Archief | januari 2014

Scampi 22 weken

En de 22 weken zijn weer achter de rug…. terwijl ik dit neerschrijf ben jij trouwens als een gek aan het stampen in mijn buik.

* Ik heb het gevoel dat er een beetje schot in zaak komt. Je kamertje is bestelt. Een levertermijn van 6 √† 8 weken hadden ze ons op voorhand gezegd. In de winkel kondigde ze echter aan dat het volgende week geleverd kon worden. ‘Euh, mag het hier dan nog even blijven staan?” Gelukkig mocht dat, want de rest van je kamertje is nog niet klaar hoor. Dit kamertje is het dus geworden:

Naamloos* Je papa en opa zijn trouwens dan maar meteen aan je kamertje begonnen. Er werd gekapt, gezaagd en met een boor muren te lijf gegaan. Je oma en ik zochten dekking van al dat lawaai in Ikea, waar we nog enkele broodnodige spulletjes voor jou komst op de kop tikte.

* Ik maakte eindelijk werk van het verdelen van je kleedjes in dozen met de juiste maat. En ja ik geef toe, je hebt onzettend veel in maat 62/68… maar ik vind dat het totaal gerechtvaardigd is om nog wat te gaan shoppen voor maat 50/52/56.

* Ik kreeg voor het eerst te maken met zwangerschapsslapenloosheid. Hemeltje, wat duurt een nacht lang als je tot half twee gewoon naar het plafond ligt te staren. En voor een keer sliep jij wel door… anders hadden we samen kunnen genieten van wat spelletjes met je voeten in mijn buik. Maar neen, voor een keertje schopte je mij niet wakker.

*Ooit gaat je papa je waarschijnlijk vertellen over mijn eerste “mental break down”, dus ik wil hem voor zijn en mijn versie van de feiten geven. ūüôā Ja, de stoppen sloegen even door. Ja, ik reageerde compleet hysterisch. Maar ter mijner verdediging, het was een ongelooflijk zware dag op mijn werk, waarin er niet nog meer had mis kunnen gaan. Daarna kwam ik thuis en daar ging alles nog meer mis. Al het eten mislukte. De ovenfrietjes branden aan. De hamburgers vielen uit elkaar. Ik gooide vers gehakt in de vuilniszak en ga zomaar door. Dus toen je papa zei dat hij de aangebrande hamburgers niet kon opeten, sloeg ik een beetje door. Ik geef dat toe. Ik liep hysterisch huilend naar de slaapkamer. Gelukkig neemt je papa het in zo een gevallen over. Hij legde me onder een dekentje op de zetel, kookte vers eten en stopte me daarna in bed en liet me 10 uur aan een stuk slapen. We love him for that!

*Tien uur aan een stuk slapen, dat is trouwens een uitzondering geworden. Jij hebt je voetjes namelijk nogsteeds ergens ter hoogte van mijn blaas en dat zorgt voor zeer regelmatige plaspauzes, overdag, maar ook ’s nachts.

* En wat ik het allerergste vind… erger dan het overgeven elke morgen (ja nogsteeds), erger dan slecht slapen, erger dan 100 keer naar het toilet moeten… is mijn vergetelheid. Overal liggen post it en heb ik herinneringen in mijn gsm steken. Mijn agenda op het werk is een absolute chaos… maar het ergste van al zijn alle dingen die ik vergeet omdat ik er geen post it voor kan maken. Mijn ontbijt maken en meenemen naar het werk bijvoorbeeld. Appelsap kopen voor mezelf, want dat drinken we met de liter. Naar de supermarkt gaan en vergeten waarom je daar bent.

* Maar je bent het waard, lieve jongen, meer dan waard!

 

Advertenties

Scampi: 21 weken

Wanneer ik dit type ben ik alweer 22 weken zwanger en wat een week vol hoogtepunten hebben we achter de rug.

*Je papa en ik keken natuurlijk het meeste uit naar de 20 weken echo, die wij een weekje later kregen. (Ons geduld werd op de proef gestelt. :-)) En ja, ons geduld werd zelfs wat verder op de proef gesteld, want jij hebt duidelijk het koppige karakther van je mama en papa geerfd. We hadden het natuurlijk kunnen voorspellen, want ook bij de nekplooimeting wilde je liever niet meewerken. En ook deze keer besloot je om niet mee te werken. Zodoende kon de gyneacoloog je hartje niet controleren en ook niet vaststellen of je wel twee niertjes hebt.

