Archief | oktober 2009

Alice en het heksje

Ik weet eigenlijk niet of ik al geschreven heb over de renovatiewerken van onze achterkamer. Indien niet, we hebben een aantal weken renovatiewerken uitgevoerd in onze achterkamer. De kamer is omgetoverd tot een prachtige Toscaanse droom (met lichte en donkere olijfkleuren). We hebben parket gelegd en een prachtige (maar zeer dure) luster gekocht. Kortom we zijn trots… erg trots. Maar daar wil ik het eigenlijk niet over hebben. Onze achterkamer wordt enerzijds gebruikt als plekje voor fab doggy (die nu dankzij ikea een colour matching dekbedje, fleecedekentje en drinkenbakje heeft. Alles in de toscaanse droom kleurenpalet!) en anderzijds staat onze uitpuilende boekenkast daar. Tijdens de renovatiewerken betekende dit dus ook dat ik de ganse boekenkast moest uitladen en in dozen steken, om ze daarna terug in te laden. Alles ging goed. Ik werkte goed door. Gooide boeken weg (aaahh de pijn in mijn hartje.) en selecteerde soorten boeken bij elkaar. (Thema griekse mythologie, thema keltische mythologie, reisgidsen, kookboeken, romans per auteur.) Een slopende taak als je weet hoeveel boeken wij hebben. En toen stootte ik op mijn oude liefdes, mijn wiccaboeken. Tientallen boeken over moderne hekserij, wicca, de geschiedenis van wicca en ga zo maar door. Ik zakte omringt door alle boeken op de grond en bladerde door de erg gehavende bladzijden. Tussen het ene boek vond ik foto’s van mijn kleine altaartje dat ik op mijn kamer had opgericht. Papa had het speciaal voor mij gemaakt op maat zodat het achter mijn kamerdeur kon staan. Levensgevaarlijk want wanneer je met een iets te grote zwaai binnenkwam sloeg de deur tegen het altaartje en vielen mijn kaarsen om. Tussen het andere boek zitten foto’s van mij terwijl ik een boom knuffel en een foto van M. terwijl hij ook een boom knuffelt. En ja zelfs een foto waarop we samen een boom knuffelen. In nog een ander boek zit the chant of the goddess in mijn eigen handschrift versiert met sterren en mannen. Ik blader door de pagina’s, in het wicca kookboek zitten gedroogde kruiden, takjes lavendel en stukjes lint. Ik glimlach om de nota’s die ik in de kantlijnen plaatsen. De lange jurken zijn al lang uit mijn kast verdwenen. Mijn pentagram ligt nog steeds bovenaan in mijn juwelendoos, maar dragen doe ik het niet meer. De boeken zijn jaren de kast niet uitgekomen, maar wegdoen kan ik ze niet. Ze zijn nog steeds een stukje van mij. In het bos als ik over het herfsttapijt stap ben ik nog steeds dat meisje. Wanneer ik op mijn knieën het zand door mijn vingers laat glijden en naar de zee staart voel ik weer hoe het toen voelde. Als ik omhoog kijk als de regen over mijn wangen loop weet ik dat ze nog in mij leeft. Ik mis het soms. Dan wou ik dat ik die lange jurk nog eens kan aantrekken en bomen kon knuffelen en dansen in een cirkel. Maar ik doe het niet…

