Archief | januari 2010

Alice en de exvriendjes mail

Voor M. heb ik eigenlijk maar twee vriendjes gehad. Kusje hier, kusje daar en een beetje foefelen vriendjes. Dus niet echt iets serieus.
Vriendje 1. leerde ik kennen toen ik 10 was en we op dezelfde plaats op vakantie waren.
Hij belde me terug toen ik een jaar of 15 was en toen zijn we een paar maanden een koppeltje geweest.

 

Hij was de eerste jongen waarvoor ik weende en waar ik een beetje over treurde… tot ik ongeveer drie weken na de breuk op M. botste.
Vriendje 2. leerde ik kennen op school en we waren ook maar een paar maanden samen.
Het raakte uit toen hij in de psychiatrie geraakte en neen, dat had niets met mij te maken.

Anyway, een lange aanloop om maar te zeggen dat vriendje 1 me ongeveer 2 weken geleden een mailtje stuurde.
Very casual op mijn werkmail.
Iets à la “he, hoe gaat het met je? Wat heb jij gedaan met je leven?”
Very facebook eigenlijk, want daar kom je ook constant mensen tegen uit je verleden, die willen weten hoe het met je gaat. (Waaronder vriendje 2.)
Ik heb een tijdje getwijfeld om terug te sturen, want ik wist (en weet) dat M. er woedend over zal worden.
Om de een of andere reden heeft M. een heel groot probleem met de naam U. Het werkt als een rode lap op een stier.

 

Ik heb uiteindelijk teruggestuurd en met deze gevleugelde woorden gaat mijn blogstukje twee richtingen uit:
1. Who has won the break up?
2. Why doesn’t he mail back?

Bij elke break up heb je een winner en een verliezer. Diegene die er beter uitkomt, die verder gaat met zijn leven en waarvoor alles op zijn pootjes terecht komt.
En dan natuurlijk diegene die miserabel is en beseft dat the best thing that ever happend to him uit zijn/haar leven is verdwenen.
Terwijl ik dus zat te twijfelen of ik wel zou terugsturen besefte ik dat ik deze break up gewonnen had. No way he could beat:
– de ware
– eigen huis
– auto
– goedbetaalde job
– hoger geschoold
De kans dat hij zou terugmailen dat zijn eerste mailtje een leugen was om het ijs te breken en dat hij nu opeens wel kon vertellen dat hij een superster was geworden of directeur van een groot bedrijf of was getrouwd met een Victoria’s secret model was echt wel miniem.
Ik moest gewoon terugmailen om the break up definitief te winnen. Om zwart op wit te kunnen zeggen: “Whahahaha, I have done way better then you.” En het allerleukste daaraan was dat ik niet eens moest overdrijven… ik moest gewoon kort mijn leven samenvatten.
A la: he hallo, ja met mij gaat alles goed. Ik ben nu afdelingsverantwoordelijke in een groot bedrijf. Heb eerst een aantal jaartjes HR management gestudeerd en daarna ben ik aan de slag gegaan als jurist. En nu dus… deze job! Ik ben getrouwd met de jongen die ik een maand na jou leerde kennen en waar het echt liefde op het eerste gezicht mee was.Neen, kindjes zijn er nog niet en die zitten er ook nog niet gauw aan te komen. We genieten te graag van het leven. Grappig die nieuwe auto van je (dont ask waarom een ex lief in zijn eerste mail over een net gekochte tweedehands auto begint.), wij kochten ook net een nieuwe, het laatste nieuwe model van opel! Ik lees dat je nog thuis woont? Doe je mama en papa veel groetjes van me. Wij hebben net een jaartje ons huis gekocht en werken er nu erg hard aan om het een echte thuis te maken. groetjes,
Ik had het ook in een woord kunnen doen: “AWESOME”!

