Archief

Sinterklaas – kapoentje!

Speciaal voor ons LJ, twee recepten. Eentje voor kruidnoten en eentje voor pepernoten. Wat heel veel mensen niet weten is dat deze twee dus niet hetzelfde zijn!
Pepernoten zijn vierkant en meestal ook zachter en lichter van kleur.
Kruidnoten zijn kleine donkere rondjes met een hele kruidige smaak.
Hierbij de recepten die ik al jaren gebruik. (Ik vond ze ooit in een kookboek van Albert Heijn, de smaak van december.)

Dus bij deze mijn receptje voor allebei:

Kruidnoten recept:

250 gram  zelfrijzend bakmeel
2 theelepels kardemon
2 theelepels kaneel
1 theelepel gemalen kruidnagel
1 theelepel nootmuskaat
2 theelepels gemberpoeder
200 gram stroop
100 gram koude boter

Verwarm de oven maar alvast voor op 170 graden. Zeef de bloem boven een kom en voeg alle kruiden toe. Schep goed door elkaar zodat alles goed gemengd is. Voeg nu de siroop en de boter toe en kneed alles tot een grote bal deeg. Pak deze in vershoudfolie in en leg hem een half uurtje  in de koelkast om op te stijven.  Snij het deeg nu in vier gelijke stukken en rol hier worsten van. Snij hiervan knikkergrote balletjes. Schik de balletjes naast elkaar op een bakpapier en bak ze gedurende 10 à 15 minuten in de oven.

Als je graag chocolade kruidnoten hebt, dan smelt je wat chocolade en haal je de kruidnoten erdoor heen!

 

Pepernoten recept

125 gram zelfrijzend bakmeel
125 gram bloem
100 gram boter
80 gram bruine basterdsuiker
2 eetlepels water
snuifje zout
1 eigeel
1 theelepel speculaaskruiden
½ theelepel kaneel
snuifje gemalen anijs

Verwarm de oven voor op 160 graden. En dan wordt het makkelijk. Gooi alle ingrediënten samen en kneed dit met je handen tot een egaal deeg. Verdeel nu het deeg in knikker-grote balletjes en schik deze op een bakpapiertje op een ovenschaal. Druk elk balletje nu plat op de schaal. (Niet helemaal plat, maar duw er eens goed op met je duim.) Bak ze nu in 15 minuten gaar. Je ziet dat ze gaar als ze goudbruin zijn.

Advertenties

Jeroen Oliver in mijn keuken verdorie!

