Archief

Moedertjesdag

Vandaag is het in het Antwerpse moederdag. Of moederkesdag zoals we dat hier zeggen.
Ons mama werd vanmorgen al goed in de watten gelegd met een Lush-relax pakketje, maar ik besefte dat ik eigenlijk omringt ben met heel wat straffe moeders die eigenlijk ook in de bloemetjes gezet mogen worden.

Zoals deze dame. Een bewust alleenstaande mama met twee prachtige kinderen en voor mij een echt voorbeeld wat betreft opvoeding. Een straffe, lieve madame, die het niet altijd gemakkelijk heeft, maar altijd haar kindjes op de eerste plaats zet. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ze buiten mama, ook nog eens een professionele duizendpoot is en een gezellige babbelmadame. En ze liet mij zonder problemen een beetje verliefd worden op haar prachtige dochter. 🙂

Of deze madame. Mama van een tiener… dan weet je het wel he. De laatste maanden heeft ze als een leeuwin gevochten voor haar zoon en op geen enkel moment opgegeven. Je zou het nochtans niet zeggen dat ze een mama is. Ze ziet er namelijk eerder uit als een fashionista recht uit New York City. Daarboven is ze een grote steun en toeverlaat voor ondertekende.

En dan hebben we nog deze vrouw. Zij reisde verdorie de halve wereld rond om haar zoon te zien trouwen met zijn grote liefde. Want ook dat is mama zijn. Loslaten en weten dat je kind er gelukkig van wordt. Ze vertrek bijna trouwens weer naar de andere kant van de wereld om haar zoon in haar armen te sluiten. Ik hoop dat ze er met volle teugen van genieten, want niemand verdient dat meer dan zij!

Of wat dachten jullie van deze jonge moeder? Ze oefent nog maar een dik jaar de allesoverheersende functie van moeder uit, maar het was geen makkelijk jaar. Daar blogde ze trouwens open en eerlijk over. Zonder schroom, zonder schaamte en dat doet eens goed om te lezen dat het moederschap niet alleen maar roze wolken en de geur van babyshampoo is. Ondertussen is ze trouwens de stralende mama van een waggelende peuter.

En dan hebben we nog deze toekomstige mama. Haar kleine engeltje zit nog veilig in haar buik, maar dat wil niet zeggen dat ze nog geen echte mama is. Wat zij al allemaal gedaan heeft voor dat kleine wondertje daar heb ik mateloos respect voor. Ik wens haar dan ook een wolk van een baby toe en wel heel veel roze wolken en dagdromen van babyshampoo!

Dus voor al deze geweldige vrouwen, alle super mama’s die ik niet heb vernoemd n mijn eigen mama: Cheers to you ladies. Jullie verdienen het een voor een om in de bloemetjes gezet te worden vandaag!

Advertenties

Weekmenu

Mijn favoriete moment van de week is het moment waarop ik mijn weekmenu mag opstellen.
Echt waar, ik doe niets liever dan zitten nadenken over welke lekkere dingen ik in de komende week op mijn bord wil zien verschijnen. Heerlijk vind ik dat!
Maar ik zie mezelf de laatste tijd in een terugkerend patroon hervallen. Er staan de laatste weken weinig nieuwe, experimentele zaken of de menu. We grijpen terug naar dingen die we kennen en waarvan we weten dat ze lekker zijn. Niets mis mee natuurlijk, maar af en toe begint het dan te kriebelen en wil ik nieuwe dingen.
Ongelooflijk dat ik weinig of geen inspiratie heb, want laat ik nauw de trotse eigenares zijn van ongeveer 200 kookboeken. Een mens zou toch denken dat je daar gerechtjes genoeg in vind niet? En als je ze daar niet vind, dan vind ik ze toch vast wel in die tientallen culinaire tijdschriften die door ons hele huis slingeren. Wel neen zo blijkt. En daar moest dus een einde aan komen.
Dus heb ik me enkele avonden aan het fijne werkje “kookboek-bladeren” gezet en overal stukjes papier tussengestoken als ik dacht “he, dit wil ik wel eens maken”. Daarna werden de gerechtjes zorgvuldig per categorie ondergebracht in een excel en werd er zelf nog bij vermeld waar ik het gerechtje kon vinden. Een culinaire database als het waren!
Het ventje heeft ze mooi afgeprint en ze ligt nu dus in onze la bij het diepvriesboekje. Het doel is om elke week minstens twee gerechtjes van het “ooit willen klaarmaken” lijstje te schrappen. Het ventje heeft alvast twee gerechtjes voor volgende week mogen kiezen. “Beef Rendang” en “Kippensates met pindasaus en oosterse komkommersalade” hebben de eer om de spits af te bijten.

