Archief | mei 2010

Alice en beltane

Zaterdag is het Beltane. Beltane is een heksenfeest en een van de 8 jaarfeesten die wij vieren. 🙂 Het is een echt vruchtbaarheidsfeest, waarmee het begin van de zomer wordt ingeluid en afscheid wordt genomen van de overheersende donkere periode. Met Beltane wordt eigenlijk de eenmaking van de god en de godin gevierd. Zij gaan het heilige huwelijk aan en zorgen er zo voor dat de aarde terug vrucht kan dragen. Vroeger had Beltane een erotische bijklank. Mannen en vrouwen vonden elkaar bij de Beltane vuren. De kinderen die verwekt werden op deze feestdag werd gezien als kinderen van de God en werden dan ook als “gezegend” beschouwt. Misschien bekender onder jullie is de meipaal. In Duitsland wordt er bevoordeeld rond deze periode nog steeds een meipaal opgericht waar de meisjes van het dorp ronddansen. (Deze meipaal is trouwens ook weer een vruchtbaarheidssymbool, waarbij de paal een fallus symboliseert.) Ikzelf hou erg van Beltane omdat het een van de enige oude Keltische feesten is dat “onaangeraakt” is gebleven voor de katholieken. Heel wat andere Keltische feesten werden gekerstend en overgenomen in het katholiek geloof. (Samhain –> Allerheilige, Yule –> Kerstmis, Ostara –> Pasen) Maar Beltane is redelijk puur gebleven. Zoals ik al zei worden in Duitsland (en in sommige Vlaamse dorpen) nog meipalen opgericht en rond de meiboom gedanst. Dit jaar is Beltane ook het eerste feest dat ik samen zal vieren met de coven waarbij ik mijn opleiding volg. En ja ik ben een beetje zenuwachtig. Nog een beetje extra zenuwachtig omdat M. meegaat. Hij wil graag weten waar ik mee bezig ben en wie de mensen zijn waar ik mee omga. Hij respecteert mijn keuze, maar is zelf atheïst tot in de kist. Hij heeft lang getwijfeld. Het ging van “Ik ga mee”, “Ik ga niet mee”, “Ik ga mee”, “Ik ga niet mee”. Op dit ogenblik is het dus “Ik ga mee.” Ik probeerde hem een beetje gerust te stellen door te vertellen dat er ook andere echtgenoten aanwezig zouden zijn. Ik apprecieer enorm dat hij meegaat. Ik denk dat het voor hem niet evident is om mee te gaan en dat hij zich waarschijnlijk heel veel vragen zal stellen. Maar hij gaat en hij gaat voor mij… een mooi teken van liefde vind ik dat tijdens Beltane. Ik zie hem soms wel een beetje verbaast kijken. Zoals deze week toen ik kaarsen branden voor de esbat. Of toen ik op heel wat van zijn vragen “dat mag je zelf kiezen” antwoorden. Maar hij is er wel voor mij. Hij laat (met enig scepticisme) zijn tarot kaarten leggen en houdt fab doggy van me weg als ik probeer te oefenen op visualisatie. Hij rijdt me zonder zeuren over en weer naar de lessen. Hij kijkt niet meer vreemd op als ik uren naar de maan zit te staren. En hij noemt me nu af en toe zijn kleine heksje. He’s there for me!

Alice snuift wel eens…

Ik moet jullie iets bekennen… Ik durf wel eens te snuiven. Deze week nog. M. en ik waren net thuis toen ik het al uit de zak haalde, de top eraf draaide en een goede snuif deed. Hemels….. Instant cast to the past… Ik wordt terug gekatapulteerd naar die vakantie aan het strand van Miami. Waar we op onze buik lagen te zonnen en de kustwacht die uit baywatch leek weggelopen te zijn bespieden. Ik zit terug op het Turkse terrasje tijdens mijn eerste vakantie met M. waar we stipt om 17 uur een aperitiefje gingen drinken en toekomstplannen maakte. Ik loop door de branding op Mallorca hand in hand met M. en kijk naar de 101 cafeetjes waar gepoetst wordt alvorens open te gaan. Ik hoor de spaanse obers naar elkaar roepen en zingen. De zon schijnt op mijn rug en ik zit met een boek in mijn handen op de rand van het zwembad. Heel even kijk ik op om te zien dat M. al een tijdje naar me zit te kijken vanaf zijn strandstoel. Mijn handen raken de druiventrosjes die nog niet klaar zijn om te plukken en mijn vader geeft me een deskundige uitleg over de wijn van de streek. MIjn voeten zijn diep weggezonken in het zand, rondom mij niets anders dan kilometers en kilometers zand en de gids die lacht dat woestijnzand heel erg fijn is. M. moet me eruit trekken en mijn schoen gaan redden van de verstikkingsdood in zoveel zand. Op een terrasje aan onze Belgische kust met mijn ganse familie kleuren mijn schouders rood van de zon en mijn hoofd van te veel sangria. Ik zie K. haar vlammend rode haren oplichten in het zonlicht terwijl ze lachend enkele danspasjes over de kaaien maakt. En het is bijna weer zover…. Weer nieuwe herinneringen die we kunnen gaan bij elkaar sprokkelen binnen 14 dagen. Volgend jaar wanneer ik de tube zonnecreme opendraai en eraan snuif zal ik hopelijk mooie herinneringen hebben van deze vakantie.

Alice zagt het niet…

Iedereen zei het me, maar ik geloofde hen niet. Lachte het weg en zei dat ze niet wisten hoe het echt zat. M. zei het me en ook hem geloofde ik niet. Hij was bevooroordeeld. Mijn moeder zei het me, maar haar geloofde ik al helemaal niet. Wat wist zij ervan? En dan.. poem pats.. blijken ze verdorie allemaal een voor een gelijk te hebben. Wordt iets dat zo ontzettend simpel leek, iets heel erg ingewikkeld. Wordt het kleine witte wolkje aan de hemel een voorjaarsstorm. Huppel ik niet meer door de straten, maar sta ik met mijn rug tegen de muur van een immens gebouw gedrukt. Maar ik doe het niet meer. Ik zal er niet meer om lachen… want ik weet dat het zo simpel niet meer is. Ik zal er ook niet meer om janken… want het raakt me niet meer. Wat ik dan wel zal doen? Geen idee……… absoluut geen idee… Maar he, M. has got my back. So I ll be fine! Thanks baby, for being so patient. For being so understanding. For seeing what I could not see. And for accepting it all and not demanding anything.