Archief | november 2010

Alice en toen opeens…

Ik weet niet zeker of ik jullie al vertelt heb dat ik al bijna twee jaar probeer me in te schrijven op de avondopleiding voor kok bij piva. Telkens zonder veel succes want het aantal plaatsen is beperkt en de wachtlijst redelijk lang. Verder heb ik ook niet echt voordeel bij de voorrangsregels… ik ben hooggeschoold, ik heb vast werk… dus geen enkele reden om naar voor te schuiven op de wachtlijst. Tot ik vorige week een mailtje kreeg… ik stond nu redelijk bovenaan op de wachtlijst en werd uitgenodigd om op 6 december mijn kans te wagen om me te komen inschrijven en ik februari terug op de schoolbanken te zitten. Eerst was er de euforie… want eindelijk zou ik mijn kans kunnen krijgen. Daarna was er de twijfel… want het vraagt wel een jarenlang engagement. Dan was er terug de vreugde… want dit wou ik toch al jaren? En toen hakte ik de knoop in mijn hoofd door en sprak er enkele dagen geleden M. over aan. Het ging ongeveer zo: ‘Liefje, ik heb nog eens nagedacht over mijn koksopleiding….” “Ja?” “Dat is niet voor een jaartje hé… dat is voor 4 of 5 jaar.” “Neen, dat is waar. Maar je wil dat toch graag?” “Heel graag… maar ik wil nog liever langzaamaan beginnen aan een kindje.” “Ja, daar heb je gelijk in.” En zomaar opeens kreeg ik gelijk in het feit dat we langzaamaan een kindje willen. Donderdag in de auto begon ik er terug over. Want M. die zei dat we inderdaad langzaamaan aan een kindje zouden beginnen is zoiets als de paus horen zeggen dat hij sex buiten het huwelijk vind kunnen. In de auto ging het ongeveer zo: “Zeg… toen je zei dat we zo langzaamaan een kindje willen meende je dat?” “Ja” “Ge zegt dat toch niet alleen voor mij he?” “Neen.” “Maar echt niet he?” “Neen” “Voor wie dan?” “Voor mezelf en deels voor u.” “Ik denk dat wij dat goed gaan doen.” “Gij gaat dat goed doen…. ik ben van mezelf niet zo zeker. Maar gij zegt altijd dat ik een goede papa ga zijn, dus ik hoop dat je gelijk hebt.” Stilte “Dan moeten we eens een afspraak maken bij de dokter he.” “Ja maar…. Ik bedoel niet dat we direct aan een kindje moeten beginnen he. Allee ik bedoel niet direct in de komende week.” Gelach van zijn kant. “Ik bedoelde binnen een jaartje of twee.” “Ge weet dat het bij ons niet zo simpel zal zijn he.” “Neen……” Stilte van mijn kant. En zomaar opeens besloten we dat we toekomstige ouders willen worden. Niet morgen, maar toch ergens in 2012 misschien als alles goed gaat.

