Archief | juli 2010

Alice mist de herfst al…

Na een korte uitstap naar het tuincentrum begon het me weer te dagen. Ik ben geen lente of zomermeisje. Natuurlijk kijk ik in de lente uit naar de eerste opbloeiende knoppen aan de bomen. Naar de eerste zonnestralen als ik op de bus sta te wachtte en naar de eerste fluitende vogels in de morgen. Natuurlijk hou ik van de zomer met zijn heerlijke warme temperaturen en de schroeiende zon. Ik organiseer bbq’s en drink sangria op terrasjes. Maar gisteren was ik zo gedesillusioneerd over het feit dat de herfstartikelen nog niet aanwezig waren in het tuincentrum dat ik wel kon huilen. M. keek een beetje vreemd naar me en moest dan eens lachen. Hij kent me, hij weet waar ik van hou. Hij weet dat ik in mijn hart verlang naar de eerste bruine bladeren die naar beneden dwarrelen. Naar de noten die beginnen te rijpen en van de bomen vallen. Van dampende koppen pompoensoep. Van lange boswandelingen met fab doggy terwijl de geur van rotte bladeren in onze neuzen kruipt. Van alleen op het strand lopen met een felle frisse wind recht in mijn gezicht. Van opwarmen met warme chocolademelk. Van oranje, bruine en mosgroene tinten. En ja zelf van regenachtige zondagmiddagen waar je geen hond wil doorsturen. En kennelijk is dit een gevoel dat steeds blijft terugkomen. Telkens rond dezelfde periode. Dus als jullie het niet erg vinden dan sla ik gewoon de zomer over, ok?

Alice gaat shoppen voor een nachtlampje

Zoals ik in mijn vorige blogpostje al zei heeft M. dus nieuw werk. En dat nieuw werk brengt ook heel wat mee voor ons priveleven. Want M. werkt vanaf nu in shiften. Heel weinig vroege shiften, bijna allemaal late en nachtshiften.Voor ons een hele aanpassing, maar ook voor fab doggy. En voor mij. Want nachten…. ik ben nog nooit alleen geweest ’s nachts. Als vroeger mijn ouders op vakantie gingen, dan sliep M. gewoon bij mij. En als M. eens niet kon dan sliep ik op de sofa bij bomma en bompa. Nadat we zijn gaan samenwonen heb ik nog maar 2 nachten doorgebracht zonder M. aan mijn zijde, maar steeds met andere mensen rondom mij. En nu dus opeens nachten werken. Ik zie ertegen op en dat heeft heel veel te maken met mijn angst voor het donker. Ik ben zelf bang in het donker als M. thuis is. En nu wacht dus die lange nacht op mij. Neen, ik ben niet bang voor inbrekers. Rolluiken dicht, sloten op de deur en twee waakhonden naast me in bed. Hoewel waakhonden… die twee rakkers zijn banger in het donker dan ikzelf ben. Neen, ik ben bang voor dingen die ik niet kan zien. I know… het is ongelooflijk kinderachtig en absoluut niet rationeel. Maar het is er dus wel… … en daarom gaan we dit weekend shoppen bij premama. Een nachtlampje gaan we kopen voor mij, want ik weet nu al dat ik het niet zal aankunnen om in volledige donkerte te zijn. Na wat zoeken op internet vond ik een nachtlampje dat 12 uur kan branden zonder warm te worden. Dus daar gaan we dit weekend eens een kijkje naar nemen. En ik trek me op aan de woorden van een collega. Haar echtgenoot moest ook opeens met nachtdiensten werken en dat viel haar erg zwaar. De eerste drie maanden bengelde de traantjes regelmatig over haar wangen, nu 12 maanden later vind ze het soms al vervelend als hij met de vroege staat. Want een groot bed voor haar alleen vind ze redelijk geweldig. Maar jij, zij heeft mijn panische angst niet. Zij ziet misschien niet in elke schaduw in de kamer iets wat haar de stuipen op het lijf jaagt. We’ll see how it goes, I ll keep you tuned!

