Archief | mei 2014

Maandbrief 1

Allerliefste schat,

Ik kan amper geloven dat je vandaag al een maand oud bent. Het lijkt wel gisteren dat ik compleet van de wereld door alle medicatie die mijn lichaam te verwerken kreeg naar je papa staarde terwijl hij een heel klein mannetje in een veel te grote outfit vast had in zijn armen. Die outfit past trouwens nu perfect… op nog geen maand tijd. Om maar te zeggen dat niet enkel die outfit, maar ook ons leven een complete metamorfose heeft ondergaan.

Ondertussen zijn we een maand verder en is het nog altijd niet helemaal tot me doorgedrongen dat het baby’tje van op de echo’s, effectief jij bent. De link ontbreekt. Oke, er heeft 8 maanden lang een wezentje in mijn buik zitten rondstampen en we zagen er 3d zwart wit beelden van, maar dat jij dat bent. Neen, dat besef ik precies niet goed. Daarvoor is de echte jij te perfect, te lief, te mooi, te schattig….

Ik zal maar beginnen met te zeggen dat ik me had voorbereid op het allerergste. Op de zwaarste en donkerste periode van mijn leven. Want lieve schat, dat is wat vrienden en kennissen je mama vertelde. “Je gaat een chronisch slaaptekort opbouwen.” “Je gaat zelf niet meer rustig in de douche kunnen.” “Jullie gaan nooit meer samen aan tafel zitten.” “Vergeet het maar, koken kan je de komende maanden op je buik schrijven, opwarmen dat is het enige wat je nog gaat doen.” “De tv ga je niet meer zien! Je kan hem net zo goed verkopen.” Ik had me dus voorbereid op het ergste van het ergste. Lieve zoon van me, laat ik je even vertellen dat ik enkel chronisch slaaptekort heb gehad toen ik je probeerde op de wereld te zetten. Dat krijg je van een helse bevalling. Ik kan gerust een douche nemen en makkelijk een kwartier onder het hete water blijven staan. Iets wat ik dan ook heel regelmatig doe. Tot hiertoe hebben je vader en ik elke maaltijd samen aan tafel doorgebracht en ons eten warm opgegeten! Eten dat ik trouwens niet opwarm, maar gewoon vers maak. Ja, tot lamsstoofpot toe, waarbij ik de lamsbout zelf heb staan uitbenen. Slapend in mijn arm keek je trouwens al verschillende tv series en films met me uit. Dus de tv houden we nog even, want die wordt hier echt nog wel goed gebruikt. En neen, ik ga me daar niet voor excuseren. Want laat ik je nog iets vertellen lieve schat. Sommigen mensen worden echt heel slecht gezind als ik hen vertel dat je een lieve baby bent die makkelijk slaapt en weinig huilt. Jij lieve schat plaatste me vanaf dag 1 op een roze wolk en ik ben er tot nu toe niet meer afgekomen. Als je het niet erg vind, dan blijf ik er ook nog even op zitten?

Vergis je niet he. Het leven is anders. Beter, mooier, intenser…. Het ogenblik dat jij in de recoverykamer eindelijk op mijn buik werd gelegd en ik naar je papa keek en hij naar mij, vielen alle puzzelstukken in elkaar. Ons verblijf in het ziekenhuis was voor mij een martelgang. Ik geef dat toe. Wat had ik er een hekel aan dat iedereen zomaar mijn kamer inliep. Wat miste ik je papa als hij naar huis ging. Ik wou daar weg, zo snel mogelijk. De enige reden dat we 5 dagen zijn gebleven is omdat jij het nodig had. Anders hadden we al veel sneller onze spullen gepakt! Pas thuis voelde we ons echt op ons gemak. De meest intense twee weken van mijn leven trouwens, die weken dat je papa bij ons was. Met ons drietjes in onze cocon.

Ondertussen is je vader alweer bijna twee weken aan de slag. Papa is trouwens die man met de prikkelbaard, waar je soms een gekke bekken van trekt omdat hij je een kriebelige zoen geeft. Hij is ook de man die zich ’s morgens met moeite van je box losrukt om toch maar naar zijn werk te vertrekken. Diezelfde man die mij ’s avonds bijna straal voorbij loopt om jou te zien. En vind ik dat erg? Neen, ik word net een beetje verliefder op die man die je liefdevol op zijn arm neemt en gekke bekken naar je trekt.