En dan komen we bij het feit dat hij niet meer terugmailde en bij de stelling van enkele vriendinnen dat ex vriendjes enkel en alleen contact zoeken als ze aan volgende stellingen voldoen:
– Single –> check
– Thuiswonend of samen met vrienden –> check
– Realiserend dat je toch wel dik oke was –> volgens zijn mail waren onze momenten vroeger “erg fijn” en “ik keek er altijd zo naar uit om je te zien”. –> check
Ik geloofde tot op vandaag de dag mijn vriendinnen niet, maar ondertussen zijn we twee weken verder en heeft hij nog steeds niet terug gemaild. Gelukkig eigenlijk, want ik heb gezegd wat ik wou zeggen en zou niet weten waarom hij me moet terugmailen. Maar toch, zouden de meisjes dan toch gelijk hebben?

 

Advertenties

Alice heeft geen roeping

Ik heb nooit echt een roeping gehad. Je hebt mensen die van kleins af weten wat ze later willen worden en dat dan ook hun ganse leven met veel overgave doen. Je hebt ook mensen die het pas op latere leeftijd weten, maar zich dan met heel veel passie op hun studies en werk gooien en glimlachend naar huis komen. Ik ben niet een van die mensen…. In het middelbaar volgde ik een richting met erg veel talen. Een stuk of zes talen… want talen daar zat je altijd goed mee. En veel geschiedenis, want geschiedenis gaan studeren dat was altijd mijn grote droom. Maar jaren werd er op mij ingepraat dat geschiedenis niet de beste richting was om te studeren en om een baan in te vinden. De mevrouw van de universiteit deed dan nog een beetje neerbuigend omdat ik geen Latijnse had gedaan en zei me dat ik geen schijn van kans maakte tussen alle studenten Latijn – Grieks. Ik studeerde dus af aan het middelbaar en had een geweldige zomer. Pas eind augustus begon ik eindelijk te panikeren over de rest van mijn toekomst. Ik koos dan maar voor de opleiding lerares lager onderwijs. Want dat klonk zo ongelooflijk aantrekkelijk… uit pure paniek vergat ik even dat Alice en kids niet echt compatibel is. Tot midden november hield ik het daar uit en toen ben ik in tranen uitgebarsten bij de directeur van de school. Snikkend dat ik het allemaal niet zo goed wist. Dat ik een fout had gemaakt en dat ik vooral geen volledig jaar wou overdoen, want dat betekende voor mij echt het allerergste wat me zou kunnen overkomen. (Vergeef het mij… ik was jong. Ik besef ondertussen ook dat er ergere zaken in de wereld zijn.) Ze gaf me een lijstje van de richtingen waar ik eventueel nog zou kunnen inschakelen. En toevallig stond daar de richting tussen waarin ik reeds 4 jaar vakantiewerk deed. De keuze was dus snel gemaakt, want ik vond mijn vakantiejob erg aangenaam en zelfs interessant, dus drie dagen later zat ik met cursussen en al gereed op de banken. De directrice gaf me een schouderklopje toen ik in juni dat jaar zonder enig herexamen en zelfs met onderscheiding erdoor geraakt. Ze gaf me nog eens een schouderklopje toen ik in juni drie jaar later met grote onderscheiding afstudeerde en als een van de eerste leerlingen in mijn richting een job te pakken kreeg. En toen had ik het eigenlijk al moeten weten. Er was nooit een sprankeltje passie, nooit een vuur dat in mij oplaaide als ik het over “mijn richting” had. Ik studeerde, omdat het goed was voor mijn toekomst. Omdat een diploma je een betere toekomst geeft. Omdat ik een goed loon wou en eerlijke kansen op de arbeidsmarkt. Omdat ik werkzekerheid belangrijk vind en vond. En vandaag werk ik voor het geld. Omdat leven nu eenmaal om geld draait. Omdat werken nu eenmaal hoort. Omdat werken ervoor zorgt dat we leuke uitstapjes kunnen doen, dat we op reis kunnen, dat we eens wat extra’s kunnen kopen en kortweg omdat geld ervoor zorgt dat we gelukkig kunnen zijn. Maar er is in al die jaren nog niet een dag geweest dat ik denk “Whoehoe, werk!” Nog niet een dag dat ik vertrek naar mijn werk voor iets anders dan het geld. En dat valt me zwaar, wanneer je omringt bent met gepassioneerde mensen. Mijn mama zeurt wel eens over haar baan, maar wanneer ze het operatiekwartier binnenwandelt dan leeft ze op. Dan glimlacht ze gewoon uit plezier voor haar job. Mijn vader die naar een beurs vertrekt in Munchen… ja die mist mijn moeder, maar die kijkt er ook stiekem naar uit. Want nieuwe technieken ontdekken en alles kunnen aanraken en dergelijke daar doet hij het toch wel voor. En mijn lieve M… zelfs op reis springt hij her en der bij de concurrentie binnen. “Gewoon om hun gamma eens te checken, he lieve schat.” Collega’s zeuren de baas de oren van het hoofd om naar extra opleiding te mogen. Ik trek me terug in mijn hoekje en hoop dat het snel vier uur is. En wat ik dan wel wil doen? Geen idee…. stiekem heb ik er een beetje spijt van dat ik geen regentaat geschiedenis – aardrijkskunde heb gekozen. Volgens mij had dat me wel afgegaan… maar langst de andere kant. Ik heb nooit echt een roeping gevoelt om mensen te gaan “onderwijzen.” Hoewel ik regelmatig complimentjes krijg over mijn opleidingen op het werk. Maar kijk, dan tel ik weer een aantal factoren op om te kunnen zeggen “ja dat had misschien wel iets voor mij geweest.” Dan volg ik niet het vuur dat me ergens naar drijft. Ach, het is jaren geleden dat ik nog effectief een vuur voelde. Waar zijn al die plannen voor mijn eigen reisbureau… in een doos opgeborgen omdat het om zoveel redenen een heel erg slecht idee was. En nu… nu droom ik af en toe van een klein theehuisje, waar ik vers gebakken koekjes serveer bij de koffie. Waar ik bavarois klop, terwijl oude dametjes thee bestellen. Waar ik ’s avonds de rolluiken naar beneden laat en met een glimlach naar huis ga.

