Archief

Hij

Ik zeg het de laatste tijd te weinig, maar ik dank de hemel nog elke dag op mijn blote knieën omdat ik met M. getrouwd ben. Om 101 redenen, maar vooral:

– Omdat ik hem mailtjes met de titel “sexy chick” kan sturen en er dan deze foto in plak en ik gewoon weet dat hij gaat glimlachen.

1011221_10151938955645918_1615565124_n

– Omdat we gisteren in het donker voor de huis van de koster stonden en er opeens een spot aansprong. Ik riep “ik heb het licht gezien” en we stonden als twee paarden te hinniken van het lachen toen de deur openging.

– Omdat hij me nummers als deze doorstuurt voor de doopviering van onze zoon en me zo aan het huilen maakt.

 

– Omdat hij een app op zijn gsm heeft met de stem van Darth Vader en daar dan mee tegen mijn buik hangt terwijl de app schreeuwt: “Son, come join the dark site. Together we can rull the universe!”

– Omdat hij mijn naked pregnant belly dance geweldig vind en dan gewoon mee doet.

– Omdat hij samen met mij zwaardgevechten organiseert met de bogen van de speelmat.

– Omdat hij regelmatig met bloemetjes naar huis komt, omdat ik vrolijk word van een beetje lente in huis.

– Omdat ik hem, nadat ik stond te klagen dat hij nooit een bijdrage leverde aan de weekmenu, betrapte omringt door allerlei kookboeken.

 

Ik zie hem graag die vent van mij!

Advertenties

Voor M.

Lieve M,

Tien jaar geleden rond 11 uur 25 heb ik je voor het eerst gekust. Weet jij het nog zo goed als ik? Die aarzeling van ons beiden op een overvolle Roosevelt plaats? Voor mij vielen toen alle geluiden van de stad helemaal weg. Op dat moment waren er enkel jou lippen op de mijne en heel veel vlinders in mijn buik. Laat ons eerlijk zijn, het was niet onze eerste kus. Of was je onze “oeps ik wou je een kus op de wang geven kussen al vergeten?” Ik niet, maar die ene kus nu vandaag exact 10 jaar geleden betekende wel het begin van mijn leven met jou. In sommige opzichten betekende het gewoon de start van mijn leven.

Je weet dat ik voor je viel vanaf de eerste keer dat ik je zag. Als ik mijn ogen sluit kan ik je nog tot in de details voor ogen halen en toch voelt het soms vreemd… Weet je die foto die bij je grootmoeder hangt in de woonkamer? De foto van hun huwelijksverjaardag? Ik moet daar steeds naar kijken als we er zijn. Je weet vast nog wel dat je de zomer van onze eerste kus voor zes weken naar Spanje trok. Ik was je vriendin niet… ik was “een” vriendin, maar toch stuurde je me die foto, om aan je te denken. Ik heb ze jarenlang in mijn portefeuille gehad. En als we nu bij bomma zijn dan kan ik niet nalaten om er naar te staren, want die jongen op die foto… op die jongen ben ik verliefd geworden. Tot over mijn oren, hopeloos verliefd.

Die jongen waar ik zo verliefd op werd is ondertussen verandert in een man. Een man die eigenlijk nog weinig gemeend heeft met dat kereltje uit het vijfde middelbaar. Hoewel, ze hebben wel iets gemeen. Prachtige ogen, een ongelooflijk lekker kontje en vooral mijn aan hun hand. Je bent er de afgelopen tien jaar altijd voor me geweest. In goede en slechte tijden, zelfs lang voor je dat aan mij beloofde in een kerk voor de ogen van heel wat mensen.

Weet je nog toen ik in het ziekenhuis lag en de diagnose MS viel? We waren nog niet zo lang terug uit Turkije…. We waren allebei zelf nog prachtig bruin van de zonovergoten dagen met elkaar op het strand. Een wit ziekenhuisbed had het fijne zand vervangen, maar jij stond van ’s morgens tot ’s avonds naast mijn bed. Om me te verrassen bracht je lokum mee. Om nog een beetje in vakantiesfeer te blijven. MS schrikte je niet af. Je was zelf erg praktisch. Bedacht dat als we ooit gingen samenwonen we een huis moesten zoeken dat op termijn rolstoeltoegankelijk zou zijn. Toen ik zei dat je niet hoefde te blijven keek je naar me of ik gek was geworden.

Jaren later toen we te horen kregen dat kinderen voor ons niet zo makkelijk lag en dat het heel wat gevolgen zou hebben voor ons beiden stond je weer naast mij. Toen ik door een heel verwarrende periode ging waarbij het verleden wat kwam spoken en ik het allemaal niet zo goed wist was jij die ene veilige haven waar ik mijn schipje uit de wind in veiligheid kon brengen. Je volgt me altijd in mijn dromen en geeft me alle kansen, hoe gek en kansloos ze ook zijn. Langst de andere kant ben jij diegene die dat ongeduldige, dat onrustige en vooral dat fantasierijke tempert en ervoor zorgt dat de realiteit het soms net iets vaker wint van mijn fantasiewereld. Altijd een team, nooit alleen. Die stevige hand van je was altijd in de mijne. Als ik dacht dat ik ging vallen was je er altijd net op tijd en hield je me altijd recht.

Om af te sluiten een van de quotes die altijd op ons van toepassing is geweest:

“Well thats what we do. We fight…. You tell me when I am being a an arrogant son of a bitch and I tell you when you are a pain in the ass. Which you are 99% of the time. I am not afraid to hurt your feelings. You have like a 2 second rebound rate, then you are back doing the next pain in the ass thing. It’s not gonna be easy. It’s gonna be really hard. We are going to have to work at this every day. But I want to do that because I want you. I want all of you, forever, you and me every day.”

