Archief | december 2010

Bye Bye 2010

2010….. 2010 was het jaar waarin ik niet trouwde, in tegenstelling tot 2008 en 2009. Het was eens wat anders zo een jaar niet “ja” zeggen tegen M. 2010 was een jaar zonder echte hoogtepunten. Het was een rustig voortkabbelend jaar. Er was heel veel warmte en heel veel mooie momenten. En als ik zo wat andere blogjes lees en in mijn vriendenkring rondloop is er bij ons ook niets vreselijks gebeurd. Oké, er was het faillissement van M.’s werk, maar dat zijn we toch wel te boven gekomen. Hoewel ik hoop dat 2011 het jaar wordt dat we eindelijk onze centen eens gaan zien. En er waren de bange weken dat we afwachtte of mama een goedaardig of kwaadaardig gezwel had. Het bleek goedaardig te zijn en kon na een kleine ingreep met succes verwijderd worden. En toch… het was het jaar van de domme fouten. Het jaar dat ik veel te vaak mijn hart volgde en niet naar mijn hoofd luisterde. Het was het jaar waarin ik echt veel te veel tranen liet. Om redenen die andere misschien idioot vinden, maar die voor mij zo een impact hebben gehad. En neen, ik heb alles nog niet verwerkt. Hoe graag ik ook zou zeggen dat het wel zo is… jammer genoeg is het niet zo… Ik sta nog niet met mijn beiden voeten terug op de grond. Ik heb nog steeds momenten dat het pijn doet. But hey thats just me. Drama queen pur sang. 2011 moet het jaar worden waarin ik meer ga luisteren naar mijn hoofd in plaats van naar mijn hart. Het jaar waarin ik niet telkens de verkeerde beslissingen maak omdat ik iets “echt graag wil”. 2011 het jaar waarin ik ga proberen mijn echtgenoot een beetje te sparen. Hij heeft veel van me moeten verdragen dit jaar. Ik heb geluk dat hij een geduldige mens is. Wacht, mag die zin opnieuw. Ik heb geluk dat hij mentaal gestoord is. 😀 Een van de eisen om het bij mij uit te houden… mentaal gestoord zijn. Neen, ik meen het serieus. M. heeft een moeilijk jaar met mij achter de rug. En dat lag voor 70% toch wel echt aan mij. Dus een dikke pluim voor die echtgenoot van mij! 2011 wordt hopelijk een jaar zonder veel hoogtes en zonder veel laagtes. Het is oké als het een rustig jaar wordt. Een rustig tussenjaar, vermits 2012 voor ons een belangrijk jaar moet worden. Dus laat 2011 maar kalm en eenvoudig zijn. Ow en laat 2011 ook maar het jaar zijn dat ik af en toe nog eens droom over dat huis met die ananasbomen er rond. Gewoon omdat ik nog niet klaar ben om te stoppen met dromen…

Advertenties

Alice vraagt zich af…

Hebben jullie dat soms ook? Dat je al een aantal jaar een blog volgt en eigenlijk dus grote stukken van iemand zijn leven leest en dan af en toe eens denkt.. Met haar (kan ook een hem zijn natuurlijk) zou ik echt graag eens een koffie / pint gaan drinken?

Ik heb dat dus wel. De laatste tijd meer en meer bij bepaalde blogs.

 In het verleden is het me al gelukt. Een fantastisch toffe madam reageerde op mijn blog en hoe gaat dat dan… Je klinkt op haar link, je leest haar blog, je reageert eens terug. En een dikke drie maand later zaten we effectief over elkaar te ontbijten in de stad. Die fantastisch toffe madam is trouwens net voor kerst mama geworden van een kleine prinses. Dus bij deze: nogmaals een dikke proficiat N.! You ll be a kick ass mom!

 

Alice viert kerst!

