Archief | september 2009

Alice does not want top of the bill, she wants to sit on the hometown hill….

Ik ben nooit echt een carrierevrouwtje geweest. De top behalen was nooit echt een van mijn doelen. Dat wist ik vanaf de eerste dag dat ik stage liep. Directeur worden behoorde niet tot mijn dromen. Baas spelen doe ik als de beste privé, maar om er nu voor betaalt te worden… neen, dank je. Maar dat het zo erg met me gesteld was dat ik het werken helemaal niet zou missen verbaasde me toch een beetje. De gedachte dat ik perfect gelukkig zou kunnen zijn als huisvrouw…. Man, het was een vreemde sensatie. Natuurlijk zijn er 101 redenen om geen huisvrouw te worden. De belangrijkste daarvan omdat het financieel gewoon niet haalbaar is. Maar toch, na zes weken in mijn eigen wonderlandje te hebben vertoeft. Ik zou het zowaar kunnen. Het leven zou stressloos zijn. Ontbijten met lieve M. Ochtendwandeling met fab doggy. Beetje opruimen, beetje strijken, beetje poetsen. Taart bakken. Eten klaarmaken. Tafel zetten. Badje nemen. Blij zijn dat M. thuis komt. Avondwandeling maken met fab doggy. En als dat permanent zou zijn dan pikte ik hier en daar een cursus taart versieren en bloemschikken mee. Neen, ik heb geen moment de sociale contacten gemist, die mensen als argument gebruiken om te gaan werken. (Welke sociale contacten? Collega’s die niet eens vragen hoe het met je gaat? Die zes weken van de aardbol lijken te verdwijnen?) Neen, ik heb het niet gemist de zogezegde “verantwoordelijkheid” en “betekenis in de maatschappij”. (Welke betekenis en verantwoordelijkheid. Iedereen is vervangbaar!) Neen, ik heb de geweldige appreciatie voor je werk niet gemist. (Die is er ook niet. Terwijl familieleden helemaal warm lopen van een vers stuk frangipanetaart en daar enthousiast over zijn net alsof je een groot project hebt gescoord.) En toch zit ik terug achter mijn bureau. En ik mis het… met elke vezel van mijn lijf. En als de schoonmoeder belt, dan benijdt ik haar met elke vezel van mijn lijf. Want schoonmama die werkt al jaren niet. Die is “housewife”. Ach… was ik maar in de jaren 60 geboren… toen waren huismoeders nog heel gewoon. Ach… wonnen we de lotto maar… maar dan ben ik zeker dat ik wel ging werken. Dan begon ik een bed & breakfast, een pensionnetje of een koffie en theehuis… Want ja dat heeft ook het warme, het huiselijk, het lieve… Zou het kunnen dat cijfers, documenten en hardcore management gewoon mijn ding niet zijn?

