Archief | juni 2011

Kijk daar wordt ik nu vrolijk van zie…

Gisteren geleverd met de post, twee dagen geleden besteld. You got to love Amazon.

Het ene boek is Brief Gaudy Hourvan Margaret Campell Barnes. Een boek over het leven van Anne Boleyn, van het ogenblik dat zij door haar vader wordt opgeroepen om aan het hof als hofdame te komen leven tot het ogenblik dat ze uiteindelijk terechtgesteld wordt voor verraad aan de koning. Als ik de de verschillende boekbesprekingen mag geloven is dit eindelijk eens een boek die Anne voorstelt als een vrouw van vlees en bloed en niet een of ander vleesgeworden venijn. Het boek zelf is geschreven in 1949 voor de hele Tudor hype begon en belooft historisch  correct te zijn. (Wat niet van de televisieserie The tudors kan gezegd worden maar soit.)

Het andere boek is The secret diary of Anne Boleyn geschreven door Robin Maxwell is meer roman dan het vorige boek. Het vertelt het verhaal van Elizabeth I die de troon bestijgt en tijdens deze periode het geheime dagboek van haar moeder in handen krijgt. Iets minder historisch accuraat, maar het zou wel weer een positief beeld van Anne Boleyn geven.

Het boek dat niet op de foto staat, maar ook via amazon kwam was The autobiography of Henry VIII with notes from his fool door Margaret George. Dit boek had ik al eens gelezen een aantal jaar geleden en ik was er toen helemaal weg van. Ik heb hem bestelt enerzijds om mijn collectie historische romans en tudor romans verder aan te vullen, maar ook omdat ik nu na 3 jaar het Tudor hof te bestuderen graag dit boek eens wil lezen in het licht van alles wat ik intussen heb geleerd.

En voor jullie denken dat ik enkel de geromantiseerde historische boeken lees… neen, ik ben op dit ogenblik bevoorbeeld bezig in het boek Henry VIII and his court van Alisson Weir. Een echt historisch naslagwerk, maar dat moet gewoon afgewisseld worden met een echt verhaal-boek, want ontspannend lezen zijn die historische naslagwerken niet.

Ik kan er weer een paar weekjes tegen. 😀

Verjaardagweekendje

Ik had mijn verjaardagsweekend… Ik verjaar natuurlijk maar één dagje, maar we proberen van verjaardagen altijd iets fijns te maken. Dus werd het bij mij een verjaardagsweekend.

Vrijdag was het ventje voor de verandering eens vroeg thuis, dus kwam het liefje me halen van het werk en had ik het lumineuze idee om samen met fab doggy te gaan wandelen in het park. Ik geef toe… de lucht zag er onheilspellend uit en M. had gelijk hoor. Halverwege het park viel de regen er in bakken uit. En wie ons kent weet dat wij geen paraplu bij hadden. We vluchten dan maar naar de melkerij in het park. Even daarvoor maakte M. nog de opmerking, zullen we hier meteen wat eten? Gezellig ons weekendje beginnen. Dat was het plan tot we de deur opentrokken en we bijna instant hoofdpijn kregen van het geroep van ik denk 100 kinderen. (In werkelijkheid waren het er maar 9.) We hebben snel iets gedronken en zijn de gietende regen ingevlucht. Liever gietende regen dan gierende kinderen. Het ideale moment van M. om smalend te zeggen “ en gij wilt een kind.” Point taken baby. Door de gietende regen zetten we koers naar huis, waar we besloten die avond niet meer buiten te gaan eten, maar onze hele natte kleren uit te trekken en een pizza aan huis te laten leveren.

Zaterdagmorgen zetten we weer in de regen koers naar onze koekenstad voor een lekkere brunch. Voor mijne verjaardag he… ah ja 😀 M. ging voluit voor een full english breakfast met spek, worsten, bonen en al wat ge u daarbij kunt voorstellen. Ik hield het iets “vlaamser” met cava, vers fruitsap, pistolekes, yoghurt, etc. Met volle buikjes trokken we richting de Spaanse winkel om echte bomba rijst aan te kopen voor mijn paella ’s avonds. De regen beu trokken we ons rond het middaguur terug in ons stamcafeetje met een lekker biertje en wat hapjes erbij. De namiddag brachten we lekker in ons zeteltje door, lekker de krant lezend, bijna kwijlend over de foto’s van de precies toch niet zo lelijke Matthias Schoenaerts. (Ik geef mijn fout toe Matthias aanbiddende dames. Ik vond hem een regelrechte kwal als bloemetjesplukkende romanticus in de smaak van de keyzer. Maar deze reportage en zijn overweldigende acteerprestatie in Dennis van Rita wierp een ander ligt over de hele zaak.)

