Archief | augustus 2010

Alice en M vieren feest!

Happy birthday to us. Happy birthday to us. Happy birthday to us….. happy birthday to M. and Alice.
 Mollie, Bedankt om het al zoveel jaar met me uit te houden.
Bedankt om altijd mijn steun en toeverlaat te zijn.
Bedankt om je jaloezie onder controle te houden en me te laten doen.
Bedankt om mijn gekke buien te verdragen.
Bedankt om mijn triestige buien te verdragen.
Bedankt om te aanvaarden dat ik even wisselvallig ben als het weer.
Bedankt om me elke dag mooi te noemen.
Bedankt om me ook dat gevoel te geven.
Bedankt voor de lieve briefjes op tafel als ik thuis kom.
Bedankt voor het controle van alle ramen en deuren als je met de nacht staat. Bedankt voor het vasthouden van mijn hand bij de dokter.
Bedankt om mijn taxi chauffeur te spelen.
Bedankt voor die schitterende laarsjes die ik kreeg vorige winter.
Bedankt om niet boos te zijn toen onze fab doggy ze twee dagen later in stukken beet.
Bedankt om mij vaak mijn goesting te geven.
Bedankt om met mij gekke dansjes door de living te maken.
Bedankt om mij zelf super te vinden als ik mijn enge douchekapje met kant op mijn hoofd heb.
Bedankt om mij toe te stoppen als ik mij ’s avonds weer eens helemaal heb bloot gegooid in bed.
Bedankt om mij te smsen als je veilig op het werk bent.
Bedankt om elke week de vuilbakken buiten te zetten.
Bedankt om het gras af te rijden.
Bedankt om mij te komen zoeken als ik verdwijn in grote kastelen opzoek naar het toilet.
Bedankt om kilometers rond te rijden omdat ik zo graag een of andere rechtopstaande steen wil zien.
Bedankt om te vechten voor onze toekomst.
Bedankt om warme chocolademelk voor me te maken als ik te lui ben om uit de zetel te komen.
Bedankt om mee te dromen als ik droom.
Bedankt om te overwegen om de halve wereld voor me rond te vliegen. Bedankt om je arm altijd uit te lenen om lekker in te slapen.
Bedankt om van me te houden.
Bedankt voor al die jaren.

Alice voor Nils

Lieverd, Gelukkige verjaardag. Een beetje te laat ik weet het. Vorige week zou je 29 geworden zijn. Het laatste jaartje met een 2 voor. Ik was je niet vergeten hoor lieverd… helemaal niet. Je bent nogsteeds elke dag in mijn hoofdje en nog meer in mijn hart. Neen, ik was onder narcose op het ogenblik dat we een fles bubbels zouden hebben opgetrokken. Het eerste jaar dat ik niet moest voelen hoe het voelt om je geen drie zoenen te geven. Het eerste jaar dat ik niet moet beseffen dat er geen bubbels zijn, dat er geen drie zoenen komen en dat we niet gaan dansen aan de Schelde. Het eerste waar ik aan dacht toen ik wakker werd uit de narcose was aan jou. Jij was de eerste naam die in mijn hoofd kwam toen ik met mijn ogen knipperde. Ik heb dit jaar niet gehuild, ook de dagen erna niet. Kennelijk wordt het elk jaar makkelijker. Makkelijker om aan je te denken. Makkelijker om aan ons te denken. Makkelijker om te beseffen dat het mooi was. En toch… ik wou je zoveel vertellen. Ik wil het met je hebben over M. en zijn nieuwe job. Ik wil je commentaren horen op zijn verhalen over de luchthaven. Ik wil weer eens met je over de meir lopen, hand in hand. Er is een nieuwe koffiezaak waar ze tekening maken in je koffieschuim. De uitbater is trouwens helemaal je type. Ik wil het met je hebben over mijn werk, waar ik niet van hou. Ik wil je mening horen over mijn promotie, over een boek dat ik aan het lezen ben en over die appeltaart die ik enkele dagen geleden uitprobeerde. Ik wil zo graag van je weten wat je van dit jaar verwacht. Ik wil horen dat we eindelijk werk gaan maken van die citytrip naar Milaan. En ik wil je vertellen dat iemand erg langzaam je plaats aan het innemen is. Hij is door mijn muur van bescherming aan het gaan. Ik wil weten wat je daar van vindt. Ik wil je voelen, horen, ruiken… ik wil je zo graag nog eens bij mij. Gelukkige verjaardag lieverd. Ik hou nog altijd van je.