Alice over potjes en dekseltjes

De bedrogen vriendin heeft een nieuwe vriend. En dat brengt butterflys mee. En de stelling “Ik wist niet dat er nog andere dekseltjes op mijn potje paste.” En dan begin ik natuurlijk te denken. Of course, passen er nog andere dekseltjes op je potje. Het zou een beetje raar zijn dat je de wereld deelt met 6,79 miljard mensen en dat daar maar één geschikte persoon zou tussenzitten. Niet alleen raar, maar ook beangstigend. Want stel je voor dat jou enige geschikte deksel een Tibetaanse monnik is of een zuid amerikaan die zijn kost verdient als jager in het amazonewoud. Ik hoor het mezelf nog niet zeggen, in plaats van “ik ga in plaats van op café eventjes de Ganges afvaren om mister right tegen te komen.” Neen, natuurlijk zijn er meerdere dekseltjes. Maar wat gebeurt er als dekseltjes zich verzamelen? Als dat ene dekseltje niet ergens koeien staat te melken in Tshabong, maar gewoon samen met jou aan de koffieautomaat staat? Wat als hij niet de kost verdient als acteur in Hollywood, maar met zijn karretje tegen het jouwe botst in de lokale Delhaize? En wat als jou gekozen dekseltje thuis zit en je dus helemaal niet opzoek bent naar andere dekseltjes, maar daar is het dan plots? De bedrogen vriendin kende haar nieuwe dekseltje al jaren. Echt al vele jaren.. en ze had hem nooit gezien als “dekseltje-optie”. En dan kaboem, wordt hij gebombardeerd tot topdekseltje. Kunnen we dan concluderen dat deksel-opties veranderen met de jaren? Met ervaringen? Met de seizoenen? Wat als je in je leven een beslissing anders zou nemen? Zou je dan eindigen met iemand anders? M. en ik leerde elkaar kennen op school. Een school waar ik lang over getwijfeld heb om naartoe te gaan. Wat als ik anders had gekozen? Wat als ik M. die ene dag niet had zien staan? Woonde ik dan nu in Bilbao met een spaanse natuurgids en 4 schapen? Had ik een huisje in Nederland, gelegen tussen albert Heijn en xenox met een lieve man en een grote hond? Of was ik nog alleen en reisde ik tentoonstellingen of in Parijs en New York? En wat als ik M. dan zou tegenkomen? Zou ik beseffen dat dit mijn dekseltje had kunnen zijn? Zou ik mij kunnen voorstellen hoe ons leven had kunnen zijn? Of zou ik hem voorbij lopen? Niet beseffen wat tussen ons had kunnen zijn? En als dat zo met M. is, loop ik dan misschien andere voorbij waarmee het had kunnen lukken? Ik weet het niet. Het overkomt me amper, bijna nooit. Maar heel af en toe kom ik een dekseltje tegen waarvan ik denk “Man, man… als ik nog niet afgedekt was, dan zou ik willen dat jij mijn dekseltje was.”En dan draai ik me om, keer terug naar huis en bekijk het deksel dat ik jaren geleden koos. Er zit te veel goede confituur tussen mijn potje en zijn deksel om die te laten vervallen.

Alice mist van alles

dacht dat ik een stadsmeisje was…. Ik was verkeerd. Ik dacht dat ik niet van koeien hield… Ik was verkeerd. Ik dacht dat ik het platteland niet boeiend vond… Ik was verkeerd. Ik dacht dat maisvelden me niet konden bekoren… Ik was verkeerd. Ik dacht dat ik gek zou worden van geen voorbijgangers… Ik was verkeerd. Ik dacht dat ik niet zonder het lawaai van de stad zou kunnen… Ik was verkeerd. Ik dacht dat het houden van kippen nooit een droom van me zou zijn… Ik was verkeerd. Ik dacht dat er geen plekken meer bestonden waar je gewoon je deur open laat als je doorgaat en niet moet vrezen voor 10 grote dikke overvallers… Ik was verkeerd. Ik dacht dat 30 minuten rijden naar de stad hel zou zijn… Ik was verkeerd. Ik dacht dat ik snachts in bed rustig werd van het verkeer op de weg… Ik was verkeerd. Om maar te zeggen dat ik de stilte, de lucht vol duizenden sterren, de koeien, de mais, de rust, de velden, de boeren en ga zo maar door hels veel mis. Wat ik niet mis… de pijn aan mijn hand die er nog steeds is. De brace die ik nog steeds draag. De immobiliteit van mijn rechterhand. En als het voorbij is, zal ik het ook niet missen!

Alice krijgt een stokje

Ik heb een stokje toegeworpen gekregen. Eindelijk!!!! Na al die tijd stokjes pikken op blogs wordt ik zowaar een stokje toegeworden! En het miste mijn hoofd maar met een paar centimeter! 