Hallo hormonen

Ondertussen ben ik een drietal weken pil-loos door het leven aan het gaan en dat heb ik gevoeld.  Niet zozeer alle kwaaltjes die andere me hadden vertelt. Uw haar gaat sneller vet worden. (Niet meer dan anders hoor.) Je gaat ontzettend veel afvallen. (een beetje, niet ontzettend veel) Je gaat constant hoofdpijn hebben. (Gelukkig niet!) En ga zomaar door. De gekste dingen heb ik de revue horen passeren over ontpillen. Mijn lichaam doet dat zo slecht nog niet bedacht ik mij. Alles voelde gewoon zoals anders….

Tot mijn eisprong. Hemeltje wat ben ik daar ziek van geweest. Ontzettende vlagen van misselijkheid spoelde als gigantische zeegolven over mij heen. De enige manier om de misselijkheid een beetje te laten zakken was iets eten. Dus probeerde ik de hele dag door iets in mijn maag te hebben. Wat kersen, een beetje ananas, een boterhammetje. De eerste paar happen dacht ik telkens “en nu ga ik overgeven”, maar na 5 minuten kwam het gelukzalige besef dat ik een half uurtje niet meer misselijk zou zijn. Tot de volgende golf misselijkheid zich aanbood.
Daarbovenop besloot mijn bloeddruk dat draaierig zijn altijd fijn is om te combineren met misselijkheid. Mijn buik deed er een schepje bovenop door menstruele krampen te simuleren en mijn energiepeil daalde tot onder het vriespunt. (Gelukkig hielden mijn collega’s me wakker, want er was een moment dat ik zou in slaapgevallen zijn op mijn toetsenbord.) Die avond had ik dan ook nog eens het geluk dat mijn schoonvader kwam eten en dat ik hem een Indische rijsttafel had beloofd. Zelfgemaakt of course…. Ik smeekte het ventje bijna om chinees aan huis te laten leveren. Maar toen ik de teleurstelling hoor van schoonpapa en het ventje, ben ik dan toch maar de keuken ingedoken… om er later zelf amper van te eten. (Gelukkig maar, want wat een gigantische eters waren vader en zoon!) Met een emmer naast mij ben ik in slaap gevallen om de volgende dag wakker te worden zonder een vuiltje aan de lucht. En de boodschap van mijn mama dat haar eisprong altijd zo was. Fijn vooruitzicht voor de rest van mijn leven.

Ondertussen zijn we bijna een week na mijn eisprong en heeft zich een ander raar fenomeen voorgedaan. Meestal ben ik een vrouw die graag helpt waar het kan. Als er op het werk vragen gesteld worden die eigenlijk niet voor mij bedoelt zijn dan zal ik toch altijd meekijken en meezoeken naar een oplossing. Wanneer mijn agenda overloopt van de afspraken, maar ik krijg toch nog een uitnodiging voor een vergadering, dan ga ik goochelen om toch alles ingepland te krijgen. Zo was het dus… ondertussen heeft defensieve Alice de kop op gestoken. Eerlijk waar, ik schrok me zelf rot toen ik me hoorde zeggen:  “Ik zou het even bekijken met de collega die hier verantwoordelijk voor is. Dit behoort namelijk niet tot mijn takenpakket. Ik heb trouwens je mail al weggegooid, want dat was mijn werk niet.” En nog geen paar uur later zeg ik tegen mijn baas: “Neen, dan ben ik niet vrij. Mijn agenda staat al vol genoeg en ik neem er niets meer bij.” Mijn collega keek al heel vreemd op naar mij. En ook op andere vlakken ben ik defensief. Ook thuis kreeg M. de volle laag toen een van mijn lievelingsschaaltjes brak zonder aanwijsbare reden en hij het nodig vond me erop te wijzen dat ik het waarschijnlijk had laten vallen. (Ik was in de keuken en daar houdt het verhaal op! Dat potje is vanzelf gebroken, hoe creepy dat ook klinkt!)
Maar er is niet alleen defensieve Alice… er is ook huilbekje Alice. Twee minuten na mijn uitbarsting over het mooie gebroken schaaltje barstte ik in tranen uit. Want dat was wel mijn lievelingsschaaltje. En dat hadden we gekocht op huwelijksreis! En ik zou nooit nog zo een mooi schaaltje tegenkomen! *Snik snik snik* Om nog maar te zwijgen van mijn huilbui in de colruyt. Waar mijn mama liefdevol over mijn schouder wreef en ik in tranen uitbarsten omdat het zo lief van haar was om mij in de winkel een knuffel te geven.

