Archief | januari 2011

Challenge 2: mijn eerste liefde

Mijn eerste echte liefde? Dat is en blijft M.

Natuurlijk kuste ik voor hem wel eens een jongen. En ja, ik heb zelf verkering gehad voor ik M. leerde kennen. Maar liefde… neen die is er altijd alleen voor M. geweest. En het was dan nog liefde op het eerste zicht.

Zoals ik in mijn vorige blogstukje reeds vertelt heb zag ik M. de eerste dag op de nieuwe middelbare school. Ik stond helemaal in het hoekje van de inkomhal en hij stond over mij. Ik kan na tien jaar nog steeds perfect zeggen hoe hij eruit zag. Ik kan zelf als ik mijn ogen sluit nog altijd naar dat moment teruggaan. Dat staat zo in mijn geheugen gegrift… maar het is die dag en het volgende jaar bij staren gebleven. Hoewel ik een van mijn vriendinnen op hem heb afgestuurd om te vragen wat zijn naam was. M dus… in mijn schoolagenda van dat jaar staat in rode alcoholstift zijn naam met een groot hart er rond geschreven. Ik geef toe ik was een beetje geobsedeerd. Want tijdens elke pauze speurde mijn ogen de refter en de speelplaats af om hem te lokaliseren. Het was dan ook door mijn stalkerig gedrag dat ik zag hoe hij werd in elkaar geslagen door een klasgenoot in de refter en het was door datzelfde stalkerige gedrag dat ik de dag daarna nonchalant kon vragen of alles oke was. De eerste woorden… en dan weer niets.

Tot de jaarlijkse schoolquiz, waar een van mijn vriendinnen me mooi liet stikken en ik dus helemaal alleen terecht kwam. Needles to say dat die avond opeens een pak minder zwaar werd toen ik M. daar ook zag. Trouwens ook alleen. Fate, I tell you! Iets te veel glazen wijn maakte me die avond iets te loslippig, maar dat brak het ijs wel en maakte ons tot vriendjes. Eenmaal terug in de auto van mijn papa moet ik gezucht hebben “dat ik de man van mijn leven had ontmoet.”

Dus van toen af aan waren M. en ik vriendjes. Nu ja M. was vriendjes met mij en ik was smoorverliefd op M. En vanaf toen begon een prachtige paringsdans die 5 maanden later een hoogtepunt zou kennen in de zin “Gij kunt mij krijgen, Zenne.”

Daar zit je dan op de rand van iemand zijn bed, in een lange gothic jurk, met zwarte nagellak en een hondenriem rond je nek naar Alice Cooper te luisteren en dan zegt de man van je dromen zoiets. Ik heb daarna twee dagen niet gegeten van de zenuwen, want buiten dat zeggen deed M. er verder niks mee.

Tot weer twee dagen later we elkaar zagen aan de bus en M. me zei dat hij “niet zeker wist wat hij voelde.” Waarop ik mijn stoutste schoenen (in die tijd legerbottinen) aantrok en hem kuste en de profetische woorden sprak: “voel je dat?”

Sindsdien zijn M en ik dus een stel. (Ondertussen gelukkig wel in normale klederdracht en draagt enkel onze fab doggy nog een hondenleiband.)

 
Advertenties

Challenge 1: mezelf

Eigenlijk ben ik van mening dat ik deze blog al zolang heb dat voorstellen toch eigenlijk niet meer nodig is? Ik bedoel… het feit dat jij dit nu aan het lezen bent, wil zeggen dat je hier om de een of andere reden ben terechtgekomen en dus wel al iets over me weet? N’est pas? Maar omdat ik moeilijk kan beginnen met een challenge en meteen punt één al overslaan stel ik me toch maar even voor.

 Ruim 25 jaar geleden tijdens een zwoele zomerse nacht kwam ik in het ziekenhuis waar ik nu werk ter wereld. Ik ben het eerste en ook meteen het laatste kindje van ouders. Na een zeer zware zwangerschap en een risicovolle bevalling (zowel voor moeder als kind) besloten mama en papa dat het beter was om geen verdere telgjes meer op de wereld te zetten.