Alice gaat van zaterdag naar zondag

Zaterdag trok ik de stad in met la mamasito…. Om onverantwoord veel dingen te kopen die ik eigenlijk niet nodig had. Een kleedje, een truitje, een t-shirtje, nieuwe schoenen en een vroeg sinterklaascadeautje van mama een paar oorbelletjes. ’S Middags een lekker croque gegeten bij Kapitein Zeppo’s en daarna richting interieurwinkeltjes in het oude gedeelte van de stad. Tegen drie uur waren we terug thuis waar manlief de vloeren gedweild had, een wasje had gedraaid en nu naar een aflevering van het nieuwste seizoen van bones zat te kijken. Ik plofte nog een klein uurtje naast hem in de zetel, alvorens we ons begonnen klaar te maken om naar mijn grootvaders verjaardagsfeestje te vertrekken. Bij bomma en bompa wachtte ons een heel lekkere gourmet en daarna een overheerlijke new york cheesecake die ik de dag daarvoor al had gebakken. Op zondag was het tijd om ons kerstboom te zetten. I know… heel vroeg. Maar dat is nu eenmaal een traditie bij ons. Onze kerstboom verschijnt rond 22 november en verdwijnt rond 2 januari. Ik steek het op mijn engels bloed… daar beginnen de mensen rond eind november ook hun kerstboom te zetten. En eigenlijk heb ik gewoon aan niemand een verklaring af te leggen. M. en ik houden ervan onze kerstboom vroeg te zetten. Point final. Meestal ben ik de eerste in onze buurt… maar dat was jammer genoeg dit jaar niet het geval…. Rond de middag kwamen schoonmama en schoonpapa binnenvallen om ons uit te nodigen om in februari mee met hen en schoonbroertje schoonpapa’s verjaardag te vieren in Spanje. Natuurlijk wouden we dat graag. Enige bekommernis was natuurlijk fab doggy. Want het zou de eerste keer zijn dat we hem alleen achterlieten. Tot op vandaag is hij zelf geen nachtje bij andere mensen gaan slapen, laat staan vier. Gelukkig wierpen mijn ouders en grootouders zich onmiddellijk op als bereidwillige babysitters en mag fab doggy dus ook een beetje op vakantie. De week verliep voor de rest ongelooflijk traag. Het werk steekt mij tegen. Ook al heb ik nu deels een nieuwe functie…het blijft me tegensteken. Ik hou er gewoon niet van en ik zou graag iets anders doen. Maar langst de andere kant blijf ik hier voor alle clichés die de wereld telt… ik heb een hoog loon, veel vakantie en heel veel vrijheid. Gisteren had ik gelukkig een dagje vrij samen met M. lief. We hadden al een tijdje gepland vandaag een uitstapje naar Breda te maken voor ons laatste rondje cadeautjes kopen. Ons uitstapje begonnen we zoals gewoonlijk in het Douwe Egbertscafe. Voor mij een cappuccino met amaretto en veel slagroom, voor M. een cappuccino met hazelnootjes en voor ons allebei een stukje speculaastaart met amandelspijs. Aangesterkt konden we op cadeautjesjacht doorheen Breda. Gepakt en gezakt besloten we rond de middag een kroket uit de muur te eten en nog naar M. zijn geboortedorp te rijden om zijn grootmoeder te bezoeken. Zij is enkele weken zwaar ten val gekomen en heeft nu plaat en vijzen in haar arm zitten. Door zijn onregelmatige shiften waren we er nog niet toegekomen haar een bezoekje te brengen en voor het einde van het jaar zouden we toch geen tijd meer hebben. We koppelde het nuttige dan maar aan het aangename en reden meteen door naar een Nederlands dorpje vlak bij de grens met zijn geboortedorp om daar te winkelen bij een grote AH. Met een auto vol etenswaren, cadeautjes en dropjes zetten we uiteindelijk terug koers richting Antwerpen. Alwaar we in onze zetels de rest van de avond gezellig onder een dekentje naar televisie keken met een glaasje wijn. Vanmorgen ging voor mij de wekker veel te vroeg. Me losrukken van het bed en mijn mannetje is altijd moeilijk als M. nog lekker ligt te soezen. Maar het is de lieve schat gegunt. Vanaf vandaag begint hij aan een werkperiode van 9 dagen met telkens de late shift. Dat houdt in dat hij ’s morgens slaapt als ik vertrek en ik ’s avonds slaap als hij thuiskomt. Hoewel ik me tot middernacht probeer wakker te houden stelt het ook niet meer voor dan een paar zoentjes, een snelle hoe was jou dag en dan lekker in zijn armen kruipen om te slapen. De dag op het werk belooft heel saai te worden (getuige dat ik tijd heb om mijn blogje te updaten!), Maar vanaf vanavond ben ik 5 dagen thuis en vertrek ik met mamasito naar Keulen voor enkele daagjes kerstmarkt en relaxen in ons luxe hotel.

Alice….

Zou het kunnen dat je zo woedend bent dat verdriet compleet afgezwakt wordt?
Want ik had eerlijk gezegd vermoed dat wanneer de definitieve breuk tussen mij en A’dam (einde vriendschap, exit al die jaren.) zou komen ik ziek van verdriet zou zijn.
Niet briesend van woede…..

 

….

Hoe mijn weekend was vroeg een collega deze morgen. Tja wat moet je daar op antwoorden? Moet ik antwoorden dat vanaf donderdagavond kwart voor tien de wereld stopte met draaien? Moet ik zeggen dat ik vrijdag bij elke melding “nieuwe mail” mijn hart voelde breken als het toch niet bleek te zijn op wie ik hoopte? Moet ik vertellen dat ik zaterdag boven mijn everzwijnragout in tranen uitbarsten en dan maar een potje heb zitten janken tegen de keukenvloer? Wat zeg ik over heel veel tranen, complete wanhoop en slapeloze nachten? En ja, ga ik dan verder met de opluchting die ik op zaterdagavond voelde? Hoe ik heb geslapen alsof ik in dagen niet meer had geslapen? Moet ik haar vertellen dat de hoofdpijn van al het huilen verdween tegen zondagmorgen? Of vertel ik haar over hoe ik me voel na het weekend? Compleet in de war? Nog steeds een beetje gebroken? Onzeker? Opgelucht? Schuldig? Ik doe geen een van allemaal, glimlach en zeg gewoon “goed en bij jou?”