Alice en de stand van zaken

Allereerst wil ik iedereen superhard bedanken voor de lieve wensen. 🙂 De operatie is goed verlopen en na een dagje mocht ik al naar huis met mijn lieve M. Vandaag ging ik op controle bij de dokter en alles ziet er goed uit. Met uitzondering van een ontstoken wondje, maar dat komt helemaal goed! Een update over de laatste 2 weken die ik voornamelijk in de zetel doorbracht? – Studeren voor je autorijexamen is pretty boring. Ik zit nu aan hoofdstuk 8, maar het plan was heel de boek te kennen tegen morgen. De kans is klein dat het gaat lukken. – Bokes met kaas smaken beter dan kreeft, zo na drie jaar geen bokes te hebben gegeten. – Bloemen van de Delhaize blijven langer goed dan bloemen van een dure niet nadergenoemde bloemist. -M. is al eventjes gestart met zijn nachtshiften en fab doggy en ik doen dat schitterend. – Mede door het opvangteam dat elke avond voor me klaarstaat om me tot twaalf uur aan de praat te houden. – Had voor het eerst in al die tijd ruzie met A’dam. Wat me half de nacht wakker hield in tranen en me het gevoel gaf dat een trein zeven keer over me heen gereden was. – U hart voelen breken is echt niet tof. -A’dam en ik hadden deze week een gesprek dat er al lang zat aan te komen. We hebben eindelijk de dingen gezegd die we (althans ik, maar ik denk ook hij) al een tijdje tegen elkaar wilde zeggen. En het gesprek maakte me ongelooflijk gelukkig. (For the record, dit was na de ruzie.) -Soms ben ik een beetje een sentimentele bitch. (Ik steek het op de narcose, M. steekt het op mijn karakter.) – Een doos pralines van de leonidas maakt mij intens gelukkig. (En dan heb ik er nog niet van gegeten he mannekes! Ik heb er alleen maar naar gekeken.) – Fab doggy is the best fab doggy in the world. He is like so fab…. there are no words for it. – Een goede vriendin is zwanger en liet me weten dat alles goed gaat met het kindje. *Juicht hiervoor* -Besloot volgend voorjaar een tripje naar Amsterdam te maken. – Luisterde tijdens de afgelopen twee weken zo veel naar Nick & Simon dat M. de cd in twee wil breken. – Moet misschien terug naar het ziekenhuis, want ik heb door mijn immobiliteit een vergroeiing met mijn GSM opgelopen. – Is een expert geworden in het door het huis sluipen. (Ik moet heel stil zijn als de hubby slaapt overdag.)

Alice gaat onder het mes

Ik begin ziek te worden… Mijn keel doet pijn. Ik word ’s nachts wakker van mijn verstopte neus en mijn oren jeuken als gek. En als er nu een ding is dat ik op dit moment zeker niet mag worden is het wel ziek. Want als ik ziek ben, mag ik misschien dinsdag niet onder het mes. En als er nu een ding is waar ik enorm naar heb uitgekeken is het mijn operatie van dinsdag. Ik denk niet dat ik jullie ooit al vertelt heb dat ik een maagring liet plaatsen in oktober 2007. Neen, ik ben vrij zeker dat ik jullie dit nog niet vertelt heb, omdat zijn veel vrienden en kennissen dit niet weten. Is makkelijk geheim te houden hoor… want je ziet het niet aan mij. Maar nu heb ik het dus aan jullie vertelt. In oktober 2007 liet ik een maagring plaatsen als een soort van wanhoopspoging omdat die drie getallen om de weegschaal me lichtelijk onpasselijk maakte. Het zou het begin zijn van een totaal nieuw leven. Ik ging rank en slank door het leven gaan. Jammer genoeg is die droom redelijk snel uit elkaar gespat en dat heb ik voor een stuk toch wel aan mezelf te danken hoor. Ik ben in totaal toch wel een 25 kilo afgevallen met die ring, waarvan er nogsteeds 11 kilo af is. De overige 14 zijn er inderdaad terug bij. En dat is mijn eigen schuld en toch ook weer een beetje niet. Geef mij eventjes het recht om me te verdedigen, waarom het niet compleet mijn eigen schuld is. In de afgelopen drie jaar heb ik niet één warme maaltijd gegeten waarbij ik niet moest braken. Niet één pistoletje gegeten die me niet deed overgeven. Niet één bord pasta gegeten waarbij ik niet naar het toilet moest hollen. In de afgelopen drie jaar heb ik geen boterhammen meer gegeten, geen rood vlees, geen sandwich, geen sla, geen sate’tje, geen gebakken kipfiletje en geen glas meer gedronken bij het eten. Na de derde of vierde run naar het toilet tijdens een maaltijd geef ik het meestal op en stop ik met eten. Om dan een uurtje later te beginnen snoepen. Want ijsjes, chocolade, koekjes en pudding tja dat lukt wel. Dus ja, dan vulde ik mijn maagje daarmee op. Je kan je voorstellen dat het ook voor mijn tafelgenoten niet echt aangenaam is om met mij te tafelen. Hoewel M. lief hier ondertussen compleet immuun aan geworden is. Hij stopt niet meer met eten als ik voorbij ren. Hij roept alleen nog maar gaat het. Hij weet op restaurant in gezelschap perfect wanneer ik echt naar het toilet moet of vanwege de ring naar het toilet moet. En hij praat mij moed in. Zoals een tweetal maanden geleden op restaurant. Elke hap die ik nam bleef steken. Ik ben daar denk ik 12 keer naar het toilet geweest. Op den deur zou ik gewoon op mijn stoel zijn gestorven van schaamte. Dan is hij er: “Komaan hup naar de wc. Dat ze dan maar denken dat je een erg kleine blaas hebt.” Hij was het die me niet veroordeelde toen ik enige tijd geleden naar de dokter stapte en die bijna smeekte om me te verlossen van dat verrekte ding. Hij en mijn mama die het allebei nu wel meer dan genoeg vonden geweest en mijn keuze steunde. De dokter vroeg nog of ik misschien iets anders wou proberen. Ik kon alleen maar paniekerig neen roepen. Niks meer aan mijn lijf. Nooit meer door zoiets. Never again!!!