 Ik groeide op in een gemeente in de rand van de grote stad Antwerpen en doorliep daar ook de ganse lagere school in een klein volksschooltje op amper één straat van ons huis. Na de lagere school bleef ik nog twee jaartjes hangen in datzelfde dorp om daar samen met al mijn vroegere klasgenoten naar die ene middelbare school te gaan alwaar ik me waagde een moderne talen – economie. Gepushed echter door mijn grote droom om ooit een eigen reisbureau te hebben vertrok ik drie jaar later echter naar de grote stad om daar mijn middelbare carrière af te werken. Dag één op de nieuwe school en vanuit mijn ooghoeken spotte ik de liefde van mijn leven, M. En hoewel ik met grote onderscheiding uitkwam in het zesde middelbaar, borg ik de droom om ook aan de hogeschool verder te studeren in toerisme mooi op. Want de jongen die ik op dag 1 reeds had gezien had ondertussen een zeer prominente plaats in mijn leven ingenomen en hem achterlaten voor een exotische bestemming zat er gewoon niet meer in.

 Tot augustus twijfelde ik wat nu de correcte richting voor mij was. Halsoverkoop besloot ik me dan maar toe te leggen op het lager onderwijs als leerkracht. Exact twee maanden heb ik die richting uitgehouden, om in december zonder enige les gevolgd te hebben examens te gaan doen in een andere richting en daar met onderscheiding in te slagen. Drie jaar later kwam ik met diezelfde onderscheiding buiten met een diploma en kon ik onmiddellijk aan de slag als juridisch adviseur bij een groot bedrijf.

Enige probleem…. Geen rijbewijs en mijn job hield in dat ik meerdere malen per week naar West Vlaanderen moest. Met dank aan Bompa en Bomma die bijna in Gent en Brugge woonde door mij heb ik dit toch enkele maanden volgehouden. Tot ik aangenomen werd in het ziekenhuis waar ik tot op vandaag nog steeds werk, al is dat dan met wisselend enthousiasme.

Niet veel na mijn afstuderen werd ik verliefd op een appartement bij ons in de straat met een grote tuin aan en bleek toch net dat de huurders gingen verhuizen in november. Iets vroeger dan verwacht gingen M. en ik dus samenwonen in onze eigen casa. Nog geen twee jaar later kregen we echter de keuze… of vertrekken of kopen. Tja en zoals gezegd ben ik verliefd op onze casa… dus kopen. En halsoverkop voor de wet trouwen. Om dat in mei van datzelfde jaar dan nog eens voor de kerk te doen.

 In diezelfde maand mei werd ons gezin voor de eerste keer uitgebreid. Franse bulldog Y. kwam als surrogaat kindje opdraven. En zo ziet ons gezin er voorlopig nogsteeds uit.

 