Kerst was weer heerlijk… en begon voor mij al op donderdag. Een korte week dus met maar drie werkdagen die voorbij vlogen. Het akelige gevoel dat ik het eigenlijk veel te druk had om vakantie te nemen schoof ik maar van me af en zwaaide woensdag om klokslag vier uur de deuren van mijn kantoortje vrolijk achter mij dicht. Donderdag had ik afgesproken om met mijn vader enkele winkels aan te doen om al onze benodigdheden voor het kerstdiner te gaan halen. Zo vroeg mogelijk…. dus stonden we 10 minuten voor opening al voor de winkel, waar het nog heerlijk rustig was. Onze volgende halte “Den delhaize” was echter al andere koek. Mensen aan de groenteafdeling keken met bloeddoorlopen ogen schichtig rond en zouden me levend gevilt hebben voor een bakje champignons. Rond elf uur waren we gelukkig gepakt en gezakt terug thuis en kon ik nog lekker met M. lunchen alvorens hij zich naar zijn werk begaf. Na het eten was het tijd om naar casa mama te vertrekken om daar mee te helpen met de voorbereidingen van het kerstfeest. Vooral de dessertjes waren mijn afdeling, samen met de aperitiefhapjes. Na al die keukenperikelen zakte we met ons drietjes gezellig in de zetel met een glaasje wijn en keken we naar een kerstfilm. Rond vijf uur vertrokken fab doggy en ik terug naar onze eigen casa om wat overgebleven chinees op te warmen en een paar uurtjes te wowen. Vastbesloten om op te blijven tot de echtgenoot van zijn werk thuiskwam, was ik opgelucht te zijn dat het al half twaalf was. Nu kon het niet lang meer duren en M. zou thuis zijn om een lang weekendje met mij door te brengen. Om twintig voor twaalf rinkelde mijn telefoon echter… M. om te zeggen dat hij nu pas op de luchthaven kon vertrekken. Het had meer dan een half uur geduurd om zijn auto sneeuwvrij te maken. Na heel wat waarschuwingen van mij om heel voorzichtig te zijn en vooral zich niet te haasten ging ik maar weer wat wowen om de tijd te verdrijven. Om kwart over één kwam M. eindelijk binnen en weigerde me ook maar iets te vertellen over de rit naar huis. Enkel “Het was hel! En als ik je meer vertel mag ik van jou nooit meer rijden in de winter.” Om half twee doken we in ons bedje… doodmoe…. Vrijdagmorgen sliepen we dan ook uit tot half negen. Het was fab doggy die ons wakker maakte, dolenthousiast om in de versgevallen sneeuw een wandelingetje te gaan maken. Hij had er alleen niet op gerekend dat hij nadien in zijn bench zou moeten omdat baasje en vrouwtje door mama nog op last minute cadeau missie gestuurd werden. Met de tram geraakte we redelijk vlot in de stad (wat van de bussen niet gezegd kon worden.) en gingen we onmiddelijk naar Fnac om de cd te gaan halen die mama nog onder de kerstboom wou leggen. Helemaal voorbereid op een ongekende drukte vielen we binnen een uiterst kalme Fnac met geen wachtrijen. De cd was snel gevonden, dus hup naar de volgende halte het glazen huis. M. had Music for life al heel de week op radio en tv gevolgd en wou toch echt wel graag een kijkje gaan nemen aan het huis. En voor de liefde doe je al eens iets he…Mij zei het allemaal niet zoveel. Ten eerste ben ik geen studio brussel luisteraar. Ten tweede was ik ook al niet echt fan van het goede doel. (Wat niet wil zeggen dat ik geen fan ben van goede doelen he! Deze kerstperiode doneerde ik aan Moeders voor Moeders en aan het WWF.) En ten derde vond ik het maar een beetje lullig… zo als een bende aapjes naar de andere aapjes achter glas staan staren. Gelukkig was er geen kat aan het huis en konden we echt tot helemaal vooraan lopen. Nog meer gelukkig zei M. na vijf minuten dat hij er geen bal aanvond en of ik misschien iets wilde gaan drinken. Een warme chocolademelk met veel slagroom laten stonden we weer op straat en besloten we belegde broodjes te gaan halen voor ons middageten en koers naar huis te zetten. Alwaar we de rest van de middag doorbrachten met shrek 4 kijken. Een beetje een tegenvaller voor grote shrekfans als wij… het moet gezegd de rek is er een beetje uit. Tegen half zes was het tijd om koers naar mama en papa te zetten voor het kerstfeest. Gelukkig