Archief

Schilders deel 2

Die schilders… die krijgen natuurlijk een vervolg. En ik moest soms toch wel glimlachen als ik zag dat vele onder jullie dezelfde ervaringen hebben met verbouwingen of werkzaamheden in jullie huis.
Ik heb alvast goed nieuws, want wij hebben ondertussen een schilder aangenomen om de werken te komen uitvoeren. Uiteindelijk viel het al bij al nogal mee en kregen we toch wel enkele prijsoffertes binnen. Met de goedkoopste van 850 euro (zonder verf in) tot de duurste 2.500 euro (all inclusive). We hebben voor geen van beiden gekozen en hebben ons eigen gevoel gevolgd. Een van de schilders die we aannamen was perfect op tijd, bezorgde ons binnen de 24 uur zijn offerte op papier en maakte van al mijn vragen geen enkel probleem. Eigenlijk wisten we het al toen we de eerste keer de deur achter hem dicht deden “dit wordt hem”. Maar je moet toch altijd nog eventjes “safe” spelen en ook de anderen afwachten he.

Begin vorige week hakte we de knoop door en lieten we “onze schilder” weten voor hem te kiezen. Nog geen twee dagen later stond hij mooi op tijd aan onze deur om de werken en de kleuren nog eens te bespreken. We vroegen hem dan maar meteen om nog een deur extra mee te schilderen en ook dat was geen enkel probleem. Enige nadeel, hij kan ons niet exact zeggen wanneer hij komt. Sowieso komt hij in de door ons opgestelde twee weken in juni. Maar wanneer juist kan hij niet zeggen. Soms loopt een andere opdracht uit, soms is ze net wat korter. Wel zou hij ons 48 uur op voorhand verwittigen wanneer hij juist komt zodat we alles kunnen in orde brengen en de ruimte kunnen vrijmaken. (Hoewel dat voor hem niet hoefde. Maar voor mijn eigen gemoedsrust ga ik de zetels en de stoelen toch ergens in de kinderkamer onderbrengen vermoed ik.) Het uitmesten van de kasten daar gaan we denk ik in mei al aan werken, want 48 is wat weinig om zo een groot werk klaar te spelen.

We kijken ernaar uit en hopen dat alles zo vlot blijft lopen, natuurlijk!

Zekerheid…. ook als ik dood ben….

We hebben er weer een nieuwe verzekering bij, de echtgenoot en ik. Soms denk ik dat wij de best verzekerde mensen in België zijn. Waar wij allemaal geen verzekeringen tegen hebben. Maar ik ben een bange en ik ben dus graag goed verzekert. (In het verleden is trouwens al gebleken dat dit een goede eigenschap van mij is.)

Ik doe trouwens goede research. Met deze verzekering was ik al 2 jaar bezig. Met info opvragen, snuffelen op het internet, makelaars contacteren…. Maar het bleef telkens een beetje liggen. Tot we op de begrafenis van mijn nonkel waren. (Die trouwens for the record niet echt mijn nonkel is, maar eigenlijk de broer van mijn bomma maar dat geheel terzijde.) M, mijn papa, mijn mama, mijn grootouders en ik zaten mooi op een rijtje tijdens de herdenkingsplechtigheid en bleven maar tegen elkaar herhalen: zo wil ik het niet. Ik wil geen koffietafel, ik wil geen kransen, ik wil dit niet en ik wil dat niet. We hebben allemaal duidelijk een heel goed beeld over wat we wel en niet willen. M en ik hebben het er in het verleden al verschillende malen over gehad, dus we weten van elkaar perfect wat wel en niet moet gebeuren om de andere zijn laatste wens te vervullen.

De koffietafel was (tot mijn grote ergernis) een klassieke Vlaamse koffietafel, met veel gelach en bijpraten. Buiten de recente weduwe en de eenzame zoon geen triestige gezichten. En zelf de zoon gaf zich na een tijdje over aan de verschillende gesprekken. En zo kwam ook de prijs van de begrafenis natuurlijk ter spraken. Een begrafenis kost veel geld. Daarom was ondertekende ook al bijna twee jaar aan het informeren naar een uitvaartverzekering. Want laat ons eerlijk zijn ten eerste kan iedereen ooit sterven. En ten tweede denk ik dat zowel M. als ik teveel verdriet gaan hebben om ons met de financiële kant van de zaak bezig te houden.