Alice en de dozen…

Het begint er op te lijken dat belangrijke vriendschappen eindigen met een doos geleverd door de post. Enkele dagen na het overlijden van Nils kreeg ik een kleine doos bezorgt door de post. Een doos die versiert was met stickertjes van dolfijnen en bloemetjes. Een doos die bijna drie weken onaangeroerd onderaan mijn kast heeft gestaan. Bijna drie weken zat ik op mijn bed met de deur van de kast open naar de doos te starren. Ik was enerzijds niet klaar om de doos te openen en te zien wat hij me nog gestuurd had. Anderzijds betekende de doos openen de plakband die hij had aangeraakt kapot doen, het deksel optillen dat hij gesloten had. Nu was de doos zoals hij ze had afgegeven. Een van de enige dingen die was zoals hij ze had achtergelaten. Uiteindelijk heb ik de doos opengedaan hoor. Omdat een ongeopende doos, ook maar een ongeopende doos is en ik er bijna 100% zeker van ben dat Nils me geen lege ongeopende doos gestuurd had. De inhoud van de doos waren enkele spulletjes die kennelijk nog bij hem hadden rondgeslingerd en daarbij honderden post-its met “levenswijsheid”. Dingen die hij vond die ik moest weten en die hij niet meer zou kunnen leren. Ik heb ze die avond allemaal een voor een gelezen en daarna de doos terug onder in mijn kast geschoven. Om ze enkele maanden later te verbranden. Ja, daar heb ik eerlijk gezegd wel spijt van nu zoveel jaar later. Bijna evenveel spijt als het feit dat op de brandstapel ook al onze foto’s en brieven verbrand werden. K. en ik dachten toen dat het helend zou werken. Loslaten en laten gaan. Bevrijdend. Nu zoveel jaar later weet ik dat er niets is wat je kan bevrijden en eerlijk… dat er niets is om me van te bevrijden. Gisteren kwam een tweede doos met post, deze keer uit Nederland. Ook om spullen terug te geven. Dit keer een boek dat A’dam van ons leende toen hij in België was. Het was het enige wat nog rechtgezet diende te worden alvorens onze vriendschap als definitief afgesloten zou worden beschouwt. Ik kwam binnen van het werk en de kleine vierkante doos staarde me aan van op de tafel. Ik heb ze even kort aangeraakt en heel even naar gekeken, met de gedachten “weer een doos”. Deze keer geen briefje, geen bedankje, niks… alleen het boek dat we graag terug wouden. Ik heb de doos even vastgehouden, geglimlachend en ze dan op de hoek van de tafel gezet. M. zou zijn boek wel terug opbergen. Geen tranen, geen pijn, gewoon een glimlach. En ik besefte dat deze doos anders was. Dat de eerste doos met de honderd post its me inderdaad iets had geleerd. Nils leerde me om pijn te hebben en je hoofd recht te houden. Om te relativeren en mijn energie te richten op zaken die echt belangrijk zijn. Nils heeft me uiteindelijk geleerd dat de tweede doos binnen een aantal weken vergeten zal zijn. Ow en Nils heeft me ook het volgende geleerd via een roze post it “Maak werk van M!!!!!!” Beste advies ooit.

Alice tussen kerst en nieuw deel 2

Oudejaarsavond moest M. werken en feestbeestjes zijn we echt al helemaal niet, dus werd ik uitgenodigd door the parents om bij hen te komen vieren. Dit om te vermijden dat ik om 10 uur al in mijn bedje zou gekropen zijn. Papa en mama trakteerde me op een uitgebreid koud buffet waar ik mijn buikje van rond at, voornamelijk van de vis omdat dat thuis nooit op tafel komt. Vermits the husband een zware visallergie heeft. Tegen twintig voor twaalf kwam M. ook binnenvallen en was hij dus net op tijd om de champagne te laten knallen en me vol op de mond te kussen. Helemaal trots liet ik hem mijn gsm zien waaruit ik bepaalde mensen hun gsm nummer had gewist en voegde ik er trots aan toe dat ook het bijhorende emailadres gedeleted was, de betreffende persoon uit skype gesmeten was, ontfriend was op facebook en het woonadres verscheurt. Alleen al M. zijn gezicht volledig zijn oplichten deed me beseffen dat het de beste beslissing was geweest die ik in 2010 had genomen, ookal was het dan op de valreep. En in de eerste seconden van 2011 besefte ik wat een probleem een simpele vriendschap kan betekenen in een relatie. Voor het eerst in 2011 begreep ik volledig waar M. het moeilijk mee had en zoals ik al zei… ik zou niet zo fantastisch zijn geweest als hij. Op 1 januari gingen we de traditionele ronden doen van groeten van bomma’s en bompa’s. Allee ja, mijn grootouders dan, want M’s grootouders die komen morgen aan de beurt. Voor het eerst in 4 jaar verlieten we onze veilige cocon van huiselijke warmte op 1 januari. We proberen er een gewoonte van te maken 1/1 voor onszelf te reserveren en te genieten van ons tweetjes. Maar het moet gezegd, dit was ook eens niet slecht. En lekker traditioneel hé! Op 2 januari waren de grootouders van M. aan de beurt, met uiteindelijke hoogtepunt diner bij de schoonouders, met een echte kalkoen dan nog wel! En zeker gene kleine. Schoonpapa schonk mij regelmatig lambrusco in en die ging toch wel een beetje naar mijn hoofd wat er voor zorgde dat ik een zeer aangename avond heb gehad. 3 en 4 januari hadden we allebei nog lekker vrij, wat betekende uitslapen en lekker niets doen. Hoewel lekker niets doen een relatief begrip is. Maandag maakte de elektricien zijn opwachting. Toen ik opstond was onze kerstboom al zo goed als verdwenen. En brachten we in de namiddag een bezoek aan het pasgeboren prinsesje van de voormalige blogvriendin. En het moet gezegd dat hoe erg N. ook riep “dat we goed moesten nadenken” en “dat alles verandert”. Wij alleen maar konden wegsmelten en het voelen kriebelen. N. maakte het allemaal een klein beetje concreter door te zeggen “ Allee, jullie gaan er dus echt voor gaan.” En ja, we gaan er dus echt voor gaan. Verdorie, we zijn al 2011, het jaar waarin we naar de specialist gaan…. Dinsdag gingen we als twee gepensioneerde naar de markt. M deed zich te goed aan een vettige hamburger en ik aan een chocolademelk met heel erg veel slagroom. Om daarna de rest van de dag lekker uit te rusten in onze zetel en niet veel meer te ondernemen. Daarna was het terug werkendag voor zowel M als mij. En ook het weekend verliep rustig vermits M moest werken. Ik modder dan maar wat aan. Filmpje kijken, spelletje spelen, boekje lezen…Het enige verdere noemenswaardige van deze week was dat ik solliciteerde voor een job waar ik al jaren van droom, maar eigenlijk te hoog voor ben opgeleid. Will see what it gives…