Mijn echtgenoot gaat leren koken…. Allee ja, hij is er al volop mee bezig met dat leren koken. Laat mij eerst iets duidelijk maken over die echtgenoot van mij. Hij kon tot hiertoe niet echt lekker koken. De eerste dagen na mijn operatie kreeg ik dingen als half gebakken worsten en wortelpuree die stijf stond van de nootmuskaat. (Zijn verdediging: “Die is gewoon lekker afgekruid!”) Wat hij dan weer wel al jaren heerlijk kan klaarmaken is pastasaus. M. maakt echt de lekkerste pastasaus van het universum. Ik ben daar zeker van. En eigenlijk is dat contradictorisch omdat hij helemaal geen pasta lust. Zelf zijn eigen saus niet. Maar naast overheerlijke pastasaus was zijn kookrepertoire dus heel erg beperkt. Niet dat hij me niet hielp in de keuken he. Neen hoor, hij was altijd al mijn trouwe koksmaatje. Want groentjes snijden, zware potten heffen, dingen uit hoge kasten nemen en afwassen dat kan hij als de beste, dus daar hoorde je me niet over klagen. Maar als het over effectief “bereiden” ging verdween hij de keuken uit. En zoals het gezegde wil is een slechte kok meestal een erg goede bakker. En laat M. nu een fantastische bakker zijn. Ik weet dat men zegt dat beroepen niet in de gene zitten, maar dat bakken dat zit toch een beetje in zijn familie hun bloed hoor. Generaties lang al. En M. zijn droom was altijd om bakker te worden. Zijn ouders hebben daar een stokje voor gestoken en mag hij zich dus nu uitleven in mijn keuken om de zoveel tijd. Hij bakt echt belachelijk lekkere dingen en maakt de lekkerste desserts. Uren kan hij bezig zijn met uit marsepein kleine versieringetjes te maken. Vanaf deze week gaat hij ook vers brood bakken. Niet met zo een belachelijk broodmachine (zoals ik deed dus) maar met de hand en veel liefde. Ik zou er gillend het huis van uitlopen. Hij niet. Hij doet dat met volle overgave en passie en eigenlijk vind ik dat best sexy.
Misschien komt het wel doordat ik telkens zeg hoe sexy ik een man in de keuken vind dat hij opeens op de proppen komt met “ik wil leren koken.” Of misschien is het gewoon dat hij zich zorgen maakt over wat hij nu concreet gaat eten wanneer er eens iets mij langere tijd zou uitschakelen in de keuken. Want laten we eerlijk zijn, toen ik drie dagen na mijn operatie terug achter het fornuis stond was hij over the top van vreugde. Ik dacht even dat hij een buurtfeest zou organiseren toen hij me kokend thuis aantrof. Rotverwend is hij trouwens geworden van mijn keuken. Zoals de meesten onder jullie wel weten eten wij nogal “speciaal”. Allee ja speciaal…. Ik denk dat de combinatie vlees, gekookte aardappelen en groenten hier nog nooit op tafel heeft gestaan. Het dichtste dat we dat benaderen is wanneer we eens puree eten, maar daar doe ik meest ook wel iets extra mee. En dat zorgt dus voor gevolgen bij de hubby. Want die durft al wel eens zagen en klagen als we op een ander eten. Een hele hoop zaken vind hij ook gewoon geen eten: Soep dat is een voorgerecht. Pannenkoeken dat is een snack. Een omelet kan nog net voor de lunch, maar is totaal geen volwaardige maaltijd. Streken heeft hij gekregen die echtgenoot van mij. Ik denk dat hij dus schrik heeft om te moeten op overleven op veel te zoute opwarmmaaltijden, veel te vettige frieten van de frituur en afschuwelijke gerechten die bomma’s allerhande hem willen voorschotelen. Die arme fijnproever van mij zou het gewoon niet overleven, I tell you!
Dus wou meneer kookles en om eerlijk te zijn hij doet dat eigenlijk schitterend, met hier en daar een gigantische paniekaanval die ik een beetje moet inperken zo nu en dan. Hij luistert en stelt veel vragen. Iets waar ik soms gigantisch aan moet wennen, want soms stelt hij vragen die ik ontzettend logisch vind. Zoals “Wanneer mogen de noodles erbij?” “Als u groentjes bijna gaar zijn.” “Hoe zie ik dat?” Tja…. Voor een deel is dat feeling, maar ik moet dan wel iets verzinnen hoe ik dat effectief kan zien. Ik leer er zelf nog van bij zie. Ik besef opeens hoe het komt dat ik zie dat de groenten bijna gaar zijn. Het is niet meer gewoon voelen, maar ook letten op waarom ik het voel.
Op dit moment heeft hij het volgende al op tafel getoverd in de afgelopen dagen: savooistoemp (en neen dat is niet gewoon savooi en aardappelen koken. Daar komt bouillon, witte wijn en room bij kijken. Dat is een gesofistikeerd stoempje. Maar wel de lekkerste stoemp ever!), balletjes in tomatensaus, konijn, beef rendang, guiness stoofschotel en korteletjes in bruine biersaus. Allemaal onder mijn waakzaam oog natuurlijk, maar hij doet dat schitterend. En ja, het is sexy.

Hoe het gaat?

Erg goed eigenlijk!

Ik ben ondertussen 2 dagen terug aan het werk. Maar voor eventjes, want we vertrekken bijna op vakantie naar het zonnige zuiden. Terwijl ik eigenlijk al helemaal op herfst modus zit, gaan we binnenkort nog liggen bakken in 30 graden. Het voelt eigenlijk een beetje vreemd aan gezien ik met volle teugen aan het genieten ben van felgekleurde rode bladeren, pompoenen, gebraad met kroketjes en bospaddenstoelen, een woonkamer die helemaal in herfst thema is ingericht en genieten in mijn pyama met kaarsjes en een glaasje wijn. Binnen een dikke week is het terug cocktails, in het zonnetje liggen, tapas eten en t-shirtjes dragen. We hebben er allebei erge nood aan want we hebben echt een zwaar jaar achter de rug. 2012 is echt niet het beste jaar voor ons.