Een begrafenis kost dus veel geld. We hebben via een aantal makelaars een raming kunnen opvragen van een begrafenis en de uitvaart die wij voor ogen hebben zit toch tussen de 3.000 en de 4.000 euro op dit moment. En dat is een heel sobere uitvaart, met minder dan 30 doodsbrieven, met geen koffietafel en geen bloemen of kransen. Echt basic dus, alle extra’s doen die prijs serieus klimmen. Ik heb dus al mijn documenten van onder het stof gehaald en nog eens de makelaars gecontacteerd voor de meest recente prijsvoordelen en uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt.

De bekenste DELA was onmiddellijk uitgeschakeld, want ongelooflijk duur voor wat ze maar aanboden. We hebben gekozen voor onze eigen bank, waar ook onze lening loopt. Daar betaal je 11 euro per maand gedurende 15 jaar (of tot het ogenblik van je overlijden moest dat binnen de 15 jaar zijn) en dan ben je voor 5.000 euro verzekert. (Wat bij andere makelaars wel anders was daar betaalde je 9 euro per maand maar betaalde je tot je 80ste verjaardag. Een serieus prijsverschil. Wij betalen nu net geen 2.000 euro voor onze verzekering en krijgen daar dus 5.000 euro voor terug. (Bij de andere verzekering betaal je 5.700 euro en krijg je maar 5.000 euro. Wat geen goede deal is.) Verder zijn we volledig vrij in onze keuze met betrekking tot begrafenisondernemer, regeling, plek en dergelijken. En we zijn niet verplicht het volledige bedrag te besteden. Wanneer onze begrafenis bijvoorbeeld maar 3.500 euro zou kosten dan zou de overige 1.500 euro gewoon gestort worden aan de langstlevende partner of een ander familielid.

5.000 euro is misschien geen realistisch bedrag voor binnen 50 jaar, maar tegen dan kunnen we het altijd laten optrekken. Maar op dit moment geeft het me behoorlijk wat gemoedsrust te weten dat we deze verzekering hebben. Het ligt misschien aan mijn job, maar ik krijg de meest schrijnende situaties voorgeschoteld op mijn werk. Hoogzwangere mama’s die hun partner verliezen in een verkeersongeval. Mannen die alleen achterblijven en hun spaarrekening moeten plunderen om hun echtgenote te begraven. Lange gevechten tegen kanker die handenvol geld kosten en dan nog een begrafenis moeten financieren. Ja, die confrontaties maakte me bang. En ik slaap nu ’s nachts een beetje beter, doordat ik weet dat mijn gezin hier tegen beschermt is.

Zwaai maar met het handje….. dag vakantieplannen.

En toen gingen we opeens niet op reis…… Nu ja, opeens…. Ondertussen is de kogel al bijna drie weken door de kerk. Tegen dat jullie dit postje lezen is alles allang in kannen en kruiken. De hotels zijn allemaal geannuleerd en we mogen van geluk spreken dat er zoveel fijne mensen in de wereld zijn. Die paar hotels die niet via booking.com werden gereserveerd reageerde heel sympathiek op onze annulatie en betaalde zelfs ons voorschot terug.

Het deed wel een beetje pijn onze lang gedroomde reis te annuleren. Zeker omdat M. eerst een beetje tegenstribbelde. Maar uiteindelijk weten we allebei waarom we het doen en die annulatie is het ons echt wel waard.

We zijn ondertussen volop bezig met plannen tekenen voor onze badkamer. Dat was namelijk de enige kamer in ons appartement die nog niet gerenoveerd was. Een nieuwe badkamer dus en we weten zo verdomd goed wat we niet willen, maar iets minder goed wat we wel willen. Opeens zijn brico, gamma, hubo en woodtex de winkels waar we geld gaan uitgeven en zijn waterdichte planken veel boeiender dan dat nieuwe paar pumps.

We hebben ook al een lijstje met schilders aangelegd, want de woonkamer en de gang moeten geschilderd worden. En hoewel we de andere kamers in ons huis zelf een laagje hebben gegeven willen we voor de woonkamer toch echt een professionele schilder. Je brengt zoveel uren door in die ruimte en elke fout zie je, zowel op muren als op je plafond. Dat lijstje met schilders mag binnenkort van ons een telefoontje verwachten.

