Archief | september 2012

Hoe het gaat?

Erg goed eigenlijk!

Ik ben ondertussen 2 dagen terug aan het werk. Maar voor eventjes, want we vertrekken bijna op vakantie naar het zonnige zuiden. Terwijl ik eigenlijk al helemaal op herfst modus zit, gaan we binnenkort nog liggen bakken in 30 graden. Het voelt eigenlijk een beetje vreemd aan gezien ik met volle teugen aan het genieten ben van felgekleurde rode bladeren, pompoenen, gebraad met kroketjes en bospaddenstoelen, een woonkamer die helemaal in herfst thema is ingericht en genieten in mijn pyama met kaarsjes en een glaasje wijn. Binnen een dikke week is het terug cocktails, in het zonnetje liggen, tapas eten en t-shirtjes dragen. We hebben er allebei erge nood aan want we hebben echt een zwaar jaar achter de rug. 2012 is echt niet het beste jaar voor ons.

Dit weekend zijn we afgezakt naar de kust. Mama was jarig en ze zijn daar twee weken op vakantie. Eigenlijk Figo zijn vakantie. Elk jaar gingen zowel mijn ouders als wij met onze honden naar de zee. Heerlijk genieten deden de mannen daar. Trouwe lezers zullen wel weten dat wij een weekje in Mei naar zee zijn getrokken. Nu was het dus hun beurt… heel onverwacht zonder Figo. En dat valt hen best zwaar. Nog steeds veel tranen en veel schuldgevoel. Gelukkig bracht onze fab doggy een beetje verstrooiing. Ongelooflijk hoe hard dat monster van ons nu in de watten wordt gelegd door iedereen. Maar echt erg vind ik het niet… hij heeft het verdient, want hij mist zijn maatje nog steeds ontzettend hard. En nu zijn vrouwtje ook nog, want ik ben terug aan de slag en dat na 4 weken bijna onafscheidelijk te zijn geweest van mijn honden-maatje.

Aan zee was het trouwens heerlijk vertoeven. Lange strandwandelingen, opwarmen aan de open haard, glaasjes heerlijke wijn en een superlekker etentje voor mama haar verjaardag. We gingen eten bij De Roos in Nieuwpoort Stad. (Ja echt, Nieuwpoort is een stad :-)) Overheerlijk hebben we gegeten. Garnaalkroketjes en daarna een heerlijk vispannetje. Hoewel ik achteraf toch een beetje spijt had dat ik niet net als papa Sint Jacobsmosselen had genomen. Daar ben ik echt zo verzot op. Het dessert (sabayon voor de heren en een dame blanche voor de mama) liet ik aan mij voorbij gaan. De hele avond was zo vlot verlopen zonder dat ik ziek was. Ik wou het lot liever niet tarten. En kennelijk was dat toch wel een wijze beslissing, want mama (ook zonder gal) is heel de nacht ziek geweest van het dessert. Terwijl ik sliep als een roosje.

Verder valt er niet zoveel te vertellen. Buiten dat ik een serieuze totter heb gemaakt van de ladder, waardoor ik enkele dagen heel vreemd heb rond gestapt en mijn hoofd amper kon draaien. Ik wou M. graag verrassen door de halloween decoratie al te plaatsen.Dus ik de hoge ladder op en ik voelde ze zo onder mij wegschuiven. Stom dat je op zo een moment niet gewoon de doos loslaat en alles laat vallen om jezelf recht te houden. Neen, vastklampen aan de doos en dus zelf vallen. Met mijn hals eerst terecht gekomen op de deurklink en daarna vol op mijn rug en mijn schouders op de grond. Erg pijnlijk en geluk gehad dat ik er enkel blauwe plekken en enkele dagen pijn heb aan overgehouden. Het had allemaal veel erger kunnen zijn als je zou gezien hebben hoe ik ben neergekomen. Kennelijk moet er behoorlijk wat kabaal aan te pas zijn gekomen, gezien de buren kwamen kloppen om te informeren of het wel ging. Heb mezelf van de grond geraapt, naar het bed gesleept en daar een half uur liggen wenen van de pijn en van het schrikken. Ik denk eigenlijk vooral van het schrikken. Gelukkig begint de pijn nu af te nemen, hoewel ik mijn hals nog steeds niet volledig kan draaien naar rechts en ook de schouders nog altijd een beetje pijn doen. Maar de Halloween decoratie staat dus. ๐Ÿ™‚ Nu ja, wat er van overblijft want in mijn val heb ik toch wel een aantal dingen beschadigt.

things I like deel 4

Het ogenblik dat ik deze foto nam vond ik het allemaal nog heel fijn. Want wie zegt er nu neen tegen chai latte en cheesecake? Ik dus niet…… maar mijn gal dus wel. Ongeveer 20 minuten later was ik doodziek en heeft M. me naar huis moeten brengen. (Met verschillende tussenstops want 65 kilometer in een ruk dat overleefde ik echt niet.)


Outletshoppen in Rosada. Me likes!

Een bodyshop outlet! Me likes even more!

Een nieuwe stash geurkaarsen van bij Ikea. Ja, bij ons steekt er altijd een geurkaars aan. Op dit ogenblik genieten we van appel kaneel!

Nieuwe botjes en ja in outlet! Van 60 naar 30 euro. T is crisis he!