Isn’t it easy…

Gisteren hoorde ik een prachtige quote.

Being a couple is hard and committing, making sacrifices is hard.
But if it is with the right person it’s easy.
Looking at that girl and knowing she is the only thing you want out of life, should be the easiest thing in the world.
And if it’s not like that….it’s not the one.”

Toen kroop mijn liefje tegen me aan en zei: Hij heeft gelijk hoor.
En ik kreeg een kusje op mijn hoofd.
Mijn hart smolt.

En M., you are so right baby! Met en voor jou vind ik alles makkelijk!
Zelf zaterdagavond! Lachen

Alice en haar haar

Ik ben een beetje ongelukkig en het heeft alles te maken met mijn haar. Nog thans heb ik vandaag geen bad hair day en kreeg ik drie keer te horen dat ik er leuk uitzag. En toch ben ik dus ongelukkig met mijn haar. Waar het dan wel mee te maken heeft? Met M. die gisteren in bed zei: “Die heeft toch een ongelooflijk tof kapsel en een fantastische kleur.” Tja, hij zei gewoon letterlijk wat ik al avondenlang in bed dacht. De vrouw waarover hij het had is een vrouw die ik als “adembenemend” zou bestempelen. Een vrouw die als ik lesbische neigingen zou hebben helemaal mijn type zou zijn. Een vrouw die helemaal het type is waar M. lief op valt. (Liefde is dezelfde smaak in vrouwen hebben) Maar ik lag dus inderdaad al een tijdje hetzelfde te denken en het was al door mijn hoofd geschoten dat de BV kapper dit wel voor elkaar moest krijgen. De BV kapper had een goede twee jaar geleden al eens fantastische dingen gedaan met mijn haar. Ik betaalde hem dan ook 210 euro, maar ik kreeg ongelooflijk goede reacties en M. lag bijna in het zwijm toen hij me de eerste keer zag. (Hij lag ook bijna in het zwijm toen hij de rekening zag.) Dus dit moest hij ook wel in orde kunnen brengen, dacht ik zo. Dolenthousiast wou ik dus naar de BV kapper huppelen gewapend met veel geld en een mooie kleurenfoto van Miss Perfect. Ik zou roepen: “Make me pretty! I want the colour! I want the hair! And please if there is a god, give me the rest of her body to!” Ik vraag niet weinig… Ik weet het. Maar.. ik moet dus wachten. Want mams lief en ik hebben vlak voor kerst mijn haar geverfd. In een kleur die niet 100% mijn zin is, maar ook niet echt lelijk is. En nu moet ik wachtte….. wachtte tot ik terug mag verven en pas dan kan ik naar de BV kapper om mijn droomkapsel. Ow en voor diegene die zich vragen moesten stellen… Er lag geen extra vrouw in ons bed. We keken naar een dvd.