Alice tussen kerst en nieuw deel 1

Het was nogal stil rond mij in de twee week van de kerstvakantie. Tussen kerst en nu kregen jullie niet veel meer te lezen dan de obligatoire eindejaarslijstjes die circuleren in blogland. Ik vul ze graag in daar niet van. Ik hou er wel van om in de archieven van mijn blog te grasduinen en dingen te lezen die ik eigenlijk al vergeten was. Ik ben van het type dat eigenlijk enkel de laatste maanden van het jaar echt nog helder voor de geest kan halen. Dus daarvoor is het archief van mijn blogje een waar godsgeschenk. Ik denk er trouwens over om 2009 en 2010 eens volledig uit te printen en te laten inbinden. Tenslotte gaat deze blog voor een deel over mijn leven en is het soms toch ook een soort dagboek. Het lijkt me leuk om dit allemaal binnen een dikke twintig jaar nog eens na te lezen. Nu daar ging het niet over. Het ging erover dat het hier dus een tijdje stil was, maar we zeker niet stil hebben gezeten. In de week tussen kerst en nieuw namen M. en ik nog eens een avondje echt voor onszelf. Dat wil zeggen buiten de muren van onze mansion en dan ontdekt een mens dus dat er nog een hele wereld daarbuiten is die zelf op weekavonden niet stilligt. M. kwam mij oppikken aan het werk en samen trokken we naar de kerstmarkt, alwaar we the parents tegen het lijf liepen. Wat uiteindelijk eindigde in een mojitojenever op de kerstmarkt en daarna een pêchejenever in een van onze vaste kroegen in ’t stad. Daarna zetten de the parents terug koers naar huis en gingen M en ik naar een van onze favoriete adresjes “de griekse taverne”, waar we ons tegoed deden aan een heerlijke mezze, lamsvlees dat op de tong smelt en griekse pasta die ik in heel mijn leven nooit zou kunnen namaken. Een lekker flesje retsina maakt het helemaal af. En we hadden er deugd van want met M. die in shiften werkt zien we elkaar vaak maar een kwartiertje per dag. Een standaarddag ten huize M en Alice als hij met de late staat? 6.00 à Alice haar wekker gaat af. Sluipt de kamer uit en vertrekt naar haar werk. 09.00 à M. belt Alice even op om te zeggen dat hij haar mist en even wat praktische zaken af te spreken over onder andere het eten, de was en het al dan niet stofzuigen van bepaalde delen van het huis. 16.00 à Alice komt thuis, gaat met fab doggy wandelen, doet wat huishoudelijke klusjes en duikt dan de zetel in. 23.30 – 24.00 à M. komt thuis, kruipt in bed bij Alice en vraagt hoe was je dag. Er wordt kort een verslagje gemaakt door allebei. 24.05 à Slapen Gelukkig staat hij maar ongeveer 2 weken per maand met de late en zien we elkaar met de nacht of de vroege toch wat meer. Anders zou ik me amper herinneren dat ik gehuwd was. Maar zo een avondje echt volledig voor onszelf doet dan wel heel erg veel deugd. Hoewel het teveel aan alcohol zich de volgende morgen om zes uur echt wel erg liet voelen.

