Archief | maart 2010

Alice geeft een boekbespreking

Meestal doe ik geen boekbesprekingen en eigenlijk is dit ook geen boekbespreking. Het is eerder een boek waarover ik wel spreken. Zoals jullie wel weten lees ik veel en graag. Maar hebben jullie dat ook dat je tien boeken lees en ze zijn allemaal wel “leuk” of “interessant”. Maar geen enkel boek raakt je echt? Geen enkel boek blijft na het uitlezen bij je hangen? Soms vind ik het een beetje hopeloos. Zoveel boeken en geen enkel echt beklijvend boek…. maar als je dan eindelijk zo een pareltje vind dan maakt het toch zoveel goed. Bij mij was het weer een tijdje geleden, maar “Komt een vrouw bij de dokter” bleef aan me hangen en hangt er nu zo een drie weken na het uitlezen nog steeds. De korte inhoud die er op het internet over te vinden was vat het kort samen, zonder alles prijs te geven. ” Komt een vrouw bij de dokter is het schaamteloze verslag van een man die in de bloei van zijn leven de terminale ziekte van zijn vrouw beleeft. Rauw, ontroerend, en steeds met humor. Een stijl die net als de diagnose als een mokerslag aankomt. Komt een vrouw bij de dokter laat zien hoe je óók ziek kunt zijn. Tegelijkertijd is het een ode aan de liefde. Raymond van de Klundert (1964), kortweg Kluun, verloor zijn vrouw op 36-jarige leeftijd aan kanker. Hij gaf zich een halfjaar over aan het nachtleven van Amsterdam en Ibiza, verkocht vervolgens zijn bedrijf en vertrok met dochter Eva (3) naar Australië. ” Het mag dan allemaal niet zo fraai klinken, maar ik heb de ogen uit mijn hoofd geweend en effectief pijn gehad van het boek. Ik voelde mee met Carmen en Stijn. En hoewel ik het boek begon met de gedachte “Gaat die klootzak nu echt vreemd terwijl zijn vrouw aan het doodgaan is?” Kon ik het uiteindelijk begrijpen en respecteren. Want de liefde die Stijn aan zijn vrouw geeft is buitenaards mooi en ontroerend eerlijk. Het boek vond ik ook ontzettend confronterend… enerzijds omdat kanker bij ons in de familie zit en er al regelmatig is gesproken over “erfelijkheid”. Dus dat brengt het allemaal een stapje dichter bij mijn eigen voordeur. Maar ook de vragen waar ik meebleef zitten, want op de een of andere manier reflecteerde ik het boek toch op mezelf. Hoe neem je in godsnaam afscheid van je grote liefde? Hoe doe je dat een laatste keer samen zitten en weten dat diegene waar je met hart en ziel van houdt er binnen 5 minuten niet meer is? Wat zeg je dan? Wat doe je dan? Hoe ga je daarna verder? En jijzelf, hoe ga je om met het feit dat je doodgaat? Dat ze gewoon zwart op wit tegen je zeggen dat het voorbij is en je geen enkele kans meer maakt? Hoe neem je afscheid van je leven? Om de een of andere reden kon ik Carmen volgen. Ik begreep haar keuze om te sterven. Ik begreep dat ze zei dat ze klaar was om te sterven, dat het leven “rond” was. Ik begreep de manier waarop ze haar uitvaart regelde en de manier dat ze afscheid van iedereen nam. Dat kon ik mezelf zien doen. Stijn die begreep ik minder. Die respecteerde en bewonderde ik, maar de liefde en kracht die hij toonde overwelmde me. Zou ik hetzelfde kunnen als ik in zijn schoenen stond? Tranen met tuiten huilde ik dus… omdat het allemaal zo realistisch was. Omdat de manier dat het verhaal geschreven wordt soms heel rauw is. Heel confronterend, maar boven alles heel realistisch. Op geen enkel moment worden de feiten verbloemd of mooier gemaakt dan ze zijn. Kluun weet waarover hij schrijft, he’s been there, he’s done that. En dat maakt het zo levensecht. Ondertussen ben ik bezig in het vervolgboek, waarin Stijn verder gaat met zijn leven zonder Carmen. Het grijpt niet zo erg aan als het eerste boek. Maar ik moest en zou weten hoe het met Stijn verder gaat. Ondertussen heb ik de DVD ook al bestelt die in april uitkomt. “Waarom?” Vroeg M. toen hij me compleet in tranen in bed aantrof, hysterisch hinnikend als een paard. Tja, waarom eigenlijk?