Hormonen….. het doet iets met een mens.

Do it yourself: bruisballen!

Ik ben dus totaal niet handig. Ik kan zelf niet recht knippen. En ik ben totaal niet geïnteresseerd in haken, naaien, etc… Dus al die DIY zaken gingen eigenlijk een beetje aan mij voorbij. Tot ik ontdekte dat je belachelijk leuke beautydingen kan maken, zelf en voor weinig geld! Jullie weten allemaal dat ik een Lush verslaving heb he. Maar met gemiddeld 5 à 6 euro per bruisbal is dat een redelijk dure verslaving van mij. Dus eigen bruisballen maken stond hoog op mijn to try lijstje. Ondertussen doe ik het al een dikke maand en ik vind het super.
Laat ik u allereerst maar eens uit een droombeeld halen. De ballen van Lush kan je zelf niet maken. Allee ja, ik toch niet. Ik heb geen idee hoe ik 58 verschillende tinten en geuren in een bal moet verwerken. Dus verwacht geen Lush-achtig spectakel in u bad. Maar een good old fashioned bruiscupcake dat kan ik nog net! En ja, ik zei cupcake. Veel makkelijker om in vorm te krijgen!

Dus hier gaan we! De allereerste Alice-Do-It-Yourself!

2013-02-16 14_23_14

Wat heb je nodig?
Een mengkom. (Ik stel voor dat je hier een kom voor gebruikt die je daarna niet meer gaat gebruiken om deegjes in te mixen!)
150 gram natricumbicarbonaat
65 gram citroenzuur
45 gram maizena
10 à 15 druppels kleurstof (Ik gebruikte kleurstof voor zeepjes. Maar ik hoorde dat het ook met voedingskleurstof zou lukken.)
10 à 15 druppels etherische olie of geurolie voor zeep
Gedemineraliseerd water

2013-03-02 15_37_08

Het natriumbicarbonaat en de maizena gaan in de mengkom.
Je koopt dat trouwens gewoon in de supermarkt he. Het zit in een lange, gele/orange bus bij de bloem!
En maizena dat weten jullie in datzelfde rek in de supermarkt ook vast te vinden!

2013-03-02 15_37_59

Het citroenzuur gaat ook in de mengkom!
Hier kom je net iets moeilijker aan. Bij drogisterijen kan je het af en toe wel vinden. Bestellen bij de apotheek zou ook kunnen. Of anders het online bestellen, zoals ik deed.
Let wel even op: dit is geen citroensap!

Meng alles met een vork goed door elkaar.

2013-03-02 15_48_15

Voeg nu de geurolie en de kleurstof toe aan het mengsel.
En meng alles met een vork weer goed door elkaar.

2013-03-02 15_40_13
Voila, alles is goed gemengd. Als je de kleur/geur intenser wil dan kan je nog enkele druppeltjes extra toevoegen natuurlijk!

2013-03-02 15_40_23
Nu bevochttig je het mengsel met gedemineraliseerd water.
Dat gedemineraliseerd water vind je trouwens ook weer in de supermarkt. Veel dames gebruiken het in hun strijkijzers.
Handig wel als je het in een pompflaconnetje doet. Je moet namelijk de vochtigheidsgraad van je mengsel goed in het oog houden!

2013-03-02 15_51_11
Wanneer weet je nu wanneer je bruisbal-deegje klaar is?
Simpel, kneed het om de paar spraytjes goed door elkaar en neem het tussen je hand en je vingers en knijp samen.

2013-03-02 15_51_15

Blijft de vorm zoals op de foto staan, dan is je mengsel klaar om in vormpjes te gieten!
Ik gebruik hiervoor papieren cupcake vormpjes, maar je kan ze eigenlijk maken in wat voor een vorm je maar zin hebt. (Ik vind deze gewoon het makkelijkste!)

2013-03-02 15_56_09

Voila, bruisballen!
De blauwe zijn met groene thee. (Ik had geen groene kleurstof 🙂 )
De paarse zijn met lavendel. (Daar zit trouwens ook nog een schepje gedroogde bloemetjes bij.)

Veel plezier ermee zou ik zeggen!