wonen mijn ouders aan de andere kant van de straat… want we moesten toch wel drie keer oversteken om al onze cadeautjes in grote vouwbakken aan de overkant te krijgen. Het eten was heerlijk….. om jullie een ideetje te geven: Aperitiefhapjes: Scampi in een curryroomsausje, bloemkool pana cotta en gemarineerde kipsatetjes met verse pindasaus. Voorgerecht: Een salade met gesiers van eend met een noten-mosterddressing en reepjes magret Soep: Kippensoep Hoofdgerecht: Lamsfilet met honing tijmsaus met verse kroketjes, geglaceerde worteltjes, bloemkool, boontjes en gekarameliseerd witloof Dessert: Chocolademousse met advocaat, Pana cotta en rijstpap De cadeautjes waren ook schitterend! Ik kreeg een hele reeks kookboeken, kan me de komende weken verdiepen in de boekenreeks van true blood, kreeg heel wat keukenspulletjes, olies, dressings, kruidenmixen, een abonnement op libelle lekker, tupperware potten, etc… We gingen met evenveel bakken vol cadeautjes terug naar huis als we gekomen waren. De avond was supergezellig, veel gelachen, warm samenzijn en echt genoten van de familie. Het was weer heel duidelijk waarom ik zoveel van kerst houdt. De volgende morgen sliepen we uit tot half tien wat voor ons echt heel erg lang was. Zelf fab doggy bleef lekker soezen in bed tussen ons in. Daarna begonnen we te koken voor ons etentje vanavond met schoonmama en schoonpapa. Om twee uur waren we klaar met koken, was de tafel gedekt en stond alles klaar voor hun aankomst. Tijd om de pootjes van de hond te strekken en een frisse neus te halen alvorens ons in het volgende feestje te storten. We genoten allebei met volle teugen van fab doggy die door de sneeuw rolde, kroop en rende. Daarna met ons drietjes de zetel in om een filmpje mee te pikken. Tegen zes uur ging de bel en meldde mijn schoonouders en schoonbroertje zich aan. De sfeer is helemaal anders als in mijn familie, maar het viel erg goed mee. Het zal voor mij vermoed ik altijd een beetje wennen blijven en heel hartelijk zal ik ze wel nooit vinden. Maar dat komt omdat ik uit een kleine familie kom waar heel warm met elkaar wordt omgesprongen. Ook heel open en liefdevol. Bij de schoonouders is het allemaal een beetje gereserveerder, terughoudender, koeler. Maar als je ziet hoe we de afgelopen jaren geevolueerd zijn dan kan ik niet echt klagen denk ik dan. Dus al bij al viel de avond heel goed mee. Op het menu stond deze keer: Aperitiefhapjes: Geitenkaaskroketje met zongedroogde tomaatjes, zalmmousse en magret de canard. Soep: Champignonroomsoep Hoofdgerecht: Varkenshaasje met grand veneursaus, boontjes in een spekjasje, een appeltje met veenbesjes en gratin aardappeltjes Dessert: Pavlova met mascarponemousse opgewerkt met creme de cassis, vanilleijs met geflambeerde bosvruchtjes en een mousse van bosvruchten. (Er was een thema :D) Rond kwart na negen ging ons bezoek door en doken we samen met een digestiefje de zetel in om nog gezellig van elkaar te genieten. Een beetje laten trokken we met onze boeken naar bed om nog eventjes te lezen. Zondag besloten we na al het gekook en gefeest van de afgelopen dagen dat we heerlijk niks gingen doen. Eventjes langst bomma en bompa om hun kerstcadeautje te installeren op hun computer. Terug thuis maakte we samen tomatenroomsoep en videe… twee klassiekers die al jaren bij ons op tweede kerstdag gegeten worden. De hele namiddag brachten we samen in de zetel door met wow. ‘S avonds kwamen we onze zetel ook niet meer uit, maar kraakte we een flesje wijn en maakte we daarbij een hele hoop hapjes. We keken naar de sorcerer’s apprentice met Nicolas Cage en ik moet zeggen dat ik het een hele fijne film vond. Ik heb er echt van genoten. Daarna was het tijd voor de Pappenheimers en chocoladefondue. Van het ventje had ik voor kerst een klein chocoladefonduestelletje gekregen en die moest natuurlijk uitgetest worden! Samen met een lekkere cappuccino uit het Dolce Gusto toestel dat het ventje van mij had gekregen. En gesmaakt dat het heeft! Vermits het voor ons beiden weer werkendag was maandag belande we vroeg in ons bedje.

