Archief | april 2014

Scampi 34 weken

Ik word blijer en blijer met elke week die verstrijkt. 35 weken en 1 dag wanneer ik dit type. Als je besluit te komen voor de inleiding is dat prima voor papa en mij. Langst de andere kant ga ik je er gewoon eerlijk bij zeggen dat ik precies erg bang ben van natuurlijke weeën. Ik ben nu zo ingesteld op die inleiding dat ik bang ben om in paniek te schieten als je toch op natuurlijke wijze zou komen.

  • Laten we maar beginnen met te zeggen dat week 34 niet de leukste week was, want we hebben er weer een kwaaltje bij. Namelijk nierstuwing. Wat er eigenlijk op neerkomt dat jij, meneertje, of mijn baarmoeder mijn nierleider blokkeert en dat geeft dezelfde pijn als nierstenen. Ik kan je zeggen….. vreselijk veel pijn. Er was een nacht dat ik op handen en voeten over de grond kroop omdat ik gewoon niet meer wist wat ik moest doen van de pijn. Meestal wordt je gehospitaliseerd voor nierstuwing, maar niet jij en ik. Neen, wij krijgen pijnstillers omdat we zo dicht bij de bevalling zijn. We bijten door, wij twee!
  • En hoewel ik ben blijven vechten tegen mijn dokters om niet in zwangerschapsverlof te gaan ben ik hen nu zo ontzettend dankbaar. Want met de pijn van de nierstuwing en de daardoor slapeloze nachten zou ik werken echt niet meer volwaardig aankunnen.
  • Je tante Carrie heeft ons trouwens een bezoekje gebracht en ook al beweert ze bij hoog en bij laag dat de buik nog supergoed meevalt, toch begin ik me meer en meer een gestrande walvis te voelen. Elke stap die ik zet kost me meer en meer energie. Draaien in bed gaat met veel gezucht en gepuf. En uit de zetel komen is altijd een beetje een overwinning op de zwaartekracht.
  • Ik heb in mijn vrije week trouwens behoorlijk wat kleine klusjes in orde kunnen brengen. Met als hoogtepunt jou kleren wassen. Opeens hing mijn tuin vol inniminnie poppenkleedjes. Allemaal van jou en dat voelde zo ontzettend onwezenlijk!
  • En wat is er aan de hand met eten? Ik eet als een musje volgens de mensen rondom mee. (En ja dat is een mirakel als je mij kent.) Het enige wat ik met plezier eet is fruit (met de kilo als het even kan!), aardbeien met vanille-ijs en yoghurt. Drinken dat doen we dan weer met de liter. Vooral appelsap. Je papa sleurt 5 liters kartons naar huis alsof het niets is. Maar ook water, cola, verse ice tea en citroenwater gaan er hier met de kannen door. Zolang ik kan drinken ben ik one happy momma. 🙂
  • Je papa en ik amuseren ons trouwens rot met naar mijn buik te kijken, waar jij rare golfjes op tovert of echt al eens een voetje begint af te tekenen.
  • We hebben trouwens nog een erg mooie 3D echo van jou gekregen. Je keek ons recht aan en zat, typische voor jou, gulzig te drinken. Gek hoe we al gelaatskenmerken uit die echo kunnen halen. Die neus… tja die heb je van mij. Sorry lieverd.
Advertenties

Scampi 33 weken

Toen ik gisteren de melding kreeg van mijn app dat we 34 weken zwanger zijn ging er een golf van opluchting door mij heen. We hebben de 34 weken gehaald. Alles wat we nu erbij doen is gewonnen. Maar die magische grens van 34 weken die de dokters absoluut wouden dat we haalden die is er opeens.
Oke, nu geboren worden zou niet ideaal zijn. Zijn longen zijn er niet klaar voor. Hij zou geen zuigreflex hebben en hij zou niet warm blijven. Maar de kans op handicaps is zo afgenomen dat we toch een beetje opgelucht ademhalen.

