Archief | november 2011

Weekmenu

En hier zijn we weer met onze weekmenu. We starten op woensdag deze keer ūüėÄ

Woensdag: Gaan we gezellig shoppen in Nederland. Dus eten we waarschijnlijk daar ’s middags iets lekkers. Onze laatste halte is altijd Albert Heijn dus zal er vandaar wat snacks voor ’s avonds worden meegenomen en een lekkere fles wijn om het af te maken.

Donderdag : Kalkoenorlofgebraad met champignonenroomsaus en pommes duchesse. Omdat mijn ventje daar al twee weken naar vraagt.

Vrijdag: Hammetjes in mosterdsaus met pekesstoemp. Die hammetjes roepen al enkele weken mijn naam bij colruyt. Ik leg ze om de een of andere reden altijd mooi terug in de koeling. Deze week komen ze echter op de menu! Met goeie vlaamse stoemp, meer moet dat soms niet zijn zie!

Zaterdag: Varkenswangetjes à la Jeroen Meus. Ik ben eens benieuwd. Varkenswangetjes staan hier heel regelmatig op het menu, maar ik maak ze helemaal anders dan meneer Meus. Ik gebruik namelijk meestal speculaas en dergelijke in mijn saus. De echtgenoot is er niet gerust is, maar we geven het een kans!

Zondag: Komen de mama en de papa eten. Vermits ik gevraagd werd door VLAM om voor hen te bloggen over het varkenskroontje ga ik hen als proefkonijn gebruiken. Het volgende menu’tje komt op tafel:
Pompoensoep met geitenkaas en zwarte woudham. (Inderdaad ook van Jeroen. En tot hiertoe de lekkerste pompoensoep in jaren!)
Gelakt varkenskroontje met gesmoorde savooikool, gebakken appeltjes met vijgencompote en mosterdpuree.
Speculaasparfait

Maandag: Keer ik terug naar een oude liefde van mij. Jamie Oliver. Hij heeft een nieuw boek uit over de britse keuken en ik weeg mij vandaag aan zijn Empire Roast Chicken. Als ik de foto mag geloven ziet het er in elk geval heerlijk uit. En het combineert twee dingen waar ik dol op ben. Gebraden kip en indische curries!

Dinsdag: Vertrekken we voor twee dagen naar de kerstmarkt in Keulen. En natuurlijk heb ik al gereserveerd in ons vaste restaurant daar. Ze hebben er heerlijke aardappelsoep en snitzels waar je niet over kan zien. En om dat te bewijzen….foto’s van last years snitzel:

Advertenties

Nils en hoeveel hij ervan gehouden zou hebben om een heel stukje aan het te zien opgedragen worden.

Dus wie is Nils.
Ik zou me er zo makkelijk vanaf kunnen maken door te zeggen dat Nils alles was gedurende bijna 10 jaar. Maar dat zou een beetje makkelijk zijn.
Het zou ook te makkelijk zijn om te zeggen dat Nils mijn beste vriend was, maar beste vriend zegt gewoon niet wat hij echt was.

Maar Nils dus…. ik heb al over hem geblogd in het verleden. Op zijn verjaardag 1,5 ¬†jaar geleden schreef ik dit stukje. In september 2010 schreef ik hem een online brief om het te vertellen over A’dam. En een tijdje lieter toen mijn vriendschap met Adam tot een einde kwam schreef ik dit stukje over hem. Maar ik vertelde nooit echt wie hij was. Ik liet het vaag in het midden. En misschien zullen er heel wat onder jullie zijn die het niet gaan begrijpen, want wie nog nooit een zielsverwantje heeft gehad, die zal het ook nooit begrijpen. Vriendschap is niets vergeleken met “zielsverwantschap”. Zelfs liefde wint er niet van denk ik soms.

Nils was de man die van heel jonge leeftijd aan mijn zijde stond. Als je mij zag dan zag je hem en andersom.
Nils was diegene die ’s morgens om 7 uur met me door de stad liep om foto’s te maken voor een schoolproject en op de lege scheldekaaien salsa met me danste.
Nils was diegene waarmee ik oreo’s at. Ik de creme ertussen en hij de donkere koekjes.
Nils was diegene die me 100 rode rozen schonk voor valentijn omdat ik maar bleef zeuren dat ik nooit rozen kreeg met valentijn.
Nils was diegene was… tja.. ik vind dit zo moeilijk om te schrijven, vermits ik gewoon niet weet hoe ik hem recht moet aandoen. Hoe ik hem op papier kan krijgen zoals hij was. Hoe ik jullie moet vertellen dat we soms domme spelletjes spelen met elkaar als we over straat liepen. Sla elke donkere tegel over bevoorbeeld. Hoe moet ik vertellen dat hij mijn nagellak koos en altijd de goeie kleuren koos? Hoe vertel ik over wat hij voor mij betekende? Ik denk dat je ons gekend moet hebben om te beseffen wie wij waren. Er is nog maar een iemand over die ons kende… Karen, mijn beste vriendin. En zelf zij begrijpt dat de titel beste vriendin niets te betekenen heeft als je keek naar mij en Nils.

