Archief | juli 2011

Alice had nog eens een weekendje met M.

 

Van het enige weekend dat mijn ventje thuis was deze zomer moesten we het beste maken.
En vermits hij enkele weken geleden door zijn schoenen is gezakt en nu al een hele tijd rondliep op zijn laarzen of zijn sandalen vertrokken we vroeg richting stad.
Solden het is niet aan ons gegeven. We vinden allebei dat er voornamelijk heel veel oude rommel in de rekken wordt gehangen en dit werd deze soldenperiode nog maar eens bevestigt. Ten tweede vinden we er niks aan om tussen hysterische mannen en vrouwen te lopen die grabbelen alsof hun leven er vanaf hangt. We gingen dus recht op ons doel af en bezochten alleen maar schoenwinkels. In de eerste winkel werden we allebei verliefd op een paar schoenen voor hem, maar natuurlijk van de nieuwe collectie of wat had je gedacht? Vermits we toch liefst met korting kochten besloten we nog een beetje verder te gaan en nog enkele andere schoenwinkels te bezoeken. Terugkomen konden we nog altijd. Na de derde schoenwinkel en M. die al serieus begon te knorren vonden we uiteindelijk een paar dat we allebei leuk vonden van pantofola d’oro met 50 euro korting op. M. blij met zijn nieuwe schoenen. Ik blij met de grote korting. Iedereen blij dus.
Dan maar snel snel weggevlucht uit de drukke winkelstraat richting exotische markt om alle ingrediënten te kopen voor ons Griekse avondje thuis.
Daarna begonnen we toch wel erg dorstig te worden en zakten we af naar ons stamcafé. Tegen dat we daar aangekomen waren begonnen ook onze maagjes te knorren. Een kleine pasta voor mij en een chili con carne voor hem later was dat probleem opgelost. En zetten we terug koers naar huis waar onze fab doggy al enthousiast op ons zat te wachten.
Vermits onze poetsvrouw vind dat ze recht heeft op alle schoolvakanties bestond de rest van onze middag uit poetsen, opruimen en stoofvlees klaarmaken voor zondagmiddag. Daarna trok het ventje de keuken in om een heerlijke mezze-schotel te bereiden. En wat een schotel kreeg ik voorgeschoteld! (Tarama, Tzatziki, Melanzanasalat, feta, zwarte olijfjes, keftedes, tiropita, Spanakopitikia, calamares en lekker turks brood) Lekker met een glaasje koele rosé. We begonnen onmiddellijk weer te dromen over onze geplande vakantie in Griekenland over twee jaar. (Ja, soms moet je sparen he :D) Met de last legion op tv kropen we lekker onder ons dekentje om van de rest van onze avond te genieten.

 

Zondagmorgen scheen de zon fel en wilden we graag naar buiten. In het middelheim park loopt de expo van Erwin Wurm en die wouden we graag zien. Dus fab doggy de auto in en richting park. De tentoonstelling viel jammer genoeg een klein beetje tegen, maar we vertoeven graag in het middelheim park dus echt erg vonden we dat niet. We namen ook een kijkje bij het tijdelijke kunstwerk bos in zicht en deden een grote wandeling door de anderen aansluitende parken. Daarna zakten we naar bij de zomerbar voor een rustpauze. Kriek van het vat, ik zou er bijna lyrisch over worden. Bijna even lyrisch als van de overheerlijke jamon iberico en olijfjes die we erbij bestelde.
Daarna terug richting thuis, waar fab doggy na zijn grote wandeling de rest van de middag in een diepe slaap zakte en M. onmiddelijk verse frietjes begon te snijden, zodat we tegen half twee konden smullen van stoofvlees met frietjes.
De rest van de middag besloten we het rustig aan te doen. Lekker warm badje met een goed boek, enkele opgenomen kookprogramma’tjes bekijken en daarna me aan de dvd-reeks van den bompa gezet. Het blijft voor mij echt jeugdsentiment en zelf nu bijna twintig jaar later moet ik er nog altijd hartelijk mee lachen, echt genieten vind ik dat!
Tegen half acht kregen we allebei toch terug een hongertje en bakte ik een hele stapel volkorenpannenkoeken, waar zowel wij als fab doggy van smulden.
Tegen half tien zochten we ons bedje op om het laatste stukje van de last legion te bekijken. (Heb ik trouwens al gezegd wat voor een ondermaatse film ik dat vond?)
En toen zat het weekend er weer op. Nu een hele week op mijn tanden bijten want het liefje staat met de late en dan zien we elkaar maar 10 minuutjes per dag. Missen dat ik hem ga doen!

Advertenties

On the road baby!

