Archief | maart 2014

Scampi: 30 weken

Hupla weer een week in de pocket. Maar eerlijk, week 30 was geen fijne week.
Totaal geen fijne week….

  • Week 30 begon met het slechte nieuws dat mijn waarden nog nooit zo hoog hebben gestaan. De pilletjes zijn dus een week aangeslagen en hebben daarna niets meer gedaan. Minder dan niets lijkt wel, want de waarden schoten ineens door het dak. We geven het nog een week de kans (die week zit er trouwens binnen 1 uur op…. dus zodadelijk weet ik meer….) De woorden hospitalisatie vielen weer maar eens. En voor het eerst in al die weken ben ik er echt bang voor. Ontzettend bang.
  • Je oma werd trouwens via spoed in het ziekenhuis opgenomen met problemen aan haar hart. Het gaat ondertussen beter met haar, maar we wachten even af of ze geopereerd moet worden.
  • Week 30 gaf mij ook weeën. In het midden van de nacht weeën. Oefenweeën want er zat totaal geen regelmatig in. Je papa en ik sleurde ons er drie uur door met allerlei massages, geruststellende woorden en dergelijken. Maar zolang er geen regelmaat was gingen we niet naar het ziekenhuis. (Waar ik de dag daarna wel een beetje voor onder mijn voeten kreeg van de gyneacoloog, want ze hadden ze kunnen monitoren en bestuderen.)
  • Je papa is trouwens geweldig in zulke zaken. De rust en de kalmte zelve. Ongelooflijk kalm, praktische en aangenaam. Niemand die ik liever bij mijn zijde wil om te bevallen dan jou papa.
  • Ik heb trouwens ondertussen door dat je oefenweeën maar niks vind. Ze maken je razend kwaad en je begint venijnig in het rond te stampen. (Zou ik ook doen als ze mijn huis op zijn grondvesten lieten daveren! I don’t blame you, honey!)
  • Ik heb gelukkig fantastische collega’s die het begrepen dat ik de dag daarna echt niet kwam werken. Een dagje onverwacht thuis dus, samen met je oma op de bank, want we konden allebei wel wat luiertijd gebruiken.
  • De monitor op vrijdag vertelde dat alles met jou prima gaat, maar dat ik echt wel last heb van ontzettend veel harde buiken in deze periode van de zwangerschap. Harde buiken zonder enige regelmatig en ritme…. De gyneacoloog controleerde de lezingen een tweede en derde keer om zeker te zijn dat er niks mis was gegaan. Niet dus.
  • En we gaven ontzettend veel geld uit….aan een splinternieuwe wagen. Zodat jij lekker veel plek hebt voor je maxi cosi en later je kinderstoel. Ik kreeg trouwens mijn goesting en het werd de auto waar ik al twee jaar over zeurde. Maar met alles erop en eraan om je papa gelukkig te houden.
Advertenties

Scampi: 29 weken

En we zagen week 30 verschijnen…weer een weekje dichterbij bij D-Day. En eerlijk, ja ik word ontzettend zenuwachtig. Maar week 29 dus!