Hield ik van hem? Meer dan van het leven zelf.
Ben ik ooit verliefd op hem geweest? Neen, misschien wel eens bij stilgestaan dat de zaken anders zouden kunnen zijn moest hij niet op mannen vallen.
Heb ik hem ooit gekust? Of course, we moesten toch zeker zijn dat hij niet van gedacht veranderde? Want hij en ik dat had gewerkt zonder woorden.  Maar je verandert twee mensen niet omdat het de makkelijk weg lijkt te zijn. Dus neen, dat is nooit wat geworden.

Hoe ik hem ben kwijt geraakt? Wel kort maar krachtig, Nils heeft zelfmoord gepleegd.
Zo simpel is het…. maar zo simpel is het niet.
Mijn Nils, de bron van leven. The life of the party. Een brok energie, een brok plezier. Iemand die niets liever deed dan leven en genieten, heeft zijn polsen doorgesneden.

Waarom?
Wel het is begonnen op een woensdagnamiddag terwijl we aan het winkelen waren op de meir. En wie kwamen we tegen op de meir hand in hand met een andere man? Nils zijn vaste partner sinds jaren. Er was verdriet, er waren tranen en er was heel veel woede. Maar zoals ik daarnet als zei Nils hield van het leven.  Hij had dromen en dingen die hij wou zien en doen. Een man die het slecht met hem voorhad zou daar geen verandering in brengen. Dus na een periode van verdriet was hij terug zichzelf. Tot hij de ex plots voor de deur stond en vertelde dat hij seropositief was. Nils liet zich testen en testen ook positief. Enkele weken later was het voorbij. Hij wou graag sterven zoals hij geleefd had. Vol energie, vol leven, vol passie. Hij wou niet ziek worden. Hij wou niemand ten last zijn en vooral hij wou zelf beslissen hoe en wanneer.

Ik ben razend geweest. Ik heb hem egoistisch genoemd.
Ik ben verdrietig geweest. Het zelf heel diep gezeten.
Ik heb het zelf een tijdje ontkent.
Maar op een bepaald moment valt er niet meer te ontkennen dat je maatje weg is. Dat een hele toekomst weggeveegd is.
Ik heb een muur opgetrokken rondom mij. Niemand zou ooit nog zo dichtbij komen. Niemand zou me zomaar in de steek laten. En vooral ik zou nooit nog iemand zo graag zien en vertrouwen.
M. brak door die muur en besloot er samen met mij achter te blijven.
A’dam brak de muur af en deed me terug beseffen waarom ik de muur ooit had opgetrokken. En waarom ik nooit meer zoveel pijn wil voelen als ik deed toen ik Nils kwijt raakte. A’dam deed me echter ook beseffen dat Nils een groot deel van mij is en dus nooit echt volledig zal weg zijn.
2011 was het jaar waarin ik besefte dat niemand Nils ooit zal kunnen vervangen. Dat wat wij hadden echt heel bijzonder was en dat ik gewoon een van die gelukkige mensen ben die het een tijdje heb mogen meemaken. Een van de weinigen die het ooit meemaken en daar mag ik dankbaar voor zijn.
2012 wordt het jaar dat Nils 10 jaar overleden is. Het wordt ook het jaar waarin M en ik 10 jaar samen zijn.
Het wordt een dubbel jaar.
Het wordt ook het jaar dat A’dam volledig uit mijn leven verdwijnt. Hopelijk wordt het dus ook het jaar dat mijn verdriet terug een beetje gaat liggen en ik gewoon terug sterk kan staan. De afgelopen twee jaar waren te ingewikkeld en brachten te veel herinneringen naar boven.

Maar wie Nils dus was? Hij IS nogsteeds mijn zielsverwantje.

 

The end of an era

Een jaar geleden barste deze storm los.

Rond de jaarwisseling delete ik zijn nummer uit mijn gsm. (Hoewel er nog maanden een smsje van hem heeft gekampeerd in mijn inbox.)
Stap 1.