Alice en het niet verlengde weekend

Woensdagnamiddag belde M. me op om te zeggen dat er die avond geen kip op het menu stond, maar dat hij een heerlijk racletteschotel voor ons was gaan halen. Eens thuis gingen alle kaarsjes aan en doken we de zetel in met een glaasje rosé champagne en enkele toastjes, om daarna onze buikjes rond te eten met heerlijke gesmolten kaas, gerookt vlees, salami en gepofte aardappeltjes. Daarna terug terug de zetel in met een lekkere speculaastiramisu en een filmpje. Het werd “The day after tomorrow”, een film die we reeds zagen, maar een rampenfilm gaat er bij ons beiden altijd wel in. Hoewel ik nog steeds zit te wachtten op een film waar de mensheid het eens niet haalt. Donderdagmorgen redelijk vroeg uit de veren. Vandaag stond er een bezoekje aan twee grote tuincentra op het agenda. Eerst richting Van Uytsel in Kontich waar ik prachtige kerstballen en een uberschattig renddiertje op de kop tikte. Volgend weekend zetten we de kerstboom en dan kunnen onze nieuwe aanwinsten meteen schitteren! Daarna richting Intratuin in Burcht waar we enkele kerstcadeautjes kochten voor mama en mezelf. Tja M. is niet echt een bodemloos vat inspiratie wanneer het aankomt op cadeautjes. Dus kies ik gewoon zelf mijn cadeautjes en legt hij ze onder de boom. Een glaasje cassis en een warm kaasbroodje laten gingen we met een kar met cadeautjes en spulletjes voor fab doggy 2 naar de kassa. Terug thuis brachten we een snel bezoekje aan casa ouders om te checken hoe het met fab doggy 1 ging. Sinds enkele dagen had de kleine rakker een oogje dat erg traande, maar hij was superblij met zijn nieuwe speelgoedje, dus alles leek prima in orde. Thuis besloten we gezellig sex and the city 2 te kijken, met enkele bitterballetjes en de rest van de champagne. Nog geen 20 minuten in de film rinkelde mijn gsm en kreeg ik papa aan de telefoon. Of ik me aub zo snel mogelijk wou aankleden want fab doggy 1 huilde van de pijn en er liep erg veel bloed uit zijn oogje. In zeven haasten kleedde ik mij aan om naar de overkant van de straat te hollen, terwijl papa de auto al voorreed. Met fab doggy 1 in een dekentje gewikkeld in mijn armen en mama over haar toeren bij de voordeur reden we naar het dierenziekenhuis enkele dorpen verder. Het dierenziekenhuis bleek echter gesloten te zijn (ja ook de spoedafdeling) en de spoedlijn was niet beschikbaar. Ondertussen plaste fab doggy 1 de achterbank onder en huilde hij zachtjes van de pijn. Dan maar getelefoneerd naar de dierenarts van wacht 20 kilometer verderop. Zij gaf ons rijinstructies en deelde mee dat ze ons verwachtte. Ondertussen hing ik aan de lijn met mama om haar de wijziging van plannen mee te delen. Ze had zo graag zelf meegegaan maar omdat ze van wacht was kon dit jammer genoeg niet. Ze kon elk moment opgeroepen worden en moest dan binnen het kwartier aanwezig zijn in het operatiekwartier. De dierenarts stond ons inderdaad al op te wachtte en ik moet zeggen… ik heb nog nooit zo een vriendelijke, zachte en bekwame dierenarts gezien. Fab doggy 1 werd helemaal onderzocht en bleek het slachtoffer geworden te zijn van 3 zweren in zijn oogje. Wat de dokter uitdrukte als “helse pijnen doorstaan”. Helemaal verzorgt en gewapend met behoorlijk wat medicijnen konden we terug naar huis vertrekken. Fab doggy 1 zal nog minstens een weekje pijn hebben en de kans dat hij nu echt volledig blind is (hij was al blind aan één oogje) is reëel. Terug thuis was het ondertussen al redelijk laat en besloten we maar meteen aan tafel te gaan. Om daarna heerlijk in ons bedje verder te kijken naar sex and the city. Vrijdagmorgen sleepte ik me uit mijn bedje. Zo voelde het echt.. als slepen. M. had een vrije dag, dus was het extra zwaar om toch naar het werk te vertrekken. Gesterkt door twee van mijn collega’s werd de brugdag toch nog een beetje leuk met veel getetter en weinig werken. Gelukkig kon ik een uurtje vroeger stoppen en brachten we een bezoekje een zieke fab doggy 1. Wat eindigde in een kriek met hapjes bij mijn ouders. Zaterdagmorgen vertrokken we al vroeg richting shoppingcenter. Met al die regen verwachtte we dat het daar rond de middag heel erg druk zou worden en we wilde de drukte graag voor zijn. Een lekker ontbijtje ter plaatse zorgde ervoor dat we genoeg aangesterkt waren om op cadeau’tjesjacht te gaan. Want onze regel alle cadeautjes gekocht voor 1 december moest toch nageleefd worden! Na 1 december begint iedereen cadeautjes te kopen en wordt het ongelooflijk druk in de winkels. Neen, wij proberen de grote rush altijd voor te zijn. 😀 M. werd ook meteen helemaal in het nieuw gestoken en ik kreeg echt kriebeltjes in mijn buik toen ik hem in het pashokje in zijn nieuwe outfits zag staan. Ik begrijp nog steeds niet hoe ik zo een mooie man heb kunnen strikken… Gewapend met heel wat zakken vol spullen trokken we rond één uur terug naar onze wagen, net op tijd want het begon aardig druk te worden in het shoppingcenter. Terug thuis nestelde we ons in de zetel met een kop warme chocolademelk en een stuk speculaas om naar het intrede van de Sint te kijken. We waren het er gelukkig allebei over eens dat we binnen dit en 5 jaar graag live op de kade met ons eigen ukje naar de Sint zouden kijken. ‘S avonds redelijk vroeg in ons bedje omdat we allebei erg moe waren. Zondagmorgen is altijd luilekker wakker worden, maar deze zondag was het nog net iets beter dan de andere weken. Een uitgebreid ontbijt zorgde ervoor dat we rond 10 uur allebei klaar waren om ons huis een serieuze schoonmaakbeurt te geven. Ondertussen pruttelde een pot dikke erwtensoep op het vuur en bakte er een amarettocake in de oven. De rest van de middag brachten we lui in onze zetel door, we keken een paar afleveringen van True blood, speelde een beetje wow en gaven fab doggy 1 alle aandacht van de wereld. Net voor het slapengaan maakte we ons salon helemaal leeg, want maandagvoormiddag komt ons nieuwe salon!

