Archief

Ostara

Vandaag is het voor mij (en natuurlijk niet alleen voor mij, maar ook voor alle andere paganisten) Ostara. Ostara is de lenteëvening, het kleine jaarfeest tussen Imbolc en Beltane. Op dit eigenste ogenblik is licht en donker perfect met elkaar in balans. Het is nu even lang dag als het nacht is. Vanaf morgen zullen we beetje bij beetje beginnen te merken dat de dagen langer worden en de nachten steeds korter.

God of Godin?

Het feest Ostara is genoemd naar de Teutonische Godin Eostra. Misschien klinkt jullie dat wel bekend in de oren? Zou best kunnen want het Duitse paasfeest is Ostern en het Engelse paasfeest kennen we Easter. Inderdaad, allemaal namen afgeleid van Eostra. Je kan dus wel stellen dat wat wij vandaag bestempelen als Ostara, eigenlijk het christelijke Paasfeest is. Alleen vieren we het op een andere dag. Tot 325 werd het christelijke Pasen gevierd op dezelfde dag dan het joodse Pesach, waarvan het woord Pasen overigens afgeleid is. Sinds het Concilie van Nicea werd Pasen gevierd op de eerste zondag na de eerste volle maan die volgt op de lente-evening. Daarmee werd een compromis bereikt tussen de Oosterse kerken die Pasen berekenden aan de hand van de fasen van de maan, en de kerk van Rome die het feest liever op een welbepaalde zondag liet vallen. Paganisten houden nog steeds de stand van de maan aan om hun feestdagen te bepalen en daarom valt Ostara dus ook altijd op een andere dag.

En wat vier je dan eigenlijk concreet?

Met het feest van Ostara vieren we trouwens de overwinning van het licht op de duisternis. (Dit is trouwens ook zo bij de Paasviering, waar Jezus opstaat uit de dood.) Er is trouwens een heidense mythe waar de God Balder (ook wel Bel genaamd), de zoon van Wodan, die sterft en terug verrijst. Deze Goden-mythes zijn eigenlijk een symbolische weergave van de natuur. Deze is tijdens de winter namelijk gestorven. Dor, niet vruchtbaar. Nu beginnen de velden langzaam terug tot leven te komen.

Wat met de paashaas?

Voor mij is het oorspronkelijk verhaal van de paashaas echt een van de leukste mythes uit de oude volkskunde. De Godin Ostara had eigenlijk een kip als toegewijd dier. Maar deze kip was een beetje eigenwijs en verborg haar eieren steeds voor de Godin. Ostara werd daar een beetje humeurig van en na verschillende waarschuwingen veranderde ze de kip om in een haas, die voor als straf al de verstopte eieren terug bij elkaar moest zoeken. Daarnaast is en blijft Ostara natuurlijk een vruchtbaarheidsfeest en de haas is in vele culturen een symbool van vruchtbaarheid.

Brengt die haas dan ook eieren?

De gestrafte haas moest dus op zoek naar zijn verstopte eieren. En die symboliek zijn we natuurlijk terug bij de ei-speurtocht die Vlaamse kinderen ondernemen met Pasen. Daarnaast hebben eieren natuurlijk nog een symbolische betekenis. Er is namelijk een verdoken teken van leven. Bij een ei zie je eerst de harde schaal, maar binnenin zit eigenlijk het effectieve leven. Lang geleden deelde de mensen deze eieren met het feest uit aan elkaar, meestal beschildert in felle kleuren. (Met als voorkeur rood, want deze kleur stond voor het aanbreken van de dagenraad.) Chocolade eieren kwamen pas later op de markt. J

Eten we dan lamskorteletjes?