Advertenties

Alice en de liefdesbreuk

Ik heb altijd van de efteling gehouden… De efteling dat is ten eerste jeugdsentiment eerstklas. Als klein Aliceje liep ik aan de hand van mama door het betoverde sprookjesbos met grote ogen. Ik staarde uren naar het goudgele haar van rapunzel dat uit haar torenkamertje naar beneden bengelde. Ik probeerde te begrijpen hoe het kwam dat de rode schoentjes danste zonder dat er ook maar iemand in de buurt was. Ik schreeuwde het halve park bijeen als mama me een beetje vooruit duwde naar het poort waar een kaboutertje kwam kijken als je aanbelde. (Ik vond het een heel akelig kaboutertje.) Ik at me ziek aan koekjes om toch maar papiertje in hollebollegijs te kunnen steken. Er zijn heel wat foto’s van mij zittend op de rode paddestoelen met witte stippen terwijl ik in een sandwich bijt. Er zijn nog meer foto’s van mij terwijl ik naar de fakir op zijn vliegend tapijt probeer te graaien. Er zijn zelf foto’s van mij terwijl ik smoorverliefd naar een laafje staar en van mijn laaflimonade nip. Ja zelfs toen ik een beetje ouder werd bleef de efteling mij boeien… Want dan was er de pirana, de python en de grote schommelboot waar je heerlijke kriebeltjes van kreeg. Bij toverslag werd ik ook weer een klein meisje vanaf het ogenblik dat ik in de droomvlucht stapte. Ik heb dus eigenlijk altijd van de efteling gehouden…. en ik had niet gedacht dat het zou overgaan. Maar het is gebeurt…de efteling en ik, de liefde is over. Waarom hoor ik u vragen? Waarom geef ik zo een lange passionele verhouding op? Is er iemand anders? Verloren we elkaar uit het oog? Neen niets van dat alles… de efteling heeft mij afgewezen!!! Na al die jaren het object van mijn affectie te zijn geweest. Na al die jaren trouw te zijn gebleven aan mijn eerste grote pretparkliefde! Afgewezen, alsof het er allemaal niet toe doet. Alsof de liefde nooit oprecht geweest is. Afgewezen, alsof al die mooie momenten nooit bestaan hebben. Alsof de foto’s liegen! U kijkt verbaast? Wel ik zal u het verhaal vertellen. Het verhaal dat het einde betekende voor de efteling en mij. M & ikzelf hebben de eerste week van december vakantie. Als in een ganse week waarin niets moet en alles mag. Om mijn reputatie als kerstfreak eer aan te doen besloot ik dan ook om deze week in het teken van kerstmarkten, kerstsfeer en dergelijke te zetten. Het was dan ook een mooie avond waarop ik me in bed tegen M. rolde en vroeg of we misschien, heel misschien eens naar de winterefteling konden gaan. Want de winterefteling past perfect in mijn kerstsfeerplan. met ijsbanen, jeneverstalletjes, 101 lichtjes, namaaksneeuw en ga zo maar door. M., niet zo tuk op pretparken, maar wel tuk op mij kon mijn zielig gezichtje niet weerstaan en zei dus ja…. It would have been perfect….. tot de dag daarna de Efteling mij afwees! De Efteling had zomaar eventjes besloten om pas vanaf 12 december zijn winterdeuren open te gooien. 12 december???? Wat is er mis met begin december???? Is dat niet winters genoeg misschien? Het is zelf zo erg gesteld dat de Nederlanders, wettelijke landgenoten van de efteling, van hun stoel vielen van verbazing. Vriend G., Nederlander en mede Efteling-liefhebber wist niet wat hij hoorde en ook zijn plannen vielen in het water. Dus zo beste lezers is mijn liefdesaffaire met de efteling bruusk geëindigd. De teleurstelling van de afwijzing was te groot. Verbitterd zocht ik wraak, die ik vond in Valkensburg. Een plek waar de winter en kerst wel al welkom zijn begin december. Ik zal de efteling niet missen wanneer ik van hete koppen chocolademelk sta te nippen in de fluweelgrot! *Knikt heel overtuigend, maar weet diep vanbinnen dat ze liegt.* Neen het is voorbij tussen ons. Over en uit…. PS: Maar misschien, heel misschien als de efteling uit zijn midlife crisis ontwaakt en beseft dat een oude liefde toch meer te bieden heeft dan zo een jong groen blaadje geef ik hem in het voorjaar een nieuwe kans.