Alice en Pizzahut

Geachte,

Twee weken geleden mochten wij van uw diensten een schrijven ontvangen waarin u zich excuseerde voor een laattijdige levering van onze bestelling. Wij waren hierdoor aangenaam verrast, want hoewel onze pizza’s inderdaad niet binnen de beloofde tijd geleverd werden, hadden wij hier geen klacht over geformuleerd. Klantvriendelijk, vonden wij uw geste en we stelde het dan ook zeer op prijs dat u een kortingsbon insloot voor onze volgende bestelling. De kortingsbon werd bewaard en we maakte reeds plannen om na de drukke feestperiode gebruik te maken van uw diensten en van onze kortingsbon. Jammer genoeg is het nooit zover gekomen, vermits we merkte dat de kortingsbon geldig was tot 9 december en uw brief van een latere datum was! Wij zenden u deze brief niet omdat wij aanspraak willen maken op een nieuwe kortingsbon. Maar wel omdat wij hopen dat u andere klanten een betere service biedt. De geste die u doet is erg fijn en zeer klantgericht, maar misschien moet u erop toe zien dat zulke administratieve fouten in een bedrijf van uw grote en internationale uitstraling niet mogelijk is.

Met vriendelijke groeten,

Alice in wonderland

Alice en de UGGS

Ik heb een hele lange tijd gevonden dat Uggs laarzen uggghhhh!!! waren. Tot de sneeuw begon te vallen en ik overal van links naar rechts begon te schuiven met mijn naaldhakken. Tot ik achteroversloeg terwijl ik taartjes ging halen bij de bakker en een (overigens zeer menslievende) voorbijganger mij moest oprapen van de straat en 5 volle minuten met mij doorbracht om te kijken of ik wel oké was. (Bij deze wil ik tevens deze nobele onbekende bedanken en hem meedelen dat ik geen hersenschudding heb overgehouden aan mijn contact met de grond!) Tot ik met een of andere olijke Nico op de bus zat, die toevallig dezelfde halte eraf moest als ik en me om de een of andere onverklaarbare reden begon te bekogelen met sneeuwballen. Ik stond erbij en keek er naar…. neen correctie, ik stond er stokstijf bij en probeerde mij recht te houden op de spiegelgladde ijsbaan waar mijn straat in was verandert. Ik vroeg me af waarom een volwassen man een volledig onbekende zou bekogelen met sneeuwballen en kreeg naar mij toegeworpen dat ik een gebrek aan levensvreugde had. Zoals u wel kan begrijpen stond ik daar dus op naaldhakjes met mijn 6 kilo wegende trolley in mijn handen en moe van een harde dag werken en had ik na zo een opmerkingen een geweldige drang om achter olijke Nico aan te lopen en hem met zijn kop eens goed in de sneeuw te steken, hem aan te rijden met mijn trolley en te roepen” Levensvreugde??????!!!!!!” Maar dat ging dus niet, vermits ik schoenen aanhad waar enerzijds mijn voeten in bevroren, anderzijds mijn survival mogelijkheden op bevroren of besneeuwde grond reduceerde tot ergens onder nul. (Lekker in evenwicht met de temperatuur, dus) Tot ik besefte dat we binnen een dikke drie weken naar zee vertrekken voor “wij alleen op de wereld en fuck the rest” vakantie