Alice en de back up

Bedankt voor de lieve reacties. De wereld draait inderdaad terug, maar zoals er wordt gezegd compleet vierkant. Ik wil niet helemaal ingaan op wat er gebeurt is. Het is zelf voor mij een beetje vaag en niet helemaal duidelijk hoe we hier zijn aanbeland. Ik weet alleen dat het begonnen is met een ruzie tussen A’dam en mij en dat die een onschatbare impact op ons heeft gehad. Ik was in fout… dat besef ik maar al te goed. Ja we hebben het bijgelegd zaterdag en ja er was opluchting want alles zou weer worden zoals het was. De wereld ging gewoon terug doorgaan en alles zou terug bij het oude zijn. Jammer genoeg werkt het zo soms niet.. Ik heb gisterenavond laten weten dat we tijd en ruimte nodig hadden. Hij bracht daar weinig tegenin, behalve dat hij het allemaal niet zo goed meer wist. Ik kon niet anders dan zeggen dat hij me wel wist te vinden als hij het allemaal terug op een rijtje had. Ja dat deed pijn. Ik kan me niet herinneren wanneer iets me meer pijn heeft gedaan. Maar ik moet dit doen, voor mezelf. De muur die hij zorgvuldig had afgebroken heb ik in een vlotte beweging terug opgetrokken. En die laat ik niet meer neer. Waar ik zo bang voor was is gebeurt… Ik was zo bang om gekwetst te worden en ik heb het niet kunnen tegenhouden. De vrije dag morgen komt als geroepen. Gewoon veilig in de zetel onder een deken met M. Arme M. die het allemaal met lede ogen aanziet en die pijn wordt gedaan door mij. En nu ga ik van vlagen van complete woede, naar intens verdriet, naar het ow wat ben ik sterk en ik kan de wereld aan gevoel. Maar het meeste kijk ik naar mijn gsm in de hoop dat hij zal overgaan, of naar mijn mailbox in de hoop dat ik een mailtje heb… Tot nu niks van dat alles en eerlijk ik hoop er niet meer op.

Alice en haar semi promotie

Heb ik jullie al vertelt dat ik promotie heb gekregen? Als in de letterlijke zin van het woord? Meer werk, minder tijd en geen extra tegemoetkoming? Vanaf nu ben ik nog maar 60% van de tijd bezig met wetteksten, salarissen, vakbonden en juridische adviseurs. Vanaf nu breng ik 40% van mijn tijd door met planningen, programmeren, trainingen geven en loodzware problem solving meetings meemaken. Ondertussen kreeg ik zelf nogsteeds geen training in mijn nieuwe taak, heb ik het gevoel dat ik maar wat aanmodder en vooral dat ik de helft van de tijd geen idee heb waar de problematiek nu juist omdraait. Om nog maar te zwijgen waarom ik dit erbij wou nemen. In een job waar ik al ongelukkig van werd…. Mantra voor mezelf: veel vakantie, goed loon, fijne collega’s. En ZEN.