Archief | februari 2010

Alice en the follow up

Het was hier een tijdje stil en dat heeft eigenlijk alles te maken met mijn innerlijke strijd, zoals ik een paar postjes terug al liet weten. Ook voor m. is het niet makkelijk, want ik ben erg ingesloten op mezelf en nog niet klaar om over al die kolkende gedachten ook te schrijven of te praten. Vandaag heb ik wel enkele stappen in een bepaalde richting gezet. Ik mailde M. een tekstje met daarin al mijn zeer ongeordende gedachten. In de hoop dat hij het een beetje zal begrijpen. Ik verstuurde ook twee andere mailtjes, die me terug een beetje in een bepaalde richting zouden moeten sturen. Of het effectief zo zal zijn, kan enkel de tijd uitwijzen. Ondertussen ben ik doodmoe. M. heeft voor het eerst in al die jaren dat ik hem ken griep. Ik verzorg hem zo goed als kan, hoewel hij een erg knorrige patiënt is. Vandaag is mijn eerste werkdag van de week en het valt mij zwaar. Met een acuut te kort aan slaap, enerzijds door mijn zieke echtgenoot, anderzijds door alle malende gedachten in mijn hoofd. Zo dadelijk mijn baas even bellen om morgen een extra dagje verlof te vragen. Gewoon om op mijn plooi te komen. Even rust te hebben en nog eventjes bij mijn ventje te kunnen zijn.

Alice is een beetje weemoedig

Ik ben een beetje weemoedig denk ik de laatste tijd. Eerst miste ik de plaats waar ik ooit erg gelukkig was. En nu toen ik tegen mijn collega liet vallen dat ik ooit een wicca was, voelde ik een pijnlijke steek in mijn hart. Een wicca was… en diep in mij nog steeds een wicca ben. Ik mis het de jaarfeesten vieren. Ik mis toch wel een beetje de krachtige godin figuur. Ik mis het meisje dat ik was. Het meisje die pentagrammen tekende in het zand. Het meisje dat de godin in haarzelf zag. Het meisje dat uren door het bos kon lopen en overal om haar heen de kracht kon voelen. Het meisje dat de cirkel kon trekken zonder enige twijfel. En ik weet dat het diep vanbinnen in mij nog steeds leeft. Dat het meisje er nog steeds is. Dat ze ernaar verlangt haar vleugels uit te slaan. Maar waarom doet ze het dan gewoon niet?

Alice and what a strange week it has been…

-In ne martino bijten als je eigenlijk dood veel goesting hebt in kip curry filet met ananas en mayo!
-Beseffen dat het uw kuisvrouw haar schuld is dat er geen geld is om naar Florida te gaan.
– Beseffen dat het inhoud da ge dan uwe stal zelf moet onderhouden.
– Beseffen dat het verschil nu toch miniem is, de kuisvrouw komt meer niet dan wel.
– Er over denken om drie kleine tomatenplantjes te zetten en buiten naar de sneeuw turen.
– U schoonbroer “worstenbrood” noemen.
– U vader horen zeggen dat hij met het geld van de kuisvrouw ne goeie pastis kan drinken.
– U afvragen waar ze pastis schenken van 1.500 euro?
– Merken dat de meneer van de keuken naar u borsten zit te staren.
– Veel goesting hebben om u trui naar boven te trekken en te zeggen “Hier zie manneke, ziede ze nu beter.”
– Dit feit melden aan de echtgenoot die daarop zegt: “gij hebt dan ook geweldige borsten.”
– Jaren zeggen dat tv op de slaapkamer vreselijk is en dan blij zijn als een kind omdat ge der ene hebt! –
Overwegen om bij de GB te gaan shoppen omdat je ne gogo wil. (Ne groene liefst!)
– Rare platvoet zoekt zijn vriendjes bewegingen zitten te maken omdat uwe nek zeer doet, terwijl de grote directeur van El firma binnenwandelt.
– Ne blote man (oke hij droeg een boxershort) spotten in het raam over u.
– Wanneer de blote man u ziet eens vriendelijk zwaaien en lachen om zijn verschrikt gezicht.
– Beseffen dat ge elke dag van de week minstens 45 minuten in bad hebt gezeten.
– Uitrekenen dat dit neer komt op 5 uur en 15 minuten in bad zitten.
– Een week heeft 168 uur, waarvan ik er 162,75 niet in bad doorbracht.
– Geef toe dat zijn veel uren dat ik niet in bad zat!
– Het scherm van de laptop bevriezen als Jason Segel in beeld komt.
– U een beetje tienerachtig voelen….
– Naar uwe collega -*zwaai* mailen. ( its a tradition you all)
– Nog geen 40 seconden later ne zwaai terugkrijgen –
Vinden dat fab doggy zijn adem niet stinkt.