en volgens mij is het binnen drie weken aan de zee niet tropisch warm. Als ultieme test trok ik mijn sneakers aan en begaf me in de vroege ochtend naar het werk, want als de sneakers me veilig door de sneeuw konden krijgen, dan konden ze me ook comfortabel over het strand laten rennen. Mission failed! Sneakers zijn nog kouder dan naaldhakken. (Waar collega L. een ganse theorie rond opbouwde dat dit erg logisch was. Want naaldhakjes zorgen ervoor dat een deel van je voet zich ver boven de grond bevind en dus minder koude voelt.) En sneakers laten water door als een lek vergiet! Ik had dus niet alleen koude voeten, maar ook een voetbadje. Nu kan dat wel erg wellnessy klinken, want een voetbadje van grof zeezand, algen en wieren zouden in vele thermen tegen een hoge prijs over de toonbank rollen…. maar no thanks! Dus toen ik die avond mijn facebook opende werd ik weer eens geconfronteerd met uggs. (Hebben jullie trouwens allemaal die melding aan rechterkant van je scherm? “Win gratis UGGS?”) Ik zuchtte, zocht de website van uggs eens op en werd verliefd… want he, uggs heeft ook very stylish ontwerpen. Luidop droomde ik over warme voeten en er toch nog very fashionable uit te zien. oohhh wat was ik verliefd…. M besloot prompt dat we een paar uggs voor mij gingen aanschaffen, want zo kon het niet verder met mij en onze vakantie kwam echt wel in zicht. Hoopvol gingen we dus naar de chique schoenenwinkel in het stadcentrum… want Uggs verkopen ze niet eender waar. En dat had reeds een teken aan de wand moeten zijn voor mij… Ik kan u kort onze trip samenvatten: we keken in de etalage en draaide om. O ja, de laarzen waar ik een beetje verliefd op was stonden in de etalage en in mijn maat nog wel. Wat zeg ik, er stonden een hele hoop laarzen die ik zelf niet op internet had gevonden, maar die nog mooier waren. En ook de laarzen die ik altijd lelijk had gevonden stonden er en bleken het “basismodel” te zijn. Waarom ik dan toch onmiddellijk omdraaide? Weet u dat het basismodel 200 euro’s kost? Het basismodel? Die hele lelijke bruine met een wit pelsje? Weet u dan ook dat de stylish modellen tussen de 300 en de 500 euro kosten? En dat is er voor mij dus een klein beetje over he. 300 euro voor botten om wat aan de kustlijn te gaan wandelen. En lieve M die zei: “Als je ze echt wil…” Maar ik denk dat hij stiekem heel erg opgelucht was toen ik riep: “Zijde gij zot voor een paar stomme botten?” Ging ik dan met lege handen naar huis? Zal ik aan de zee koude voetjes hebben? Zal ik olijke Nico ooit kunnen terugpakken en zijn kop in de sneeuw kunnen steken? Neen, neen en ja! Ik ging naar huis met prachtige suéde potjes met een wollen vulling van esprit. Ik werd zelf helemaal happy toen L. zei: “Amaai, precies uggs!” Ja inderdaad, precies uggs, alleen ongeveer 200 euro goedkoper en in solden he! Solden zeg ik u. Voor het eerst in 5 jaar slaag ik erin om iets in solden te kopen! Trots dat ik ben op mijn eigen!

Alice wenst jullie een schitterend 2010!

