Archief | mei 2011

Alice zat in Hasselt

U vond me dit weekend op meidenweekend met mijn mama in Hasselt. Vrijdagmorgen stapte we op de trein richting Hasselt in de gietende regen. Een tendens die jammer genoeg de rest van de dag zou aanhouden. De trein dat is altijd een beetje avontuur voor mij. Tot vier jaar geleden had ik nog nooit in mijn leven de trein genomen. (Niet nodig, we gaan altijd met de auto.) Maar sinds mijn meidenweekends met mama nemen we de trein heen en komen onze halve trouwboeken ons terug halen. Rond tien uur stonden we in Hasselt station, waar we meteen op een gratis bus (een gratis bus, how cool is that!) konden richting ons hotel. Mijn paascadeautje van mijn mama was een kamer in het Radisson Sas blu hotel, hetzelfde hotel waar ik ook verbleef tijdens mijn vrijgezellenweekend twee jaar geleden. Onze kamer was nog niet klaar, maar we konden natuurlijk onze bagage al veilig achterlaten en zo onmiddellijk naar onze eerste stop trekken: chocolatier boon. Genietend van een kopje huisgemaakte chocolademelk (Perfect, niet te zoet, niet te overheersend, echt perfecte chocolademelk!) met een aantal pralinetjes van het huis kan je door de grote ramen de chocolatiers aan het werk zien. Echte kunst vind ik dat. Deze keer maakte ze een voet in gips, voor een geblesseerde dame. Daarna flaneerde we in de kleine straatjes in de buurt tot onze maagjes begonnen te knorren. Vermits we vanavond uitgebreid gingen diner besloten we de Zuppa Soepbar een kans te geven. En dat was een geweldig goede keuze! De Marokkaanse soep met couscous en zwarte olijfjes die ik voorgeschoteld kreeg was volgens mij de lekkerste soep die ik in jaren heb gegeten. Overheerlijk!
Na het middageten was het hoog tijd om de winkelstraten in te trekken. Niet dat we allebei fervente shoppers zijn, verre van zelfs, maar we hadden allebei een paar nieuwe schoenen nodig en laat Hasselt nu eens ongelooflijk veel schoenwinkels tellen. Uiteindelijk eindigde ik alleen met een paar schoenen. Hele mooi sandalen die ik van mama meteen voor mijn verjaardag kreeg. Vermits we nu vlakbij het hotel waren konden we rustig inchecken en onze bagage naar de kamer brengen. Deze keer was onze kamer gelukkig niet zo hoog gelegen. (Derde verdiep, tegen vorige keer het zestiende verdiep.)
En daarna terug naar de winkelstraten, deze keer de “chiquere” kant. Met winkels van Van Kets, Linea Raffaele, etc. Tegen een uur of half vijf vonden we het toch wel tijd voor een aperitiefje. Vermits het al de hele dag aan het regenen was, kon je het moeilijk terrasjesweer noemen. Gelukkig vonden we een gezellig terrasje aan het stadhuis waar de vuurkorven voor de nodige warmte zorgde. Voor mij een kriek on the rocks, voor mama een wit wijntje met wat bitterballetjes bij en gezellig babbelen en de krant lezen. De tijd vliegt op die manier! Na onze apero was het tijd voor lang heet bad en ons daarna klaar maken om te gaan eten. Onze avond brachten we door in restaurant Entrepot. Een uitstekende keuze en een aanrader voor iedereen. Elk gerecht was echt perfect bereid en prachtig opgediend. Aan alles was gedacht en de kleine attenties maakte het echt super. Een amuse bij het aperitief, een klein gebakje bij de koffie, attente diensters, nooit een leeg glas wijn en de correcte snelheid van opdienen. Echt een supergezellige avond. Rond half tien was het eindelijk gestopt met regen en eigenlijk wel lekker warm. Dus besloten we nog een wandelingetje te maken door de stad, zodat onze maagjes een beetje tot rust konden komen. Op onze tocht kwamen we een vrijgezellenavond tegen van enkele kerels die ons een passievruchtenjenevertje aanboden. Mama werd ingepakt met complimentjes dat je niet zou zeggen dat ze mijn mama was. We besloten onze avond af te sluiten op hetzelfde terrasje waar we in de namiddag al hadden vertoeft. Een Baileys en een Amaretto om onze avond af te sluiten en daarna lekker ons bedje in.