Smoorverliefd

Ik hield het eigenlijk niet meer voor mogelijk. Zomaar halsoverkop verliefd worden… ik had niet gedacht dat het nog zou gebeuren bij mezelf. En toch die coup de foudre was niet te ontkennen. Het was bijna meteen raak toen hij mijn kantoortje binnenkwam. De meest blauwe ogen die ik in jaren heb gezien staarde naar mij en bleven dat ook doen. Ik keek een beetje onwennig in het rond, maar kon niet weerstaan om steeds verder en verder in zijn blauwe meren te verdrinken. Bij die blauwe ogen hoorde trouwens de allermooiste glimlach die ik ooit heb gezien. Het duurde even voor hij hem aan mij schonk. Was het onwennigheid? Wou hij eerst even de kat uit de boom kijken? Kon ik hem ongelijk geven? We hadden elkaar hiervoor nog nooit ontmoet en we waren er ook totaal niet op voorbereid. Zo gaat het meestal ook met verliefdheid, die komt altijd als een donderslag bij heldere hemel. Die slaagt toe wanneer je er het minste op voorbereid bent en je het ook niet verwacht. Hij kwam mijn leven binnengewandeld terwijl ik zat te zwoegen op enkele juridische vraagstukken waar ik kop nog staart kon krijgen. Hij wandelde mijn leven een dikke tien minuten later terug uit, maar hij had het compleet verandert. Zijn naam was Victor, hij was 4 maanden oud en hij wou me zijn pluche giraf geven. Nooit gedacht dat me ooit zo zou voelen.

Die dagen…..

Ik heb in principe niets tegen die dagen van de maand.
Mijn paganistische kant vind het zelf redelijk geweldig dat “vrouw zijn” en “vruchtbaar zijn”. Mijn innerlijke godin (sorry ik kon het niet laten) kijkt dan gigantische trots om zich heen en schudt met haar vuist in de lucht terwijl ze kei luid ” I am a woman” zingt. Maar dan is er ook de normale kant in mij en die heeft er een hekel aan. Echt waar ik kan leven met het feit dat alles wat zich onder mijn navel bevind behoorlijk veel pijn doet. (En ja, de eerste dag neem ik een pijnstiller. Maar de volgende dagen niet. Dan bijt ik gewoon op mijn tanden.) En ik kan er echt mee leven dat mijn bloeddruk jojo speelt en me daarom echt gewoon gigantisch uitput. En ik kan er ook nog mee leven dat ik echte eetbuien krijg en zin in chocolade. Echt… ik vind dat allemaal dik ok.

Spelen met mijn emoties, dat vind ik echter niet dik ok. Helemaal niet zelf! Ik vind het vreselijk om de vrouw in de spiegel 5 dagen lang niet te herkennen. Alles is uitvergroot tot in het oneindige. Muggen worden olifanten, kabouters worden reuzen, kleine woningen worden wolkenkrabbers… en het gaat met alle emoties bij mij zo.
Ben ik blij, dan ben ik uitzinnig blij. De kleinste dingen maken mij zielsgelukkig. Een eekhoorn die over het bosweggetje bij mijn werk huppelt en ik ga door mijn dak. Mijn collega die de waterkoker ’s morgens al voor me had opgezet, zodat ik verse warme thee heb bij het binnenkomen en ik straal een uur lang. Ben ik triestig dan ben ik supertriestig. Gisteren in bed bedacht ik hoe erg ik Figo eigenlijk wel niet mis en nog geen drie minuten later lag ik huilend in M. zijn armen. Ben ik bang, dan ben ik echt ongelooflijk bang. Na season of the witch (de meest belachelijke film in de geschiedenis van belachelijke films) lag ik uren wakker in het donker te turen. En als ik boos ben dan ben ik razend. Over de meest belachelijke dingen ga ik over de rooien en ik draag dat dan uren mee. Een opmerking van M. is genoeg om me helemaal te doen flippen. En eens ik boos ben, speel ik het echt vuil. Ik ben dan een megadrama queen die ongelooflijk te keer kan gaan.

Dus die dagen per maand ben ik een emotionele jojo die van links naar rechts getrokken wordt. Die van huppeldepuppel vrolijk naar tornado boos, naar diepe put depressief gaat. Aftellen doe ik… want hoe belachelijk het ook klinkt, zo een gigantische vat emoties zijn is echt zo vermoeiend.