Advertenties

Alice heeft geen zenuwen

Toen ik twee weken geleden de knoop doorhakte om met de opleiding hekserij te starten.
Toen leek er nog een zee van tijd te liggen tussen mijn beslissing en de eerste effectief “bijeenkomst”.
In tussentijd las ik enkele boeken en bekeek ik youtube filmpjes.
Ik bedacht manieren om Ostara onopvallend te vieren, want net die avond kwamen schoonmama en schoonpapa eten en je wilt hen niet onder de neus wrijven “He ik ben een heks.” Of ze het weten? Geen idee… ze kennen me al bijna een decennia, dus het zou me verbazen als ze het niet “vermoeden”. Maar weten….
En toen was de zee van tijd opeens om en is het vanavond de eerste bijeenkomst.
Neen, ik ben nog niet zenuwachtig.
Ik ben veel zekerder van mijn stuk dan toen ik mijn effectieve beslissing maakte.
Ik laat de grapjes over “je kan toch met je bezemsteel gaan” of “vlieg je als een moderne heks op een stofzuiger” over me heen gaan.
Maar ik weet dat wanneer ik vanavond op de deur klop mijn hartje toch wel enkele tellen zal missen.
De opleidingsgroep is al een jaar samen en daar kom ik zomaar ineens bij.
Dan te beseffen dat ik ongelooflijk onzeker wordt van enerzijds groepen, anderzijds onbekende mensen.
Ja, met mijn grote mond ben ik in de eerste momenten in een vreemde groep altijd de stille, de bange en de verlegene.
Het komt later goed hoor, dan wordt ik de luide, de hevige, yep zelf een beetje een bazige.
Maar tot dan.. is het voor mij eventjes doodgaan.
Duimen dus aub voor mij vanavond!