Alice en de korte inhoud van een goed gevulde week

Het weekend is weer voorbij… het was het eerste weekend na een week op de nieuwe job voor M. En het eerste weekend na een nieuwe dagroutine voor mij. Het doet wat met een mens shiften werken. M. stond deze week met de late, wat betekende dat hij pas rond middernacht tussen de lakens naast mij kroop. Ik mag van mezelf zeggen dat ik het goed deed. Neen, ik lag niet met wijd opengesperde ogen angstig alle hoeken van de kamer te begluren. Hell no, ik sliep zelf met de ramen open. (Hoewel ik moet bekennen dat ik af en toe een blik naar buiten wierp en één keer bijna luid gillend de kamer uit rende omdat de kat van de buren opeens voor het raam sprong.) Wacht even, zei ik daar net sliep? Ik sliep niet jammer genoeg en dat lag niet aan mij, maar aan fab doggy. De lieverd is een beetje uit zijn doen nu baasje niet mee gaat slapen. Wat betekend dat fab doggy zich opwerkt tot hoofd van de roedel en denkt dat hij mij moet beschermen. Wat resulteert in luid grommen met zijn vecht in stekels op het bed en dan luid blaffend naar voren hollen om aan de deur zijn tanden bloot te grommen. Ik wist niet wat me overkwam toen ik mijn kleine rakker als een ware jachthond zijn territorium en zijn vrouwtje zag verdedigen. Ik was vertedert… I know, het gedrag is niet goed te praten, maar daar zat mijn kleine mannetje als een panter mij te beschermen tegen van alles en nog wat. Nu ja, het eerste half uur vond ik het schattig. Tegen elf uur vond ik het eerder irritant en tegen half twaalf was ik de tranen nabij. Het alfamannetjes gedrag eindigde pas als het echte alfamannetje om twaalf uur binnenkwam, ons beiden een zoen gaf en ik in coma eindelijk in slaap viel. No need to say dat ik verlangde naar slaap tijdens het weekend. Also no need to say dat ik mijn hart vast hou voor de eerste nachtshift. Het weekend begon trouwens rustig met een bezoekje aan de oma van M. Een hele opluchting om te zien hoe goed zijn oma er eindelijk terug uitziet. Na het overlijden van haar echtgenoot had ze echt een grote klap gekregen en was ze op een “oud mensje” beginnen lijken. Maar nu is ze terug de dynamische vrouw die ik kende. Een lichtpuntje vond ik zeker dat ze zelf zei “dat het leven makkelijker is zonder opa”. Daarna reden we door naar de Albert Heijn net over de grens. AH en ik het is een passionele liefdesverhouding. Neen wacht, Nederland en ik het is een passionele verhouding. Waar andere mensen dromen van verhuizen naar het zuiden van Europa, droom ik van een huisje in Nederland. Tot nu toe beperk ik mij tot uitstapjes naar Nederland en winkelen in AH. Met een volle wagen terug richting België om daar met mijn twee fab doggies een lui lekker namiddagje te hebben. Rond half vier kwamen mijn ouders op theekransje, want we waren in M.’s voormalige dorpje naar de sublieme bakker gegaan voor overheerlijke taartjes. ’s Avonds overtuigde ik M. ervan om naar toy story één en twee te kijken, want die had hij nog nooit gezien. Zondagmorgen lukte het ons eindelijk om uit te slapen en luilekker op te staan met een lekker ontbijtje. Daarna ging het richting park om met de twee doggies eens goed te kunnen rennen en springen. We kozen voor de rust van het openluchtmuseum en eindigde daar in de zomerbar, alwaar er iets te veel kriekjes veel te vlot binnengingen. Smaken deed het, zo heerlijk in een ligstoel met onze voetjes in het zand. Rond de middag zakte we af naar mijn ouders om daar veel te veel mosselen op te smikkelen om daarna dik van al die mosselen de rest van de dag in onze zetel te kruipen en amper nog te bewegen.