The new and improved me

Ik schrijf meestal geen stoef-blogjes over mezelf, maar nu zelf mijn baas me bedelft onder complimentjes vond ik dat ik er voor een keertje toch eens een blogje over mocht schrijven.
Trouwe lezers weten dat ik eind maart ben beginnen diëten en lange tijd hield ik jullie op de hoogte via blogpostjes. (Wat uiteindelijk niet zo boeiend bleek omdat ik jullie steeds hetzelfde moest vertellen. J
) De tussenstand is ondertussen -16 kilo. Ergens in de maand mei begon make up een steeds belangrijker deel in mijn leven in te nemen. Wat begon met weinig opvallende oogschaduw, is ondertussen uitgemond in foundation, blush, alle mogelijke kleuren van de regenboog in oogschaduws en eyeliners.  Ook mijn kledingkast kreeg een volledige make over en slechts weinig kledingstukken overleefde de grote ‘turn around’.

Ondertussen zijn we dus november, 6 maanden of een half jaar later. En het regent nog dagelijks complimenten. Komende van een meisje dat amper complimenten kreeg een hele aanpassing, met een vuurrood hoofd tot gevolg 90% van de tijd. De eerste maanden was het heel algemeen en vaak over een aspect: “Mooie schoenen. “ “Leuk blouseje” Maar nu wordt het eigenlijk meer het totaalbeeld. Dagelijks hoor ik van verschillende collega’s dat ik er “stralend”, “geweldig” en “zo goed uitzie”. Ook de buren, de familie en vriendinnen laten me heel vaak tegenwoordig weten hoe goed ik eruit zie. En tegenwoordig is er zelf een nieuwe trend in de complimentjes regen. Gaande van “welke kleur is dat?” “Kan je me vertellen waar je dat gekocht hebt?” tot “Kan je me eens voordoen hoe ik die look maak?”

Bij al die complimenten voelde ik me in het begin echt super ongemakkelijk. Echt waar, het effect van jaren alleen je ventje complimenten horen maken hamert er echt wel in. De eerste keren was ik zelfs zo sceptisch dat ik dacht “Is die mij nu aan het uitlachen?” Maar van hoe meer mensen je hoort dat je er zo goed uitziet, hoe dichter je komt bij het punt dat je het ook effectief gaat geloven. Ik ben ondertussen op het punt dat ik het geloof. En eerlijk, ik voel me ook anders. Ben toch net dat tikkeltje zelfverzekerder . Ik ben deze week zelf als eerste de refter durven binnenlopen. Iets wat ik dus zes maanden geleden niet zou gedaan hebben. Neen, dan verborg ik me in de groep en probeerde me zoveel mogelijk te verstoppen tussen de andere collega’s. Een hele vooruitgang. Ik heb me zelf al voor een groot deel kunnen neerleggen bij het feit dat ik gewoon altijd een zware dame zal zijn. En weet je, ik vind het niet eens zo heel erg meer. Ik heb in de afgelopen weken en maanden de kans gehad om zoveel fantastische vrouwen te ontmoeten en te leren kennen en te weten dat het allemaal prachtige vrouwen zijn. Allemaal een voor een… zowel W. een fantastische vrouw uit Nederland met maatje XS en de meest geweldige make up tips uit het universum, maar bijvoorbeeld ook S. een straffe madame met maatje XL en het mooiste gezichtje dat ik in jaren heb gezien. Dat niet alle mannen een XL mooi vinden daar ga ik mee akkoord, maar dat lijkt me ook normaal. Ik hou bijvoorbeeld ook niet van mannen met zwart haar, of met een bierbuikje. Iedereen is vrij om te houden van wat hij graag ziet. En voor veel mensen zal XL niet mooi zijn, maar gelukkig ben ik getrouwd met een man die Rubensiaanse vormen als het summum voor schoonheid ziet. (En neen, dan bedoelt hij niet alleen mij. Ook de dames waar hij zich op straat voor omdraait zijn allemaal plus size ladies.) Dus er moeten nog wat kilo’s af, maar de droom van maatje 40 die is weg. Ik ben gelukkig met wie ik ben en elke kilo eraf is fijn en daar doen we het voor.

Ik ben gelukkig. Ik straal. Ok, ik heb minder tijd ’s morgens en ja, ik zet mijn klok nu 20 minuten vroeger om mijn hele “beauty-ritueel” af te werken. Maar ik krijg er zo ongelooflijk veel voor in de plaats. Mijn grootvader heeft het over “zijn nieuwe kleindochter”, mijn mama houdt het op haar “herboren en verbeterde dochter”. En de echtgenoot is gewoon trots op zijn vrouwtje.

Zes maanden later… een hele andere vrouw… en er zo gelukkig mee!