Alice pusht M.

Ik ben M. aan het pushen om in 2012 naar de USA met mij te trekken.

Pushen… ik geef het toe een ander woord is er simpelweg niet voor.
Het is pushen, hoe je het ook draait of keert.

M. houdt niet van vliegen.
Om die reden gaan we nu al bijna drie jaar met de auto op vakantie.
En hoewel hij blijft volhouden dat 12 uur in de auto enkel voor hem vermoeiend is… dat is niet!!!!
Oke, ik moet niet sturen, maar ik let evengoed mee op de baan. Ik zit opgevouwen in een piepklein stoeltje en ben in charge of the catering. 😀

Dus ja, M en ik zijn niet compatibel.
M. is een automens. Die happy wordt bij het vooruitzicht 1500 kilometer te mogen bollen. Die begint te glimlachen bij de gedachte aan picknick op een parking naast de drukke autostrade en die ’s nachts durft te dromen van tolgebouwtjes.
Ik aan de andere kant ben een vliegtuigmens. Iemand die happy wordt als ze alleen nog maar de lichtjes van de luchthaven ziet verschijnen aan de horizon. Ik kan uren in de inkomhal van Zaventem zitten en beseffen dat ik doodgelukkig ben. Alleen al de gedachte aan een lange terminal en boarding maken me intens gelukkig.

Ten tweede M. wil niet naar de USA.
M. vind de USA niet interessant. Enkele van zijn opmerkingen op een rijtje: er is niks historisch te zien, alles is fake, Amerikanen zijn verschrikkelijk, het eten trekt op niks.
Ik daarin tegen was reeds verschillende malen in de USA en ik ben verliefd… zo ontzettend verliefd…. zo ongelooflijk smoorverliefd.
Het is ondertussen al een aantal jaar gelegen en er gaat geen week voorbij dat ik niet droom van de VS.

Dus eerst plande ik een 14 daagse rondreis door West Amerika.
Ik had dag per dag voorbereid. Een ganse prijsraming gemaakt.
Maar het uiteindelijk allemaal verscheurt, want 14 dagen mijn lieve fabdoggy achterlaten… I am sorry, I just cant do that!
Dus besloot ik dat een weekje er nog net zou doorkunnen en viel mijn oog op Florida.
M. bekijkt het gelaten en mompelt af en toe iets in de trant van “als je dat wil”.
En ja ik wil het echt… ik wil zo graag nog een keer iets doen wat ik niet zal doen voor ik kinderen heb.
Nog eens een keer gewoon M. en Alice.
Een keer nog eens iets compleet egoïstisch voor mezelf doen.
En neen, met kinderen cocktails drinken op cocoa beach is niet hetzelfde!
En neen, in Disney rondlopen en constant aan hun plezier denken is niet hetzelfde!
En neen, ’s avonds gaan eten bij outback is niet hetzelfde als er een slapend kind tegen je arm hangt.

Ik heb geen grote reis gedaan toen ik afstudeerde.
Ik ben gaan samenwonen, getrouwd, een huis gekocht en nu praten we over kinderen.
Is het zo vreemd dat ik dan misschien nog een keer iets wil doen waar ik zo lang van droom?
ja, het kost gek veel geld.
Maar eens er kids zijn zal ons leven nooit meer hetzelfde zijn…

Alice had weer een weekendje

Weer een weekend voorbij….
Ben ik de enige die vind dat tijd gewoon voorbij vliegt tegen een hels tempo?
Ongelooflijk dat het volgende week alweer kerstmis is!
Kerstmis, I tell you!