  • Week 33 was de week waarin de dokters beslisten dat het genoeg was geweest met werken. Al weken stelde ze elke keer voor of ik niet beter thuis zou blijven en rusten, maar ik sloeg hun aanbod telkens af. Neen, dank je. Daarbij waar kon ik beter zitten dan op 500 meter van het verloskwartier als er iets mis zou gaan. Deze keer kreeg ik het niet meer voor het zeggen. Ik zou thuisblijven en rusten. Zowel om mijzelf wat rust te gunnen voor het echte werk eraan kwam, als voor onze pruts. Want rust zorgt er kennelijk voor dat baby’tjes beter bijkomen. Dus we luisteren braaf naar wat de dokters zeggen en zijn sinds gisteren op officiële bevallingsrust vertrokken.
  • Week 33 was ook de week waarin de bloedwaarden weer omhoog gingen. Niet alarmerend in een keer gelukkig. Maar de dokters (en wij) waren er toch niet heel blij mee. Want stabiel blijven of dalen dat is wat we willen. Niet stijgen….
  • Ik ben trouwens op het punt gekomen dat ik mijn schoenen nog amper kan aandoen zonder te zitten puffen en zuchten als een idioot. Ik lijk wel een 80 jarig dametje als ik probeer mijn all stars aan te trekken. En dan ben ik nog een van die lucky few die geen vocht vasthoud en die dus nog perfect haar schoenen aankrijgt.
  • Ik heb trouwens op dit moment een aardbeienverslaving 🙂 Is ook zowat het enige wat ik zonder problemen in mijn maagje kan houden. Ow en appelsap, appelsap vliegt er hier al heel de zwangerschap met de liter door. Zo erg dat we al 5 liter kartons gekocht hebben.
  • Onze datum om in te leiden ligt trouwens ook vast. Als alles goed blijft gaan (en je wil nog even blijven waar je bent ) dan weten we perfect wanneer we je in onze armen mogen houden. Je papa is trouwens over the moon met de datum, want dat was de datum die hij altijd heel graag heeft gewild. Ondertussen lees ik alle enge, pijnlijke verhalen over inleidingen. (Not a good idea….)
  • Je bent trouwens een ontzettend druk baasje met momenten. Deze week hadden je vader en ik een gigantische lachstuip in bad omdat je echt van links naar rechts zat te wriemelen en mijn buik mooi mee alle kanten op schoot.
  • Je bent ondertussen trouwens een flink baasje van 44 centimeter en 2.240 kg. Deze week willen we graag de magische kaap van 2.5 kg halen.
  • Ik ben trouwens officieel de 10 kilo kaap overgegaan… wat zeg ik… de 11 kilo kaap is gehaald………

Scampi 32 weken

En we klokken af op 33 weken vandaag. Nog een week en ik ben aan de grens die de dokter absoluut wil halen. Whoehoe!

  • Om maar te beginnen met goed nieuws. De waarden waren gestabiliseerd. Je vader en ik waren een beetje over the moon met dat nieuws. Je ziet een mens is rap content. De waarden moeten eigenlijk dalen, maar wij zijn al euforisch tegenwoordig als ze stabiliseren.
  • We mochten trouwens extra aan de monitor in de praktijk van onze gyneacologen. (Ja ja wij hebben er meerderen. Met ene nemen wij geen genoeg hoor. 😉 ) En daar was het 32 graden. Ik ben jou zo ongelooflijk dankbaar dat je besloot in de winter en de lente in mijn buikje te groeien. Want zwangere mama en warmte zijn een slechte combinatie. Een hele slechte combinatie…..
  • Jij bent trouwens on the move. Ik voelde dat er iets anders was en dat bleek nog eens correct te zijn ook. Je bent een klein beetje ingedaald.
  • Het is trouwens nu bijna 13 uur en mijn ogen vallen bijna toe. Het is dat mijn baas niet echt content zou zijn met het feit dat ik een tukje ga doen in een van de leegstaande kantoren. Je papa gaat daar trouwens beter mee om. Die lacht al als ik om 8 uur lig te snurken in de zetel. We love him for that.
  • Ter mijner verdedigen trouwens… deels ben jij de oorzaak van mijn vermoeidheid. Want dankzij jou lieve schat moet ik ongeveer elk uur uit bed om te plassen. Elke uur van de nacht… je bent me aan het trainen voor die onderbroken nachten volgens mij.
  • Als alles goed blijft gaan (lees de bloedwaarden niet de hoogte in gaan) dan weten we wanneer we jou mogen verwelkomen in ons gezin. En dat is snel.. ik was er een beetje van onder de indruk. En je papa doet wel alsof hij dat niet is, maar hij was gisteren toch de maxi cosi aan het installeren en wou je bedje beginnen opmaken. (Wat ik hem snel uit zijn hoofd heb gepraat!)
  • Wat niet wegneemt dat we dit weekend heel veel gewassen hebben, zodat je schuiven nu vol liggen met heerlijk, versgewassen lakentjes.
  • Dat alle enveloppen klaar liggen om geboortekaartjes in te steken.
  • Het enige wat ik mezelf nog moet leren is ver weg te blijven van allerlei bevallingshorror verhalen. Er is geen enkele redenen waarom je gruwelijke verhalen zou lezen als je wil gaan slapen. Geen enkele!!!!!