 ‘S morgens was het tijd voor een lekker uitgebreid ontbijt. En lekker was het zeker! Een beetje jammer voor een luxe hotel zoals dit dat het compleet onbekwaam zaalpersoneel tewerkstelt. De twee dienster stonden tegen de muur geleund kauwgom te kauwen en naar de zaal te staren. Toen ik na ongeveer 15 minuten wachten een van de dames wenkte en vroeg of ze misschien de vuile borden wou afruimen, staarde ze me aan als een koe naast de autostrade. Even later zag ik hetzelfde tafereel toen de dame naast ons koffie bestelde. Rollen met de ogen, zuchten en blazen en een zeer ruime wachttijd voor koffie. Echt jammer dat een klassehotel zich zo laat kennen. Ik hoorde dan ook aan verschillende tafels morrende commentaren. Nergens was er trouwens een food and beveragesmanager te zien. Ondertussen kregen we bericht dat onze mannen in Antwerpen vertrokken waren en konden wij nog een wandelingetje maken over de rommelmarkt. Nu scheen het zonnetje wel lekker en was de wind gaan liggen. Een uurtje later ontmoeten we de mannen aan de auto en waren we stiekem toch wel blij dat we Hasselt konden ontspannen vermits de vijftv dag heel wat volk (vooral vrouwen) op de been had gebracht.
Volgende halte: Maasmechelen village. Waar we eigenlijk voor mij gingen shoppen, want ik had dringend nieuwe BH’s nodig en mijn favoriet merk is en blijft Marlies Deckers. Het was echter M. die met enkele tassen vol spulletjes voor hem terug buitenkwam. Wat ik uiteindelijk kocht? Een braadslee. 😀 Tja je bent een foodie of niet. Dat heb je nauw met mij, ik koop liever een braadslee dan een nieuw paar schoenen of kleding. Daarna reden we nog naar onze vaste bakker in zonhoven (tja na tien jaar een buitenverblijf in zonhoven te hebben gehad, weet je de lekkere adresjes zijn.) om wat limburgse vlaaien te stockeren voor in de diepvries. Daarna zetten we koers naar Antwerpen. Het ventje begon namelijk weer aan een reeks nachten en ons weekendje zat er weer op.

vloekt

Af en toe denk ik toch dat het universum plant om alles samen te laten lopen.
Volgens mij heeft het universum een secret agenda om M. en mij te pluimen en te veroordelen voor het eten van boterhammen met choco voor morgend, middag en avondeten. That is.. als we nog kunnen eten.

Het begon met electrabel… die ons een zeer fijne afrekening stuurde, waarin ze vriendelijk meldde dat ze eventjes vergeten waren een tussentijdse afrekening te maken vorig jaar en dat ze dat dan nu maar meteen gingen rechtzetten. Of we zo vriendelijk wouden zijn om binnen de veertien dagen 1.200 euro op hun rekening te storten.
Tja, wat doe je dan? Ge vloekt, ge krijgt het efkes warm en koud, ge vloekt nog een beetje meer en dan betaal je he.

Nog geen drie dagen later zit de belasting voor uwen auto en uw dorp in u bus. of ge eventjes zo vriendelijk zou willen zijn om 350 euro te storten. Tja, wat doe je dan? Ge vloekt, ge zegt dat ge niet snapt hoe dat het kan dat ge zoveel gemeentebelasting moet betalen in u **** dorp, waar ge nooit propere bloemenperkjes hebt. Ge bedenkt dat ge die wel hebt… aan den andere kant van den boomsesteenweg, aan de juiste kant van het dorp! Maar als puntje bij paaltje komt dan betaald ge he.

Nog geen week later begeeft de teerbeminde echtgenoot zijn gsm het. En de echtgenoot heeft zijn zinnen gezet op een gsm van 200 euro. Wat doet ge dan? Ge vloekt efkes. Ge zucht. Ge bedenkt dat de echtgenoot eigenlijk nooit iets voor zichzelf vraagt en alles in het teken van u staat. Ge bedenkt dat den echtgenoot die gsm echt nodig heeft en eigenlijk ook wel verdient. Dus ge koopt hem ne nieuwe gsm en ge zegt erbij dat het voor uwen huwelijksverjaardag is.