Dit weekend zijn we afgezakt naar de kust. Mama was jarig en ze zijn daar twee weken op vakantie. Eigenlijk Figo zijn vakantie. Elk jaar gingen zowel mijn ouders als wij met onze honden naar de zee. Heerlijk genieten deden de mannen daar. Trouwe lezers zullen wel weten dat wij een weekje in Mei naar zee zijn getrokken. Nu was het dus hun beurt… heel onverwacht zonder Figo. En dat valt hen best zwaar. Nog steeds veel tranen en veel schuldgevoel. Gelukkig bracht onze fab doggy een beetje verstrooiing. Ongelooflijk hoe hard dat monster van ons nu in de watten wordt gelegd door iedereen. Maar echt erg vind ik het niet… hij heeft het verdient, want hij mist zijn maatje nog steeds ontzettend hard. En nu zijn vrouwtje ook nog, want ik ben terug aan de slag en dat na 4 weken bijna onafscheidelijk te zijn geweest van mijn honden-maatje.

Aan zee was het trouwens heerlijk vertoeven. Lange strandwandelingen, opwarmen aan de open haard, glaasjes heerlijke wijn en een superlekker etentje voor mama haar verjaardag. We gingen eten bij De Roos in Nieuwpoort Stad. (Ja echt, Nieuwpoort is een stad :-)) Overheerlijk hebben we gegeten. Garnaalkroketjes en daarna een heerlijk vispannetje. Hoewel ik achteraf toch een beetje spijt had dat ik niet net als papa Sint Jacobsmosselen had genomen. Daar ben ik echt zo verzot op. Het dessert (sabayon voor de heren en een dame blanche voor de mama) liet ik aan mij voorbij gaan. De hele avond was zo vlot verlopen zonder dat ik ziek was. Ik wou het lot liever niet tarten. En kennelijk was dat toch wel een wijze beslissing, want mama (ook zonder gal) is heel de nacht ziek geweest van het dessert. Terwijl ik sliep als een roosje.

Verder valt er niet zoveel te vertellen. Buiten dat ik een serieuze totter heb gemaakt van de ladder, waardoor ik enkele dagen heel vreemd heb rond gestapt en mijn hoofd amper kon draaien. Ik wou M. graag verrassen door de halloween decoratie al te plaatsen.Dus ik de hoge ladder op en ik voelde ze zo onder mij wegschuiven. Stom dat je op zo een moment niet gewoon de doos loslaat en alles laat vallen om jezelf recht te houden. Neen, vastklampen aan de doos en dus zelf vallen. Met mijn hals eerst terecht gekomen op de deurklink en daarna vol op mijn rug en mijn schouders op de grond. Erg pijnlijk en geluk gehad dat ik er enkel blauwe plekken en enkele dagen pijn heb aan overgehouden. Het had allemaal veel erger kunnen zijn als je zou gezien hebben hoe ik ben neergekomen. Kennelijk moet er behoorlijk wat kabaal aan te pas zijn gekomen, gezien de buren kwamen kloppen om te informeren of het wel ging. Heb mezelf van de grond geraapt, naar het bed gesleept en daar een half uur liggen wenen van de pijn en van het schrikken. Ik denk eigenlijk vooral van het schrikken. Gelukkig begint de pijn nu af te nemen, hoewel ik mijn hals nog steeds niet volledig kan draaien naar rechts en ook de schouders nog altijd een beetje pijn doen. Maar de Halloween decoratie staat dus. 🙂 Nu ja, wat er van overblijft want in mijn val heb ik toch wel een aantal dingen beschadigt.

Foorwijf!

Sinksenfoor… een jaarlijkse traditie in Antwerpen.
Een grote kermis met meer dan 150 attracties in het hartje van de stad. (En laten we het nu vooral even niet hebben over het protest en het proces dat er dit jaar aan vooraf ging).
Wist u trouwens dat onze foor eigenlijk de moderne versie is van de jaarmarkt die al sinds de 13de eeuw in Antwerpen op het pinksterweekend werd georganiseerd? Natuurlijk was er toen nog geen spraken van swingende attracties en frietkramen en stond ze nog niet op de zuiderdokken, maar stond ze voor een groot stuk aan het steen en de omliggende straten. Jaarmarkten daar keek toen iedereen naar uit. Het was de ideale plek om handel te drijven, maar ook the place to be voor allerlei entertainment. Van heinden en verre kwamen marktkramers, maar ook artiesten naar de stad. Zelf vanuit omringende buurlanden. Goochelaars, poppenkasten, wolhandelaars, toekomstvoorspellers, kwakzalvers en reizende theatergezelschappen, allemaal waren ze aanwezig. Deze jaarmarkten evolueerde uiteindelijk naar de kermissen zoals wij ze vandaag kennen. De sinkenfoor verhuisde nog een tijdje naar de leien en vond sinds 1969 zijn huidige plek op de gedempte zuiderdokken. (Voila zie, mijn opleiding als stadsgids brengt nog wat op!)