Er was wekenlang radiostilte, geen chat, geen skype, geen sms, geen mail.
In de loop van het jaar werden er wel al eens mailtjes over en weer gestuurd. “Veel he hoe gaat het met jou?” “Goed en met jou.” “Hoe is het op het werk?” Etc.
Af en toe ietsje dieper. Ik die wou weten hoe zijn verhuis was gegaan en hoe het leven in zijn eigen stekje hem beviel. Hij die wou weten of ik nu eindelijk mijn droom ging najagen en wanneer dan wel concreet.
Verder dan dat ging het niet meer.
Stap 2.

Tijdens de warme zomermaanden zat ik veel avonden alleen in de tuin en durfde ik eindelijk de confrontatie aangaan met wat ik toen had gedacht en gevoeld. Demonen toelaten heet zoiets.
Stap 3.

In september drukte ik op de wissen knop in mijn inbox. Dag laatste smsje.
Stap 4.

Enkele weken terug mailde hij me wel als vanouds. Om te vertellen dat hij verliefd was. Dat dit misschien wel eens de vrouw van zijn leven zou kunnen zijn. Trouwen, kinderen het behoorde opeens weer allemaal tot de mogelijkheden. Ik mailde vrolijk terug enkele keren over en weer. Dat ik zo blij was voor hem. Dat ik dan toch gelijk kreeg dat er ergens de juiste vrouw voor hem rondliep. Ik zag prachtige foto’s van hen samen en glimlachte bij het zien van zoveel verliefdheid.
Stap 5.

Vorige week was ik eindelijk klaar om tegen M. te zeggen dat ik niet gevonden had wat zocht. Dat hij niet Nils was. Dat ik Nils nog vaak overal zag. Dat ik vaak aan hem dacht. Als ik naar Will & Grace keek. Als ik de eerste kerstlichtjes zag opdoemen in de straten. Als Karen me mailde over de kindjes. Ik ben eindelijk klaar om te bekennen dat ik waarschijnlijk nooit helemaal zal genezen van Nils. Dat een verloren zielsverwantje nooit kan vervangen worden. En weet je dat is niet erg.
Stap 6.

Vandaag, exact 10 minuten geleden “unfrienden” ik hem op facebook.
Stap 7.

Exact een jaar heeft het me gekost, maar de cirkel is rond.

A’dam, ik wens je alle geluk van de wereld. En ik ben eindelijk terug in staat om gewoon met een glimlach aan je terug te denken.

Kleine meisjes en droomhuisjes

Ergens in mij schuilt er een klein meisje dat nog steeds droomt van poppenhuizen.

En datzelfde meisje droomt elk jaar met kerstmis weg bij het zien van hele dorpen van Lemax en Dicksenville.

De lichtjes, de huisjes en de mensjes.

Dat wegdromen doet ze reeds sinds ze een jaar of 14 was. Eerst werden de ouders meegesleurd in tuincentra naar de verschillende display settings en dan werd er toch wel 20 minuten gedroomd over een eigen dorpje. Maar mama vond ze een dorp echte ‘kitsch’ en papa vooral heel erg duur. (En gelijk heeft hij ook.)

Enkele jaren later kwam er een jongen . in haar leven en was hij het slachtoffer om tuincentra af te schuimen en ook hij werd de eerste keer meegetroond naar een display van kleine huisjes en fonkelende lichtjes en kleine minimensjes. Maar in tegenstelling tot haar jarenlange ervaring werd er niet gezegd “wat een kitsch’ of ‘amaai, dat kost nogal eens geld voor iets wat 5 weken per jaar staat.’ Neen, ze hield zijn hand vast en hoorde hem zeggen ‘mooi he’.

De jaren gingen voorbij en elk jaar gingen het meisje en de jongen kijken naar de verschillende dorpjes in verschillende tuincentra. Ze droomde van hun eigen dorpje, maar steeds zeiden ze. Volgend jaar misschien. Want zo een huisje is toch wel erg duur. En waar zouden we het zetten.

Tot 20 november 2011. Ze stonden weer hand in hand te kijken naar het zoveelste dorpje en droomde weer weg van hun eigen mini-dorp. Maar deze keer had de jongen er genoeg van. Niks gedroom meer, nu zouden ze stoppen met elk jaar kijken en er gewoon kopen! Alle argumenten van het meisje werden van de tafel geveegd. Want natuurlijk was het erg duur en zou zo een heel dorp veel geld kosten, maar ze hadden toch nog jaren om te sparen. Het moest toch niet allemaal in een keer? Binnen tien jaar zouden ze een prachtig dorpje hebben! En dus gingen ze aan het kiezen. Van huisje naar huisje liepen ze tot ze hun oog lieten vallen op dit pareltje.

Met de doos van haar eerste huisje in haar armen geklemd besefte ze dat ze daarom met de jongen getrouwd was, omdat hij haar diepste dromen steeds werkelijkheid liet worden.

