Archief | februari 2014

Donderslag bij heldere hemel…

Soms komt iets als een echte donderslag bij een volledig heldere hemel. Zo ook het telefoontje van de gynaecoloog maandagmiddag om 13 uur. Het moet mijn buikgevoel geweest zijn dat me deed opnemen. Normaal neem ik mijn gsm niet op tijdens mijn werkuren, zeker niet als het gesprek van een onbekende nummer kwam.
Maar bij de stem van mijn gynaecoloog wist ik eigenlijk al genoeg. Het was mis…. Goed mis, want ik moest onmiddellijk binnenkomen. Het gesprek ging voor een groot stuk aan mij voorbij en enkel de woorden hartritmestoornissen, overlijden, intensive care bleven hangen.
Halsoverkop dus naar de gynaecoloog om daar te horen dat er bij mij zwangerschapscholestase vastgesteld is. Een aandoening die slechts bij 1 op 300 zwangerschappen voorkomt en waar eigenlijk niet zo heel veel over geweten is hier in België. In principe komt het erop neer dat de galzouten en zuren in zeer hoge mate aanwezig zijn in bloed, waardoor mijn lever ook ontregeld geraakt en onze pruts dus eigenlijk “giftig” bloed binnen krijgt. Het hele gebeuren heeft op mij eigenlijk weinig of geen effect. Behalve de vorming van uitslag en het voordoen van jeuk. Maar heel eerlijk, daar heb ik heel weinig last van.
Onze pruts dat is een heel ander verhaal jammer genoeg. Want mijn bloed zorgt bij hem voor hartritmestoornissen en in het slechtste geval stop zijn hartje gewoon met kloppen.

Ik kreeg onmiddellijk medicatie voorgeschreven die mijn galzouten en zuren zouden moeten stabiliseren in mijn bloed en er werd een hele medische molen opgestart. Vanaf nu wordt ik elke twee dagen aan de monitor verwacht om te controleren of zijn hartje nog klopt en als het nog klopt, of het dan op regelmatige basis is. Tweewekelijks moet ik ook op controle bij een gynaecoloog gespecialiseerd in risico bevallingen.
Verder moet ik elke week bloed laten nemen om te controleren of de medicatie effectief iets uithaalt. Of ze mijn galwaarden inderdaad stabiliseert en voor hoelang ze dat dan concreet doet. Want het wil niet zeggen omdat alles bijvoorbeeld twee weken stabiel blijft, dat het in de derde week een volledig andere situatie kan worden.
Veel meer kunnen we niet doen… buiten afwachten en hopen.

De dokter gaf me de mogelijkheid om de rest van mijn zwangerschap gehospitaliseerd te worden op de intensive care van de materniteit. Maar ze zei me er meteen bij dat dit enkel was voor mijn eigen gemoedsrust. Als zijn hartje stopt met kloppen kunnen ze mij daar niet helpen. Ze zullen het zien gebeuren op de monitor, maar tegenhouden kunnen ze het niet… Ik heb dan zelf besloten niet in te gaan op dit voorstel. Om de komende 10 weken door te brengen op een intensive care unit starend naar het plafond… tja, dat zag ik echt niet zitten. Gezien mijn werkplek vlakbij materniteit is, ging ze ermee akkoord dat ik gewoon verder ging werken en dat we het week per week gingen bekijken.

We gaan dus van week tot week bekijken. Als mijn waarden toch achteruit gaan dan kan er alsnog opgenomen worden en eventueel zelfs ingeleid worden. Maar elke dag dat hij veilig in mijn buik blijft zitten is een dagje gewonnen. Een dagje dat hij groter en sterker wordt… een dagje dat hij meer kans maakt om te overleven als hij geboren zou worden.

Sowieso is beslist dat ik vervroegd ingeleid zal worden. Eind week 36, begin week 37 zal onze zoon geboren worden. Vanaf dan begint de moederkoek namelijk helemaal af te sterven en het vruchtwater te dalen. Dan worden zijn overlevingskansen zo klein, dat we geen risico’s nemen. Maar tot dan wachten we bang af en juichen we telkens we een dag goed zijn doorgekomen.

Scampi week 26

We gaan direct terugblikken naar week 26. Maar ik wil allereerst heel enthousiast zijn over het feit dat je vandaag 27 weken bent. Dat klinkt misschien stom, maar kleine baby’tjes van 27 weken zijn levensvatbaar. 80 tot 90% van de baby’tje overleeft als ze geboren worden in week 27. Wat niet wegneemt dat je verdorie moet blijven zitten. Want 2/3de van die baby’tjes hebben een lichte of zware handicap. Dus je moet nog een tijdje lekker warm bij mama blijven.

