Archief | april 2010

Alice en een kort overzichtje

Het is weer een tijdje rustig geweest hier op mijn blogje. En toch is er van alles gebeurt. Zaterdag kon ik dan eindelijk naar het ontbijtje met Wolfje. Hoe we juist bevriend zijn geraakt… I cant remember maar de mailtjes vlogen al een tijdje over en weer tussen ons. Dus het werd wel eens tijd dat we onze lange epistels omzetten in echte bijeenkomst. Zenuwachtig was ik maar een heel klein beetje, zeker toen ik de starbucks in het station niet kon vinden. (Komt ervan als je mensen probeert te imponeren met de nonchalante zin “Zullen we afspreken voor de starbucks?”. Het hippe ervan vervalt wel wat als je paniekerig naar je wederhelft moet bellen om te roepen “waar is die starbucks verdomme!!!!”) Ik herkende haar direct… Ze lijkt op haar foto’s van facebook, maar in het echt is ze “schattiger”. (Sorry lieve meid, maar het is nu eenmaal zo. :-)) En de zenuwen waar voor niets nodig. In my honest opinion we hit it of! Voor ik het wist waren we 12 uur en moest ik terug naar huis vertrekken. Mijn werkmannen (mama en papa) waren hard aan het zwoegen in mijn tuin… en werkmannen moet je onderhouden met verse pistoletjes, beleg en een grote kan koffie. Maar ik hoop wel dat we het gauw nog eens over kunnen doen. In de namiddag legde ik eindelijk de laatste hand aan mijn tuinhuisje. De nok van het dak moest nog geschilderd worden en dan was het eindelijk klaar. Nu zondag trekken we naar het tuincentrum voor eenjarige plantjes en dan is de tuin eindelijk ready! (Foto’s zullen nog volgen) Zondag was het dan tijd voor de eerste echte bbq van het jaar. En bbq dat betekent bij mij een buffet vol slaatjes. Dus dook ik de keuken in voor heerlijke pastasalade, taboulesalade, aardappelsalade, zuiderse groentjes, witte koolsla en 101 andere groentjes. Het werd een middagje met veel wijn, erg lekker eten en wilde vakantieplannen. Jaja, nog 6 weekjes en we trekken naar La douce france! Gisteren besloot ik met het goede weer een half dagje vrij te nemen en mijn mama mee op sleeptouw te nemen. Gezellig wandelen met de honden in het bos, een lekkere salade eten, wijn drinken en afsluiten met een gedeelde appelstrudel. Echt iets waar ik nood aan had… want emotioneel wordt ik van links naar rechts gesleurd. Ga ik van de ene dip in de andere ongekende hoogte. Gelukkig kan ik rekenen op mensen die als een blok achter mij staan en me met raad en daad bijstaan en me telkens er weer bovenop helpen. Thanks guys for being such an important part in my life!

Advertenties

Alice herkent de blogstilte…

blog niet echt veel de laatste tijd, maar het is dan ook zo ongelooflijk druk. 1. We zijn nog volop in ons huisje aan het klussen. Op dit ogenblik kruipt alle tijd, energie en voornamelijk geld (heel veel geld) in de aanleg van onze tuin. Dit weekend moet het tuinhuisje zijn laatste laagje verf krijgen. Werken we het laatste bloemenperk af en krijgt onze terraskast ook een mooi provencaalse kleurtje (completly matching with the rest) Als alles klaar is post ik misschien wel eens een foto’tje! 13 mei beginnen we dan aan het tweede grote project voor dit jaar. De restyling van onze slaapkamer. 2. Er kruipt tijd in het bloggen op mijn Nederlandse en Engelstalige blog. Niet enkel het bloggen, maar ook het koken. 🙂 3. Ik heb een jaar heksencursus in te halen en dat gaat gepaard met veel lezen, mediteren, pendelen, tarot kaarten leggen, kruidenleer en heel veel boeken lezen. Op dit ogenblik ben ik compleet verdiept in “the witches goddess”. Maar ik kom terug hoor! Met heel veel inspiratie hopelijk. 🙂 En voor diegene die zich afvragen hoe het met het dieet zit. Er is ondertussen iets meer dan 3 kilo af.

Alice en de gemiste kansen

Ik vond het een beetje het weekend van de gemiste kansen.

Zaterdag zei ik een ontbijtje met deze fantastische dame af omdat de lasser zou komen.
Diezelfde lasser kwam uiteindelijk pas zondagnamiddag opduiken.
Wat is dat toch met werkmannen en zich aan afspraken houden?
Zouden zij in hun opleiding daar een speciaal moment voor vrijhouden “hoe doe ik klanten zo lang mogelijk wachtte?”
Nu hij leverde goed werk, dus daarover niets dan lof.