Maandag was het dan zover… mijn eerste rijles. En niet meteen het beste moment om te leren rijden al zeg ik het zelf. De warmte, de stress en ook die dagen van de maand zorgden ervoor dat ik in de loop van de dag al 6 pijnstillers naar binnenwerkte. Die ondanks hun naam alles behalve de pijn stilde. Noem het dan verdorie, “een slecht smakend snoepje dat tegen niks helpt” he! Het ogenblik dat ik echt de auto instapte voelde ik me echt ongelooflijk slecht. Vreselijk slecht… als “ik denk dat ik moet overgeven van de pijn. Van de rijles zelf herinner ik me weinig, heel weinig. Alleen dat ik een paar keer heb gedacht “ik ga hier flauwvallen” en “dit ga ik nooit kunnen”. Dus weinig of geen herinnering aan de effectieve rijles. Het enige wat ik me herinner is huilen van de pijn eens ik eindelijk thuis was en M. die me in een koele slaapkamer legde met een nat washandje op mijn hoofdje. Ik denk dat ik binnen 5 minuten in een diepe slaap was, uitgeput van een hele dag pijn lijden. Maar wel content dat ik een ventje heb die dan weet wat te doen en mij dan alles geeft wat ik nodig heb. Zijnde rust, stilte en donkere koele kamers. Ow en niet vergeten… die niet in lachen uitbarst als ik met mijn Sophia Lauren zonnebril verder naakt in bed ligt.

Dinsdag had ik echter mijn twee rijles en hoewel er die dag nog drie pijnstillers volgden deden ze deze keer wel wat hun bijsluiter beloofde. Ik moet zeggen mijn rij-instructeur is niet echt vriendelijk. Maar we zijn daar ook niet om vriendjes te worden he. We zijn daar om te leren rijden en dat denk ik dat hij wel goed kan. Ik kan het ook niet helpen dat ik vind dat hij hobbit-voeten heeft en met niet veel kan lachen. Ergens halverwege onze tweede rit zat hij de menu van de meeneemchinees te bestuderen. Ik wou al een tijdje het ijsbreken en dacht ik zal eens iets zeggen zie dat niet over ambrieren (of hoe je het ook schrijft), tanken, remmen op motor of pinken gaat. Dus ik zeg “de bami is daar heel lekker”. Hobbit-voetje kijkt op en staart mij aan. Owkee dan… I will just drive and shut up. Om nog maar te zwijgen van de Apocalyps die halverwege onze rijles losbarsten, ergens boven Rumst besloot de wereld as we know it tot een einde te komen. En daar reed ik tussen he in mijn ford fiesta’tje. (Allee, het ford fiesta’tje van de rijschool.) Tussen de neerwaartse bliksemschichten alom rond mij. Tussen het gebulder van de hemel. Ik kon alleen maar naar buiten kijken en denken… subiet komt de regen en met de regen het ijs en dan zijn we eraan voor de moeite. “Het doet daar in de verte precies erg lelijk.” zei ik terwijl we stonden te wachten voor de spoorweg. “Dat heb je met onweer.” was het deskundige antwoord van hobbit-voetje. *Kuch* Shut up and drive zoals ik dus al zei.

En dat rijden hoe gaat dat nu na ongeveer 4 uur les? Is bwa voldoende? Ik heb kennelijk nogal last met mijn auto recht te houden. Ik rij veel te veel naar rechts, terwijl ik vind dat ik veel te veel naar links rijdt. Ik verdenk mijn gebrek aan dieptezicht hiervan. Gebrek aan dieptezicht hoor ik u zeggen? Yep, ooit in een ver en duister verleden werd ik aan mijn ogen geopereerd en verloor ik mijn dieptezicht. Gevolg? Ik ben heel fijn om mee te badmintonnen, tennis, squashen… want ik zie die balletjes en pluimpjes niet komen. Gezien mijn figuur ben ik dus eigenlijk gewoon een grote meelzak waar je u balletjes op mag meppen, ik mep toch nooit terug. 😀 Verder rem ik te veel op mijn rem. Yes ik weet het dat klinkt vreemd, want ik ging direct van… “Ja hoezo? Het noemt toch rem he? Dus als je zegt vertragen en tot stilstand komen dan gebruik ik mijn rem.” Niet dus… ge moet daar u ambriage voor gebruiken blijkt nu! En beginnen jullie nu ook niet he zoals die twee ervaren mannelijke chauffeurs van mij die onmiddellijk zeiden “ah ja, hoe ging je dat anders doen?” Ik kon mij nog net inhouden om niet te gillen: MET DE REM!!!!! Maar weet ge, dinsdag heb ik mij geamuseerd daar achter het stuur. Hoewel ik eigenlijk helemaal niet weet hoeveel ik concreet doe en hoeveel hobbit-voetje mijn prestaties manipuleert. En eigenlijk vind ik dat redelijk frustrerend, want toen ik schoon voor het rood licht tot stilstand kwam zonder schokken, zonder stilvallen en dan nog wel schoon vlak voor die mooie witte lijn dacht ik eerst Jippie en ik wou al een beetje glimlachen naar hobbit-voetje, maar toen dacht ik…. ow god, misschien was ik dat wel niet? Zie dat is dan weer niet zo fijn he. Maar wel handig dat hij kan manipuleren, want nog een belangrijk ding dat ik moet leren: Stop betekend stop… ik vermoed dat ik daar mijn rem dan wel mag voor gebruiken.