Alice en de inbraken

De afgelopen kerstvakantie is niet zo fijn verlopen voor onze buurt. Tot op heden werden er in amper 2 weken tijd vier inbraken geregistreerd. Allemaal bij directe buren van onze mansion. De familie probeerde het een tijdje stil te houden voor mij, but word travels fast… very fast… dus ik kreeg het uiteindelijk toch te horen. Langst de ene kant goed, want nu kunnen we een beetje meer aandacht besteden aan het goed afsluiten van het huis, zorgen dat overal de rolluiken dicht zijn vanachter, etc… Langst de andere kant jaagt het me toch wel de stuipen op het lijf. Deze week bijvoorbeeld heeft M. de late, dat betekend tot ongeveer middernacht alleen thuis. En het wordt nog erger… want binnen twee weken gaat hij terug op met de nachtshift, dus dan zit bibike echt helemaal alleen thuis. Dus dit weekend trekken echtgenoot en ik richting Brico voor een veiligheidslamp, die aanspringt bij beweging in de tuin. En misschien ook ineens een alarminstallatie. Mijn ouders hebben dat enkele jaren gehad en waren daar tevreden over. Ze hebben nu een veiligheidsdeur, dus het alarm is niet meer nodig… En misschien moet ik toch maar eens beginnen nadenken over een veiligheidsdeur, want we hebben vorige week zelf onze inbreker gehad. M. was zijn sleutels vergeten en geraakt met zijn zwitsers zakmes zo bij ons binnen. Een klein draaitje aan het centrum van ons slot en binnen was hij. En als hij zo binnenkan… tja dan kunnen anderen ook zo binnen natuurlijk. En tot het zover is behelpen we ons met primitieve hulpmiddelen he. Veel lichten aan en fab doggy die door de tuin patrouilleert als een volleerde politiehond. Ik kan altijd zo vertederd staan kijken naar die kleine viervoeter van mij, want zodra baasje uit zijn ooghoekjes verdwijnt ontpopt hij zicht tot een echt alfamannetje. Boys will be boys zeker, zelf al hebben ze vier voetjes en spitse oortjes!

Alice en de eindejaarslijst van 2010

1. Wat deed je in 2010 dat je nooit eerder deed?
Ik ben nu echt heel diep aan het nadenken en een beetje bang dat ik in 2010 niets heb gedaan dat ik nog nooit eerder deed… No wait! Ik sprak in 2010 met minstens 2 mensen af die ik enkel van het internet kende. Tada…. Iets wat ik in de jaren daarvoor nog nooit deed.

2. Heb je je goede voornemens waargemaakt en ga je er dit jaar nieuwe maken?
Ik ben eens eventjes mijn postje van 04/01/2010 gaan nalezen en dit waren de voornemens waar ik het toen over had: – Niet enkel bloggen over leuke dingen, maar ook over dingen die me zwaar vallen. à I so did that! Het was misschien voor jullie niet altijd even leuk om te lezen, maar voor mij wel erg therapeutisch. – Naar Disneyland gaan à We so didn’t do that! Ik wil wel nogsteeds hoor. Maar dan aan de andere kant van de wereld als het even kan. 😀 En als alles een beetje goed gaat wordt dat mijn voornemen voor 2012. – Kokschool à Als u een vaste lezer van mijn blogje bent, dan kent u het verhaal hier reeds over. – Enkel nog dingen doen die ik leuk vind à Is tot op zekere hoogte gelukt. Je kan niet altijd alleen maar doen wat je wil hé! Werken moet nu eenmaal. Maar ik heb inderdaad geen afspraakjes meer gemaakt waar ik tegenop zag, niet gebeld naar mensen die ik niet wou spreken etc… Way to go for me!

3. Is er iemand in je omgeven bevallen?
Yeps, mijn penvriendin sinds jaar en dag. Van een prachtige babyprinses. En een blogvriendin die nu een RL vriendin is, ookal van een prachtige prinses. What’s up with prinsessen?