Alice wenst M veel succes

Vandaag is het M’s eerste dag op zijn nieuwe baan. Dus bij deze: Veel geluk mollie!!!!! Ja, een van zijn troetelnamen is mollie. Vroeger supermollie, maar ondertussen afgekort naar mollie of als ik een beetje kribbig ben gewoon mol. Het viel dus nog mee. Al bij al is hij maar drie weken werkloos geweest. Uiteindelijk kreeg hij 3 jobaanbiedingen, waarvan die ene waar hij op hoopte. Ik kan dus bij mijn standpunt blijven dat mensen die willen werken, werk vinden. Maar ik geef toe we hebben wel veel geluk gehad, want de job waar hij echt op hoopte zat erbij. Dank u aan de lieve mensen van het bedrijf van M. die hem deze kans en opleiding willen geven. Laten we hopen dat het deze keer wel een meevaller is en dat er geen stokken in de wielen komen. Vanaf vandaag werkt M. dus op de luchthaven van Zaventem en dat geeft mij kriebeltjes. Want de luchthaven dat is de plaats waar ik het allerliefste ben in BelgiĆ«. De luchthaven daar maakt mijn hart een sprongetje van. En neen, het heeft helemaal niets te maken met het feit dat we dan op vakantie vertrekken. Want ik hou altijd van de luchthaven. Als we er mensen moeten gaan afzetten, oppikken of er gewoon langstrijden. Ik moet gewoon even de auto uit, de grote hal in en daar eventjes zitten. Gewoon gelukkig zijn. Op de autostrade recht naar zaventem staat trouwens een zeepaardje op een stokje. Reclame voor de zeevruchtenchocolaatjes. Vanaf het zeepaardje overvalt mij het vlinders in de buik gevoel. En ik weet het M, je werkt niet op de passagiersluchthaven. Dus neen je komt niet in de grote inkomhal. En je moet de afslag voor het zeepaardje hebben. Maar laat mij dat nu maar eventjes geloven dat je bij het zeepaardje werkt. Dat is de enige voorstelling die ik kan maken van wat je nu gaat doen. Ik hou van je, mollie!

Alice had een helse week…

Het is een helse week geweest. Een week waarin we voor de allereerste keer een faillissement meemaakte. Een week waarin ik amper at, sliep of enthousiast was over iets. Een week waarin de hubby en ik ons als twee drenkelingen aan elkaar vastklampten en hoopte dat het allemaal goed zou komen. Een week waarin we de vakbond leerde kennen en hen tot viermaal toe een bezoekje brachten. Maar het was ook een week waarin one fabulous lady me deed glimlachen met schitterend nieuws. Het was een week waarin ik met diezelfde lady ontspannen praatte op een terrasje in de zon. Het was een week waarin ik mocht rekenen op ondersteunende smsjes, telefoontjes en mailtjes van mijn beste vriendje. Het was een week waarin ik beseft dat ik heel veel geluk heb met mijn duo partner op het werk. Het was een week dat ik weer besef dat ik de beste ouders ter wereld heb. Maar het was ook een week waarin we weer maar eens zagen dat we op bepaalde familieleden niet kunnen rekenen. Een week waarin M. weer maar eens gekwetst werd door de mensen die je eigenlijk nooit zouden mogen kwetsen. Exact een week na de confronterende feiten, kregen we verlossend nieuws. M. zou binnen dit en 14 dagen kunnen starten in een nieuwe functie. Iets totaal anders dan wat hij deed en daar zijn we blij over. En hopelijk wordt volgende week een week waarin alles op zijn pootjes terechtkomt. Een week waarin wij terug onbezorgd kunnen lachen. Een week waarin wij nog even genieten van bij elkaar zijn. Een week waarin de fab hubby zijn tijd investeert in het plaatsen van tegels en het schilderen van de slaapkamer. En hopelijk eindigen we de week met een glaasje bubbels en een getekend contract.