  • Eindelijk eens een beetje goed nieuws! De waarde in mijn bloed waren gedaald. Waardoor we niet meer in alarmfase rood zitten, maar naar oranje zijn gegaan. Drie dokters kwamen me het goede nieuws vertellen en ze waren allemaal zo ontzettend blij.
  • Je niet officiële tante Carrie deed virtueel een rondedansje met mij. Gewoon om eindelijk eens goed nieuws te vieren.
  • Wat niet wil zeggen dat het gevaar geweken is natuurlijk. Alles kan nog altijd van dag op dag omslagen. Maar toch, goed nieuws, opluchting alom.
  • Je kamer is trouwens officieel klaar! Je oma is zondag nog de stickers komen aanbrengen op de muur. (Mama en papa zijn niet zo een geweldige rechtklevers als het daarop aankomt.) Je gordijnen zijn aangekomen en hangen omhoog. Je vader en ik stonden opeens hand in hand in een afgewerkte babykamer.
  • Er is trouwens iets mis met mijn balans, wat je vader en de hond hilarisch vinden. Als ik te diep in de zetel ga liggen geraak ik dus niet meer recht. Het slaat op niks ik weet het…. Je papa is er trouwens in geslaagd om te timen hoelang ik erover deed om recht te komen toen ik strijk lag in de zetel. En een aantal keer terugviel. (For the record: hij is me uiteindelijk komen helpen hoor.)
  • Opeens kan je trouwens niet meer om die buik heen. Rond, stevig en aanwezig zullen we hem maar noemen. Mensen beginnen door te krijgen dat ik zwanger ben. Waar ze mij vorige week nog lieten sukkelen op een harde houten stoel, kreeg ik deze week ineens een makkelijk stoel want in mijn “toestand” moest ik toch niet ongemakkelijk zitten.
  • Ik draag buiten één zwangerschapsbroek trouwens nog altijd mijn gewone kleren. En neen, ik ben nog altijd geen kilo’s aangekomen.
  • Volgens mij ben je mij trouwens stiekem aan het trainen voor de nachtvoedingen. Want ik word stipt om 23 uur, 3 uur en 6 uur wakker om te gaan plassen.
  • Naar de voorbereidende cursus voor te bevallen moeten je papa en ik alvast niet gaan. Gezien we niet op natuurlijke wijze gaan bevallen en ik verplicht word om verdoving te nemen zijn pufoefeningen relaxatiemethodes opeens niet meer aan de orde. Jammer vinden we dat allebei ontzettend hard.
  • Misschien heb ik het daar nog wel het moeilijkste van al van. Dat we mijn lichaam en jij kleine uk, gaan forceren iets te doen waar je op dat moment nog niet klaar voor bent. Ik geef dat toe, daar heb ik het meeste last van.
  • En die hormonen die worden er niet beter op, ookal blijf ik het ontkennen. Je vader werd deze week achtereenvolgens geconfronteerd met een gillende furie, een jankerige vaatdoek en een opstandige leeuwin. Vooral dat huilen blijf ik vreemd vinden. (Die furie niet, die zit er ook niet zwanger in. J ) En ik blijf de traantjes ontkennen. Zo vroeg je vader: “Zit jij nu te wenen met doctor Who?” en kon ik niet anders dan zeggen: “Maar neen, hoe kom je daar nu bij?” Terwijl ik mijn traantjes wegveegde met mijn fleece dekentje.

Scampi 28 weken

En we hebben week 29 weken gehaald! Ja, ik ben daar ontzettend blij over. Ook al was week 28 nu niet echt doorspekt met goed nieuws.

  • We kregen op maandag te horen dat mijn bloedwaarden behoorlijk gestegen waren. Redelijk veel zelf… en daar waren de tranen natuurlijk weer. Samen met de slapeloze nachten.
  • Die slapeloze nachten die zijn dus zeker aanwezig in trimester drie. Alleen komen ze bij mij door de zorgen en niet door de buik die te veel plek inneemt.
  • Die buik is trouwens nog altijd niet gigantisch aanwezig in vergelijking met dames die evenveel weken zwanger zijn. Er is een buikje, vooral als ik plat lig, maar verder niets te zien.
  • Ook nog altijd geen gigantische gewichtstoenames. Waar ik ontzettend dankbaar voor ben!  (Hoewel dat zou kunnen samenhangen met mijn regelmatige bezoekjes aan de wc. Braken tot het tweede trimester… daar lach ik eens mee!)
  • Waar ik dan weer wel last van heb is het “ik moet naar het toilet. Ik moet nu onmiddellijk naar het toilet! – syndroom. Gelukkig zijn er weinig mensen die een 7 maand zwangere vrouw toegang tot het toilet ontzeggen. En de dames herkennen het probleem, zowel de dame in het reisbureau als de vriendelijke bakkerij bediende van Albert Heijn.
  • Ondertussen werken je papa en je opa er lustig op los. De veranda is geplaatst. Nu enkel nog de afwerking.
  • Zondag genoten we van het zonnetje in onze tuin. Nu ja, genoten. We werkte wat in de tuin, zodat hij een beetje lente klaar is. Doodmoe was ik daarna. Gelukkig vind je papa het dan niet erg dat ik met mijn beentjes omhoog in de zetel ga liggen. Fantastische papa heb jij, kleine man!
  • Je oma en ik gingen trouwens baby-shoppen. Gezien je sowieso vroeger gaat komen dan het originele plan wou ik toch wel graag wat van de kleinste maatjes in je kast hebben hangen. En het onmogelijke gebeurde ook.. ik winkel verdorie liever voor jou, dan voor mezelf!