  • Er stond deze week weer een bezoekje aan de gynaecoloog op de planning. Je papa mocht deze keer terug mee en hij keek er echt naar uit. Je bent trouwens perfect in orde lieve schat. 1,04 kg en 34 centimeter groot.
  • Je was trouwens weer je hevige zelve. De gynaecoloog kreeg een welgemeende stamp toen ze je goed in beeld probeerde te brengen. Je wordt nogal graag gerust gelaten, zoveel is duidelijk.
  • Misschien kan je proberen om de volgende keer uit je escargot houding te komen? Je ligt namelijk volledig opgerold in mijn buik. Met je voeten net boven je hoofd. 3D echo’s zijn dus uitgesloten. Je verbergt je snoetje veel te graag voor ons.
  • Sowieso wordt het misschien eens tijd om te draaien lieve schat! Het wordt krap daarbinnen in mijn buik.
  • Ik moet bijkomende onderzoeken ondergaan….. mijn galzouten zouden veel te hoog zijn en dat kan ons op termijn in de problemen brengen. Zowel jou als mij…. Ik wacht dus bang de resultaten van het onderzoek af.
  • Je papa en je opa hebben je kamertje trouwens omgetoverd in een prachtige kinderkamer. Ze hebben dit weekend hard geschilderd en volgende week komt dan eindelijk je kamertje.
  • Ik heb van je papa trouwens terug een poetsvrouw gekregen. Alleen daarvoor verdient hij al een stambeeld! Zo gelukkig dat die poetsvrouw mij maakt. Ik kon vrijdagavond gewoon thuiskomen en ons hele huis was spic en span! Waardoor ik zaterdag tijd had om mijn nestdrang volledig te laten gaan en onze keukenkasten uit te laden en terug deftig in te laden.
  • Ik mocht mij trouwens heerlijk laten verwennen bij de kapper. En ja, je moeder heeft haar lang haar ingeruild tegen een uiterst kort coupe’tje. (Waar iedereen trouwens razend enthousiast over is.) Kort en pittig, maar net mama genoeg. Wat is dat toch, dat ik denk dat mama’s kort haar moeten hebben. 🙂
  • Deze week zaten trouwens enkele attributen voor je doopsuiker in de bus. We zijn helemaal verliefd om je naam op die spulletjes te zien staan!

Scampi 25 weken

26 weken zwanger, maar natuurlijk zoals de gewoonte een terugblik op de voorbije week. Week 25…

  • We bestelde je geboortekaartjes en kregen bijna meteen een proefdruk teruggestuurd. En we zijn er helemaal tevreden van. Hopelijk jij later ook.
  • Je kamertje is opeens erg leeg…. Papa en opa hebben echt de handen uit de mouwen gestoken. Deze week gaan de werken trouwens vrolijk verder. Maar het was toch een beetje raar zo een leeg kamertje. Wetende dat we al dat werk voor jou aan het doen zijn.
  • We gingen trouwens je gordijnen bestellen voor je kamertje. Je papa en ik voelde ons een beetje verdwaalt tussen al die gordijn-termen. Je moet verdorie bijna gestudeerd hebben om gordijnen te laten maken. Nu kan het jou waarschijnlijk voor geen meter schelen of je gefronste, vlinderplooi of platte plooi gordijnen hebt.
  • We bestelde trouwens de absolute essentiële dingen van jou geboortelijst. Die dingen die dus zeker in huis moeten zijn als jij met ons mee naar huis komt. Een matrasje, want waar zou je anders slapen? Het kliksysteem voor je maxi cosi, want hoe geraak je anders in de auto? Een verschoningskussen, want je moet natuurlijk wel een schone luier aan.
  • Om maar te zeggen dat je mama en papa belachelijk veel geld uitgaven dit weekend.
  • Verder was het weekend rustig… dankzij een zware galaanval bracht ik zaterdagnamiddag uitgeput met een bloeddruk ergens in de hele lage regionen door op de zetel. Ik maak me steeds zorgen of jij geen last hebt van die aanvallen. Vermits ik dan bijna over de grond kruip van de pijn en enkele keren bijna het bewust zijn verlies. Maar je stampt nog vrolijk rond in mijn buik, dus ik vermoed dat je er niet echt veel last van hebt. Je papa liet ons daarna gelukkig enkele uurtjes rusten op de sofa om terug bij ons positieve te komen.
  • Je vriendje Yoda is trouwens niet meer zo dol op jou. Hij lag dit weekend heerlijk tegen mijn buik te slapen en toen werd jij erg enthousiast over zijn aanwezigheid. Met als gevolg dat het arme beest bijna een hartverlamming had omdat hij opeens hard geschopt werd. Verontwaardigd staarde hij me aan, draaide hij zich boos om en kroop dicht tegen baasje aan. Om de rest van het weekend niet meer lekker bij mij te willen liggen.
  • Een van je peters is trouwens ontzettend hard naar je komst aan het uitkijken. (Allebei je peters trouwens) Maar je jongste peter is echt helemaal into mijn zwangerschap. Zelfs zo erg dat hij je papa aan de telefoon haarfijn kon uitleggen dat ik mijn derde trimester inga en dat hij er nu toch rekening mee moet houden dat ik sneller moe ga worden, dat ik meer en meer rugpijn zal krijgen en dat harde buiken nu kunnen voorkomen. Hij vertelde er ook nog bij dat hij heel erg aftelt naar de bevalling.
  • Net als je grootouders en wij trouwens… wij  nog het hardste van al lieverd. Maar blijf toch nog maar minstens 10 weken zitten! Je hebt het daar goed in je eigen persoonlijke warm waterbad, waar de wereld je nog niet stoort!

