams. Soms mijn mama, meestal mijn beste vriendin!

Alice zoekt een babysit

Wie wil er op een zeer schattige 4 maand oude franse bulldog passen? Hij is zeer aanhankelijk, zeer flodderig en wil heel graag spelen. Hij is voorzien van alle speeltjes en krijgt op voorhand eten en drinken. Babysit gezocht voor +/- 30 tot 60 minuten. Reden: Wij willen eindelijk nog eens vrijen zonder A. geween naast ons bed. B. een living die compleet getrashed is. C. een hond die bovenop ons springt. (Jaja, hij kan nu al op het bed springen.)

Alice wil mama worden

Er is iets heel vreemds met mij aan de hand. Het maakt me langst de ene kant een beetje boos en langst de andere kant een beetje verdrietig. Eigenlijk maakt het me helemaal niet blij……… wat een beetje naar is om eerlijk te zijn. Ik heb ontdekt dat ik een kinderwens heb. Niet zomaar in een twee drie natuurlijk. Ik zat niet zomaar in de zetel en bedacht “ha ik wil kinderen”. Neen, het begon in januari toen ik voor het eerst het kindje van mijn vriendin in mijn armen hield. En het werd eigenlijk alleen maar sterker. Waar ik vroeger heel geergerd naar krijsende kinderen kijk in de supermarkt, probeer ik nu allerlei excuses te bedenken. Waar M. luid zit te zuchtte omdat het kindje van de buren uren ’s nachts weent, probeer ik hem te overhalen dat dit natuurlijk is en niet iets om boos voor te zijn. Liep ik vroeger recht naar rekken vol prachtige jurken voor mij, blijf ik nu even haperen bij de kinderkleedjes. Om nog maar te zwijgen over facebook… waar ik uren aan een stuk kan staren naar de babyfoto’s van vrienden. M. bekijkt het met lede ogen en zucht. Voelt hij zich even bedrogen als ik? Tot december schreeuwde ik van de daken dat ik geen kinderen wou. Later misschien, maar de kans bestond dat ik er zelf nooit aan zou willen beginnen. Waarom zeg ik dan nu tegen mijn vader dat hij niet zomaar een gat in de achtermuur kan maken want dat dit wel de kinderkamer gaat worden. Waarom reageer ik raar wanneer hij vraagt “en wanneer is dat dan wel? Binnen vijf jaar?” Waarom wil ik dan weten hoe mijn mama wil genoemd worden… Ik wordt er gewoon verdrietig van…. erg verdrietig. Want dit voelt heel erg raar. Heel erg niet ik… heel erg niet wij. Mijn hoofd heeft 101 redenen om het niet te doen: – onze financiele situatie! – onze vrijheid waar we nog zo van genieten! – de verantwoordelijkheid, willen we die wel? Maar dat neemt niet weg dat de wens er bij mij wel is. Maar ik laat het gezond verstand nog even winnen… Toch nog een jaartje… misschien wel twee..