Is het dan allemaal rozengeur en maneschijn? Neen natuurlijk niet, dat is het nergens. Jij hebt een serieuze ontsteking op je oogjes waar zelf antibiotica niet tegen helpt. Het wordt misschien wel een operatie… maar daar denk ik liever nu nog even niet aan. Je maakt erg moeilijk stoelgang en hebt dus soms veel last van krampjes in je buik. Net zoals je last hebt van braken. Allemaal dingen die op het lijstje staan om weldra met de kinderarts te bespreken. En natuurlijk zijn wij ook moe als je midden in de nacht honger hebt. Of om half vier ’s nachts voor de vijftiende keer je tut uitspeekt en boos wordt omdat je hem niet vind. Maar als ik dan over je wieg kijk en je prachtige ogen verwachtingsvol naar mij zie kijken dan vergeet ik uur en tijd lieverd.

Wat je papa en ik meteen hebben geleerd in maand 1 is dat principes opzij worden geschoven van zodra je mama en papa wordt.
Jij ging niet op onze kamer slapen. Geen denken aan! Onze kamer die was van ons… ondertussen slaap je vredig in je wiegje naast mijn kant van het bed. Met een nachtlampje aan zodat we je kunnen controleren ’s nachts. ‘S morgens mag je zelf eventjes een uurtje mee in ons bed. Genieten met een hoofdletter G!
Je  kreeg geen tut, daar waren je vader en ik radicaal tegen. Maar bij je geboorte had je geen zuigreflex en volgens de pediater konden we die stimuleren door je een tut aan te bieden. Dus je bent nu de trotse eigenaar van 4 tutjes, die wij op de meest onmogelijke momenten mogen in je mondje stoppen omdat je ze ver weg katapulteert en dan beseft dat je toch graag nog wat zou zuigen.
Hele discussies hebben we gevoerd over de aankoop van een doomoo seat. Uiteindelijk besloten we hem niet te kopen, want zo een zitzak voor baby’s vonden we maar niets. Ondertussen prijkt de doomoo seat hier in de woonkamer en ben jij de koning te rijk, want je doet niets liever dan in dat ding liggen slapen.
Principes het is iets voor mensen die geen kinderen hebben denken wij.

Lieve J., je bent nu een maandje bij ons en ik kan me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren hoe het leven was zonder jou. In die maand ben je bijna een kilo bijgekomen. Bij je geboorte leek je sprekend op mij, maar ondertussen ben je het evenbeeld van je vader. Je hebt de mooiste glimlach die ik ooit heb gezien en zelfs als je razendkwaad bent omdat je fles niet snel genoeg komt, dan nog ben ik verliefd op jou.
Ik kan oprecht zeggen dat ik nog nooit in mijn leven zo gelukkig ben geweest als nu op dit moment. En dat komt allemaal door jou, lieve schat!

Advertenties

Then there was you…

Mijn allerliefste snijboon,

Een week ben je nu in ons leven. Een week waarin mijn hart meerdere keren is opgezwollen tot ongekende proporties. Een week waarin ik precies vergeten ben hoe alle weken daarvoor waren. Een week waarin ik meerdere keren tegen u vader zei: “ik ben precies vergeten hoe we het zonder hem deden.” Want dat deel lijkt uitgewist te zijn. Dat zonder jou…

Je bent er dus, ook al liet je ons ontelbare spannende uren beleven alvorens je uzelf dan eindelijk aanmelden! Zaterdag kregen we telefoon van de gynaecoloog. Ik nam niet op want ik dacht dat het je opa was met een vraag over aardbeien. De voicemail liet ons echter weten dat het de gynaecoloog was. Laat ik je vertellen lieverd, als de gynaecoloog je ooit belt op zaterdag dan weet je dat het niet is om goed nieuws te melden. Dat was het ook niet, mijn galwaarden waren zo de hoogte in geschoten dat ze niet langer wouden wachten. Jij moest en zou komen… op maandag de dag dat je net 36 weken lekker in mijn buik zat. Je vader en ik (ookal wisten we dat je ingeleid zou worden) waren even van onze melk. Zo van onze melk dat we op een terras in de zon moesten zitten en alle onze boodschappen vergaten te doen. De rest van het weekend brachten we afwisselend in het ziekenhuis door (want extra monitors om er zeker van te zijn dat jij nog leefde) en hollend door het huis om alles in orde te krijgen. Want je bed moest opgedekt worden! En je box moest een omranding krijgen! En ik moest wassen…….