Weekmenu

Deze week een langere weekmenu, gezien het ventje dit weekend moet werken en we onze boodschapjes dan wat langer uitstellen.

Maandag: Macaroni met ham en Belgische kazen. Een groot succes was dat. Heerlijk romig met een lekkere afsmaak. Een echt aanradertje!

Dinsdag: Savooipuree met rookworst. Ik ben nogal voor savooi. Ten eerste vind ik het een ongelooflijk lekkere groente. Zeker op de wijze dat ik ze klaarmaak. Maar ten tweede vind ik ook dat je voor 0,69 cent heel veel eten krijgt!

Woensdag: Luikse bouletten met frietjes. Twee kerstmissen geleden kreeg ik van de echtgenoot het kookboek ‚Äúde keuken van ons moeder‚ÄĚ. En in dat kookboek plakken ongelooflijk veel post its met dat moet ik eens klaarmaken meldingen. Wel deze week maak ik mijn eerste post itgerechtje klaar.

Donderdag: Zurkelpuree met spekjes en een hammetje in mosterdsaus. Omdat M. lyrisch doet over zurkelpuree en ik dat eigenlijk nog nooit gegegeten heb. Ik doe wel graag lyrisch over hammetjes.

Vrijdag: Boomstammetjes met gebakken aardappeltjes en gestoofde worteltjes. Ik heb al twee weken zo een zin in boomstammetjes… dus deze week komen ze op het menu!

Zaterdag: Of verse lasagne of verse pizza. In elk geval de ingredi√ęnten hebben we en die kunnen voor allebei gebruikt worden.

Zondag: Raclette. We love raclette. We love love love love love raclette. Een keer per maand eten we raclette en dat is altijd een feest. Heb ik al gezegd dat we van raclette houden?

Maandag: Uitsmijters voor de echtgenoot. Ik lust dat niet graag. Laat ons eerlijk zijn, het is een boterham met kaas en hesp waar je een ei over kiepert. Ik heb geloof ik nog een stukje zalm in de diepvries… daar kunnen ongelooflijk lekkere en onverwachte dingen mee gebeuren I tell you!

Dinsdag: Italiaanse hamburgers met polenta en ratatouille. Polenta is nog zoiets waar ik intens van hou. 24 jaar zonder polenta geleefd en toen opeens was het grote liefde. Polenta heb ik altijd in huis. Altijd, echt waar. Je mag eender wanneer binnenkomen, Polenta is voorradig! De ratatouille die stamt nog van deze zomer. Toen heb ik denk ik 10 kilo ineens gemaakt en die allemaal in porties ingevroren.

Dingen die ik leuk vond deze week

¬†– De website van Tea Tower ontdekken. (Thee…. in honderd smaakjes, OH MY GOD!)
– Een doosje winterthee scoren in de colruyt. Beperkt beschikbaar maar elk jaar een feest. (Valt het op dat ik nogal een theeleutje ben?)
– De boilerman die een week vroeger langstkwam met onze nieuwe boiler.
– Warmte (Echt waar mensen, warmte wordt niet genoeg geapprecieerd tot je zonder valt.)
– Fab doggy 2 die een nieuw speelgoedje kreeg en daar uren braaf mee speelde en om de tien minuten zijn speeltje kwam tonen.
– De husband die mij trakteerde op een ontbijtje in ons dorp. (Cava ’s morgens ben je dan alcoholiste?)
– Onze vakantie voor volgend jaar plannen.
– Het nieuwe seizoen van How I met your mother op DVD en me de halve nacht afvragen met wie Barney trouwt.
– Kerstcadeauverpakking kopen.
– Een heerlijk warm bad nemen met lekker badschuim. Genieten met een grote G!
– Gaan rijden met de echtgenoot en hem twintig keer horen zeggen hoe goed ik wel niet reed.
– Een intensieve les parkeren krijgen. (Waarbij de makkelijke dingen lukte, jippie for me en de moeilijke dingen niet.)
– Zaterdagavond na vier jenevers te dronken zijn om nog verse gebraden kip met appelmoes te maken.
– Een doos pralines van leonidas, allemaal in smaakjes die ik lust verdorie!
– Verliefd worden op een jurkje bij E5 mode, maar nog eventjes wachten met het te gaan kopen tot de nieuwe maand begint.
– Beseffen dat ik dit weekend precies 3 jaar blog. Ongelooflijk toch?

Beveiligd: Tram 30: hoofdstuk 4

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Dit bericht is geplaatst op november 17, 2011, in Verhaal. Voer je wachtwoord in om reacties te bekijken.