* Jij vond heel dat echo-gedoe trouwens maar niets. De gyneacoloog duwde serieus op mijn buik en jij stampte even hard terug om haar weg te krijgen.

* De bluts met de buil, want nu moeten we binnen twee weken terugkomen voor een bijkomend onderzoek. Deze keer naar het ziekenhuis, want ze hebben een beter toestel nodig. Een toestel dat door je armpjes kan scannen. Zodoende dat als jij beslist weer heel koppig je armen voor je borstje te vouwen, we toch je hartje kunnen zien. Het is dat je op termijn gaat leren hoor lieve schat…. dat je de technologie niet kan verslaan. En eigenlijk is mama stiekem heel blij dat ze jou zo gauw terug mag zien.

* Papa en ik spreken trouwens van een ontzettend geslaagde echo, want vermits je je armen koppig op je borst gevouwen hield, was je gezichtje helemaal te bewonderen. Onze eerste 3d echo is een feit. En hoewel papa je zijn kleine monstertje noemde en opa je bestempelde als een alien. Werd ik smoorverliefd op mijn mooie mannetje.

* De gyneacologe  stelde me trouwens gerust, die lage bloeddruk is voor jou helemaal niet erg. Voor mama daarintegen is het een ander verhaal. Maar er valt weinig aan te doen. Ondertussen is de bloeddruk zo laag geworden dat zelfs zout niet echt meer goed helpt.

* Ik heb trouwens de strijd opgegeven en mijn oude broeken definitief opgeborgen tot na geboorte. Ze paste nog, daar niet van. Maar die knoop op mijn buik deed niet echt meer goed. De zwangerschapsbroek wordt dus met veel plezier uit de kast genomen. En mama mocht gaan internetshoppen en bestelde alvast twee exemplaren bij. Drie boeken om de komende 4 maanden door te komen, dat lijkt me toch niet echt overdreven he? Op dit ogenblik passen al mijn bovenstukken nog. Dus daar dient er voorlopig niet voor gewinkeld te worden.

* Je geboortelijstje is trouwens helemaal volledig. En hoewel ik altijd moest lachen met dames die zeiden dat het leggen van een geboortelijst vermoeiend is, weet nu dat ze niet overdreven. 4 à 5 uur slenteren in een winkel en veel te veel info krijgen is vermoeiend. Wat waren we je overgrootmoeder dankbaar dat we bij haar aan tafel mochten aanschuiven voor pistoletjes.

*But you saved the best for last, my boy. Zaterdagavond heb je papa¬†eindelijk kunnen bereiken. Ik¬†geloofde hem eerst niet toen hij zei:¬†“Hij heeft gestampt he.” Lucky shot dacht ik. Maar¬†een paar seconden later zei je papa; “en nu stampt hij weer”. Je herhaalde je kunstje viermaal en je vader gaf bijna licht van trots.

*Jullie hebben trouwens al een spelletje met elkaar ontwikkeld. Father son time, waar mama alleen toeschouwer en tijdelijk “instrument” van mag zijn. Als papa zijn hand nog maar op mijn buik legt voel¬†ik je door mijn buik bewegen tot je net onder zijn hand vrolijk¬†gaat liggen bewegen. 90% van de tijd voelt hij je nog¬†niet, maar je bent er altijd, vlak onder zijn hand.

Scampi: 20 weken

20 weken, boenk in de helft. Het eerste deel zit erop!

* De week dat onze woonkamer een hele nieuwe look kreeg. En dus ook de week dat M en ik serieus wat werk hadden aan meubels versleuren en grote kuis houden. Die meubels versleuren dat deed je papa gelukkig voor het grootste deel. En ook van de kuis nam hij heel wat op zich. Maar toch ging ik net iets over de schreef en deden mijn benen dagenlang pijn en kon ik amper normaal stappen. Het hoort erbij zullen we maar zeggen.  En we zijn supertevreden over onze nieuwe look, ookal kostte het ons handen vol geld!

*Nog even over die kilo’s he. Het was de week dat ik een kilo afslankte. De teller blijft na 20 volledige weken dus staan op +1,4 kilo. I am one happy momma about that.