Het was eigenlijk een vrij rustig weekendje.
Zaterdag wat uurtjes tijd gestoken in mijn secret santa cadeautje dat bijna de bus op mag.
Daarna het huis een goede beurt gegeven en de weekmenu opgesteld voor de week van kerstmis.
Tegen kwart na zes meldde de hondensitters zich aan om op Fab doggy 1 & 2 te passen.
Onze rakkertjes blijven zonder problemen 8 uur per dag alleen thuis en kijken dan zelf nog een beetje verstoort als we thuiskomen, maar ’s avonds laat ik ze niet alleen.
De dochter van een collega van la mama kwam samen met haar vriend op onze twee lieverds passen.
Eens buiten kon ik het toch niet laten om op te merken dat ze er wel erg jong uitzagen.
17 jaar dat leek me nog zo dicht bij mezelf… en opeens leken die zo “snottig” zoals we dat in Antwerpen zeggen.
Manlief merkte dan ook fijntjes op dat het niet zo dicht bij mezelf lag… een bijna decennium is niet bepaald dicht bij mezelf zo blijkt.
Daarna koers naar de kerstmarkt in Antwerpen, wat kortweg een complete nachtmerrie was.
Je kon geen kraampje bekijken, zelfs niet bewegen van de drukte.
Op een bepaald moment moest je je echt laten meedrijven door de massa en kreeg je niet anders dan duwen in je rug of in je zij.
Na een dik half uur hadden we hier echt wel genoeg van en vooral honger! Grote honger.
Jammer genoeg zaten alle restaurants aan deze kant van de stad vol en waren er wachttijden tot 2 uur!
Dan maar de Meir overgewandeld naar het centraal station, waar onze favoriete pizzeria ook een vestiging had.
Op de Meir was het ook nog redelijk druk, maar konden we wel allemaal gezellig naast elkaar wandelen en naar de lichtjes kijken.
Bij de pizzeria was er gelukkig nog een tafeltje vrij, waar we onmiddelijk plaatsnamen.
De eigenaar bleek verandert te zijn, maar geen nood we wilde deze nieuwe eigenaar zeker een kans geven.
Jammer genoeg keerde dit zich al snel tegen ons.
Het duurde 35 minuten alvorens onze bestelling werd opgenomen. Na een boze blik richting de ober kregen we wel een mandje brood met kruidenboter waar we als hongerige wolven op aanvielen.
Nog eens 45 minuten later hadden we nogsteeds geen pizza’s…. na de ober 3 maal te hebben geroepen kregen we eindelijk nog eens 20 minuten later onze pizza’s voorgeschoteld.
Jammer genoeg geen excuses of een gratis drankje aangeboden gekregen.
Eerlijk is echter eerlijk de pizza’s waren lekker. Hoewel nogal dun belegt voor de prijs die ze vroegen.
Ondertussen maakte de mensen voor en achter ons hetzelfde mee. Een nederlandse moeder kreeg haar Tiramisu 35 minuten voor het ijsje van haar dochter geserveerd.
We vroegen gauw de rekening die we binnen de 73 seconden kregen gepresenteerd.
Vermits het al veel later was dan verwacht besloten we een taxi richting thuis te nemen.

Zondagmorgen mocht ik gaan ontbijten bij mama en papa.
Zondagmorgende waarop de echtgenoot gaan werken is om 5 uur vind ik vreselijk.
Ik heb gewoon de fut niet om voor mezelf een lekker ontbijtje klaar te maken, dus was ik maar wat blij dat ik mocht aanschuiven in het ouderlijke huis en daar een lekker zachtgekookt eitje kreeg voorgeschoteld.
Vermits het stralend weer was en we onze lieve schatten gisteren al alleen lieten, besloten we ze te trakteren op een lange wandeling.
Drie uur later waren onze hondjes ons daar niet meer zo dankbaar voor.
Fab doggy 2 zeeg neer op de zetel en heeft de rest van de dag amper bewogen.
Tegen dat het ventje thuiskwam van het werk zorgde ik ervoor dat er een lekkere trappist klaarstond met enkele hapjes.
Daarna schilde we gezellig samen patatjes om verse frietjes te maken en genoten we van een lekker kaaskroketje als voorgerecht.
We doken met ons tweetjes de zetel in om de nieuwe release van wow uit te testen.
En zo was het weekend al weer om voor we het wisten.