Gezien we zondagavond met mijn ouders gingen eten in de stad voor mijn verjaardag besloten we ineens ons jaarlijkse bezoekje aan de foor te brengen.
Van ver zie je de lichtjes en hoor je de muziek al en dan ben ik toch nog altijd even terug kind.

In de loop van de jaren is de foor wel ontzettend duur geworden, als je drie attracties met twee personen doet dan ben je toch wel een goede 40 euro armer. Wij zijn dus vooral grote kijkers en weinig doeners.

Hoewel mama en ik de traditie hebben om samen de poliep (geen idee hoe het echt noemt, wij noemen het poliep) in te gaan.
Deze keer echter niet, de octopus die we zonet hadden gegeten lag nog te vers op onze maag. (Binnenkort toch maar eens teruggaan met de mamasito.)

We keken naar attracties waar ze me voor geen geld ter wereld in krijgen. (Ook altijd fijn om zulke dingen te bestuderen met een operatieverpleegkundige naast je. Allerlei mogelijke kwalen die je van deze attracties zou kunnen krijgen vlogen rond onze oren.) We gingen opzoek naar een schietkraam voor M. (Om de een of andere reden is mijn ventje een gigantische scherpschutter. Neen echt, ik heb er al mee gelachen dat ik me eigenlijk niet veilig voel bij iemand die altijd zijn doel raakt.) Maar dit jaar blijken bijna alle schietkramen enkel eletronica als prijzen te hebben een geen gigantische knuffelbeesten zoals andere jaren. M. en papa bonden de strijd aan met een boksbal (alwaar mijn ventje ook veel harder sloeg dan mijn papa. Wat zij ik over onveilig voelen?) En probeerde de heren een beertje voor ons te vangen in een lunapark.

Nostalgisch wees ik (zoals elk jaar. Ja hij begint het beu te worden) de attracties aan waar ik als kind altijd inging. De dansende bootjes, de mini jeepjes die precies in de woestijn reden en de paardjes. Oke, de paardjes wees ik niet aan, want die zijn van de foor verdwenen. En groot gelijk hebben ze eigenlijk. Die beestjes horen daar niet thuis. Ik vroeg liefjes aan M. of we nog eens in het reuzenrad zouden gaan, maar dat ketste hij onmiddelijk af. (Na een ervaring in Brussel waarbij ik met een jas over mijn hoofd op het hoogtepunt piepte dat ik niet durfde te kijken.) Mama en ik vertelde over ons avontuur in het spookhuis jaren geleden. (Een hele rit met een jas over ons hoofd omdat we niet durfde kijken. Ik heb iets met jassen over mijn hoofd… I know.) En daarna haalde mama en papa bij de kleine draaimolen met flosh herinnering op aan mij toen ik daar nog inzat en weigerde het vliegtuigje waar ik altijd per se in wou te laten opstijgen. Mama bleef maar herhalen dat het precies gisteren was en geraakte er maar niet over dat donderdag mijn verjaardag is en dat ze nu echt wel een volledig volwassen dochter heeft.

Ons avondje sloten we af op een van mijn oude hotspots van toen ik nog studeerde, wijnbistro Patinee aan het museum. Heerlijk om daar terug te zijn.
De foor heeft voor mij wel een deel van zijn charme verloren de laatste jaren. Zoals elke echte Antwerpenaar wel weet is de foor ondertussen ook synoniem geworden voor criminaliteit, hangjongeren, vechtpartijen en diefstal. Helemaal gerust loop ik er toch ook niet meer rond. Maar me laten wegjagen uit mijn eigen stad met mijn jarenlange tradities… zover laat ik het toch ook niet komen. Misschien gaan we nog wel eens terug, want het ventje heeft nog geen smoutenbollen kunnen eten en dat kan niet he?