4. Is er iemand uit je omgeving overleden?
Neen, keigoed vinden we dat!

5. Welke landen heb je het afgelopen jaar bezocht?
Nederland, Frankrijk en Duitsland. Binnenkort gaat er niemand nog geloven dat wij ooit globetrotters waren.

6. Wat wil je in 2011 dat je niet had in 2010?
Ik blijf hier het geld antwoord geven hoor! Oke geld maakt niet gelukkig, maar het maakt het leven wel veel makkelijker. Ow en tegen eind 2011 zou ik graag tickets geboekt hebben voor de USA als het eventjes kan.

7. Welke data van 2010 staan in je geheugen gegrift?
25/06/2010 à De dag dat we de deurwaarde met M.’s C4 aan de deur kregen. Zijn werkgever was failliet gegaan. 26/07/2010 à M.’s eerste werkdag bij zijn nieuwe werkgever waar hij erg gelukkig is. 20/08/2010 à Boterhammen met kaas eten… na drie jaar geen boterhammen kunnen eten. 2/10/2010 à A’dam… en dat is alles wat ik erover zeg.

8. Wat was je grootste verwezenlijking van 2010?
Promotie op het werk zou ik hier moeten zetten… maar het voelt niet echt als een verwezenlijking.

9. Waarin heb je het vaakst gefaald?
Heel wat dingen dit jaar… Volgens mij heb ik het meeste gefaald in andere gelukkig maken. Ik heb echt het gevoel dat ik daar niet echt goed in was dit jaar. 10. Ben je ziek geweest of gewond? 2 weekjes thuis door de verwijdering van mijn maagring en 2 weekjes thuis met een serieuze longinfectie.

11. Wat is het beste dat je gekocht hebt in 2010?
Ik heb eigenlijk niet echt iets geweldigs gekocht moet ik zeggen…

12. Waar ging het meeste van je geld naartoe?
Nogsteeds onze lening, waarschijnlijk voor de komende 28 jaar.

13. Waar was je heel heel enthousiast over?
M’s nieuwe job, vakantie in de provence, een vakantiehuisje met een eigen zwembad, BBQen op een zomerse dag, kerstmarkten in Duitsland en een heel klein beetje mijn promotie op het werk.

14. Welk nummer zal je altijd doen denken aan 2010?
Door jou van Nick en Simon

15. Ben je in vergelijking met vorig jaar…
a) blijer of triester? Op dit eigenste moment? Triester.
b) dikker of dunner? Dikker.. veel dikker.
c) rijker of armer? Armer… veel armer.

16. Wat had je graag meer gedaan? Reizen 😀

17. Wat had je graag minder gedaan? Nagedacht… soms is nadenken niet goed voor je.

18. Wat deed je met kerstmis?
Daar lees je alles over in mijn kerstverslagje.

19. Ben je verliefd geworden in 2010?
Smoorverliefd zelfs. Positief he! 😀

20. Wat was je favoriete televisieprogramma?
Ik blijf bij How I met your mother, maar ik heb ook true blood ontdekt.

21. Wat is het beste boek dat je gelezen hebt?
Er komt een vrouw bij de dokter! Echt dit boek staat zo op een!

22. Wat was je favoriete film van het jaar?
In tegenstelling tot vorig jaar heb ik dit jaar net heel veel films gezien. Maar geen echt hoogvliegers die me nu nog haarscherp voor ogen staan.

23. Wat heb je gedaan op je verjaardag, en hoe oud was je?
Ik was… in de Dordogne! En we zijn lekker gaan eten 😀

24. Wat hield je mentaal gezond?
Mentaal gezond? Ben ik dat wel? Neen, toch wel zeker M. zoals elk jaar. En ons mama… ons mama heeft dit jaar echt haar best gedaan!

25. Van welke celebrity was je in 2009 het zotst?
Moet het een celeb zijn? Ik was nogal zot van Astrid uit Hollywood vrouwen. Dat mens is zo fake dat ze gewoon erg leuk wordt.

26. Wie heb je gemist?
Nils… zoals elke dag van elk jaar waarschijnlijk voor de rest van mijn leven. En A’dam in de laatste 2 maanden van het jaar… vreselijk hard.