Scampi 24 weken

Zei ik vorige week nog dat er niet veel gebeurde, dan was dit toch weer een week vol hoogtepunten hoor. 25 weken ben ik op het ogenblik dat ik dit schrijf. Binnen 15 weken ben ik dus mama en eigenlijk is dat een heel gek gevoel. Dat hele zwanger zijn dat voelt soms een beetje voor te lachen. Ja oke, mijn buik ziet eruit alsof ik een strandbal heb ingeslikt en ik lag deze week weer bijna tegen de vloer op het werk vanwege mijn bloeddruk. En toch, als je een paar uurtjes te rustig bent in mijn buik dan wordt ik ongerust. Dan wil ik je voelen stampen en bedenk ik 101 doemscenario’s over het waarom ik niets voel. En ik weet het…. dit is voor de rest van mijn leven. Ik ga nooit meer “gerust” zijn.
Anyway, week 24 vandaag dus kort samengevat!

*Jij en ik hadden een tete a tete, mijn lieve jongen. We moesten namelijk naar de gyneacoloog voor die extra scan. De dokter was 15 minuten te laat, maar de assistente besloot dat we die 15 minuten best al “voor het plezier” naar jou konden kijken. En wat was dat fijn! Eens de dokter er was begon het medische gedeelte en ook dat vond ik best fijn. We konden deze keer perfect je hartje zien, de vier kamers en de bloedsomloop. Je hebt twee niertjes en je hersentjes zien er perfect uit. Ik was te vertederd door het peace teken dat je steeds maakte met je vingertjes. De gyneacoloog noemde je zelf een vredesactivist.

*Je ligt trouwens twee weekjes voor op schema wat betreft je lengte en de ontwikkeling van je hersentjes lieve schat. Maar je gewichtje is perfect op pijl. Je bent helemaal je papa, lang en slank. Je hebt erg lange benen, waardoor mama je zo goed kan voelen.

*Enige minpuntje van het gehele consult. Jij ligt nog altijd in stuit en de dokter zei “dat het nu toch wel tijd wordt dat je begint te draaien.” Het woord keizersnede viel weer maar eens…..

*Woensdag mochten we langst gaan in bij de diaken om je doop vast te leggen. 3 augustus 14 uur 30 wordt jij gedoopt. We mogen volledig onze zin doen met de viering en je papa heeft niet stilgezeten om muziek uit te kiezen. Muziek die me ontzettend aan het huilen bracht. Gewoon de teksten die hij voor je koos waren genoeg om mijn hart bijna te doen breken.

*Jij hebt trouwens een hele traditionele mama en papa, kleine spruit. Toen de diaken vroeg of papa je al had herkent moesten we lachen. “Wij zijn getrouwd.” Kennelijk heel traditioneel en niet zo vaak voorkomend volgens de diaken. Wij zijn van de traditionele kant dus. Hoewel ze dan weer moest lachen omdat we twee peters hebben gekozen. Toch niet al te traditioneel.