Alice is een beetje down…

Concentreren valt me moeilijk…. Ik moet eigenlijk nog een hoop dossiers wegwerken. Ik moet samenzitten met collega L. en zaken bespreken. Maar het lukt me niet… Collega R. is zo vriendelijk me warme chocolademelk te brengen en te zeggen “dat ik het precies nodig heb.” Collega L. lacht als ik de zoveelste fout van de dag maak. Aarde aan Alice, aarde aan Alice. Waar mijn gedachten dan zijn? Overal en nergens. Bij mezelf, bij hem, bij het avondeten, bij de hond, bij mijn lingerie die straks in een sopje moet, bij mijn wens om in een warm bad te liggen. Aan een stuk door piekeren en twijfelen. Niet mijn gewone doen. Ben meestal nogal een recht door zee meisje. Niet twijfelen aan zaken, maar gewoon doen. Te zelfverzekerd hoor ik wel eens. Wel dat is weggespoeld.. wat achterblijft is een erg onzekere Alice. Ik zou in de wolken moeten zijn met het nieuws dat mijn vriendin E. zwanger is van een meisje. Ik ben ook in de wolken, maar de wolken worden onderdrukt door mist in mijn hoofd. Ik zou dolenthousiast moeten zijn over een mailtje van mijn Spaanse vriendin. En dat ben ik ook, maar ook weer een beetje onderdrukt. En tja M. die ziet het aan met lede ogen. Het trekken en sleuren heeft hij (gelukkig) opgegeven. Wat er mis is? Niets. Is er iets mis? Neen, waarschijnlijk niet. Wat er zich in mijn hoofd afspeelt? Van alles en nog wat. Waarom ik er niet wil over praten? Omdat ik het zelf niet helemaal op een rijtje heb. Over iets valt over te zeggen? Neen.

Alice is een beetje vroeg met alles

Zo kocht ik deze week voor 40 euro nieuwe kerstdecoratie. Zo at ik een chocolade zwarte piet, drie chocoladeventjes gevuld met advocaat en enkele chocolade munten. Op het werk merkte ik dat ik mailtjes verstuurd heb op 06/11/2009. In de toekomst dus. (Ik vroeg aan mijn baas of ik dan 6 november moeten komen werken, vermits ik deze kennelijk al gewerkt heb. Het antwoord was ja, ik moet komen werken.) Om maar te zeggen.. ik leef niet in het verleden.

Alice leert wat bij dit weeknd

Wat ik geleerd hebt:

– Garnaalkroketten zijn duur met een reden. Je bent namelijk 1,5 uur zoet met het pellen van 1 kilo garnalen.
– Na 1,5 uur garnalen pellen stink je naar garnaal en is het bedroevend hoe weinig echte garnaal je over hebt.
– Na 3 uur en een nacht in de ijskast heb je 6 zelfgemaakte garnaalkroketten.
– Vedettes (Van die lekkere zoute koekjes) zijn nergens meer te vinden, maar wel in ons tuincentrum. Logical?
– Volgende week gaan we onze kerstboom zetten. (Het kan me niet schelen wat andere mensen daar van denken of over te zeggen hebben.)
– Ik moet tegen volgende week koekjes in huis halen, want vorig jaar kwamen er heel wat kindjes naar onze kerstboom kijken. (Kindjes geraken er echt niet van in de war met het hele sint/kerst gedoe. Volwassenen geraken er van in de war en projecteren dit op hun kinderen.)
– Ik ben teleurgesteld.. meestal ben ik de eerste met een kerstboom in de wijk, maar dit jaar dus niet meer…. zondag zag ik reeds de eerste boom. (Daar gaat mijn reputatie van the crazy christmas woman.)
– Slapen helpt tegen ziek zijn. (2 dagen om half negen omgevallen in de zetel, maar gelukkig wel beter.)
– De winkels in ons dorp zijn dicht op maandag. (Wat vervelend is als je erg dringend nieuwe lingerie nodig hebt.)
– Ik vind de collectie van Choo bij H&M niet mooi. (*Bukt zich omdat boze fashion victims met handtassen naar haar gooien.)
– Taarten versieren met mijn hubby is fun! (*resultaat zie onderaan de post!*)
– The simpsons movie is veel minder grappig dan de serie. (Besef ik na de film twee keer te hebben gezien.)
– Te veel glazen champagne haalt je door een saai familiefeestje.
– Dingen in een Fazant zijn poep steken is fun. (En dan bedoeling ik vulling he! Ik ben geen sadist die van alles in fazanten steekt.)
– Fab doggy heeft in verhouding meer hoofdkussen dan ik… Ik ben nogthans de rechtmatige eigenaar van dat hoofdkussen!
– De aflevering van volgende week van code 37 bracht me totaal van mijn stuk. (Thank god voor preview op digitale tv! Nog even wachtte en jullie kunnen allemaal mee van je stuk gebracht zijn.)
– Theelichtjes die verklaren 8 uur te branden, blijven bijna 9 uur aan en theelichtjes die verklaren 6 uur te branden amper 4 uur. Het was een boeiend weekend lijkt me zo 🙂