En dan is er nog de kelder. Toen we hier als naïeve huurders introkken stond er in onze piepkleine kelder een grote, massief eikenkast waar je niet op of rond kon. Dat hele ding nam onze kelder in, maar wij hadden zoiets van “tja, laat ze maar staan he.” Bij het tekenen van de akte die ons eigenaars maakte vroeg ik aan onze ex-verhuurder wanneer hij zijn kast kwam halen. Hij keek met grote ogen naar mij en vroeg welke kast. Kennelijk stond de massief houten kast al jaren in de kelder en weet niemand waar ze vandaan komt. Niemand begrijpt zelf hoe ze er ooit is in geraakt. Eruit geraken wordt dus een even groot probleem, waar mijn ventje zich als een echte oerman over gaat ontfermen. Hij gaat met een klophamer de kast in piepkleine stukjes verpulveren en ervoor zorgen dat onze voorraadkasten die nu in de kinderkamer staan samen met de diepvries een onderkomen in de kelder kunnen vinden.

Onze boekenkast dat blijft een dilemma… want waar moet die in hemelsnaam naar toe? Dus dat is nog een beetje een twijfelgeval. En de droogkast waar ook geen plaats voor is die is beloofd aan de bomma. Ik ga ze nog thans missen mijn droogkast. Ik zie die graag, niet normaal. Maar er is simpelweg geen plaats voor, dus moet ze gaan….. *snif snif*

Nog een klusje dat we tijdens onze vakantie willen klaren… het herschilderen van ons tuinhuis. Dat moet om de drie jaar om verrotting te voorkomen en laten we nu in april net de drie jaar behalen. Tuinhuisjes schilderen dat is een klusje voor mij. Terwijl de hubby beneden de kast te lijf gaat.

En dan zwijgen we nog over alle binnendeuren die een lakje verf dienen te krijgen. Ook een klusje voor mij. Het verleden heeft uitgewezen dat ik een talent heb voor het schilderen van binnendeuren. Ongelooflijk maar waar.

Je ziet het kosten te veel en tijd te weinig. I ll keep you posted!

Kaklectuur?

Ik probeer al een tijdje de dag allemaal te boycotten. U weet wel, dat weekblad vol roddels over bekende vlamingen. Ik ben daar mee grootgebracht. Ons bomma was een fervent dag allemaal lezer. Vanaf dat ik dus maar een beetje kon lezen of in boekjes bladeren, zat ik dus door die dag allemaals te bladeren. M. trouwens ook, want zijn moeder is een nog grote dag allemaal lezer dan mijn bomma. (Zelf zo erg dat ze voor haar vijftigste verjaardag van ons een jaarabonnement kreeg.) En toen wij ons gezinnetje begonnen kochten wij de dag allemaal dus ook. Ik las dat al eens in bad en soms op de zetel onder een dekentje. Gesloten momenten van absolute no-brain teksten. Ik vind dat al eens plezant om compleet van de pot gerukte artikels te lezen. Dingen waar ik niet over moet nadenken.

Sinds een dik jaar vind ik het echt van kwaad naar erger gaan met het eerder genoemde boekje. Serieus, als er een scheet verkeerd zit in Vlaanderen dan zitten ze er bovenop. Zo vernam ik dat Wim Soutaer dronken een deur intrapte en een dikke pagina verder verklaarde Wim dat de deur al was ingetrapt. Een week later vernam ik dat de ex man van Jacky Lafond met een andere vrouw op Gran Canaria zat. En nog een andere week las ik dat de borsten van Anne Ceurvels niet mooi in beeld kwamen in Salamander. (Daar zijn de mening dus over verdeeld. Mijn halve trouwboek zei namelijk: “Die heeft schoon borsten voor haar leeftijd. Het zijn tenminste echte!” Dus Anne, trekt het u niet aan. Mijne -30 jarige echtgenoot, vond u +40 borsten toch nog de moeite.) Om maar te zeggen dat ik mij redelijk dooderger aan de leegte van dat boekje.

Daarom wou ik het dus niet meer kopen. En dat deed ik dus ook niet meer een aantal weken geleden. Dinsdag kwam ik niet thuis met de dag allemaal en wat ik zou geklasseerd hebben als een faits divers in onze week was kennelijk voor M. een hoogtepunt.
“He, waar is de dag allemaal?”
“Niet meer gekocht schat. Dat staat vol onzin.”
“En wat moet ik dan nu lezen op de wc?”
“Iets anders? Uwen boek.”
“Den Dag Allemaal is wel mijn kaklectuur he.”
Misschien is dit te veel info voor mijn trouwe lezers, maar zo zei hij het dus letterlijk. De dag daarna haalde ik dus braafjes de dag allemaal voor meneer en smste hem vrolijk dat ik zijn kaklectuur bij had.