 Zondagmorgen ging de wekker vroeg af om koers te zetten richting kust. De autosnelweg was heel erg rustig op dat vroege uur en de tijd vloeg voorbij toen we de cd duets van Johnny Cash en June Carter opzetten. Heerlijk zingen en rijden. Aangekomen stonden de vers gebakken spek en eitjes al klaar samen met verse pistoletjes. Zondag was het echt lekker weer aan kust en kon ik zelf met mijn voetjes door het water lopen. Heerlijk!

Maandag was het weer heel wat minderen en vielen er weer dikke druppels uit de lucht. Omdat we de drukte op de dijk ondertussen een beetje beu waren brachten we een bezoekje aan de 40ste kaas en boterfeesten in Diksmuide. Hoewel ik er vooraf niet zo veel van had verwacht was het echt een heel fijn feest. Er waren grote reuzen, oude ambachten die uitgebeeld werden, een grote kaasmarkt, een braderij en veel gezellige bandjes en optredens. Echt heel fijn! ’s Avonds werden we verwacht bij de strafste cafebazin van Vlaanderen ze had haar naam echt niet gestolen! We proberen nu al een jaar of vijf langst te gaan bij het hof van commerce, maar steeds was alles volzet. Deze keer geraakte we echter binnen. Vooral M. heeft zijn buikje lekker rond gesmuld met het grote breugelbuffet waar we zoveel van mochten eten als we wilden. En alles was huisgemaakt, wat bij altijd al heel wat extra puntjes scoort. ’s Avonds in ons bedje hebben M. en ik nu een lange tijd naar de zee liggen kijken. Echt genieten zo de zee zien vanuit je bedje.

Collegaatje L. sms’te me dinsdag al vroeg wakker om me een gelukkige verjaardag te wensen. Een echt schatje is het! Ook van M. kreeg ik meteen drie dikke zoenen en konden we aanschuiven aan het ontbijt. Door het schitterende weer konden we lekker op het terras ontbijten met zicht op zee. De ideale start van mijn verjaardag! Daarna was het tijd voor een lange strandwandeling en door de lekkere temperatuur kon ik tot mijn knieën de zee in en kon fab doggy lekker zwemmen. Hij is dol op het water, maar enkel als er iemand met hem mee de diepte in gaat. Geen probleem, de zee en ik wij zijn dikke vriendjes. In de namiddag aten we nog een stukje taart en rond kwart na drie zetten we koers richting Antwerpen. Waarbij ik getrakteerd werd op 2,5 uur stilstaan voor de kennedytunnel. *Zucht* Het gaf me dan ook meteen genoeg tijd om luid tegen M. te zeuren over het feit dat ik toch wel een beetje last had met deze verjaardag. Het is zo de leeftijd dat iedereen rond ons echt zich begint te settelen. Terwijl ik het gevoel heb daar absoluut niet klaar voor te zijn. Ik start binnen twee maanden aan een totaal nieuwe opleiding. Heb geen idee wat ik eigenlijk van mijn leven wil. Het helpt ook niet dat iedereen altijd maar dingen van ons (mij) verwachten. M. kon er alleen maar eens goed mee lachen. En net door zijn grapjes over duracel konijnen en mijn pilletjes vervangen als ze opraken voor de komende 40 jaar zorgde ervoor dat ik het piekeren toch eventjes kon stopzetten. (Niet zo erg verbazend hoorde ik trouwens vandaag van iemand die even oud is als mij en nog minder bereikt heeft. Kennelijk hebben erbij haar heel wat tranen gevloeid. Dus dat viel bij mij nog goed mee!) Helemaal oververhit, dringend naar het toilet moeten en mooi van het aanschuiven kwamen we uiteindelijk thuis aan. Onze spullen hebben we maar snel binnengezet en daarna lekker gaan eten voor mijn verjaardag nog. Tegen dat we uitgepakt waren en in onze bedjes lagen waren we doodmoe.

Herinnert u zich deze post nog?

Diegene die me al volgen van op mijn oude blog herinneren zich vast nog volgende post . Voor diegene die hier op mijn nieuwe stekje pas zijn komen meelezen… het archief gaat overgebracht worden. Echt waar, maar het duurt eventjes.