*Minder happy momma ben ik over het feit dat mijn bloeddruk me meer en meer parten begint te spelen. Hij is echt laag… te laag… 8 over 7, 9 over 6. Regelmatig wegdraaien en flauwvallen zijn dus schering en inslag. De tip die ik kreeg om regelmatig iets zouts te eten (lang leven extra zoute drop) is niet echt meer werkzaam. Welgeteld 20 minuten tot een half uurtje houdt hij mijn bloeddruk een beetje op pijl en dan gaat hij terug de dieperik in.

*Nog meer babykleedjes die aan huis geleverd werden. Je papa en ik leefden ons een beetje uit op de engelse kledingssite next. En wat een geweldig pakket kregen we binnen. Wij happy en jij, jij wordt de mooiste aangeklede kerel van de creche. Daar zijn we zeker van.

*We hebben trouwens ook een knoop doorgehakt wat betreft geboortekaartjes en hebben zelf al een accesoire voor je doopsuiker gekocht. Die mag de komende weken nu staan pronken op onze kast, gewoon omdat we er zelf helemaal verliefd op zijn.

*Je blijft trouwens spelletjes spelen met je papa. Zit je vrolijk te oefenen voor het WK voetbal in mijn buik, komt papa voelen en ben je opeens muisstil. Fab doggy daarin tegen die geef je graag wat stampjes als hij zijn hoofdje op de buik durft te leggen. Hij voelt je nog niet echt, maar vroeg of laat, gaat dat arme beest zich doodschrikken als hij plots zo geschopt wordt.

*Diezelfde fab doggy heeft trouwens een grote interesse voor jou opgewekt. Likjes geven aan mijn buik was een van zijn top-prioriteiten deze week.

2013 op mijn blog

Ik zeg het elk jaar, maar ik meen het dan ook. Ik vind het jaaroverzicht dat wordpress je bezorgt zo ontzettend fijn!

En we gaan er trouwens op vooruit dit jaar. In 2012 mocht in nog 25.000 lezers verwelkomen, dit jaar zijn dat er 29.000. En hoewel ik telkens denk dat jullie mijn scampi posts wel heel erg saai moeten vinden is de populairste post toch Project donut: de stand van zaken. Een beveiligde post dan nog. Verder vonden jullie vooral receptjes erg leuk, mijn easy peasy appel rabarber cake recept (1352 views) was samen met tajine ¬†(757 views)¬†een van de populairste posts. En ook mijn DIY voor badbruisballen¬†(675 views) was een hit. Ongelooflijk vind ik nog steeds dat mijn ribbetjes recept in de top vijf van populairste posts blijft staan. Tenslotte is dat recept bijna drie jaar oud. Niet dat ik jullie geen gelijk geef… het blijft een geweldig recept!

Rabarbercake was trouwens het zoekwoord om in 2013 op mijn blog terecht te komen. ¬†Maar liefst 411 mensen vonden zo de weg naar hier! En er waren ook weer wat bizarre zoektermen te vinden in de statistieken. Zo zochten mensen op de term boomschors soep en kwamen bij mij terecht. Ik ben nogthans zeker dat ik nog nooit boomschorssoep heb gegeten. Calorie√ęn in een boules de berlin was ook een populaire en daar kan ik kort in zijn… te veel! Veel te veel! ¬†Nog een fijne vond ik de zoekterm: “het even is soms triestig en grappig op hetzelfde moment”. Gelijk heeft de persoon die dit intikte op google!

Ik moet trouwens ons Christa bedanken, want zij stuurde de meeste bezoekers naar mij door! Op de voet gevolgd door Carrie en Mich. Dank u dames!
Lezers kwamen trouwens weer van overal….. Meer dan 450 bezoekers uit de USA en Canada. Misschien is Obama mij ook wel aan het bespieden? Ook veel mensen uit de Uk, Duitsland en Marokko. En ook een paar russen! *Zwaait naar de internationale lezers*

Ik ben trouwens een beetje teleurgesteld in LJ. Zij is na jaren op nummer een gedaalt in de hitlist van commentator. Ze werd van de troon gestoten door Christa.
LJ krijgt een mooie zilvere medaille en brons gaat naar Ilse. Wat ik geweldig vind, want Ilse is een vriendin van mij en blogt zelf niet!

Ik ben tevreden met mijn resultaten dit jaar. Ik blijf bloggen iets ontzettend moois vinden, waar ik al geweldige mensen mee heb ontmoet! Hup naar een nieuw blogjaar.