Ow… nog een hoogtepunt van mijn weekend. Coca Cola reclame is op tv! En laat dat voor mij nu echt het gevoel voor kerst inluiden!

 

Zag de Sint passeren…

De sint is in stilte mijn huisje gepasseerd.
Hoewel dat niet helemaal waar is. Zaterdag bakte de hubby en ik gevulde speculaas en met de overgebleven speculaas fabriceerde hij een speculazen hart voor mij.
Voor mijn sinterklaas zei hij er heel uitdrukkelijk bij.
Hijzelf en fab doggy mochten wel hun schoentje zetten. Allee ja, de hubby plaatste een stalen werkbottin met een worteltje erin voor de deur (kan iemand mijn mannetje eens uitleggen dat de sint door de schoorsteen komt?) en vermits fab doggy geen schoentje heeft plaatste ik voor hem zijn slaapschaap (oke… mijn hond heeft een knuffelbeest, so what?) voor de deur.
Eens hubby and doggy in hun bedje lagen stopte ik wat lekkers in hun schoen/schaap. Voor de echtgenoot Werters echte snoepjes en voor de doggy een heel pakje worstjes. Nog geen twee minuten nadat ik Sint had gespeeld moesten mijn twee heren natuurlijk al gaan kijken. De sint passeerde dus zondagavond om half tien :D.

De rest van het weekend verliep rustig. We bakte en kookte heel wat af.
We vierde onze huwelijksverjaardag en keken samen naar toy story 3.
En ja, ik huilde een klein beetje in mijn zetel. Want bij het afgeven van het speelgoed moest ik toch even denken aan mijn eigen speelgoed van jaren geleden. Enkel mijn knuffelhond overleefde de vuilbak en brengt zijn oude dag nu door warm in ons tweepersoonsbed.
Maandag trokken we richting ’t stad om in opdracht van mijn papa kerstcadeautjes te kopen voor la mama.
Papa speelt graag op safe en stuurt zijn dochter uit, die 100% zeker weet wat mama leuk vind.
M. trakteerde me op een lekkere kom warme chocolademelk en ik hem op een bezoekje aan Quick. Mij doe je daar niet echt een plezier mee, maar ik weet dat de echtgenoot zo nu en dan nood heeft aan een shot onidentificeerbaar vlees, kartonnenbroodjes en 1,5 liter cola.
Een bezoekje aan de bank bracht ons gesprek dan weer op een uitvaartverzekering. En we besloten daar de komende dagen wat meer info over in te winnen.
Even werd er nog getwijfeld om naar de middernachtopening te gaan van game mania want daar werd de nieuwe release van cata (een nieuwe upgrade van wow) uitgebreid gevierd. Maar vermits de wekker om kwart na vijf al zou afgaan.

Alice en M 2 jaar…

Twee jaar geleden zei ik ja tegen M. Ja op de vraag of ik hem eerlijke trouw wil beloven. Ja op de vraag of ik in goede en slechte tijden naast hem zal staan. Ja op de vraag of ik samen met hem een gezin wil stichten. Twee jaar geleden kocht M. een klein bruidsboeketje voor me, met veel rood omdat ik van kerst hou. Twee jaar geleden gingen we met ons auto’tje naar het gemeentehuis alwaar we heel veel bloemen kregen van de aanwezige familie. Twee jaar geleden zetten we onze handtekening op een contract dat ons “wettelijk” verbind. Twee jaar geleden tekende schoonbroer en bomma als getuigen voor onze liefde. Twee jaar geleden hadden we en klein trouwfeestje in onze living, met chique minibroodjes, veel champagne en servetjes waarop een bruidspaartje stond afgebeeld. Twee jaar geleden reden we richting center parcs voor onze minihuwelijksreis. Twee jaar geleden vroor het dat het kraakte en maakte we een lange wandeling door het park. Twee jaar geleden vergaten we de sneeuw buiten terwijl we cocktails dronken onder een palmboom in de market dome. Twee jaar geleden snorkelde we tussen de tropische vissen. Twee jaar geleden nam ik de beste beslissing van mijn leven. Ja zeggen tegen de beste man op de wereld. Soms maak ik slimme beslissingen verdomme!