Its been a strange week, peepz!

Alice skips valentine

“As the relationship matures, we mature with it”

Het is weer zover… de tijd van het jaar dat rode harten, cupido’s en teddyberen rond je oren vliegen. Je zet een voet binnen in de lokale Delhaize en verkoopsters gooien bijna letterlijk rode dozen vol pralines en hartvormige chocolaatjes naar je hoofd. In de winkelstraten hangen schreeuwlelijke banners met daarop “Verwen je geliefde met valentijn!” Jaren heb ik eraan meegedaan. In het middelbaar bezorgde M. me bossen rode rozen die geleverd werden in de klas. Eens hij werkte en ik verder studeerde spraken we na zijn werk af en gaven we elkaar kleffe cadeautjes zoals me to you beertjes en knuffelberen. Ik herinner me de gebroken hartjes die we toch wel drie jaar rond onze nek gedragen hebben. Als tiener was ik altijd jaloers op klasgenootjes die zo een toonbeeld van liefde rond hun hals hadden hangen. M. zag me regelmatig staren in de vitrines van juweliers en vervulde zo mijn hartenwens met valentijn. Ahh tienerromantiek, het heeft iets vind ik. De hartjes hebben we trouwens nooit weggedaan. We hebben ze allebei in een zijzakje van onze portefeuille zitten. En daar zitten ze goed, want als we kijken worden we nog steeds een beetje warm vanbinnen. Het is een mooie herinnering aan het koppel dat we toen waren. Het allermooiste valentijnscadeau van M. was zonder twijfel een prachtige armband van mijn favoriete juwelenontwerper. Liefde op het eerste gezicht was het en ik droeg hem dan ook elke dag. Amper een maandje later raakte ik hem kwijt op de bus. Tot op de dag van vandaag heb ik daar spijt van en nooit heb ik een mooiere armband gevonden dan het pareltje dat ik van hem kreeg. Eens we samenwoonde bleven we elkaar kleinigheden geven. Een doosje met mijn favoriete pralines, een zakje van zijn lievelingssnoepjes en altijd een kaartje met een lief tekstje. Een origineel biertje voor hem of een kussensloop met een lieve tekst voor mij. Elk jaar zeiden we wel “We doen er niet meer aan mee.” Maar elk jaar hadden we toch een kaartje en een kleinigheidje voor elkaar. Dit jaar hadden we het er weer over. Hoe dom we valentijn wel niet vinden. Want we verrassen elkaar regelmatig met iets liefs. M. die af en toe een bosje bloemen mee naar huis brengt, zonder enige reden. Ik die door de winkel loop en plots een een taartje zie waar hij dol op is. Hij die op ons magneetbord een lief briefje prikt voor hij naar het werk vertrekt. Ik die snel “Ik hou van je” mail tussen twee vergaderingen door. Waarom zouden we 14 februari speciaal vieren. We vieren onze liefde toch elke dag? Dus dit jaar hebben we elkaar weer beloofd niets te doen voor valentijn. Valentijn is leuk als tiener en meestal doe je toch maar mee door de sociale druk. Ik ben niet meer de gothic dragende meid met haar zwart omlijnde ogen, die rode rozen het toppunt van romantiek vond. Hij is niet meer de lange, slungelige magere jongen die romantische gedichten tijdens de lessen schreef op werkbladeren frans.