Alice wordt getroost door snoepjes

Er zijn zo van die dagen dat je troost nodig hebt. Dagen dat comfort food heel hoog in de ranking staat van “needed”. Dagen dat je terug wil naar de good old days toen je klein was en de wereld niet groter leek dan de achtertuin van bomma waar je met het buurjongetje een indianentent had gebouwd. (Even buiten beschouwing laten dat datzelfde buurjongetje na een half uurtje gillend als een pennenvarken naar huis liep omdat je hem een mep had gegeven met de ballon van kabouter David.) Ik ging vanmorgen om 7 uur even snel het geebee’tje aan mijn werk binnen voor rode uien en vuilniszakken. En wat zag mijn oog in het rek van de snoepjes? Een groot geel blik staarde me aan vanaf het rek. Bedruk met bloemen vol ronkende namen heemst, kaasjeskruid en sleutelbloem. Met op de achtergrond de besneeuwde toppen van de bergen van zwitserland. Verzachtend kondigt het blik aan. Ik neem het uit het rek, betaal er 4,99 euro voor en kijk er nu van op mijn bureau’tje naar. Daarnet heb ik het open geprutst en er voorzichtig een diepbruin vierkantje uitgehaald. Ik heb er bijna 20 minuten op zitten zuigen. Verzachtend? Ja… het verzachtte hoe ik me voelde. Bij het opendoen van de doos katapulteerde ik bijna 20 jaar terug in de tijd. Ik stond weer met mijn boekentasje op mijn rug in de keuken van ons bomma, klaar om naar school te gaan. Uit de kast boven de oven haalde ze altijd het gekende gele doosje en daar kreeg ik dan een bolletje uit alvorens ze mij naar school bracht. En nu staat hij dus naast me op mijn bureau’tje. Als ik naar hem kijk zie ik niet de bergen van zwitserland, niet de kruiden of de helblauwe luchten. Neen, ik ruik en zie mijn grootmoeder en mij toen ik klein was. Aahhh.. ricola zwitserse kruidenbonbons.. jeugdsentiment dat me troost!

Alice heeft een baaldag

Superbaaldag mag het even? M belt om te zeggen dat hij niet mee kan naar onze gratis reis londen. Hij krijgt geen vakantie. En niemand anders is vrij…….. Pc op het werk heeft het ontzettende lag vandaag, waardoor werken traag gaat. Collega die bijspringt stel veel vragen. Ongelooflijk lief dat ze bijspringt. En gezellig ook, maar het vertraagt de rest van mijn werk. De rest van mijn werk bestaat uit dingen die ik haat en waar ik dus eigenlijk geen zin in heb. De koffie van deze morgen smaakt naar water! Als ik water wou drinken had ik dat wel genomen! Een mailtje waarin last minute werk wordt doorgegeven… dead line 2 uur geleden. De betaalde rekeningen via e-banking zijn blijven hangen en nooit betaald waardoor ik dus eigenlijk te laat ben bij sommigen. Vandaag de eerste dag met mijn nieuwe schoenen. Prachtige schoenen met een elegante hak die mijn benen smaller laten lijken. So far so good… ware het niet dat mijn voeten nu hels veel pijn doen. Troost zoeken in de doos ferrero rochers en ontdekken dat er haar staat op de pralines. (Fun side, de ferrero rocher leek een beetje op een beatle!) Nylon kousen die doorscheuren wanneer je probeert naar het kopieermachine te rennen. Wil er iemand mij aub eens goed vastpakken , mij een dikke knuffel geven en zeggen dat het allemaal zo erg niet is. PS: Ja, ik heb last van PMS. PS2: Diegene die durft te zeggen dat de wereld niet aan het vergaan is kan een welgemikte shot met mijn fijne hakjes in edele delen verwachtten!