Maandag waren je papa en ik nog vol goede moed. Tegen dinsdagmiddag zouden we je in onze armen houden. Dat was buiten jou gerekend lieve schat. Hoeveel medicijnen ze me ook toediende, ik kreeg niet meer dan 4 centimeter opening. (En zelf daar spraken de dokters over “een krappe 4 centimeter”.) Jij weigerde in te dalen en bleef lekker op je plek zitten. De medicijnen werden in mijn gepompt alsof het niets was. Mijn vliezen werden gebroken want dat zou zeker alles op gang brengen. Wel lieve schat, meer dan 29 uur na de start was er nog steeds niets verandert. Of wel… ik zei tegen je vader “Ik kan me niet voorstellen hoe je weeën moet opvangen zonder epidurale, want dit is echt vreselijk.” Drie uur na deze gevleugelde woorden liet de anesthesist me weten dat er iets was misgegaan met de epidurale en dat ik dus niet verdoofd was geweest. Weeen waren er dus in overvloed, maar geen centimeters bij, geen indaling…. enkel een hartritme dat raar begon te doen en twee ouders die doodmoe waren, want wakker sinds maandagmorgen zeven uur. Dat we al de hele dinsdag achter een keizersnede vroegen, laten we dat maar even vergeten. Dat we uiteindelijk onze zin kregen en er gegaan werd voor een spoedkeizersnede. Ik geef toe dat ik op dat moment zo moe was dat ik je papa in zijn groene operatiepakje even aanzag als de gyneacoloog. Dat ik sommige stukken van mijn keizersnede gewoon sliep. Dat ik me herinner dat ze een klein blauw wezentje omhoog hielden en zeiden dit is je zoon. Ik herinner me niet dat je papa samen met jou verdween. Wat ik me wel herinner is dat je papa opeens met jou in zijn armen naast me stond en heel stil zei: “Hij is echt prachtig.” (Ik geef toe dat ik op dat moment enkel dacht: dat zeg je omdat ik hier al twee dagen lig af te zien.”)

Pas op recovery kreeg ik die adrenaline boost die mama worden in je wakker maakt. Om 00u03 op woensdag 30 april kwam jij in mijn leven en veranderde je alles wat ik ooit gekend hebt. Je bent inderdaad het mooiste jongetje dat ik van mijn leven gezien heb. Je bent prachtig!
Je bent onmisbaar geworden, zowel voor je papa, als voor mij.
Je zorgde ervoor dat ik verliefder dan ooit werd op je vader. Hem als papa zien deed me echt volledig overlopen van verliefdheid.
Papa en ik hebben in het ziekenhuis geleerd dat je geen “gewoon baby’tje” bent, maar een laat prematuurtje. Zeker niet zo erg als een echt prematuurtje, maar toch moeten we met een aantal zaken extra rekening houden. Zo kan je heel moeilijk je temperatuur houden, was je zuigreflex zo goed als onbestaande toen je geboren werd en breng je ongelooflijk veel uurtjes slapend door omdat je zoveel kracht nodig hebt om te groeien. Maar voor ons ben je al een echt genie. Toen je gisterenavond een fles van 60cc melk naar binnen sloeg, waren je vader en ik door het dolle heen. Toen je heerlijk op je papa’s blote borst lag te soezen liepen we over van trots.

Je bent prachtig, lieve snijboon! Ow en die snijboon, die zal nog wel een tijdje blijven hangen. Je bent namelijk een “baker-baby’tje” zoals de vroedvrouw zei. Lekker ingebakerd slaap je als een os. Mij deed je denken aan een snijboon….sindsdien ga je door het leven als onze allerliefste snijboon. (Maar ik beloof je nu al plechtig dat ik dit nooit tegen je latere liefjes zal vertellen!)

Wat hou ik ontzettend veel van je lieverd….