 

Scampi: 19 weken

Vanaf nu ga ik hier wekelijks een update posten over mijn zwangerschap. Dus diegene die een hekel hebben aan zwangerschapsposts…. feel very om niet meer mee te lezen!

En we zitten officieel in de helft ūüôā Maar niet zonder even terug te blikken op week 19, ook wel gekend als de week waarin Alice ongelooflijk ziek werd.

* Een keel en oorontsteking met daarboven op een luchtwegeninfectie. Fun zo tijdens de feestdagen. Nog funner omdat je 0,0 medicatie mag nemen als zwangere. Nu ja, 0,0 medicatie is misschien wat dramatisch, want ik kreeg een hele resem homeopatische producten voorgeschreven, die eigenlijk geen *** hielpen en waardoor ik me 1 en 2 januari een levend lijk voelde. Op 2 januari werd de dokter er dus weer bijgehaald en werd het idee geopperd om toch antibiotica te nemen. Maar… enkel en alleen als ik 3 januari geen enkele verbetering merkte. Gelukkig voelde ik me 3 januari beter en liet ik de antibiotica voor wat het was. Ja er zijn momenten dat ik nog bijna stik in mijn hoest en ik klink nog altijd als een gemartelde zeehond, maar alles is beter dan AB voor onze kleine scampi! En ik zweer het, volgens mij heeft het gekookte water met citroensap en honing het meeste van het werk gedaan. (Dat en 16 uur per dag slapen ;-))

* Ik nam deze week ook voor de allereerste keer een tablet gaviscon. Tot hiertoe had ik het maagzuur altijd redelijk goed kunnen verdragen en probeerde ik het te negeren…. Maar sorry, ik heb de handdoek in de ring gegooid. Laat ik jullie vooral vertellen dat gaviscon tabletten naar zeepsop smaken, maar wel zeepsop dat het zuur als sneeuw voor de zon doet verdwijnen. I love zeepzop.

* De epische woorden van schoonmama “ge ziet niet dat je zwanger zijt.” Neen, je ziet aan mij niet dat ik zwanger ben, dat klopt. Er is op die 19 weken tijd 2,4 kilo bij en er is nog geen zwanger buikje te zien. Zwangerschapskleding is absoluut nog niet nodig en ik draag gewoon nog alle kleren van voor de zwangerschap. (Allee ja, van vorige winter.) Dus neen, er is nog niets te zien als je me aangekleed ziet. M. beweert dat je een lichte bolling begint te zien als ik naakt bent, maar zelfs dat is niet echt opvallend. Maar het komt… opeens is het daar… I know!

* Fab doggy en ik wij zijn deze week de beste vriendjes. Waarschijnlijk omdat ik een hele week met hem thuis heb doorgebracht. Vakantie, feestdag, ziek… He all loved it. Hij ligt trouwens ontzettend graag tegen mijn buik aan. Zeker in bed. Of hij het weet? Geen idee, maar ik geniet er maar van zolang het duurt. Meestal is hij nogal een baasjes hondje. ūüôā

* Ik miste martino’s deze week trouwens zo belachelijk hard dat ik me liet verleiden om een potje vegetarische martino in mijn mandje te kegelen. Nooit meer… echt nooit meer! Dat smaakt niet naar martino… dat smaakt eigenlijk naar niks. Ik wacht wel nog 20 weken tot ik terug martino mag eten.

* Ik moet dringend een kamertje gaan bestellen voor scampi… want de babyspulletjes puilen hier onze kasten uit. De toekomstige papa en ik zijn wezen shoppen. Maar ook de toekomstige oma doet danig haar best om de uitzet van scampi serieus te doen aangroeien. Om nog maar te zwijgen van mijn collegaatjes die me maar wat graag allerlei spulletjes uitlenen en toestoppen. Het kind heeft een eigen kleerkast nodig… ik zeg het je!

* Ondertussen voel ik onze scampi al drie weken lang bewegen in mijn buik. En per week wordt het gevoel sterker en sterker. M. zit op hete kolen om ons wondertje ook eens te voelen, hoewel ik denk dat hij nog even geduld zal moeten uitoefenen. Zeker omdat wij een kindje hebben dat erg rustig wordt van papa zijn handen op mama haar buik.