En vandaag… vandaag begaf het wasmachine het. Wat doet ge dan? Ge vloekt, ge jammert. Ge bewondert uwe vent omdat die voor de derde dag op een rij de zondvloed uit het wasmachine aanpakt met een vod en een emmer. Ge vloekt nog een beetje meer. Ge zwaait met uw vuist naar het universum. Ge surft eens wat rond en bedenkt dat 390 euro veel geld is voor het kleinste wasmachine.  Ge vloekt nog wat meer… maar waarschijnlijk moet ge u er bij neerleggen.

Damm you universum! Damm you!!!

Alice deelt haar ribbetjes recept

Dit is geen receptenblog en dat zal het ook niet worden. Daarvoor heb ik mijn receptenblog namelijk. Maar toen ik dolenthousiast op facebook schreeuwde dat ik de beste ribbetjes ooit had klaargemaakt, reageerde LJ met de mededeling dat ze iemand kent die heel graag ribbetjes eet. En daarom dus speciaal voor LJ en ik vermoed haar Teamo…mijn recept voor de wereld beste ribbetjes!

Laat u vooral niet afschrikken door de vele ingrediënten. Maar wees gewaarschuwd, de ribbetjes zijn zoet, maar ook redelijk pittig.

INGREDIËNTEN

750 gram ribbetjes natuur
Olijfolie

Voor de droge rub:
1/2 eetlepel donkere bruine suiker
1/2 eetlepel zout
1/2 eetlepel chilipoeder
1/2 eetlepel gerookt paprikapoeder
1/2 eetlepel komijnpoeder
1 fijngesnipperde sjalot
2 teentjes knoflook

Voor de saus:
110 gram donkere bruine suiker
125 ml rijstazijn
1/2 theelepel kaneelpoeder
1/2 theelepel chilipoeder
1 eetlepel tomatenpuree
1 eetlepel mosterd
75 ml whiskey
1 fijngesnipperde sjalot
1 tomaat in kleine blokjes gesneden
1 laurierblad
1/2 theelepel komijnpoeder
1/2 theelepel gerookt paprikapoeder
1/2 spaans pepertje
De zest van een halve sinaasappel

Je begint met de droge rub. Een droge rub is een marinade zonder olie, water of enige andere vloeistof. Het is dus eigenlijk een droog poeder. Je mengt gewoon alle ingrediënten samen en masseert er de ribbetjes mee. Ja, dat klinkt raar! Ik weet het… ribbetjes masseren is ook raar. Maar je moet de droge rub echt in het vlees masseren. Leg ze daarna 3 uur in de koelkast om te marineren.

Verwarm de oven op 180 graden.

Verwarm ondertussen een grilpan tot ze gloeiend heet is. Sprenkel olijfolie over de gemarineerde ribbetjes en zorg ervoor dat de olie goed verdeelt is over het vlees. Leg de ribbetjes nu met de vleeskant naar boven in de grilpan. Laat de ribbetjes aan elke kant 3 minuten grillen. Het is de bedoeling dat het vlees een mooi korstje krijgt.

Meng nu alle ingredienten voor de saus in een steelpannetje en voeg nog een extra half theelepeltje zout toe. Breng de saus aan de kook. Draai daarna het vuur lager en laat de saus 15 minuten zachtjes pruttelen. Vergeet niet om regelmatig te roeren, zodat de suiker niet aanbrand.

Haal de ribbetjes uit de grilpan en leg ze in een grote braadslede. Overgiet ze met de warme saus en bedek met zilverpapier. Bedek de ribbetjes met zilverpapier en schuif ze in de warme oven. In totaal dienen ze een uurtje te bakken in de oven, maar vergeet niet elk kwartier de ribbetjes om te draaien en te overscheppen met de saus.