En geef maar toe, de titel trok uw aandacht!

Ondertussen in de tuin…

… Ja die warmte van de afgelopen weekend die heeft mijn kruiden en groenten goed gedaan.
Een korte impressie:


De kruidentuin! Elk jaar weer een beetje anders… dan weer eens in de grond, dan in potten op de grond en deze keer mooi op het tafeltje.

De komkommers… Ik geef toe de plant ziet er een beetje triest uit, maar hij geeft ongelooflijk lekkere mini-komkommers.

Van de deze… want ik zie u instaat om mij niet te geloven dat er ook effectief een grote oogst is.

Tomaatjes… echt belachelijk veel met dit goede weer.

Paprika’s. Ik geef toe niet de zo groot dat je ze kan opvullen met gehakt. Maar wel heerlijke salades kan je er mee maken. En ook geroosterd vond ik ze eerlijk.

Waar ik u nog niets van kan laten zien is van onze rucola, onze chilipepers en radijsjes. Deze zijn nog maar niet aan het ontkiemen.

Justm3 had het op haar blog over haar sollicitatieprocedure en de gesprekken die ze daarvoor moest doorlopen. Mensen die hier al een tijdje meelezen weten waarschijnlijk wel dat ik op de HR afdeling van een bedrijf met +/- 5500 werknemers departementsverantwoordelijke ben. Ik reageerde dus regelmatige op haar postjes vanuit mijn ervaring op de werkvloer en het leek mij eigenlijk wel eens leuk om een blogpostje te schrijven over de bizarre dingen die we soms meemaken op de werkvloer. Dus bij deze:

 BIZARRE SOLLICITATIEBRIEVEN

Vermeld bij interesse’s: snelle vrouwen, snelle auto’s en pinten drinken.
Vermeld bij waar mogen wij referenties vragen: Liefst nergens, mijn vorige bazen zijn allemaal leugenaars en zullen u vertellen dat ik niet te betrouwen ben. Ik ben echter ongelooflijk correct.
Vermeld bij vorige jobs: Geen, ik werk eigenlijk niet zo graag.
Ik wil erg graag op gesprek komen, maar liefst na 10 uur. U zal vast begrijpen dat ik tijdens deze periode van werkloosheid mijn tijd graag besteed aan bijslapen. Gelieve mij dus ook enkel te contacteren na 10 uur ’s ochtens.
Emailadressen op sollicitatiebrieven in het genre van hetevent69, hotpussycat, voornietveelgoed, doppenistof en singleandlooking.
Reden van sollicitatie: “Ik moest op deze functie solliciteren van mijn begeleider bij de VDAB. Ikzelf heb echter weinig interesse voor de geboden functie.”
Ervaring of opleiding: Geen, maar ik wil graag ervaring op doen in de medische sector. Ik ben leergierig en ben snel met alles weg. Als kind oefende ik vaak op onze huisdieren en poppen.  à Sollicitatie voor verpleegkundige.
“Ik wil een job bij u” Verder vermeld naam en telefoonnummer niets meer.
Burgerlijke stand: Getrouwd met een heks, maar bezig met van haar te scheiden.
Kinderen ten laste: 1 erg lastig kind, 1 braaf.
-Vermeld bij ouders op sollicitatiefiche: Moeder Mevrouw X  Vader: Meneer X, vermoedelijk, want wanneer is men daar echt zeker van?

 

