Scampi 31 weken

Week 32 vandaag. En wat vertelt mijn app me?

“Thanks to their recently matured lungs and a strengthening immune system, over 90% of babies born in their 32nd week survive!
So – go ahead and throw a mini-party right now because it’s pretty much a done deal – you’ve got a human-bean that’s going to make it!
That’s not to say you actually want your wee womb-squatter to pack their bags and move out now, because they’d still end up in the ICU for a good while, rather than in your arms at home.”

Om maar te zeggen dat week 31 er een met hoogtepunten, maar jammer genoeg ook veel laagtepunten was. Maar we beginnen met de hoogtepunten. Voor je gaat denken dat je mama een gigantische doemdenker is die alleen maar slechte dingen kan vertellen. Ik ben eigenlijk een gigantische positivo als het je kan geruststellen kind. 🙂

  • Ik kocht een zwangerschapsbroek die eindelijk past! Een die niet afzakt, want alle zwangerschapsbroeken die zakken van mijn lijf alsof het tenten zijn. En de tijd dat ik mijn gewone broeken kon aandoen is nu echt wel voorbij. Blousejes dat blijven mijn gewone oude vertrouwde spullen.
  • Wat niet wil zeggen dat je niet aanwezig bent. De legendarische woorden van je overgrootmoeder: “Amaai, jij hebt een buik gekregen.” Je opa: “Je wordt precies elke dag een beetje ronder.” En je oma: “Daar is ze zie mijn bolleke.” zijn daar de stille getuigen van.
  • Ik was trouwens deze week een gigantische emo-kip. Ik noem het zwangerschapshormonen maal duizend. Je vader stond erbij en keek er naar. Zo huilde ik toen we fab doggy naar het hondenhotel brachten voor 3 dagen. Fab doggy zelf trok er zich niet veel van aan en hing de macho uit tegenover honden die 10 keer zo groot waren als hijzelf. Ik huilde toen je vader tegen onze oude auto “Dag vriend” zei en we samen de nieuwe wagen instapte. Ik weet het… een nieuwe wagen dat is feest. Maar dus niet voor mij. Ik weende als een klein kind omdat ik onze oude, trouwe ros moest achterlaten. Ik huilde trouwens ook toen mijn doctor in doctor who regenereerde (daar begrijp je nu geen jota van, maar je vader gaat je dat later allemaal uitleggen!) En ik huilde toen ik mijn koek liet vallen op de grond. Kortom ik huilde nogal belachelijk veel.
  • We gingen op weekend en we genoten daar ontzettend hard van. Ik kan je de keren niet vertellen dat ik stiekem hoopte dat ons dat ene weekend nog gegund was. We hebben het gekregen en soms lijkt het erop dat het op de valreep was.
  • De weergoden waren ons trouwens gigantisch goedgezind en we konden elke dag uren in de zon zitten. Wat ik ook deed, met mijn bolle buik vooruit. Heerlijk leek je dat te vinden, want je was dolenthousiast als de zon lekker scheen.
  • En ja, dan begint het slechtere nieuws natuurlijk weer. Beginnende met harde buiken en Braxton Hicks weeën die toch wel een tiental uur bleven aanslepen. En zeer duidelijk waren op de monitor.
  • En ja, mijn galwaarden die weer gestegen zijn. We kunnen denk ik dus wel besluiten dat die pillen weinig tot niets helpen. Of toch niet genoeg…….
  • We kregen dus weer een hele lijst extra onderzoeken voorgeschreven. Want die galwaarden kunnen mijn lever aantasten en tja… dan zijn we nog veel verder van huis dan we nu zijn.
  • Opeens vielen de woorden dat ze je misschien toch willen halen tussen 34 en 36 weken, in plaats van te wachten tot week 37.
  • Ik moet vanaf nu elke dag op controle om te kijken of je hartje nog in orde is en om op te volgen dat mijn Braxton Hicks niet erger worden….
  • En er werd ook weer gesproken van hospitalisatie als mijn waarden blijven stijgen. We moesten dus halsoverkop weer op bloedonderzoek en werden weer gebruikt als speldenkussen.
  • En eerlijk lieve schat… op dit moment hoop ik dat mijn waarden verder stijgen. Hoe erg dat ook klinkt, dan nemen ze me op en dan halen ze je binnen 2 weken en dan is het voorbij. Dan moet ik niet elke dag bang zijn dat jou hartje stopt met kloppen. Dan moet ik niet aftellen van onderzoek naar onderzoek. Dan moeten je papa en ik niet telkens bang zijn. Dan ben je veilig, ook al is het dan in een couveuse.