Scampi 27 weken

Waar het tot vorige week eigenlijk was van “Amaai, we zijn al week….” Is het nu eigenlijk eerder “Gelukkig, weer een week gehaald. Hopelijk mag ik hier volgende week terug een overzichtje schrijven.” Week 28 vanmorgen bedacht ik me opgelucht. En je begrijpt natuurlijk dat week 27 een beetje een rare, emotionele week was. Maar omdat ik geen zin heb om de rest van mijn zwangerschap zielig te zijn en doem te denken. Ik wil toch nog altijd al mijn hoogtepunten opsommen, voor later, voor mezelf nu. En hemeltje, week 27 had een hoop hoogtepunten.

• Laten we maar beginnen met te vertellen hoeveel deugd we hebben gehad aan alle lieve berichtjes, sms’jes en kaartjes. Hier op de blog (En ja, ik print ze af voor onze jongen. Want ik wil graag dat hij later kan lezen, hoeveel lieve mensen meeleefden!) Maar ook mijn geweldige ladies! Mijn collega’s en kennissen die spontaan mailden, belden en kaartjes in de bus kwamen steken.
• Er was de eerste keer aan de monitor en de ontzettend lieve dokter die heel veel informatie gaf en zag dat ik compleet van de kaart was. Dat ik niet moest panikeren als de monitor je hartje soms niet zou kunnen vinden. Dat was compleet normaal, je was nog klein en zou kunnen wegglippen. Je werkte echter perfect mee en bleef het ganse onderzoek mooi onder de doppler liggen.
• Daarna probeerde je me zelf een beetje gerust te stellen denk ik. Want hoewel alle vorige poging tot 3D foto’s compleet mislukt waren en we nu besloot je nu enkele seconden je handjes van voor je gezichtje te doen en ons een blik te gunnen op je prachtige gezichtje. Gevolg… ik die in tranen uitbarsten op de tafel bij de dokter en alleen maar kon snikken hoe mooi mijn zoon wel niet was. (Emo-kip je moeder, niet normaal!)
• Zaterdag vlogen je papa en je opa erin en in de namiddag had je verdorie een kamertje! Een echt kinderkamertje!
• Je oma en ik zaten trouwens ook niet stil. Wij maakte je suikerbonen klaar. Gemoedsrust weet je wel. Als je toch vroeger komt dan is alles er klaar voor. Dan moet ik me geen zorgen meer maken. Je oma is trouwens een expert in het recht plakken van ridderschilden.
• Op zondag kwam diezelfde oma trouwens weer de handen uit de mouwen steken om je kamertje helemaal af te wassen. Daarna hingen we samen al je kleding in de kast en vulde we je commode. Het enige wat ontbreekt om het een echte babykamer te maken, ben jij. Maar blijf nog maar even veilig in mijn buikje. Je hoeft je echt niet te haasten lieve schat!
• Je opa vond het trouwens hoog tijd om papa en mij eens te laten ontspannen na deze stresserende week en trakteerde ons op een etentje. En eerlijk waar, het was een fantastische avond. Gezellig, veel lachen en babbelen en jij die voortdurend zat te stampen.
• Daarna brachten je papa en ik trouwens wat tijd door in je kamertje. Jou kamertje het is een beetje onwezenlijk. Je papa zei het nog: “Daar staan meubeltjes die precies niet bij ons horen. Net of je wandelt een ander huis binnen.” Zo voelt het inderdaad een beetje. En we weten het, iedereen blijft het herhalen, het wordt nog veel vreemder eens jij er bent!