Ik moet jullie allemaal nog een fantastisch 2010 toewensen! Wat ging de feestperiode toch weer snel voorbij. Onze kerstboom werd sinds gisteren terug naar de kelder verbannen, want voorbij is voorbij. Voor nieuwjaar bracht ik 2 dagen in de keuken door, maar de gasten waren dolenthousiast over de hapjes en het eten. De Mojito’s royal vlogen erdoor en om twaalf uur lieten we de kurken knallen. Nieuwjaarsdag brachten M. en ik in onze pyjama door in de zetel, dicht bij elkaar. We kookte zelf niet, maar lieten chinees aan huis leveren. Alles om ons niet te moeten aankleden en de wereld buiten te gaan verkennen. 1 Januari is al jaren van ons. Alle familieleden die ons willen bedelven onder kussen ten spijt. We zijn eigenlijk geen nieuwjaarsmensen. We zijn allebei van mening dat het een beetje een dom feest is. Waarom moet je om twaalf uur uitbundig staan doen, terwijl je om één voor twaalf met diezelfde mensen nog gezellig rond de tafel zat en heel erg normaal deed? Waarom moet je in hemelsnaam een week lang iedereen die je tegenkomt kussen en het beste wensen? We proberen het te vermijden M. en ik. Om niet helemaal als asociaal bestempelt te worden gaan we dit weekend wel oma’s en opa’s bezoeken, want dat is tenslotte onze plicht als kleinkinderen. Maar ik zal me wel strategisch verstoppen achter M. en proberen mijn hand uit te steken voor er gekust wordt. Maar zelf cynische ik die het hele nieuwjaarsgebeuren met graagte aan zich zou laten voorbij gaan blik toch altijd eventjes terug naar het afgelopen jaar. En ik durfde zelf tegen M. te fluisteren dat ik een beetje bang ben voor 2010. Want 2009 was een erg fijn jaar met veel liefde en veel warmte. Buiten het overlijden van de grootvader van M. en de strijd die ik moest leveren was het een schitterend jaar. En plotseling besef ik ook dat ik over al deze dingen niet geblogt heb. Misschien moet ik dat maar mijn voornemen voor 2010 maken. Ook bloggen over moeilijke dingen in mijn leven en niet enkel Happy Flappy zijn. En dan komen we bij het belangrijkste van het nieuwe jaar, voornemens. Ik had eigenlijk besloten er geen te maken dit jaar. Standaardvoornemens à la ik wil diëten, gezonder eten of meer sporten al helemaal niet. Die dingen gaan toch op in de wind en worden vergeten van zodra het laatste glas champagne is binnengegoten. Natuurlijk heb ik wel een aantal zaken die ik in 2010 graag zou anders hebben of zou willen doen. Zo zou ik dolgraag naar Disneyland gaan… maar ik weet dat het er toch niet van zal komen. Zeker niet toen ik M. vertelde over een blogje waar de schrijfster als verjaardagscadeau Disneyland had gekregen. “Dat gaat niet met ons Fab doggy’tje” was zijn snelle antwoord. Ook zou ik graag eindelijk beginnen met mijn kokschool. Maar ook dat zullen we wel zien in September. Verder had ik me “voorgenomen” om enkel nog dingen te doen die ik echt wil doen. Dus geen afspraakjes meer waar ik zelf geen zin in heb. Geen telefoontjes naar mensen waar ik eigenlijk niet met wil praten. Maar of dat zal lukken? Beleefdheid zal mijn voornemen waarschijnlijk kelderen. En verder wil ik voornamelijk genieten van wat ik heb, van mijn gezinnetje, van mijn huisje en van mijn familie. 2009 was in onze kennissenkring het jaar van de breuken. Wanneer je standvastige relaties in scherven ziet vallen en vrienden zit verbrokkelen in zielige hoopjes ellende die leven van tranen en pijn… dan besef je pas wat een geluk je hebt dat je ’s avonds gewoon thuis kan komen. En hoewel de vriendinnen herrezen als feniksen uit de as en terugkwamen als sterke vrouwen die single zijn en erg zelfstandig, kijk ik naar hen en kus ik mijn twee handen voor M. en wat we samen hebben. Voor hen wens ik trouwens een warme liefdevolle thuis in 2010. Want hoewel ze sterke vrouwen zijn met een eigen leven, bekennen ze een voor een dat ze missen wat ze ooit hadden. Dus dames, voor jullie wens ik een alles overheersende liefde! En voor jullie beste lezers… wens ik alles wat jullie voor jezelf wensen!