Nog zaterdag liep ik zowaar een ontmoeting mis ons (vroeger mijn, maar nu dus ons) online vriendje G.
G. is de jongen die ik al gammend op world of warcraft leerde kennen en waar ik een “echte” vriendschap mee opbouwde.
Vrijdag en zaterdag bracht hij feestend met zijn werk in onze eigen hoofdstad door en ik had vrijdagmorgen nog lachend gezegd “Spring eens binnen, he.”
Zondag bleek dat we zijn mailtje waarin hij vroeg of hij mocht langst komen gemist hadden.
En dan gaat het toch effe heel erg hard “VERDOMME” door je hoofd.
Want na de mails, de stem en de foto’s was ik nu toch echt wel eens toe aan de man zelf. 🙂

En verder… tja verder… werkte we in onze tuin.
Ik spendeerde de vervloekte ecocheques van M. lief aan een hele hoop planten en kruiden.
Waardoor ons nieuwe bloemenperk nu schitterend en mijn kruidentuin er weer voor een zomer tegenkan.
De oh zo vervloekte ecocheques werden opeens mijn dikste vriendjes en de laatste 40 euro zullen besteed worden aan boomschors.
M. kuiste de bbq uit die we deze week voor de eerste keer ontstoken hadden en we hoopte allebei dat de volgende bbq niet lang op zich zou laten wachtte.
Hij ging de vervelende klimop van de buren te lijf met een boomzaag waar de gemiddelde horrorfilm gemenerik een puntje aan zou kunnen zuigen en ik keek ernaar en bedacht hoe sexy dat niet kan zijn… Mijn man met een gevaarlijke zaag die worstelt met een klimop.
Ik maakte verse lasagne met kruiden uit mijn pas hernieuwde kruidentuin en dronk een beetje te veel wijn.
We laadde voor de eerste keer het tuinhuis in en waren tevreden over hoe ongelooflijk netjes alles er wel niet uitzag.
We maakte plannen voor het volgende weekend, waarin we het oude bloemenperk gingen restylen, waarin we onze buitenkast een nieuwe kleur gaan geven en eindelijk het tuinhuisje volledig kunnen afwerken.

En verder? Tellen we af naar onze vakantie (nog zeven weken!), hopen we op goed weer, kijken we uit naar de eerste echte bbq en naar de eerste aardbeien die M. meebrengt als hij van het werk komt.

Alice en de steeds terugkerende vraag

Zaterdag kreeg ik de zeer veel gestelde vraag waar op mijn bord “En denken jullie nog niet aan kindjes?”
Misschien omdat het de zesde keer was dat ik deze vraag te horen kreeg deze week, flapte ik alles er ineens uit.
Dat we eigenlijk niet zo kind minded waren. Dat er dus waarschijnlijk geen kindjes ons gezinnetje zouden komen versterken. Dat we hielden van onze rust en vrijheid en dat we dit niet wilde opgeven voor kinderen. Dat voortplanten niet een van onze hoofddoelstellingen was.  En dat het voor ons allemaal niet zo simpel was. Dat indien we inderdaad kinderen wilde we in een medische molen zouden meegesleurd worden en dat die prijs voor ons te hoog was.
De vrouw die me de vraag gesteld had begreep me en vond het “goed nieuws” dat het dan net bij ons was dat het medische probleem zich voordeed.
Daarna kreeg ik het hele verhaal dat ik groot gelijk had, want dat je niet voor even mama bent, maar voor altijd. Dat er geen dag meer zal zijn dat je enkel maar “vrouw”, “echtgenote”, “minnares”, “vriendin”, “carrièredame” bent, maar altijd in de eerste plaats mama. Dat kinderen je soms helemaal gek maken. Dat ze je nachten wakker houden en je belemmeren in je doen en laten. Tell me about it dacht ik want onze “niet kinderwens” is onderbouwd met heel wat sterke argumenten.
Die vaak van M. zijn kant komen hoor. Want M. die heeft een bloedhekel aan kinderen. Alle kinderen for that matter. Kinderen die hij kent, kinderen die hij niet kent, noem het op en hij heeft er een hekel aan.
Iedereen weet dit ook over ons…. Wij zijn het koppel dat hotels boekt waar kinderen niet welkom zijn. Wij gaan naar restaurants waar we bijna 100% zeker zijn dat er geen kinderen aanwezig zullen zijn. Wij nemen nooit (neen zelf geen dagje) vrij tijdens een schoolvakantie.
Maar we zijn wel razend populair als we babysitten… dat dan weer wel. Kinderen vragen speciaal naar ons als mama en papa weer een babysit nodig hebben. Hoe we dat concreet doen, geen idee, want ik vind ons nu niet bepaalde de leukste babysitters ter wereld.
Maar de opluchting als we dat huis na een paar uur kunnen uitvluchten is ongelooflijk groot.
M. haalde deze week ook aan “Jij hebt nu eens geen greintje moeder gevoel in je lijf.”
En toch vraag ik me soms af of ik het niet gewoon naar de achtergrond verdruk om mezelf een hele hoop pijn te besparen. Van M. weet ik dat zijn standpunt niets met mijn “conditie” te maken heeft. Hij is gewoon anti-kids what so ever. Maar bij mezelf denk ik soms dat ik dat potje binnenin gewoon gesloten hou om mezelf niet ten gronde te richten.