Alice en de erg lelijke slaapkamer

In mijn vorige blogpostje vertelde ik jullie dat we de kamer gaan restylen. De slaapkamer dan nog wel. Zoals lange lezertjes van mijn blogje wel weten kochten M. en ik in december 2008 wonderland. Maar toen woonde we er al wel 2 jaar…. We werden de trotse huurders van wonderland toen we op 14 augustus 2006 besloten nog niet te gaan samenwonen en uiteindelijk op 15 augustus besliste dat wonderland ons huis zou worden. (Ja, standvastig zijn we niet echt.) We hadden natuurlijk kleine opmerkingen aan het anders zo geweldige wonderland. Zo was de tuin een echte wildernis –> we fixed that! Het is nu een oase aan bloemetjes en kruiden. Zo was de keuken wel heel mooi, maar totaal niet praktisch voor iemand die zo graag en veel kookt als ik –> ook in orde ondertussen. Na de aankoop van wonderland gooide we de keuken eruit en plaatste we een volledig nieuwe keuken. Zo was de achterkamer angstaanjagend wit en kaal –> deze kreeg in het najaar een volledige make over in prachtige olijftinten. Zo was het WC echt een nachtmerrie –> na aankoop betegelde we de hele boel en staken we een nieuw plafond. Mission accomplished. Maar de grootste frustratie was toch wel de slaapkamer. Groot en ruim… dus daar geen probleem. Met een erg groot raam dat uitzicht gaf op de tuin… prachtig dus om ’s morgens wakker te worden. Maar de kleur….. wie schildert er nu alle muren in heel donker bruin (bijna zwart). Hierdoor noemen we onze slaapkamer ook wel eens “de kist van dracula.” Zelf als de zon in de zomer vrolijk binnenschijnt lijkt het een donker, triest hol te zijn. In de afgelopen 4 jaar probeerde we met alle moeite van de wereld kleine accent aan te brengen om alles een beetje vrolijker en lichter te maken. Ik ben een thema dame…. Onze achterkamer heeft als thema olijven. Olijftinten als verf, olijftinten als luster en als decoratie reclameborden van olijfolie. Onze gang heeft als thema Afrika. Gele tinten als verf, een giraf die je bij het binnenkomen begroet, Afrikaanse beeldjes op het hangtabletje en schilderijen van olifanten. Onze keuken heeft als thema koffie. Koffietinten als verf en aan de muren oude reclameborden voor koffie. En ja, ook onze slaapkamer heeft een thema… namelijk duizend en een nacht. Een waterpijp op het dressoir. Marokkaanse lampjes op onze nachttafeltjes. Tunesische maskers aan onze muren. Zelfs onze dekbedden zijn aangepast naar het thema… En ja het maakte onze kamer een beetje lichter… maar niet licht genoeg naar onze mening. Centen (en goesting) voor een complete make over van de slaapkamer (zijnde schilderen, nieuwe vloer, etc) hebben we niet. Dus besloten we met een accentmuur te werken en ook de deur en de verwarming in diezelfde accentkleur te zetten. Als extra decoratietip besloot ik 3 van onze mooiste vakantiefoto’s te laten afdrukken op canvas om het toch een persoonlijke touche te geven. (En gewoon omdat ik de foto van M. en mij in traditionele klederdracht op een kameel schitterend vind.) We hebben uiteindelijk de kleur gekozen, na lang twijfelen tussen kerstomaat rood en Toscane. Het werd Toscane… want dat tomaatrood vond ik toch net iets te rood. Dus in mei vliegen we er aan met ons tweetjes. Ik kijk er stiekem een beetje naar uit. De vorige keer heb ik echt genoten van ons gezamenlijke klussen. Enerzijds vond ik het enorm sexy mijn ventje zo te zien op een ladder hevig in de weer met borstels en verfpotten. Anderzijds had het iets heel gezellig, hij de grote muren, ik het kleine fijne werk en fab doggy die af en toe eens goed in de verfpot ging hangen. Deze keer zullen we een paar nachtjes op de grond in onze living moeten bivakkeren… maar ook dat staat mij wel aan. De drang om een kampvuurtje te maken zal ik eventjes moeten inslikken denk ik. Maar zo raakt wonderland dus langzaam maar zeker af. Enkel de badkamer vormt nog een groot te tackelen obstakel. Maar die zal toch nog even moeten wachtten… want de centjes komen niet vanzelf he. En ja, de living zou ook een nieuw likje verf mogen krijgen. Maar zolang bezoekers tegen mij zeggen “Maar neen, dat ziet er nog kweet ni hoe goed uit.” schuiven we ook dat op de lange baan. En als dat allemaal achter de rug is… dan verhuizen we! Neen grapje, dan sparen we voor de openhaard cassette waar we allebei van dromen.

Alice wordt snel volwassen….

