Archief | oktober 2010

Alice was er eventjes niet

Ik ben een tijdje weggeweest. Door allerlei redenen. Voornamelijk omdat ik 14 dagen ziekjes thuis heb gezeten met een serieuze infectie op mijn luchtwegen. Mijn leven bestond voornamelijk uit op de zetel liggen omsingeld met pufjes en hoestsiroop. En eerlijk… het was eigenlijk best fijn. Afgezien van dat ziektegevoel was ik blij even uit de circulatie van mijn werk te zijn. De dagen voor mijn ziekte waren vreselijk, dus lag ik maar wat graag 4 uur per dag te slapen op de sofa. Verder heb ik me vooral bezig gehouden met True blood kijken (waar ik nu helemaal aan verslaaft ben), roddelboekjes lezen, spelen met fab doggy en eens ik me een beetje beter voelde onze reis naar de westkust van de USA te organiseren. Die is pas in 2012, maar onder het moto je kan niet vroeg genoeg beginnen. 😀 Ik had trouwens verder de perfecte echtgenoot die me in de watjes legde en sprong bij de minste kik van mij. Zaterdag bleef de lieve schat zo maar eventjes 34 uur op om met mijn na zijn nachtshift naar de film te kunnen. Gewonnen tickets voor Zot van A. Gelukkig gewonnen… want als ik daar mijn geld had aan moeten uitgeven dan was het een gigantische teleurstelling geweest. Veel werk kunnen ze er niet aan gehad hebben, het script is bijna woord voor woord overgenomen van de orginele film. Alleen is de orginele film met betere acteurs. Zondag zetten we dan koers naar zijn oude woonplaats om een bezoekje te brengen aan zijn oma en zijn ouders. Een meevaller, wat toch altijd een beetje af te wachtten valt. Vandaag men eerste dagje terug aan het werk. Dus binnenkort ben ik terug om te schrijven en te bloggen.