Ondertussen probeer ik op allerlei manieren duidelijk te maken dat hij andere dingen kan lezen op de wc. En dat zijn argument dat we de tv gids eruit nodig hebben op totaal niks slaat. Er zijn tv boekjes die amper 90 cent kosten! (Antwoord M: “Daar kan ik niet aan uit. Dat staat allemaal doorheen en is niet duidelijk.”) Dat ik een superhandige app op mijn telefoon heb valt ook al in dovenmansoren. “Want dat is mijn telefoon en hij kan toch geen tv gids raadplegen op mijn telefoon. Want ik zit vaak op facebook enz.” Dat we digitale tv hebben en dat hij daar een ganse tv gids op kan raadplegen vind hij ook te gek voor woorden kennelijk.

Anyway, ik koop voor hem dus de dag allemaal. Laat nu nog eens iemand zeggen dat die boekjes er zijn voor vrouwen!

Seizoensgebonden

M. en ik wij proberen economisch te leven, maar ook van het leven te genieten. En dat vertaalt zich algauw in seizoensgroenten en fruit kopen. Dat scheelt een serieuze slok op de borrel en je verkleint er ook nog eens je ecologische voetafdruk mee. Aardbeien eten wanneer het seizoen is en niet wanneer ze eerst een 3000 kilometer doorbrengen in koeltrucks om uit Spanje naar hier te geraken. Asperges enkel wanneer ze gestoken worden in Vlaanderen en geen Afrikaanse asperges die toch naar water smaken.

En het mag misschien belachelijk klinken, maar ik hecht veel belang aan waar ik mijn etenswaren koop. Groenten en fruit die heb ik het liefste van de markt. Van handelaars die ’s nachts naar de vroegmarkt zijn geweest en die verse producten aanbieden. Geen groenten van de supermarkt die eerst naar het supermarktdepot gaan, waar ze in koelcellen worden bewaard tot ze de trucks op mogen naar onze lokale supermarkt om daar dan pas in de rekken te belanden. Hetzelfde voor vlees, dat koop ik bij een slager. Liefst een waar ik zo het atelier in kan kijken. Ik hecht daar belachelijk veel belang aan. Gelukkig ben ik getrouwd met een man wiens ouders zelf speciaal tot bij de boer reden voor groenten, dus hij begrijpt mij.

Een lange aanloop om te zeggen dat wij dus rekening proberen te houden met de seizoenen en wat er dan zoals verkrijgbaar is. In onze keukenkast hangt trouwens een handige kalender waar maand per maand opstaat welke groenten en fruit nu volop te krijgen zijn. Maar wij hebben het geluk dat ons vast kraam op de markt ons ook een handje helpt, door een groentepakket aan te bieden. Voor 5 euro hebben wij bijna een hele week eten. Hoewel we wel eens creatief moeten zijn, dat geef ik toe. Maar dat is part of the game en zo eten we al eens zaken die we anders niet zomaar zouden nemen.

Vorige week zag het groentepakket er zo uit:

1 kilo selder
1 kilo prei
1 kilo spruitjes
1 savooi
1 belgische bloemkool (eerste oogst)

De selder  en de prei verdwenen samen met de gratis worteltjes die we kregen in een julienne groentesoep. Waar we meteen enkele porties van invroren. Er mocht ook nog een beetje bloemkool in de soep. De rest van de bloemkool aten we op zijn Belgisch  met kaassaus en worsten, goede Belgen dat we zijn! De kilo spruitjes werd verwerkt in een uberlekkere spruitjespuree, net als de savooi trouwens. Die kreeg ook een tweede leven als puree.  

1 kilo rode biet
1 kilo prei
1 kilo wortelen
1 pastinaak
1 kilo boontjes

De pastinaak en de wortelen werden reeds verwerkt in mijn 7 groenten couscous. De prei die gaat de hoofdrol spelen in preistoemp met vis (voor het ventje met worst.. want vis is dodelijk of course!) De boontjes die gaan met tomaten en ui de pot in en die serveer ik samen met een kip in jagersaus. Die bietjes die vormde de grootste uitdaging… want wat doet een mens met rode bietjes. Geen voorgekookte he. Neen, neen, verse rode bietjes! Een mens kan daar soep van maken… maar we maakte ook al geroosterde pompoensoep dus de diepvries zit vol soep.  Na wat opzoekwerk is de kogel door de kerk.  Twee bietjes gaan gepoft worden met balsamicoazijn en knoflook. De overige bietjes mogen hun kans wagen in chocoladecake.

En zo hebben we weer een weekje seizoensgebonden gegeten!