Hebben jullie dat soms ook dat ge u heel erg volwassen voelt? Awel, ik had het gisteren in de Makro en daarna nog eens in den Brico. We gingen die morgen al vroeg (allee ja na negen uur is niet echt vroeg, maar kom) op pad naar Makro. Voor de aankoop van ons tuinhuisje. En weet je wat we vonden er een! Een kleintje, want dat moet zo bij ons in de buurt. Maar een schoontje, want dat moest zo van mij. Ik zie het nu al voor me hoe het gaat stralen in onze tuin, wanneer het zijn wondermooie gebroken wit met lavendelblauwe deur look gaat hebben en omsingeld gaat worden door de lavendelstruiken. Ik zie mezelf al zitten met mijne pastis…god in frankrijk gewoon in onze hof. Man, het gaat schoon worden. We waren dus toch bij de Makro (Ja ik kom van Antwerpen, dus bij mij is het De GB, De Makro, Den deze, etc….) en dan konden we best even een toertje binnen doen. De echtgenoot wou namelijk graag onze spots in de living veranderen door led lampjes, want led lampjes die gaan (bijna) niet kapot. (Ik krijg alles kapot, nah! In your face led lampjes!) Ik sta dus een beetje te snuisteren in mijn natuurlijke habitat, de keukenspullen als mijn teerbeminde echtgenoot komt vragen of ik eventjes mee naar de lampjes wil gaan kijken. Dus daar stonden we dan… samen lampjes te bestuderen. “Kijk die verstoken 34 watt minder dan onze huidige lampjes!” “Amaai, dat is wel heel veel, hé” “En ik denk dat die pinnekes juist goed zenne.” “Ja ik denk dat ook zenne!” “Ze kosten wel veel geld, hé?” “Ja maar suske, daar krijg je wel levenslang licht voor he.” “Ge hebt gelijk, de vorige zijn al drie keer stuk geweest.” “Ja en voor de prijs van drie keer die spot vervangen hebben we dit nooit stervende led lampje!” En toen voelde ik mij dus kweet ni hoe volwassen he! Ik stond gewoon te discussieren over lampen, energieverbruik en lang termijn denken. Way to go for me! Daarna reden we naar den brico (again ik kom van Antwerpen) alwaar wij schoon kleurtjes gingen uitkiezen voor onze slaapkamer. Want we gaan onze slaapkamer pimpen. (I ll tell you about the ugly slaapkamer in een ander blogpostje.) We twijfelde een tijdje tussen “kerstomaat rood” en “Toscane”. Gingen uiteindelijk voor Toscane en zagen de schitterende zuiderse slaapkamer al voor onze ogen. Jaja, het zou echt wel beter vrijen (op één als belangrijkste activiteit), slapen (op twee want daar dient het tenslotte voor he), tv kijken (op drie want we zijn erg gelukkig met onze tv op de slaapkamer), lezen (op vier want toch ook wel erg gezellig) en thee drinken (tijdens het tv kijken en lezen) worden in onze gepimpte slaapkamer. We waren nu toch in den brico en de echtgenoot had nog van alles nodig. In den brico of de gamma (yep Antwerpen he) komt altijd het beetje het oergevoel in mijn ventje boven. Dan moet hij opeens van alles opvullen, opmeten, bijtimmeren… allee ja, you get the picture. Ik liep dus maar wat (totaal ongeïnteresseerd) tussen de rekken met voegsel, plastiek buizen, planken en verfborstel te dwalen tot zomaar ineens mijn mening werd gevraagd over siliconen! “Deze is voor lastige ondergronden.” “Ja…. ist ne lastige ondergrond?” “Dat valt nogal mee.” “Is die voor het sanitair dan niet beter?” “T is geen sanitair he lieveke!” “Neen, maar het is toch de keuken.” “Ja, maar bij u flesje staat er om te voegen, t is niet om te voegen he.” “Neen…. t is om te?” “Tegels vast te plakken he suske.” “Ja…. maar is die ni grijs?” “Dat ziet ge niet he als ze ertegen plakken.” “Juist…….” En toen voelde ik mij dus weer kweet ni hoe volwassen he. Ik stond gewoon te discussieren over siliconen, tegels en het al dan niet voegen / vastplakken. Het zijn op zo een moment dat ik besef hoe volwassen ik wel niet wordt. Ik had het niet (of minder) toen ik “ja” zei tegen Michaël. Ik had het niet (of minder) toen we ons huis kochtte. Ik had het niet toen ik besefte dat ik drie jaar in dienst was vorige week dinsdag. *Toeters en bellen* Maar als ik over lampen discussier heb ik het dus wel…. En om even verder te gaan op die lampen. M. heeft ze intussen geplaatst en het is niet echt dat. We zijn van warm geel licht, naar ijskoud wit licht gegaan en naar weinig licht vooral. Maar het verstookt minder verdorie!