*Je geboortekaartjes zijn trouwens bestelt. We zitten op hete kolen te wachten tot de eerste proefdruk binnenkomt. Spannend!!!!!

*En de zwangerschapskwaaltjes blijven zich opstapelen. Had ik tot hier toe heel weinig last van het zuur, dan gingen deze week alle registers open. Gaviscon was mijn gedeelte redding. Want er waren nachten dat zelf de gaviscon me niet kon helpen. Het kopje thee om 8 uur werd ondertussen al geschrapt en je oma vrolijkte me op door te zeggen dat zij op het einde zelf niet meer kon gaan platliggen van het zuur. Oooh fijn!

*Ik viel trouwens weer af… terwijl jij groeide. Je weeg nu 766 gram en bent 36 centimer. Jij kwam dus bij en toch ging er bij mij af. Wat neerkomt op +2,9 kilo na 24 weken zwangerschap. I am one happy mum.

Mama en papa

Weet je dat het mij bij momenten compleet overvalt?
Dat ik binnen 16 weken mijn wonder vast heb.
Dat ik binnen 16 weken mama ben en jij papa.
Dat wij binnen een tijdje op de kinderboerderij gaan rondlopen en uitleggen dat het eendjes, schaapjes en koeien zijn. (En gillen dat hij zijn handen niet in de bek van de koe mag steken…)
Dat wij die mensen gaan zijn die voor de 65ste keer gaan duwen als zijn schommel stil valt.
Dat jij die man gaat zijn die met een fietspomp (wij hebben geen fietspomp!!!) plonsbadjes moet opblazen omdat het warm is buiten en hij wil zwemmen.
Dat wij gaan moeten uitleggen dat lollies geen ontbijt zijn en dat er dan waarschijnlijk heel veel geroep en tranen gaan volgen.
Dat wij ’s avonds gaan moeten kijken of er geen monsters onder het bed zitten.
Dat wij binnen een aantal jaren pijnlijk op onze voeten gaan staan wrijven omdat we op een verdwaald lego ventje zijn gaan staan.
Dat wij aan de rand van het zwembad van onze vakantiebestemming nooit meer volledig kunnen opgaan in het boek dat we aan het lezen zijn, maar altijd over de rand van dat boek gaan gluren om te zien of onze zoon niet ergens ligt te spartelen in het veel te diepe water.
Dat wij in onze supermarktkar fristi en dergelijken gaan opstapelen.
Dat we tijdens datzelfde winkeltripje waarschijnlijk ontelbare keren gaan moeten zeggen “leg dat terug”, “neen dat hebben we niet nodig”, “blijf daaraf”.
Dat er binnenkort in mijn handtas altijd vochtige doekjes, koeken, pleisters en drankjes aanwezig gaan zijn.
Dat jou cd’s in de auto zullen vervangen worden door Kapitein Winnocio, Het vertelhuis en god help ons K3.
Dat we in plaats van op zondagmorgen de sterren van de hemel te vrijen een klein wriemelend kereltje onder ons dekbed zullen hebben.
Dat we in het midden van de nacht zullen mogen opstaan voor bedplas accidentjes. (Maar ik ben zeker dat we dat tegen dan gewoon gaan zijn. Want eerst gaan we door de “ik ken geen dag en nacht en ik wil altijd eten fase”)
Dat we in de cinema zitten en naar Nederlandstalige tekenfilms kijken en ons ergeren aan de stemmen van derderangs acteurs, maar dan kijken naar dat ukje die het hopelijk allemaal geweldig vind.
Dat we in de zoo niet vluchten naar de foyer voor een koffie, maar ons neerzetten op de ongemakkelijke bankjes aan de speeltuin en daar uit plastieken cupjes koffie en thee drinken.
Dat we “op restaurant gaan” en daar dan niet dat gezellige, kleine plekje met die geweldige chef mee bedoelen, maar parkeren bij Quick of pizzahut.
Dat we eindelijk werk gaan maken van die uitstap naar Disneyland… maar nu niet meer voor ons…. maar voor hem.

Het maakt me vrolijk, gelukkig, bang… de hele mengelmoes tegelijkertijd.

Hij

Ik zeg het de laatste tijd te weinig, maar ik dank de hemel nog elke dag op mijn blote knieën omdat ik met M. getrouwd ben. Om 101 redenen, maar vooral:

– Omdat ik hem mailtjes met de titel “sexy chick” kan sturen en er dan deze foto in plak en ik gewoon weet dat hij gaat glimlachen.