 

Alice ging naar een familiefeestje

Ik bedacht zonet dat ik jullie nog niets vertelt heb over het etentje van twee weken geleden met mijn schoonfamilie. Niet dat het etentje op zich zo geweldig spectaculair was. De bomma werd 75 (denk ik… kan je geloven dat ik zelf niet meer weet hoe oud ze werd. Het was in elk geval een getal dat je wil vieren. Laat het ons daar op houden.)
Het eten was slecht. Neen, ik kan het niet anders zeggen… het was niet middelmatig, het was niet redelijk, het was slecht. M en ik ergerde mijn schoonbroer trouwens door commentaar te geven op het eten. Ik kan er ook niks aan doen dat jaren intensief bezig zijn met eten ervoor gezorgd heeft dat ik kritisch ben en dat door met mij te trouwen en daardoor gedwongen te worden veel met eten bezig te zijn M. ook kritisch is geworden. En daarbij ter mijner verdediging: ik ben niet echt heel erg kritisch. Ik moet niet van mijn sokken geblazen worden door een espuma hier en een wolkje daar….Neen, een goede steak friet is voor mij ook dik oké. Maar als ik saignant vraag, dan mag het vlees vanbinnen niet doorbakken zijn! Steak mag niet verkleurt zijn omdat hij niet vers is, maar vier dagen oud. Je mag u lepel niet kunnen rechtzetten in de saus vanwege te veel bloem. En u kroketjes mogen niet smaken naar garnalen omdat het vet voor eender welke bereiding gebruikt worden.
Maar dat ging ik jullie dus eigenlijk niet vertellen. Ik ging jullie vertellen over mijn schoonmoeder en het feit dat ik nog geen vijf minuten in de zaal was of al te horen kreeg dat “S., een oude schoolvriendin van M. zwanger was nog geen jaar na haar huwelijk. Want zij waren getrouwd om aan kindjes te beginnen.” Ik knikte en zei dat het super moest zijn dat het zo vlot verlopen was. Teerbeminde M. deed ondertussen of hij zeer druk in gesprek was met zijn broer over frituur de gouden saté in Gent.
Nog geen kwartier later, ik had net mijn aperitief in mijn handen gekregen van de ober. (Wat trouwens opgediend werd in prachtige glazen. Zie je wel, ik kan wel positieve commentaar geven!) Of mijn schoonmoeder merkte op dat er behoorlijk wat kilo’tjes af waren. Ik stond nog de Heer te bedanken voor dit mirakel, want mijn schoonmoeder die opmerkt dat er kilo’s af zijn en dat je het goed ziet, kan echt wel tussen de verschijning van Maria in Lourdes en de splijting van de Rode Zee gaan staan hoor! Merkt ze op dat het ook wel nodig was, want zwaar zijn en zwanger geraken dat gaat niet goed samen. Op datzelfde moment besefte ik dat ik spijt had van mijn cola light. Ik had iets sterkers moeten bestellen als aperitief.
Ergens tussen de zoute soep (I am very sorry… de soep was zout. Als in: men nemen een wortel, een stuk selder en een liter water uit de dode zee en men maken daar soep van :D) en de ijstaart zonder smaak. (Ze had de kleuren wit en bruin, dus ik gok op vanille en chocolade.) Vroeg ze of ze al vertelt had dat S. nog geen jaar na haar huwelijk zwanger was, want ze waren getrouwd om zwanger te worden.” Ik verslikte me bijna in de heerlijk zoete aardbei (Kijk again, positieve commentaar!) die de smaakloze ijstaart vergezelde. (Als ik dan toch slechte commentaar mag geven…. ik vind het totaal respectloos dat je zo een lekkere aardbei als side kick gebruikt van zo een slechte taart. Die aardbei verdiende het om de hoofdrol te spelen in een heerlijk dessert! I salute the strawberry with respect!)
Het moet ergens op dat moment geweest zijn dat ze opmerkte dat onze wagen wat klein was voor een kinderzitje dat ik er uitflapte: “Uwe zoon heeft het mij heel duidelijk gemaakt dat als ik kinderen wil het zonder hem zal zijn.” Ze keek toen een beetje zuur… maar dat kan ook van de niet rijpe kiwi geweest zijn die bovenop de ijstaart lag.
En om het allemaal af te maken kwamen we na het feestje mijn mama nog tegen die opmerkte dat drie van haar collega’s oma gingen worden. En ze waren allemaal zo oud als zij.

 *Zucht*

Groot nieuws

In de loop van vorige maand deelde ik jullie al mee dat ik hoopte tegen eind april groot nieuws te hebben, uiteindelijk werd het door allerlei redenen midden mei voor ik het goede nieuws aan jullie kan vertellen.