Anyways, ik zei dus, jullie herinneren je misschien volgende post. En dan het feit dat ik er heel weinig over gezegd of geschreven heb. Die ene post en daarmee basta. Enerzijds omdat ik altijd op een lijn wil staan met M. Ik bedoel ik ben zijn vrouw en ik hoor bij zijn zijde. Maar ook omdat ik diep in mij het allemaal aan het verwerken was. Tenslotte was de situatie niet bepaald ideaal. Stel u voor je zit van een glas mojito te nippen, een plakje Spaanse ham binnen te werken en dan wordt de bom gedropt. Eerste reactie: oké fine. So be it.

Dat was trouwens ook het masker dat ik hier opzetten en tegenover anderen. Kinderen, neen niet voor ons.
Terwijl het in mijn hoofd ging; neen niet voor hem en ik moet volgen.
Het is nu niet dat ik opeens een ongelooflijke kinderwens heb ontwikkeld, maar ik hou niet van het idee dat hij voor mij beslist heeft dat ik geen mama wordt.

Ik liet het hem de eerste weken niet zien. Het gespreksonderwerp was afgehandeld, hoewel het binnenin mij knaagde. En van het knagen ging het naar het zeuren en van het zeuren ging het naar verdomd hard pijn doen. En dat verdomd hard pijn doen mondde soms uit in staan snikken in de keuken, in de tuin… eigenlijk eenders waar ik alleen was en niemand mij zag. Want de Alice en M. die iedereen ziet die zijn compleet niet met kindjes bezig. Die lachen de vraag “wanneer komen er kindjes” vrolijk weg en zeggen soms nooit en soms nog voor de eerste jaren niet.

Ik heb het hem dan toch maar gezegd, dat ik niet zeker weet of ik geen kinderen wil. Dat ik eigenlijk wel mama wil worden. Dat ik al zijn argumenten begrijp en ze zelf voor een groot stuk volg. Dat ik begrijp wat hij zegt over slechte economieën, veel geweld, veel haat, slechte omgevingen en constante verantwoordelijkheid. Maar dat die dingen bij mij in het niets vallen als collega E. me vertelt dat haar dochtertje haar honderden kusjes geeft en dan blij mama kraait.
Ik hoorde hem toen hij gisteren naast me op het bankje aan de bus zei dat hij vooral bang is dat onze levens anders gaan zijn. Dat onze relatie er aan kapot zal gaan, zoals we al zo vaak hebben zien gebeuren bij vrienden, kennissen, buren, complete vreemden. En ik begrijp wat hij zegt. En toen de buurman ons diezelfde avond vroeg wanneer er kinderen komen antwoorden we “wij zijn gelukkig zo.”
En er was geen woord van gelogen. Want ik ben gelukkig met hem. Met mijn leven nu. Met mijn gezinnetje nu. Maar misschien wil ik daar ooit wel iets extra bij.

En ik kan nu niet met zekerheid zeggen dat er ooit kinderen komen als je mij laat doen. Misschien niet en dat kan voor honderden redenen zijn. Omdat we niet zwanger kunnen worden. Omdat het opeens toch niet hoeft voor mij. Maar ik wil niet dat hij het voor mij beslist. Ik wil weten dat ik mama kan en mag worden.

Niet nu, zeker niet nu. Ik heb het nog even te druk met mezelf. Maar ooit…

Dingen die leuk waren in het verlengde weekend.

 – Werken op vrijdag. Samen met nog een collega. De overige 14 ladies genoten van een verlengd weekend. In zalige rust kunnen doorwerken, heerlijk!
– Een uurtje vroeger stoppen en opgepikt worden door allerliefste M.
– Heerlijke bbq met alleen maar vis erop. En voort ventje natuurlijk vlees,om eventuele plotse overlijdens te vermijden.
– Kriekentaart uit de limburg.
– Maandag een dagje vrij hebben. (Vermits ik vrijdag werkte :D)
– Een baby-varken (ja M. ik weet dat het eigenlijk een biggetje noemt!) op de kinderboerderij dat zich lekker op zijn buikje laat strelen.
– Verse melk drinken, recht van de koe in de fles!
– Naar Nederland rijden om te winkelen bij AH en beseffen dat de prijzen daar echt een pak lager liggen dan in België!
– Voor het eerst naar Bel & Bo gaan en met een grote zak vol nieuwe kleedjes buitenkomen.
– Met M. de matrassentest in Ikea afleggen en merken dat de aangeraden matras echt u goesting niet is. Maar de afgeraden matras net wel.
– De wasmachine-technieker na 5 minuten werk 45 euro moeten betalen en weten dat u machine niet volledig kapot is.
– Een vers wasje draaien in het gerepareerde machine.
– Witte sangria met ananas en watermeloen erin, terwijl je lekker in het zonnetje zit.