Alice en the follow up 2

Eigenlijk behandel ik jullie niet zo goed. Eerst post ik hier klaagberichtjes over mijn twijfels, mijn ongelukkig zijn en mijn beslissingen en dan… dan laat ik jullie in het ongewisse over mijn keuze. Hier en daar liet ik wel eens iets vallen, over het feit dat de beslissing gevallen was. Dat M. met mij naar de gezellige heks ging en veel te veel centjes uitgaf. Ik liet jullie ook al weten dat het beter ging, maar hoe en wat daar zweeg ik eigenlijk een beetje over. Wel zoals jullie weten heb ik een paar knopen doorgehakt. Ik heb erg lang getwijfeld of ik terug het solitaire pad op wou of dat ik deze keer me wel wou laten “begeleiden” en samen met andere heksjes wil werken. Een groot voordeel was het feit dat ik heel goed wist wat ik niet wilde. Ik wilde geen deel uitmaken van de structurele “grote covens” die de leer van Gardner en Sanders halsstarrig volgen. Ik wilde ook wegblijven van de overwegend mannelijke vorm.. want hoe vreemd het ook mag klinken binnen hekserij voeren mannen er nog steeds wel de officiële hoge woord. En ik voel me net aangetrokken door de Godin, door de dualiteit, door het vrouwelijk. Ook wou ik niet het elitaire spelletje mee gaan spelen. Ik werd er enkele jaren geleden op heksencafes reeds mee geconfronteerd. Je komt binnen en het eerste wat ze aan je vragen: “En door wie ben jij ingewijd?” “Wie heeft jou mee naar hiergebracht?” “Wie ken je binnen het wereldje?” Ja hallo, ik ben gewoon Alice. Niet ingewijd, geïnteresseerd in hekserij. Solitaire heks, aangenaam. Geloof me geen woord spraken ze nog tegen mij en mensen met dezelfde ingesteldheid. Geen officiële covens dus voor mij, geen mannen die me de les spellen, geen elitaire en ook geen zwevers. Dat was wel mijn grootste angst… zwevers. Mensen die niet meer beseffen dat ze met hun beiden voetjes op de grond staan. Als je moderne hekserij op het internet intikt, kom je heel veel rommel en onzin tegen. En net tegen zulke mensen wilde ik me graag wapenen. En toen vond ik hen… Na nachtenlang wikken en wegen besloot ik de mail te sturen om mij voor te stellen en mijn geschiedenis een beetje toe te lichten. Niet lang daarna kreeg ik een hele lieve mail terug. Dat ze mijn verhaal herkende, dat ze mijn standpunten interessant vonden en wat meer uitleg over hen. Wij ze waren, waar ze voor stonden en wat ze me konden bieden. Vorige week maakte ik met twee van hen persoonlijk kennis. Ik kreeg heel wat uitleg over de initiatie opleiding die ze boden en ook over hun coven. De zenuwen lazen ze zo van mijn gezicht af en vonden ze volgens mij zelf erg amusant. Ze lachten met mijn stellingen over wat ik allemaal niet wou. En ze bevestigde wat ik ook had ervaren over het mannelijke, het zweverige, het elitaire en hun ervaringen daarmee. Twee heel andere vrouwen waren ze. De ene heel lief en zacht, volgens mij een rustiger type. De andere vrouw een dame die de kamer vult. Een vrouw die je in een overvolle zaal nog in het oog zou springen en die op mij een diepe indruk maakte. Maar allebei erg vriendelijk, warm en open. Natuurlijk was het een beetje wikken en wegen. Was dit wat ik wilde? Zagen zij het zitten om met mij in zee te gaan? Zou ik in staat zijn om mijn achterstand (meer dan één jaar) in te halen? Was ik gemotiveerd? Ik verliet hen met een goed gevoel en dacht er 2 nachten lang en goed over na. Nefast voor mijn nachtrust, dat wel ja. Ik twijfelde soms. Zou ik toch niet beter solitair verder gaan? Maar solitair… tja dat zijn boeken.. boeken en je eigen gevoel. Niks mis mee. Maar ik wou soortgenoten als ik het zo mag stellen. Mensen die mijn zienswijze delen en waar ik van kan leren. Het was uiteindelijk M. die zei: “doe het nauw gewoon.” En ja… binnen 14 dagen start ik met de initiële opleiding. Erg gemotiveerd, maar nog steeds een beetje bang. Maar ik weet twijfel en angst zorgt ervoor dat ik een open geest hou.