Advertenties

Blogt toch…

Lieve Nils,

Ik had gezegd er niet over te bloggen en dat was ik ook echt niet van plan. Maar het aan jou richtte voelt niet als bloggen voor half België, dat voelt als echt schrijven aan jou. Tenslotte doe ik dat al jaren, ontelbare brieven hebben er al over het kerkhof gevlogen lijkt mij. Dus waarom eigenlijk nu niet…en zo doe ik de mensen die nieuwsgierig zijn ook nog een beetje een plezier. Ik heb het trouwens ook nodig voor mezelf. Ik weet dat ik sommige dingen van me af moet schrijven. Hij is niet jou, lieverd en daar ben ik blij om. Je weet dat ik niet klaar was voor de confrontatie met een beeld van jou. Ik denk dat ik dat misschien wel nooit meer wordt. Hij was vooral zichzelf, zoals ik hem verwachtte en eigenlijk nog veel meer. En daar was ik blij om. Hij was de man waar ik op hoopte dat hij zou zijn. Je had me moeten zien daar op het zuid toen de minuten die ik stond te wachtte wegtikte. Kan je geloven dat ik eigenlijk kotsmisselijk was van de zenuwen. Je kent me, ik heb een supergrote mond maar als het erop aankomt een heel klein hartje. Maar zijn stem aan de telefoon om elkaar te vinden op dat enorme plein deed me kalmeren. En hem uiteindelijk zien… ja dat bracht echt wel rust. Hij heeft prachtige ogen die spreken, een tint lichtgroen met grijs. Je weet hoe gevoelig ik daar aan ben. Je weet ook ik vind dat ogen alles over iemand vertellen. Wel, kijkend in zijn ogen verdwenen al mijn zenuwen en werd ik gewoon weer Alice. De knuffel waar ik al weken naar verlangde was echt heerlijk. Het was super om zijn armen te voelen en niet te moeten typen “knuffel” terwijl je eigenlijk alleen in de woonkamer zit. We zijn koffie gaan drinken in die kleine koffiebar aan de wilde zee. Je weet wel waar de koffie veel te groot is om deftig van te kunnen drinken zonder te morsen. We maakte het elkaar nog moeilijker door telkens in lachen uit te barsten als de andere wou drinken. Geen zorgen over hoe ik zou overkomen, dat hoefde precies bij hem niet. En wat we enkele dagen daarvoor nog geruststellend tegen elkaar zeiden, leek echt te kloppen. “We kennen elkaar toch.” Er was geen aftasten bij. Het voelde van in het begin heel natuurlijk aan om naast hem te lopen. Om omhoog te kijken en hem te zien glimlachen. (Yep, omhoog kijken. Hij is nog groter dan jij.) Hij pakte me trouwens meteen in, hoor. Heel galant, heel erg gentleman. Hielp me over losliggende stenen, droeg de koffies de trap op, droeg mijn tassen die ik bijeensprokkelde tijdens het winkelen… Ik kreeg geen moment het gevoel dat ik te veel babbelde en de momenten dat ik niet praten waren niet gevuld met een ongemakkelijke stilte. En voor je denkt dat ik op een grote roze wolk zit en hopeloos verliefd ben. I am not… I can asure you. Maar ik kan niet ontkennen dat ik heel gelukkig was met zaterdag. Dat ik heel gelukkig was met hem. Ik ga niet ontkennen dat ik me na al die jaren bij een man nog eens thuis voelde. M. zag het ook, maakte zich zorgen, maar laat me voornamelijk doen. Het kost hem moeite, heel veel moeite. Maar hij ziet dat wat A’dam en ik hebben op een ander niveau is dan wat hij en ik hebben. Tuurlijk heb ik het moeilijk gehad. Afscheid nemen van hem was echt moeilijk. Laten we het even op mijn verleden steken misschien… op het feit dat ik me wanhopig wou vastklampen om niet te verliezen wat ik had gevonden. Ik weet het…vroeg of laat verlies ik hem toch. Dan vind hij iemand die perfect bij hem past en wie ben ik dan nog. Ik was er gewoon die zaterdagavond niet klaar voor. Kreeg het gevoel dat het voor een keer en dan nooit meer was. Dus ja, zondag was ik… niet mezelf. Ja ik heb gehuild. Ik heb geroepen en getierd. Ik heb ruzie met hem en met M. gemaakt. Ik was in de war en bang. Maar dat is over nu. Ik ga hem nog even niet kwijtraken. Een laat telefoongesprek heeft me dat maandagavond wel doen beseffen. Oké er zit een half land tussen ons in, maar hij is er wel als ik hem nodig heb. En heel soms denk ik dat hij mij ook nodig heeft. En weet je schat, ik ben oké. Je had het misschien niet verwacht, maar ik ben echt oké. En zelf als ik hem ooit kwijt raak… dan denk ik dat hij toch wel diegene is die me heeft doen herstellen van jou. Op dit moment voel ik niet de leegte die je achterliet. Ik mis je, tuurlijk doe ik dat. Maar het is minder aanwezig dan anders. En ik ben gelukkig. Hoe zou ik dat niet kunnen zijn? Ik heb een echtgenoot die me op handen draagt, een beste vriend die er altijd voor me is en een geschiedenis met de liefste man die ik ooit gekend hebt. M, A’dam en jij… mijn drie mannen. De drie mannen die mij compleet maken. Alvast bedankt daarvoor.

XXX

Alice

Blog Silence

Ik weet dat er een aantal mensen op mijn verslag van zaterdag zitten te wachtte. Jammer voor hen… maar het komt er niet. Ik kan enkel zeggen dat het beter was dan wat ik er van verwachtte. Dat ik vond wat ik zocht en dat het twee zijden heeft. Ik wil er voor een keer eens niet over schrijven. Vreemd voor iemand die de dingen deels verwerkt door te schrijven. Maar dat ga ik nu eens niet doen…. Met het risico dat de dingen gaan vervagen en ik ga vergeten hoe ik me voelde. Ik ga het voor mezelf houden en er niet over bloggen. Ik ga het niet woord voor woord analyseren, ik ga gewoon mijn gevoel volgen. Ik ga voor een keer naar mijn hart luisteren en daar puur op vertrouwen. Het brengt me misschien helemaal niet waar ik komen wil… maar dat risico ben ik bereid te nemen. Wie weet komt het nog wel, later deze week of misschien nog wel later… Maar nu even niet. Nu is het nog even van mij alleen…. En van hem.