Hoe lekker lamskoteletjes ook mogen zijn, het is geen traditionele maaltijd bij Ostara. Wat staat er dan wel traditioneel op tafel? Wel, eieren natuurlijk. Maar daarnaast ook vaak een hammetje. Tegen het einde van de herfst, mochten vroeger de laatste dieren geslacht worden. In het oude Europa werden er in de winter namelijk geen nieuwe dieren geslacht. Alles moest dus gezouten en gepekeld worden om goed te blijven tijdens de lange wintermaanden. De boeren op de Europese velden sprongen dus zeer spaarzaam om met hun vlees, want je wist nooit hoe lang of hoe zwaar de winter nog zou worden. Met Ostara was echter de lente echt in zicht en wisten ze dat het ergste voorbij was. Er mocht dus al eens gefeest worden en dat deden ze met de laatste stukken gepekeld vlees. Ook heel traditioneel en jullie misschien wel bekend zijn de koekenbroodmannetjes met een eitje in zijn buik. Dat is de iets opgekuiste versie van de baksel die huisvrouwen maakte ten tijde van Ostara. De insnede van deze poppetjes (waar nu dus het ei zich bevind) symboliseert eigenlijk de vulva van een vrouw en de hoop op vruchtbaarheid. Dus jammer maar helaas, traditioneel is het eten van lam niet. Deze gewoonte komt eerder uit de Joodse en later Christelijke strekking. Daar speelt het paaslam een prominente rol in de viering. Jezus wordt vaak symbolisch “het lam Gods” genoemd. Door te sterven aan het kruis heeft hij zich eigenlijk als een offerdier naar voren gebracht. Een beetje zoals het lam dus.

Een nieuw begin.

We kennen allemaal de goede voornemens die we maken in januari, na nieuwjaar. Maar eigenlijk is Ostara de periode om goede voornemens te maken. Dit is de tijd van het jaar om een nieuw begin te introduceren. Tijd voor een nieuw kapsel, een nieuwe ingesteldheid, een nieuwe poging om te diëten? Dit is het moment om de koe bij de horens te vatten en samen met de natuur uit een lange winterslaap te ontwaken.

Advertenties

Stap voor stap bereik je het eindpunt ook

Mensen die hier al een tijdje meelezen die kennen mijn geschiedenis van geloof al een beetje. Zo vertelde ik in het verleden al over mijn wicca-geschiedenis tijdens mijn tienerjaren. In 2010 (voor lezertjes die me echt al heel lang volgen) schreef ik veel over de coven waar ik deel van ging uitmaken. Ik weet eigenlijk niet goed meer of ik ook schreef hoe ik met die coven stopte. Ik vermoed van niet. Maar in elk geval in het najaar van 2010 stopte ik dus met de opleiding omdat ons privéleven gewoon niet te combineren viel met de cursussen. Toen viel het allemaal een beetje stil. Zoals het dat zo vaak doet bij mij. De toewijding waar ik toen over sprak is er nooit gekomen, maar mijn onderzoek dat ik toen gestart ben naar Maria Magdalena heb ik niet opgegeven. In de afgelopen twee jaar heb ik veel research gedaan, veel gelezen, gehoord en over gediscussieerd. Het heeft me behoorlijk wat inzichten bijgebracht en een tijdje was alles rustig in mij.

Back from the years in exile
Here comes the wild Pagan heart

Ondertussen is de rust weer helemaal weg. Alles in mij is weer aan het trekken en aan het sleuren. Het voelt niet ok. Het voelt niet als mijn plaats. Ik voel niet als ik. Maar ik heb het zo ontzettend moeilijk om hier mijn plaats in te vinden. En ik weet dat ik dit echt nodig heb. Ik moet mijn plaats vinden. Ik begrijp dat voor veel mensen religie niet belangrijk is. Dat het geen dragende rol speelt in hun dagdagelijks leven, maar voor mij is het altijd een issue geweest. Een belangrijk deel van mij. Toen ik ging terugkijken in mijn archieven en mijn nota’s zag ik dat ik ondertussen al meer dan 14 jaar bewust opzoek ben naar wie ik ben op dit vlak.

All across the barren land Still cold from winter’s hand
It has been a time for tears
Season of the Goddess return

Ik ben er voor mezelf ondertussen achter dat ik een manier ga moeten vinden om mezelf in balans te brengen. Om echt met mezelf in reine te komen en om twee paden tot een pad te gieten. Hoe ik dat concreet ga doen weet ik niet, maar ik denk dat ik voor een keer gewoon mijn hart ga volgen. Mijn oude christelijke opvoeding achter mij laten zal nooit lukken en dat wil ik ook niet. Maar ik ga nooit loskomen van dat wilde paganistische bloed dat door mijn aderen stroomt. En ook dat wil ik niet.

My lord applauds my Pagan ways
And in my heart he’ll always stay
Pagan Born!

Ik ga gewoon moeten beseffen dat dit ik ben en dat ik het gewoon altijd heb geweten. Stoppen met vechten en proberen het een plek in mijn leven te geven. Op mijn manier… stap voor stap.