BIZARRE SOLLICITATIEGESPREKKEN

Kan u mij zeggen wat u bij uzelf zou omschrijven als negatief?
Zoals u kan zien ben ik aantrekkelijk en dat zorgde in het verleden voor behoorlijk wat jaloezie bij collega’s op de werkvloer.
Negatieve punten? Die heb ik niet.
Goh negatief… ik heb regelmatig zelfmoordneigingen. Op mijn vorig werk heb ik me eens uren opgesloten op het toilet. Security is mij toen moeten komen bevrijden.
Ik ben in behandeling voor kleptomanie. Zoals u ook kan zien op mijn CV ben ik bij mijn vorige vier werkgevers ontslagen wegens diefstal.
Ik ben nogal onzeker en ik heb het nogal moeilijk met mijn mening te geven. Ik ben ook nogal stil en durf niet goed uit mezelf met mensen te praten. Ik hou er ook niet van als er veel drukte rond mij is en als mensen te veel tegen mij praten. Ik wordt eigenlijk ook nogal gauw rood.
Ik ben niet zo goed in telefoongesprekken. (Voor de job van telefoniste)
U bent een vrouw? (Kandidate wanneer ik haar begroet.) Niet dat ik u wil beledigen maar zou ik misschien niet met een man kunnen praten? Ik heb namelijk in het verleden gemerkt dat mannen mij beter liggen dan vrouwen. Vrouwen zijn snel door mij geintimideerd. (Kandidate droeg heel kort rokje en diepe uitsnijding in topje.)
Ik zie dat u in het verleden reeds verschillende soortgelijke functies hebt uitgeoefend? Was dit met tijdelijke contracten, want ik zie dat u nergens langer dan zes maanden hebt gewerkt? Neen mevrouw, dit waren contracten van onbepaalde duur, maar ik ben het overal nogal snel beu.
Waarom denkt u dat u geschikt bent voor deze functie? Ik weet eerlijk gezegd niet of ik wel zo geschikt ben voor deze functie.
Voor ikzelf maar iets kan zeggen tijdens het gesprek. Hoeveel vakantiedagen heb ik hier per jaar? Ik heb er namelijk op mijn huidig werk 35 en dit gesprek heeft weinig zin als jullie er niet meer geven.
Hebt u misschien nog vragen? (Ik op het einde van het gesprek) Ja zou u vanavond met mij uit eten willen?
Ik zie dat u bij hobby’s zingen hebt genoteerd, zit u in een koor? Neen, ik zing voornamelijk voor mezelf en soms voor vrienden. Zal ik een stukje voor u zingen? *Begint erg luid en vals te zingen*
Ik zie op uw CV dat u niet gewerkt hebt tussen 2003 en 2005? Niet gewerkt is veel gezegd. Kijk ik ben op vakantie verliefd geworden op een surfer die daar zo een lokaal strandbarretje had en ik ben daar gebleven. Ik heb twee jaar mee in de bar gewerkt en ik gaf soms ook surflessen aan kinderen. Maar dan heb ik die klootzak met onze serveerster betrapt in de keuken en ben ik teruggekeerd naar België. Echt een smeerlap!
U begrijpt dat op de dienst waarvoor u solliciteert het erg moeilijk is om concrete werkuren overeen te komen? Er kunnen altijd urgenties optreden waardoor u misschien wat langer moet blijven? Een 9 to 5 mentaliteit is niet gepast op deze dienst? Dat begrijp ik, ik begin trouwens ook liever na 9 uur hoor, daar hoeft u zich totaal geen zorgen in te maken.

Ik strijk niet!

Vermits enkele mensen op een postje van mij compleet ongelovig reageerde… hierbij een antwoordje.

Neen ik strijk niets. Wel neen, dat is ook niet waar. Ik strijk de lopers op mijn tafel, maar verder is mijn strijkijzer nog geen enkele keer uit mijn kast gekomen in die vijf jaar dat ik alleen woon.

Ik heb al luid tegen M. zitten verkondigen dat ik geen centen meer steek in een nieuw strijkijzer als het onze kapot gaat.

Ik hoor u zeggen, dat kan toch niet… en u hemden dan?
Wel ik heb een echtgenoot die elke dag een hemd draagt voor zijn werk en neen ik strijk die niet.

Ik doe er twee dingen mee:

– Of ik hang ze te drogen in de een vochtige badkamer met damp en de kreuken verdwijnen als sneeuw voor de zon.
– Of ik gooi ze in mijn droogkast, neem het programma strijkdrogen en voila alles kan direct de kast in.

Het heeft mij bijna twee jaar gekost om mijn moeder te overtuigen dat ik nooit strijk. Ze dacht dat het gewoon een statement was en dat ik stiekem erop los streek.Niet dus… het bewijs ervan was toen ze bijna 4 maanden mijn strijkijzer leende en ik dus niet kon strijken.

Op al die tijd dat ik doe aan “niet strijken” heeft nog nooit iemand tegen mij gezegd dat ik er verkreukeld uitzie of tegen M. for that matter. Mensen merken het niet aan ons en als ze dan horen dat ik niet strijk valt hun mond open. Altijd fijn, vooral omdat ze mij nooit geloven.

Ow en ik zal compleet eerlijk zijn…. mijn gordijnen, die wel gestreken zouden moeten worden als ik ze was, die breng ik naar de droogkuis.