Vanaf september ga ik officieel terug naar de schoolbanken. Na vier jaar twijfelen heb ik uiteindelijk de beslissende knoop doorgehakt en heb ik besloten om toch te starten met mijn opleiding als kok.
Vier jaar lang heb ik gewikt en gewogen en ofwel haakte ik last minute af, ofwel ging ik steeds naar de inschrijvingen, maar waren alle plekken reeds voor mij bezet.
Nu weer, de inschrijvingen begonnen op 29 april, maar ik was weer beginnen twijfelen, want met M. zijn onregelmatige uren zou dit toch een behoorlijk georganiseer worden om alles rond te krijgen. Dus ik ging niet naar de start van de inschrijving. Iets waar ik eigenlijk bijna onmiddellijk spijt van had. Dus besprak ik toch nog eens alles met M. en werd de knoop definitief doorgehakt. Dinsdag zouden we gaan informeren of er nog plek vrij was om te starten.
En deze keer had ik het geluk echt aan mijn kant, gezien er net iemand had afgehaakt en ik dus kan starten in de module “koude keuken”. Over the top with joy was ik. Supertrots op mijn cursus die ik meteen aankocht. En vooral een beetje onder de indruk van het feit dat ik terug naar school ga.

Op dit ogenblik in avondonderwijs, maar ik hoop tegen volgend jaar tijdskrediet te kunnen aanvragen en een dag in de week toch een volledige dag terug naar school te kunnen gaan.
Dus op dit ogenblik dien ik er mijn job nog niet voor opzij te schuiven, maar wat de toekomst brengt weet ik natuurlijk nu nog niet. Niet de veel op de zaken vooruit lopen vind ik op dit ogenblik het belangrijkste. Ik heb natuurlijk wel een wens voor mijn verdere loopbaan, maar dat zien we dan nog wel. Eerst moet ik me minstens door zes jaar school ploeteren.
Laat ik maar allereerst eens starten met het aanschaffen van mijn professionele koksoutfit. Daar zal ik deze zomer eens werk van maken zie.

Alice en M. gingen op hotel

Zondag na fab doggy weggebracht te hebben brachten we nog een bezoekje aan het tuincentrum. Om mijn gedachten een beetje af te leiden. Ik heb nog twee paprikaplantjes gezien die we in de loop van juni nog gaan halen. (Ik zal binnenkort nog wel een postje schrijven over onze tuin.) Daarna werden we verwacht voor het aperitief bij mijn ouders. Mama en ik gingen aan de witte sangria en M. en papa aan de cava. Gezellig bijbabbelen met wat hapjes en een glaasje. Daarna nog eventjes met M. naar de taverne op de hoek. M. helemaal enthousiast vermits ze daar zijn lievelingsbiertje serveren bruine Brugse zot, die je nergens in het Antwerpse kan vinden. Daarna wat minder leuke zaken op de agenda, belastingen online indienen en boodschappen bestellen bij collect & go.
Tegen dan was het bijna tijd om op de taxi te gaan wachten die ons richting restaurant zou brengen. Een heel gezellige avond met veel wijn en heel lekker eten later zijn we als een blok in slaap gevallen.