The love of my life! Wat ga ik hem missen na vier weken samen zijn.

Wat stond er bij ons op tafel

Gezien 4 weken thuiszitten ervoor zorgt dat er bijster weinig inspiratie is heb ik deze week foto’s genomen van wat we gegeten hebben ๐Ÿ™‚

Andijviepuree met kippengehaktbroodjes


M
arokkaanse maaltijdsoep


P
asta Bolognaise


V
eulenfilet met boontjes en aardappelpartjes


Een gehaktgroentenschotel


B
eef Rendang met rijst

eerbetoon

Het is even stil geweest.
Ik ben gewoon druk bezig geweest met in mezelf alles te verwerken. En vooral om een steun en toeverlaat te zijn voor mijn ouders, die ontzettend onder het afscheid hebben geleden. ย Met mij gaat het ondertussen beter. Ik kan glimlachen om wat is geweest en ik ben dankbaar voor die fantastische jaren die ik met hem heb mogen doorbrengen. Fab doggy 2 heeft het echter heel erg zwaar. Hij is na twee weken nogsteeds opzoek naar zijn maatje. Hij wil niet met andere hondjes spelen en heeft geen enkele interesse what so ever in de andere vriendjes die hij heeft. We leggen hem extra in de watten.
Maar nu dus een eerbetoon, aan de meest fantastistische hond ooit. De hond die meer dan eens de hoofdrol speelde op deze blog. Geen nicknames, maar gewoon over hem. Omdat hij het verdient om even in de spotlight te staan. Figo, ik hou van je lieverd!

 

Hoe afscheid nemen van de beste vriend ter wereld?

Toen begin deze week de datum gekozen werd, leek het zo ver weg.
Alsof het over andere mensen ging en niet over ons.
Maandag kroop hij dicht onder mijn laken tegen mij en huilde ik stilletjes. Maar niet hard want misschien werd alles wel anders.
Dinsdag kwam en de afspraak bij de dierenarts werd gemaakt.
Woensdag somde we alle redenen nog eens op waarom we deze beslissing maakte.
Donderdag probeerde we te doen alsof er niets aan de hand was.
Vandaag is het vrijdag. De dag dat ik de beste hond ter wereld afgeef.
En ik heb geen idee hoe ik dat in hemelsnaam moet doen.
Ookal wonen we al vijf jaar niet meer onder hetzelfde dak…. ik moet er vanavond bij zijn.
Ik was diegene die hem meer dan 10 jaar geleden uit dat kleine bakje bij de fokker tilde.
Hij was diegene die de hele tijd bij de fokker achter mij aantrippelde, ookal had ik alleen maar oog voor zijn pikzwarte zus.
Ik was diegene die de knoop doorhakte en zei “we nemen het meisje”. Hem optilde, tegen hem sorry zei en hem verzekerde dat hij een fantastisch ander gezin zou krijgen.
Dat gezin kreeg hij trouwens, want na 5 minuten in de auto besefte we dat we een vergissing hadden gemaakt. We belde de fokker en vroegen om toch die zwart witte piraat voor ons te reserveren. Want daar was toch die onmiddelijke klik mee.
Het was ik die hem de maandag daarop met papa ging ophalen en samen met hem vol ongeduld wachtte tot mama thuis kwam om ons nieuwe gezinslid te begroeten.
Het moet ook ik zijn die hem uiteindelijk laat gaan. Samen met mijn ouders, want dat is voor altijd ons gezin.

Ik heb geen idee hoe ik in hemelsnaam afscheid moet nemen van wat voor mij de allerbeste hond ter wereld was.
Ik weet gewoon met mezelf op het ogenblik geen blijf. Mijn eigen fantastische hondje snapt er niets van en likt alleen maar heel veel tranen van mijn gezicht.
Hij weet nog niet dat zijn beste vriendje nooit meer met hem zal spelen…. lucky him…. niet weten lijkt op het ogenblik zo slecht nog niet.

Beveiligd: En dan deel 5…….

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Dit bericht is geplaatst op september 6, 2012, in Just Alice. Voer je wachtwoord in om reacties te bekijken.

Weight watchers…

Ik moet dat meer doen, mijn galblaas laten verwijderen. Heeft precies meer effect op mij dan mijn maagring ooit heeft gehad.
In 2 weken tijd was er 2,9 kilo af. Puur geluk vermoed ik, want na de operatie heb ik echt niet op mijn dieet gelet.
Ik was vanmorgen door het dolle heen om te zien dat mijn weight watchers schermpje aangaf dat ik mijn -10% gewicht had behaald.
Jippie I went!
Wat dus het totale gewichtsverlies nu op -12,9 kilo brengt en dat geeft dan weer een gemiddelde van 0,400 gram gewichtsverlies per week voor mij.
Dat maakt mij gelukkig, zie. ๐Ÿ™‚ Als ik dit zou kunnen volhouden (met vallen en opstaan, I know) dan zou dat willen zeggen dat ik nog 42 weken voor de boeg heb voor ik die magische 90 bereik die ik erg graag wil bereiken. ย Dat wil zeggen… nog een maand of tien. Wat eigenlijk wil zeggen… voor volgende zomer dus.
Dat klinkt ongelooflijk lang, maar langst de andere kant…. Ik ga nog op vakantie, kerstmis komt eraan. Ik ben realistisch en gelukkig.
En daar doe ik het voor.