 

Scampi 31 weken

Week 32 vandaag. En wat vertelt mijn app me?

“Thanks to their recently matured lungs and a strengthening immune system, over 90% of babies born in their 32nd week survive!
So – go ahead and throw a mini-party right now because it’s pretty much a done deal – you’ve got a human-bean that’s going to make it!
That’s not to say you actually want your wee womb-squatter to pack their bags and move out now, because they’d still end up in the ICU for a good while, rather than in your arms at home.”

Om maar te zeggen dat week 31 er een met hoogtepunten, maar jammer genoeg ook veel laagtepunten was. Maar we beginnen met de hoogtepunten. Voor je gaat denken dat je mama een gigantische doemdenker is die alleen maar slechte dingen kan vertellen. Ik ben eigenlijk een gigantische positivo als het je kan geruststellen kind. 🙂

  • Ik kocht een zwangerschapsbroek die eindelijk past! Een die niet afzakt, want alle zwangerschapsbroeken die zakken van mijn lijf alsof het tenten zijn. En de tijd dat ik mijn gewone broeken kon aandoen is nu echt wel voorbij. Blousejes dat blijven mijn gewone oude vertrouwde spullen.
  • Wat niet wil zeggen dat je niet aanwezig bent. De legendarische woorden van je overgrootmoeder: “Amaai, jij hebt een buik gekregen.” Je opa: “Je wordt precies elke dag een beetje ronder.” En je oma: “Daar is ze zie mijn bolleke.” zijn daar de stille getuigen van.
  • Ik was trouwens deze week een gigantische emo-kip. Ik noem het zwangerschapshormonen maal duizend. Je vader stond erbij en keek er naar. Zo huilde ik toen we fab doggy naar het hondenhotel brachten voor 3 dagen. Fab doggy zelf trok er zich niet veel van aan en hing de macho uit tegenover honden die 10 keer zo groot waren als hijzelf. Ik huilde toen je vader tegen onze oude auto “Dag vriend” zei en we samen de nieuwe wagen instapte. Ik weet het… een nieuwe wagen dat is feest. Maar dus niet voor mij. Ik weende als een klein kind omdat ik onze oude, trouwe ros moest achterlaten. Ik huilde trouwens ook toen mijn doctor in doctor who regenereerde (daar begrijp je nu geen jota van, maar je vader gaat je dat later allemaal uitleggen!) En ik huilde toen ik mijn koek liet vallen op de grond. Kortom ik huilde nogal belachelijk veel.
  • We gingen op weekend en we genoten daar ontzettend hard van. Ik kan je de keren niet vertellen dat ik stiekem hoopte dat ons dat ene weekend nog gegund was. We hebben het gekregen en soms lijkt het erop dat het op de valreep was.
  • De weergoden waren ons trouwens gigantisch goedgezind en we konden elke dag uren in de zon zitten. Wat ik ook deed, met mijn bolle buik vooruit. Heerlijk leek je dat te vinden, want je was dolenthousiast als de zon lekker scheen.
  • En ja, dan begint het slechtere nieuws natuurlijk weer. Beginnende met harde buiken en Braxton Hicks weeën die toch wel een tiental uur bleven aanslepen. En zeer duidelijk waren op de monitor.
  • En ja, mijn galwaarden die weer gestegen zijn. We kunnen denk ik dus wel besluiten dat die pillen weinig tot niets helpen. Of toch niet genoeg…….
  • We kregen dus weer een hele lijst extra onderzoeken voorgeschreven. Want die galwaarden kunnen mijn lever aantasten en tja… dan zijn we nog veel verder van huis dan we nu zijn.
  • Opeens vielen de woorden dat ze je misschien toch willen halen tussen 34 en 36 weken, in plaats van te wachten tot week 37.
  • Ik moet vanaf nu elke dag op controle om te kijken of je hartje nog in orde is en om op te volgen dat mijn Braxton Hicks niet erger worden….
  • En er werd ook weer gesproken van hospitalisatie als mijn waarden blijven stijgen. We moesten dus halsoverkop weer op bloedonderzoek en werden weer gebruikt als speldenkussen.
  • En eerlijk lieve schat… op dit moment hoop ik dat mijn waarden verder stijgen. Hoe erg dat ook klinkt, dan nemen ze me op en dan halen ze je binnen 2 weken en dan is het voorbij. Dan moet ik niet elke dag bang zijn dat jou hartje stopt met kloppen. Dan moet ik niet aftellen van onderzoek naar onderzoek. Dan moeten je papa en ik niet telkens bang zijn. Dan ben je veilig, ook al is het dan in een couveuse.