Alice en de cupcakes

Het weekend is weer om.. voorbij gevlogen. Zeker als mannetje lief op zaterdag moet werken lijkt het of er amper weekend is. Want mijn zaterdag bestaat dan uit niet meer dan poetsen, wassen en ja koken. Zaterdag kwam dat koken neer op videekes, frietjes, mayonaisse, cupcakes, rijstpap en bouillon. Voornamelijk over mijn cupcakes was ik zeer tevreden. Ik had namelijk kweet ni hoe flashy frosting gemaakt in groen, geel en roze. Very lente, very vrolijk, very hip. Want cupcakes maken is hip. Ik decoreerde de flashy cupcakes met suikeren schaapjes, paaseitjes… Just to say… they looked so adorable…. En toen kwam M. thuis en was ik uitzinnig om hem te zien. Heel uitzinnig… als ik “ik sleurde hem naar de slaapkamer – uitzinnig”. Eens terug in de eetkamer vonden we echter Fab doggy met een groen bekje in de hoek terug. Omsingeld door afgelikte, half opgegeten cupcakes. Natuurlijk was ik een beetje boos. Want volgens mij is het niet gezond dat hondjes kokoscupcakes eten met mascarpone frosting en suikere schaapjes. Nog minder vond ik het leuk dat de frosting die aan zijn bekje ontsnapt was door heel de living hing. Nog veel minder entertaining vond ik het feit dat hij daarna een sugarrush had en door het huis stuiterde als een botsballetje. Wel heel lachwekkend… het feit dat hij helgroene *** legde de volgende dag. Flauw misschien… maar M en ik lagen daar plat mee. PS: M. lief heeft me de dag daarna geholpen met nieuwe hippe cupcakes te maken. Delicious I tell ya!

Alice is niet meer onbezonnen romantisch

Ik ben altijd redelijk romantisch aangelegd geweest. Ik leef mee met allerlei passionele liefdesdrama’s in boeken, films en soaps. Ik huil tranen met tuiten wanneer liefde verdriet wordt. Ik voel de vlinders van vriendinnen alsof het mijn vlinders zijn. En ik geloof nog steeds in de prins op het witte paard voor elke prinses. Maar soms…soms wint mijn kritische houding het van mijn bodemloze romantische ziel. Heel af en toe roept er een stemmetje in mij: STOP!!!!!! Zo ook de afgelopen weken op mijn werk. Eerst hadden we een medewerkster die van de aardbol verdween. 3 maanden na haar ontslag dook ze echter weer op en was verbaast dat wij haar ontslagen hadden wegen ongewettigd afwezig. Haar uitleg? Na drie weken vakantie op Miami beach was ze verliefd geworden op een beachguard en tja… ze was dan maar ineens ginder gebleven. Ik knikte, maar diep in mij riep die stem: WAT?????????? Gisteren van hetzelfde laken een broek, alleen deze keer minder ver, maar net zo extreem in mijn ogen. Een werkneemster komt haar onmiddellijke ontslag indienen want tijdens een weekendje weg in Limburg is ze verliefd geworden. Smoorverliefd op een garagist, haar koffers zijn gepakt, haar appartement leeggemaakt en vanaf maandag wil ze bij The love of her live in de garage gaan werken. Enerzijds is er mijn praktische kant die zich afvraagt: Hoe krijg je dat voor elkaar in 5 dagen tijd? Anderzijds is er mijn romantische kant die een beetje schuin kijkt en “oooohhhhhhh, de liefde he” zegt. Maar komt het door het ouder worden, dat ik me niet meer in de schoenen van deze meisjes kan plaatsen? Tussen de 19 en de 22 waren ze en dolverliefd. Wat zeg ik, ze gaven bijna licht daar op mijn bureautje. Maar toch kon ik het me niet inbeelden, waarom je zulke overhaaste beslissingen zou nemen. Oud dat ik wordt mensen… Oud….