1011221_10151938955645918_1615565124_n

– Omdat we gisteren in het donker voor de huis van de koster stonden en er opeens een spot aansprong. Ik riep “ik heb het licht gezien” en we stonden als twee paarden te hinniken van het lachen toen de deur openging.

– Omdat hij me nummers als deze doorstuurt voor de doopviering van onze zoon en me zo aan het huilen maakt.

 

– Omdat hij een app op zijn gsm heeft met de stem van Darth Vader en daar dan mee tegen mijn buik hangt terwijl de app schreeuwt: “Son, come join the dark site. Together we can rull the universe!”

– Omdat hij mijn naked pregnant belly dance geweldig vind en dan gewoon mee doet.

– Omdat hij samen met mij zwaardgevechten organiseert met de bogen van de speelmat.

– Omdat hij regelmatig met bloemetjes naar huis komt, omdat ik vrolijk word van een beetje lente in huis.

– Omdat ik hem, nadat ik stond te klagen dat hij nooit een bijdrage leverde aan de weekmenu, betrapte omringt door allerlei kookboeken.

 

Ik zie hem graag die vent van mij!

Scampi 23 weken

23 weken alweer. Ik zou haast zeggen, wat vliegt de tijd. Hoewel ik die mening niet altijd heb. De eerste 12 weken leken voorbij te vliegen. Ik herinner me nog de opluchting toen we die eerste cruciale 12 weken gepasseerd waren. En toen waren we opeens halfweg en nu…. Langst de ene kant vind ik het snel gaan. Vandaag alweer 24 weken zwanger, maar langst de andere kant heb ik ook zoiets van “nog altijd 16 weken te gaan.”

*Het was een kalme week op baby gebied trouwens. Misschien vind ik het daarom wel lang duren? Ik ben het type vrouw (en dat gaat je papa volmondig beamen) die vanalles wil doen en in orde maken. Deze week werd er niet veel in orde gemaakt en niks geregeld.

*Je papa belde dan wel naar de diaken om je doop te regelen… maar die waren op conge. Vandaag moeten we terugbellen. En reken maar dat we dat gaan doen, want ik heb mijn zinnen gezet op het eerste weekend van augustus. Dus ik zal het eerste weekend van augustus krijgen! Nah!

* En verder staat je box in de living! Tot hiertoe stond die box gewoon in je toekomstige kamertje, maar je papa en opa zijn daar hard aan het werken en staat dat ding dus maar wat in de weg te staan. Papa besloot dus je box meteen in elkaar te steken en hem in de living te plaatsen. Zo kan fab doggy er een beetje aan wennen. En ik eigenlijk ook. Ik lag lekker te dobberen in bad toen je papa hem plaatste. Eens uit bad was het toch wel schrikken… een box in het midden van mijn woonkamer. Een box waar binnen 16 weken een kindje in ligt. Mijn kindje! Ons kindje. Surrealistisch to the maximum.

*Minder surrealistisch was het berichtje van Ilse op mijn vorige post. En ow Ilse, wat was ik blij dat te lezen. Ik dacht dat ik de enige zwangere was die van begin tot einde van haar zwangerschap een innige vriendschap met haar toilet opbouwt. Gelukkig is dat niet het geval. (Logisch dus dat mijn aangekomen kilo’s klein blijven.)

* We hebben trouwens nog een laatste weekendje weg gereserveerd je papa en ik. We trekken naar Nederland, terug naar center parcs. Terug naar een VIP cottage. Een laatste uitspatting op 32 weken. Een laatste keer je papa en ik.

*Ondertussen is ook jou eerste vakantie gepland hoor, lieve jongen. Midden juni trekken we naar zee. Je papa is dan al terug aan het werk en je oma en opa nodigen ons uit om ons een beetje te ondersteunen in de slapeloze nachten en de eindeloze voedingsmomenten. 🙂

* Onze shop-praktijken hebben je vader en ik deze week onder controle kunnen houden. Nu ja, ik. Je papa heeft zich laten verleiden door deze Rose and Rebellion carrier. We kunnen hem trouwens binnenste buiten dragen, zodat je oma’s het niet aan hun hart krijgen!

*En we hebben onze shop praktijken ook in toom kunnen houden omdat een van mijn collega’s ons een gigantische collectie kinderkleding heeft gegeven. Allemaal merk-kledij en allemaal om ter mooiste!

En nu ga ik verder aftellen naar morgen lieve schat. Want dan staat de extra echo op de planning.