 

Advertenties

11 thoughts on “Scampi 31 weken

  1. Lieve Alice, ik begrijp je als je zegt dat je het liefst zou binnengaan en dat je je lieve spruitje kan laten komen. Ik ben zo’n stresskip dat ik gewoon niet meer zou kunnen slapen. Wat ben jij een moedige vrouw zeg! En dat emotionele, wel ja meid, dat hoort er nu eenmaal bij en ik vind het eigenlijk best wel een beetje schattig! Dikke duim nog!

  2. Toch een tikkeltje opgelucht dit te lezen: ik was hier al eens een paar keer komen kijken voor de weekupdate namelijk! De laatste loodjes zullen bij jou extra zwaar (figuurlijk dan) wegen, maar ik duim dat dit allemaal goed komt. Hoe komt eigenlijk dat ze de scampi nu nog niet ter wereld laten komen? Het feit dat zijn ontwikkeling nog steeds belangrijker is dan het risico dat het mis loopt, terwijl hij ondertussen toch al bijna honderd procent levensvatbaar is, is toch een tikkeltje hoopgevend, niet? Of zie ik dat verkeerd?

    • Ze willen hem nu niet halen omdat er een verschil is tussen levensvatbaar en kwaliteitsvollevensvatbaar. Op dit moment is de kans op handicaps nog heel erg groot, wat zijn levenskwaliteit zou doen afnemen. Op dit moment is ook zijn maagje, longen en lever niet klaar om zelfstandig te werken en dat vind de dokter nu nog even prioriteit.
      En tuurlijk is die 100% levensvatbaar hoopgevend, ik ben daar ontzettend blij mee. Alleen hebben wij het probleem dat zijn hartje het elke moment kan begeven. Waardoor die 100% eigenlijk voor ons niet echt geldt volgens de gynea. 😦

  3. Ik ben zelf een beetje verward of ik nu overwegend blij voor je moet zijn of niet. Ik denk het wel. Het meeste is toch goed nieuws. 🙂 Super van je dat je zo positief blijft. Ronduit fantastisch dat mini-M de meest kritieke periode goed heeft doorgemaakt. En keileuk dat jullie genoten hebben van een zalig weekendje. De rest komt allemaal wel goed. Ik ben ontzettend benieuwd naar jullie baby. Ga je zijn naam en fotootjes delen als het zover is?:-)

    • Natuurlijk 🙂 Waarschijnlijk wel in een paswoord beschermde post. Maar ik zal je een mailtje sturen vanaf mijn echte emailadres en dan bezorg ik je alle gegevens!

  4. En opname met toch nog altijd de bedoeling om het tot week 37 te rekken, is dat ook geen optie? Een paar weken geleden zag je dat nog absoluut niet zitten, maar nu mss wel?
    Enfin, alle vingers en tenen staan hier nog steeds omhoog … !

    • Hey meid, neen de waarden zijn nu echt zo hoog in de risicozone dat ze enkel willen rekken tot 37 weken als ze terug dalen.
      In het ziekenhuis kunnen ze eigenlijk ook niet echt helpen. De opname zou enkel zijn om constant aan de monitor te hangen om te kijken of zijn hartje nog klopt.

  5. Ik hoop dat de komende weken voor jou voorbij vliegen, dat je kleine scampi snel naar buiten kan, de veilige warmte van de couveuse in! Hou vol…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s