 “As the relationship matures, we mature with it!”

Alice en tranen met tuiten om onbenullige zaken

Ik typte de letters in op google en pas toen ik ze zag verschijnen besefte ik waarnaar ik op zoek was. Pas toen ik de foto openklikte kwam ik een beetje tot rust. Het is er nog. Het is precies op de plaats waar ik het meer dan 10 jaar geleden achterliet. En ik herkende het nog steeds. Ik wist precies waar wat stond, hoe het daar rook, hoe de lucht voelde, welke tegels er op de grond lagen en ja ik kon zelf proeven hoe de toast smaakte. Eerst glimlachte ik en voelde me opgelucht, zelfs een beetje blij omdat het er zo vertrouwt uit zag. Ik schrok toen er een traan op mijn toetsenbord viel en ik even later voor de foto in tranen uitbarsten. Ik voelde me dom, erg dom… maar het verlangen om daar rustig aan een tafeltje te zitten was groter dan mezelf. Deed zelf even heel erg veel pijn. En de kans dat het er ooit van komt… die is klein… heel erg klein… om niet te zeggen onbestaand.

Alice was er eventjes tussenuit.

We zijn er eventjes uit geweest.
Met ons drietjes, mannetje, fab doggy 2 en ikzelf.
5 daagjes richting Belgische kust;
We maakte lange wandelingen over het strand, waarbij fab doggy mosselen probeerde te vangen.
Onze schoenen werden nat in de branding, maar fab doggy schrok niet terug van de golven en dook er als een volleerde zeehond onverschrokken in!
We gingen eten in kleine gezellige restaurantjes weg van de dijk, want de dijk… dat is voor toeristen.
We verwenden onszelf met lekkere aperitiefjes, heerlijke garnaalkroketjes, smakelijke desserts en natuurlijk een pousse-café om af te sluiten.
Samen onder ons dekentje keken we in marathon style naar How I met your mother.
Ik smolt bij het zien van mijn geliefde Jason Segel in Forgetting Sarah Marshall en ik moest zelfs een paar keer glimlachen toen ik met het mannetje naar Inglorious Bastards keek.
We gingen gezellig aan het haardvuur een wijntje drinken, waarop M. me dronken naar het appartement moest voeren. (2 glaasjes wijn! Niet meer!)
We vreeën de sterren van de hemel en sliepen heerlijk dicht bij elkaar.
We wandelde 3 uur naar Koksijde en snakte naar koffie om daar te moeten constateren dat alles gesloten was.
We voerde lange gesprekken en kwamen helemaal tot rust.
Samen stonden we op de duinen onder de sterren en waren we eigenlijk heel gelukkig.

Daarna klommen we de auto in om België te doorkruisen aan 120 kilometer per uur.
Van kust naar Ardennen, van zand naar dikke pakken sneeuw.
Van rust naar stresserende situaties, want weg met de hele familie het vraagt soms wat van een mens.
Natuurlijk was het zalig om zondagmorgen eventjes met mijn mama onder de donsdekens te kruipen en gezellig te babbelen.
Het was heerlijk om met mijn papa te dollen in de sneeuw.
Om gerookte worstjes te kopen in een pittoresk beeldhouwertje.
Om met ijskoude neuzen elkaar zoentjes te geven.
Om fab doggy 1 en 2 samen te zien dollen in de sneeuw.

Maar we waren allebei erg blij toen we zondagavond in onze eigen zetel zaten.
Toen we zondagavond onder de wol kropen en nog even vanuit ons eigenste bedje nog eventjes naar tv kijken.
En toen M. tegen mij aankroop en fluisterde: “wij hebben toch een zalig bed he.”
Home sweet home… en dat voelde erg raar voor een globetrotter zoals ik.