The secret garden…

In een vorig blogpostje had ik u beloofd om iets meer te vertellen over mijn tuin. Diegene die nog niet zo lang mijn blog volgen die kennen de evolutie van de tuin misschien niet. Maar toen we nog maar pas het huurcontract voor wonderland hadden ondertekend en er dus nog niet waren komen wonen waren er problemen met de rioleringen in onze toekomstige tuin. Volgens de vorige eigenaar zag het eruit als oorlogsgebied. Het terras moest opgebroken worden en terug heraangelegd, maar goed nieuws de tuin had voor jaren mest gekregen. 😀 Toen we dan uiteindelijk in wonderland introkken bleek de tuin een overwoekerde wildernis te zijn met inderdaad een scheef heraangelegd terras. Werk dus… veel werk.
Het eerste jaar bestond er dus uit om de tuin terug “toonbaar” te maken. Wat inhield dat M. met zwaar gereedschap de klimop van de buren te lijf ging die helemaal in onze tuin groeide. Mama en ik ons verdiepte in vaste planten die weinig zon nodig hebben. En zo geschieden dat wonderland een eerste paar plantjes kreeg.
Jaar twee kwamen door plantjes bij en legde we de hof deftig aan. Er kwamen echte perken met betonnen paaltjes die M. mooi rechtzetten, terwijl ik koele biertjes bracht ter verfrissing van mijn hardwerkende echtgenoot. Het was trouwens ook het jaar dat ik een zielige lavendelstraat adopteerde die volgens iedereen ten doden opgeschreven was, maar die nu drie jaar later terug bloemetjes heeft!
Jaar drie kwam er overal boomschors te liggen en kwam er nog een extra bloemenperkje bij.
Jaar vier investeerde we in een tuinhuisje en kreeg alles mooie Provençaalse kleuren, waardoor we ons nu echt in Frankrijk wanen met ons glaasje pastis.

En dit jaar gingen we voor groenten, fruit en kruiden in onze tuin. Aan ons tuinhuisje hangt een grote aardbeienstruik, waar helrode aardbeitjes aan komen. Kleintjes, hele kleintjes zelf, dus maak u vooral geen voorstellingen van weelderige kom aardbeien. Maar lekker zijn ze wel. Achteraan in onze tuin groeien onze kleine kerstomaten weelderig. Hier mag je u gerust wel een weelderige oogst voorstellen. Zo een weelderige oogst dat ik me gisteren een tomatensalade mee kon nemen naar het werk. Heerlijk zoet zijn ze! Daarnaast staat onze zelfgeteelde knoflook, hoe dat project gaat aflopen… geen idee… we proberen er nu nog achter te komen hoe je ziet wanneer een knoflook rijp is voor de pluk. Een beetje verder vind je onze Spaanse pepertjes. Nog weinig beweging daar te zien. Een mooi groen plantje, maar nog geen Spaans pepertje te bespeuren. Daarnaast vind je onze winterharde laurierstruik, die gaat al enkele jaren mee en staat nogsteeds mooi.

Dan kom je bij ons kruidenrek waar je de volgende kruiden in ziet groeien. Koriander, munt, salie, tijm, dille, kervel, rozemarijn, zwarte basilicum, gewone basilicum, pistou basilicum, bonenkruid, rucola, oregano, bieslook, peterselie en dragon.

Aan ons muurtje hangt een lange plantenbak met sla. Wie had ooit gedacht dat je sla gewoon kon telen in een langwerpige plantenbak. En hij schiet mooi hoor. M. en ik vermoeden dat we binnen een twee weken kunnen beginnen oogsten.

In een grote terracotta pot vind je nu nog zand, maar daar zouden vanaf augustus onze courgettes moeten beginnen uitspruiten. Achter ons tuinhuisje hopen we dat vanaf september de pompoenen weelig zullen tieren en na een mislukte poging wagen we ons nogmaals aan de kweek van radijsjes.

Ow en voor ik ruzie krijg met M. vermeld ik ook even dat zijn olijfboompjes vrucht dragen. Na verschillende commentaren van familieleden die beweerde dat ze dood waren, dragen ze nu dus terug kleine olijfjes.