Wat op dit moment mijn obsessie is 
Oei, moeilijk…. Fab doggy 2 zindelijk krijgen is er een van.
Beter worden en terug zelf kunnen typen en niet steeds M. nodig hebben om voor mij te typen. Dank liefje dat je voor mij de sociale contacten onderhoud!
En verder? Wel de mayfair heksen… want ben terug een beetje verliefd aan de kronieken van de mayfair heksen.

Wat ik nu draag 
Een zwarte lange broek en een topje dat uitwaaiert ter hoogte van mijn buik. Met blauwe, roze en witte bloemekes.

Doe ik vaak een dutje?
Eigenlijk alleen op vakantie wanneer we eens goed profiteren van het leven!

Wie ik het laatst een knuffel heb gegeven
Mijn venteke en die zijn altijd goed… maar de allerlaatste was aan fab doggy 1 omdat fab doggy 2 in zijn oor had gebeten.

Wat ik zou willen veranderen 
Mmm… mijn werk? En liefst van al om een job aan te nemen in een tearoom of een taverne.. een mens mag dromen he!

Wat ik vanavond eet 
Gestoofde worteltjes met puree en boerenworsten. Na enkele dagen heel speciaal gekookt te hebben wou mijn liefste eens echte boerenkost.

Mijn laatste aanschaf 
Het tweede deel van de mayfair heksen… Lasher. Maar sebiet ga ik voor nieuwe schoenen en een nieuw joggingpakje.

Naar welk geluid ik nu luister
Dansen aan zee van Blof… voor de geintresseerde kan je hier kijken .

Favoriete weertype 
25 graden met zon en een zachte bries die mijn haren lichtjes doet opwaaien.

Zeg iets tegen de persoon die je getagged heeft.
Nona meisje, mercikes om mij na maanden van hopen te taggen! 🙂 Ik hoop dat je al je voornemens kan waarmaken. Verlies nooit uit het oog dat je maar een leven hebt en dat je daarin jezelf gelukkig moet maken! Veel succes met alle plannen en ik duim voo je dat alles snel in orde komt!

Favoriete vakantieplek
Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Ik was verliefd of de VS, maar ik hou ook van de fantastische woestijn van Arabië… om over koele glazen rose in een lavendelveld nog maar te zwijgen. En gefrituurde inktvisjes eten op de griekse eilanden… moet ik echt kiezen?

Films die ik keer op keer kan bekijken
“The notebook… en dan the notebook terug..; en dan nog eens 🙂
Favoriete theesmaak 
Aha tricky… Ik ben altijd een grote fan geweest van thee… maar mijn leven is niet meer hetzelfde sinds ik thee van pickwick uit england kocht. Die smaakt gewoon compleet anders!!!! Waarom pickwick dat doet… beats the hell out of me! Maar mijn favoriete smaak? Lady grey van het engelse pickwick merk!

Het boek dat ik momenteel lees
De eerste drie bladzijden van Lasher.

Wat mij op dit moment veel plezier geeft, maar tegelijkertijd ook schuldgevoelens
Het feit dat ik thuis op ziekteverlof ben. Ja ik heb tijd nodig om te recuperen. Ja alles doet pijn… maar mijn collega’s draaien er wel voor op.

 
Wat is je doel?
Gelukkig zijn en ooit de job uitvoeren waar ik effectief gelukkig van wordt.

Wat wil ik ooit nog doen? 
Route 66 met M. 
Skinny dipping?
Echt wel veel te veel dingen… ben ook nog jong he!

Wat wens ik mijn kinderen toe
Een jeugd zoals de mijne!

Welke kwaliteit zou ik willen hebben 
Rustiger zijn zou een zijn…Kunnen stellen voor wat ik heb.. ook fijn en niet altijd meer najagen.

Noem één van je kwaliteiten.
Ik kan bangelijk goed koken, lol.

Waar wacht ik op?
Ons mama om voor schoenen te gaan shoppen.

 
Heb je een tic of kenmerkende eigenschap?
Als ik dronken ben dan wijs ik altijd met mijn vinger.. en volgens vrienden en familie is dat ongelooflijk grappig…