Archief | februari 2011

Challenge 5 : liefde

Tja toen ik deze challenge zag dacht ik onmiddellijk aan een songtekst van Nick & Simon…

Alles is liefde liefde is al Het is de bouwsteen Van ons heelal Geeft nooit al je liefde Bewaar minstens de helft Dat is liefde voor jezelf

Ik vind het een beetje een moeilijke definitie, omdat er zoveel vormen van liefde zijn. Liefde is: Mijn vriendin zien kijken naar haar pasgeboren dochter en haar ogen zien stralen. M. zijn vuile sokken terugvinden onder de zetel en glimlachen om zoveel slordigheid. Mijn oma die me opbelt en zegt dat ze een stukje versgebakken cake heeft klaarliggen voor mij. Een smsje om te zeggen dat M. mij mist. Mijn papa die in het midden van de nacht mijn mama gaat ophalen van haar werk. Fab doggy 2 die fab doggy 1 likjes geeft terwijl fab doggy 1 ziek is. Diezelfde twee fab doggies die zich tussen M. en mij in bed wurmen. M. die wat vroeger opstaat om de verwarming al op te zetten in de woonkamer. De buurman die komt zeggen dat hij patrouieert door de straat nu er een inbraakplaag is. Mijn buurmeisje die tikkertje speelt met haar papa in de trappenhal. Mijn collega die naar buiten glipt om smsjes te kunnen sturen naar een mysterieuze man. Een vriendin voor gember-citroenthee voor mij meegebracht heeft, omdat ze “ineens aan mij moest denken.” Een mailtje krijgen dat begint met “hey sillemieke”. Vetbolletjes buiten hangen voor de hongerige vogeltjes. M. een schaaltje water buiten zien zetten voor diezelfde vogeltjes omdat alle plassen bevroren zijn. Een man in de supermarkt spliterwtjes van het bovenste rek zien nemen voor een klein oud vrouwtje. Alles is liefde… en liefde is al dus.

Challenge 4 wat eten we vandaag

Sinds we met een weekmenu werken is dat zo simpel op te antwoorden 😀 Vanmorgen? Een sandwich met kaas. Tussendoor? Stukjes rauwe bloemkool. Vanmiddag? Couscoussalade, fetakaas, rozijntjes, stukjes koud lamsfilet met chermoula en een stukje stokbrood Vanavond? Zalm in een paprikaroomsausje met courgetteblokjes, paprikablokjes en gehalveerde kerstomaatjes met zuiderse aardappelpuree. Voor de televisie? Kerstomaatjes met een yoghurtdipje en misschien nog een speculaasje.

Challenge 3: mijn ouders

Meet the parents… of te wel mijn mamasito en mijn papa. Naast mijn ouders, ook eigenlijk mijn beste vrienden en daar kus ik mijn twee pollekes elke dag voor. Als eerste op de wereld kwam mijn papa. Geboren in september in 1958 (het jaar van de wereldtentoonstelling) als oudste zoon van Jozef en Maria. Neen, niet in een stalleke, maar gewoon in het ziekenhuis van Lier. Hij kreeg later het gezelschap van één zus en één broer. En werkte achtereenvolgens in de Diamantsector, stapte in de familiezaak langst mama’s kant en ging ongeveer tien jaar geleden terug aan de slag in diezelfde diamantsector. 2 jaar later volgde dan de geboorte van mijn mamasito. Ook geboren in september, maar dan in 1960 en vooral in het hartje van de stad Antwerpen bleef mama de enige dochter van mijn grootouders. Al van kleins af wou mama voor mensen zorgen en dat deed ze dan ook door met glans af te studeren als verpleegkundige. 30 jaar later werkt ze nog steeds op het operatiekwartier van hetzelfde ziekenhuis waar ik ook werk. Ergens midden jaren 70 besloten mijn grootouders te verhuizen naar de stille kempen om weg te zijn van de drukte van de stad te ontvluchten. De familiezaak bleef gevestigd in Antwerpen, mijn mama bleef schoollopen in de grote stad, maar elke avond reed het gezin naar “den buiten”. En het is op diezelfde buiten dat mama en papa elkaar leerde kennen. Op een zondagmorgen trok mama met haar vriendin naar een voetbalmatch van de lokale ploeg alwaar ze mijn papa een zot Hawaïaans dansje zag doen en dacht “die moet ik hebben.” En de rest is eigenlijk geschiedenis. In mei 1982 stapte ze in het huwelijksbootje en zoveel jaren later zijn ze nog steeds onafscheidelijk en smoorverliefd op elkaar. Na ongeveer drie jaar en veel pogingen om zich voort te planten kwam ik ter wereld als enige dochtertje. Maar dat was voldoende voor mijn ouders. We vormden (en vormen) nog steeds een zeer hecht gezin dat veel tijd samen doorbrengt en elkaar door en door kent. Hoewel ik niet de moeilijkste tiener in Vlaanderen ben geweest vind ik toch dat mijn ouders een schitterende job hebben verricht door me open en eerlijk op te voeden. Ze waren zeker niet akkoord met alles wat ik deed, maar nooit werd het argument “omdat ik het zeg” gebruikt. Neen, mama en papa gingen over alles met mij in dialoog en legde mij uit waarom ik bepaalde zaken niet mocht en kon doen. M. werd onmiddellijk (nu ja, na een weekend from hell) in de familie opgenomen toen hij in beeld verscheen en hij adopteerde mijn ouders onmiddellijk als “zijn ouders”. Tot op de dag van vandaag ben ik ervan overtuigd dat hij meer van mijn ouders houdt dan van de zijne. Ik kan alleen maar zeggen dat ik het getroffen heb met mijn eigenste ma en pa. Ze hebben mij alle kansen gegeven in het leven, mij steeds onvoorwaardelijk gesteund en me soms keihard met mijn kop tegen de muur laten lopen wanneer ik dat nodig heb. Ik had dit blogstukje eigenlijk kunnen samenvatten in een zinnetje: Mijn ouders zijn de beste ouders in de wereld.