De volgende morgen hebben we onze koffers in de auto geleden en richting westhoek gereden voor ons heerlijk weekendje weg. Heerlijk nog eens met ons tweetjes er tussenuit, met als excuus dat we twee jaar getrouwd waren. Echt een excuus, want eigenlijk vieren we onze huwelijksverjaardag in december. Maar als je twee maal trouwt, mag je ook eens tweemaal vieren hé?
Onze eerste stop werd Ieper voor het langverwachte bezoek aan Flanders Fields. Voor mij is dit toch echt wel een must see in België en ik vond het van mezelf een schande dat ik dit nog steeds niet bezocht had. De tentoonstelling was zeker interessant, maar na alle enthousiaste verhalen die ik erover gehoord had vond ik het toch een beetje tegenvallen. Dat gevoel werd gedeeld door M. die hier echt heel erg naar uitkeek.
Daarna wandelde we kort naar de Menenpoort. Niet ons eerste bezoek, dus lang zijn we er niet gebleven. We waren eerder opzoek naar de leuke koffieshop met heerlijke brownies die hier twee jaar geleden nog gevestigd was. Geen koffieshop te zien echter. We hebben dan maar een tasje thee gaan drinken in een leuke theewinkel. Ik heb me dan ook maar meteen wat zakjes losse thee aangeschaft, vermits ik een echte theeleut ben.
Ondertussen begonnen de maagjes te knorren en besloten we koers te zetten naar Alveringem, waar we een bezoekje wouden brengen aan Spaans restaurant Tapa Tapa. Het eten was lekker, maar ook weer niet super. Er zaten behoorlijk wat foutjes in het eten, waar ik me toch wel een beetje aan geërgerd heb. De aqua de valencia smaakte echter super en het decor was echt heel gezellig.
Na het eten stond er een bezoekje aan het bakkerijmuseum op de planning. M. en ik hebben een balans proberen te zoeken tussen zijn interesses en mijn interesses. Oorlogsites voor hem dus en gastronomische bezoekjes voor mij. Het bakkerijmuseum was voor mij echt een hoogtepunt. Heel interessant met prachtige speculaasvormen, marsepeinvormpjes, chocoladebeeldhouwwerken en ga zo maar door. M. vond het allemaal een beetje rommelig opgesteld en vond zijn weg niet zo goed. Maar hij was super als gids, terwijl hij bij elk stukje tentoonstelling voorlas uit zijn boekje wat er te zien was. Echt super liefje!
Daarna was het weer tijd om iets voor mijn schatje te gaan bezichtiging. Vlakbij ons hotel lag de dodengang. Een stukje loopgraven die je gratis kan bezichtigen. M. was hier geweest als kind en vond dit heel indrukwekkend. Eens te meer bleek dat je als kind vaak zaken indrukwekkend vind, die als volwassenen niet zo veel voorstellen.
Daarna zetten we koers richting ons hotel. Alleen de oprijlaan is al redelijk indrukwekkend. Vermits het nog maar half vijf was en het diner pas geserveerd werd rond zeven uur, besloten we nog een kort bezoekje te brengen aan het vlakbij gelegen diksmuide. Zo hadden we de ijzertoren ook eens gezien. Op weg terug naar het hotel brachten we een bezoekje aan de lokale colruyt in de hoop bruine Brugse zot te scoren. Jammer maar helaas, ook hier geen bruine Brugse zot te vinden.
Terug in het hotel was het bijna tijd voor het diner. Een lekker aperitiefje vooraf en daarna uitgebreid tafelen zorgde ervoor dat onze avond voorbij vloog.
Omdat ik de avond daarvoor een beetje misselijk was door op een volle maag te gaan slapen, wou ik nu nog graag een kleine wandeling maken door het kleine dorpje. Vlak voor ons hotel zagen we volgens M. een Vlaamse reus, volgens mij een groot konijn samen met een ander konijntje vrolijk spelen. Wat verderop stonden twee ezeltjes die we wat boterbloempjes uit onze hand lieten eten. En nog wat verderop verzusterde ik met een stuk of 20 koeien. Ondertussen ging de zon onder over de velden, wat echt een prachtig schouwspel gaf van rode vlammende kleuren boven niets anders dan open vlaktes.
Terug in het hotel besloten we onze avond af te sluiten met een glaasje whisky voor M. en amaretto voor mij en een spelletje mastermind, om daarna in ons bedje nog een aflevering van Bones mee te pikken. ’s Morgens gewekt worden met het geluid van loeiende koeien blijf ik leuker vinden dan garagedeuren die dichtslaan en loeiende sirenes.

Om 8 uur schoven we aan voor het lekkere ontbijtbuffetje. Vers gekookte eitjes, een lekkere pannenkoek en vers gebakken peperkoek zorgde ervoor dat we een gevulde maag hadden voor een dagje vol uitstappen.
Onze eerste halte werd het Memorial Museum in Passendale. Dit museum gaat ook over de eerste wereldoorlog, maar met een extra spotlight op de slag rond Passendale. Zowel M als ik waren erg onder de indruk van dit museum. Het is dan misschien veel minder bekend dan flanders fields, maar veel indrukwekkender en informatiever. Voornamelijk de nagebouwde dug-out waar we zes meter onder de grond gingen en echt zagen hoe de soldaten leefde, maakte op ons beiden een serieuze indruk. Een echt must-see vonden we allebei. Het park waar het museum in gelegen is, is trouwens echt wondermooi!
Onze volgende halte was de Tyne Cot graveyard. Het grootste kerkhof van de commen wealth troepen op het Europese vasteland. In totaal zijn er 11.952 graven van soldaten, waarvan het merendeel onbekend.
Niet veel verder lag ons laatste uitstapje van de dag, namelijk de oude kaasmakerij, waar vroeger de bekende kazen uit de regio werden geproduceerd. Het museum toont hoe vroeger de kaas gemaakt werd, van het melken van de koeien tot de effectieve verkoop van de kaas. Ons bezoekje sloten we af met een fris Passendale biertje en een degustatie van vier verschillende kazen. We schaften ons ook meteen enkele kaasjes aan voor thuis. Daarna besloten we koers richting thuis te zetten. Het was ondertussen al na de middag en met een korte tussenstop bij MCdonalds (want ons totaal niet smaakte) konden we fab doggy terug in onze armen sluiten in het hondenhotel.

Fab doggy ging op hotel

Zondagmorgen was het dan zover. We moesten fab doggy naar het hondehotel brengen. We hebben zijn nestje klaargemaakt, zijn lievelingsspeelgoedjes verzamelt en vooral veel plastiek flessen verzameld, want hoe duur het speelgoed ook is, niets is leuker dan plastiek flessen.
Bij het uitstappen botsten we onmiddellijk op een andere gast en bleek dat een Frans bulletje te zijn die als twee druppels water op onze lieve schat leek. Een heel pak van vrouwtjes hart om te zien dat er soortgenootjes aanwezig waren. Het onthaal bij het hondenhotel was net als bij onze onthaalsessie echt heel goed. Er werd wel wat gelachen met mij, want ik had kennelijk veel te veel dekentjes en speelgoed ingepakt voor slechts twee nachtjes.
We brachten fab doggy naar een grote speelweide samen met de eigenares, zodat hij al wat kon spelen terwijl wij zijn kamertje in orde konden brengen. En in het speelveldje naast hem zat zijn kloontje al te wachten. Die twee waren natuurlijk onmiddellijk samen aan het ravotten. Ondertussen konden M. en ik kennismaken met de andere gasten. Waaronder nog een Frans bulletje, dus onze lieverd was goed omringd door soortgenootjes. De eigenares heeft er trouwens ook voor gezorgd dat de Franse bulletjes een beetje in elkaars buurt zaten zodat ze elkaar konden zien. Fab doggies naaste buur was een grote boxer, wat ik ook heel fijn vond. Want zijn beste vriend in het park bij ons thuis is Joe, een 9 jaar oude boxer.
We hebben dan zijn kamertje een beetje ingericht met zijn nestje, zijn dekentjes en zijn speelgoedjes. Onmiddellijk water bijgevuld en dan was het tijd om hem uit de wei te halen en naar zijn kamertje te brengen. Dik tegen zijn zin natuurlijk, want hij was nog steeds erg aan het ravotten met zijn spiegelbeeld. Hij ging heel braaf zijn kamertje in en keek zelf niet echt meer achterom, hij was al druk naar buiten aan het stappen om daar de koeien te begroeten.
Met ogen vol tranen heeft M. me dan naar auto gebracht, waar ik eens goed heb zitten janken. M. is dan met mij naar het tuincentrum gereden om mij wat afleiding te geven.

’S Avonds hebben we wel ons eerste berichtje gestuurd om te vragen hoe het met fab doggy ging. Een heel geruststellend berichtje terug waarin stond dat we een superlieve hond hadden en dat alles prima ging zorgde ervoor dat we allebei een beetje konden relaxen. De dag daarna hebben we nog een berichtje gestuurd om te informeren of de nacht goed verlopen was en weer niks dan positief nieuws.

Gisteren mochten we hem dan terug gaan halen en hij kwam echt heel vrolijk aangelopen samen met de eigenares. Natuurlijk dikke knuffels voor vrouwtje en baasje, maar ook hele dikke knuffels voor de eigenaar en de eigenares. De dame drukte ons nog eens op het hart dat alles vlot was verlopen en dat het niet leek alsof het zijn eerste keer daar was. Hij had veel gespeeld en flink gegeten. Ik natuurlijk glimmen als een trots vrouwtje. Terug thuis is hij als een blok in slaap gevallen. Want zo drie dagen tussen zoveel andere woefjes en zoveel aandacht dat hij daar gekregen heeft… daar wordt je natuurlijk behoorlijk moe van! Ik voel me al iets zekerder nu over mijn beslissing om hem in september daar onder te brengen tijdens onze vakantie.