Lieve M, je bent nog altijd alles voor mij. Alle dromen die ik ooit gekoesterd heb. Ik weet niet wat de toekomst ons gaat brengen, niemand weet dat. Maar elke dag die ik met jou kan doorbrengen is een geschenk! Ik hou van je met heel mijn hart en ziel.

Dikke zoen,

S.

3 jaar

Ik weet niet wat u drie jaar geleden deed, maar wij deden het volgende:

Verdorie 3 jaar dat ik niet meer in zonde leef

Ik blijf het ongelooflijk geinig vinden dat ik trouwde op 5 december.
Het is een beetje zoals je schoen zetten en er een echtgenoot in vinden.
Een geweldige echtgenoot dan nog.
Ja de Sint is gul geweest voor mij.
3 jaar getrouwd, 9,5 jaar samen.
En ik zie hem nog graag.
Wat zeg ik…. ik zie hem liever dan het leven zelf.
Ik zou mijn leven geven voor die kerel.
De meest belachelijke dingen doen mij smelten.
En geloof mij vrij, hij heeft een patent op belachelijke dingen doen.

Soms danst hij met het donsdeken door ons huis… dan trekt hij mij mee in zijn dansje en dan dansen we naar slaapkamer.
Soms sleept hij op een dekentje de hond door het huis. Die zit dan lekker als een koning op zijn troon en kijkt rond, alleen zijn wuivende poot ontbreekt.
Soms kom ik thuis en heeft hij gepoetst en aardappelen geschild en groentjes gekuist en de was gedaan en gestreken.
Soms kom ik thuis en heeft hij 8 uur op zijn pc gespeeld.
Heel vaak kom ik thuis en dan branden er over kaarsjes en dan staat er een glaasje wijn klaar.
Mijn bad laten vollopen doet hij ook zeer regelmatig. Omdat hij weet dat ik van warme baden hou en daar dan uren inzitten.
Elke avond maakt hij thee voor mij. In een middelgroot kopje, omdat hij weet dat een klein kopje te weinig is en een grote kop te veel. Dan blijft er thee staan die we moeten weggieten. Dus middelgrote kopjes met juist genoeg suiker die ik helemaal leeg drink.

Hij weet zulke dingen gewoon van mij. Deze week nog toen in hema een warme chocolademelk bestelde en hij na vier slokken vroeg “het is weer te veel, he.” Het helpt niet dat ik dan zeg “neen hoor, gewoon warm!”

Op zondag haalt hij verse pistoletjes en omdat hij weet hoe dol ik ben op de aangebakken korstjes van tigerpistoletjes geeft hij de zijne aan mij. Zo een man is ie.
Vorige week liep hij helemaal met mij mee tot aan de deur van het gebouw waar ik moest gaan solliciteren. Omdat hij weet dat ik zenuwachtig wordt van de weg niet weten.
Hij is de eerste proeflezer van mijn boek… ook al is het chicklit en interesseert het hem geen bal. Hij leest, geeft commentaar, moedigt aan en is volgens mij een klein beetje verliefd aan het worden op een van de personages.

Die kerel van mij die weet dingen waar ik geen sikkepit van snap en hij legt mij die nog uit ook! Op vakantie in Normandie was hij de gids van dienst. In de lokale brico weet hij wel waarvoor bepaalde flessen dienen. Om nog maar te zwijgen over samen naar de canvascrack kijken en vierhonderd keer moeten uitroepen “je moet daar aan meedoen schat!”
Ik zie hem graag, die echtgenoot van mij.

Wat zeg ik… ik zie hem nog elke dag liever!

Tiener-Alice

Iets meer dan negen jaar geleden wandelde Tiener-Alice de gang van haar school in. Het moet geen zicht geweest zijn, want Tiener-Alice die hield nogal van alles wat met Gothic te maken had. Lange vleermuisachtige mouwen, zwarte nagellak, piekenbanden rond de polsen… zelfs een handtas in de vorm van een doodskistje.
Tiener-Alice positioneerde zich in de hal tegen de muur naast de refter. Elke dag om te wachten op haar vriendinnen. En verlegen dat ze was… meestal met haar zwarte gemaakte ogen neergeslagen of starend naar de inkom. Tot de dag dat ze haar ogen opsloeg en Tiener-M over zich zag staan. En Tiener-M die zag er een beetje rock & roll uit.
Onnodig te zeggen dat Tiener-Alice de grond even onder zich voelde wegzakken en in haar lange zwarte rok met kant haar knieen begonnen te knikken. Diezelfde dag fluisterde ze tegen haar vriendin: “Die daar, daar ga ik mee trouwen!” En na een starende blik van diezelfde vriendin de vraag “zou jij misschien aan hem zijn naam willen gaan vragen?” Want zo gaat dat als je een tiener bent en de hormonen als krankzinnig door je lijf razen…Dan stuur je vriendinnen af op het slachtoffer en voel je een vlaag van misselijkheid tot ze terug bij jou zijn. Drie maanden stond er in de hoek van haar agenda M zijn naam met daarbij geschreven zit in klas 3TRB met een groot fluo-roze hart rond. Drie maanden lang loensde Tiener-Alice naar haar ‘crush’ in de hal….

Drie maanden later kwam Tiener-Alice op een vrijdagavond de refter ingewandeld voor de jaarlijkse schoolquiz. En wat zag ze in haar verste ooghoek nonchalant hangend op een van de reftertafels? Was het… ja Tiener-M. Ze zou niets laten blijken, hoewel ze zeker was dat de temperatuur in de refter zo maar eventjes met 10 graden steeg en ook haar gelaatskleur enkele tinten meer rood werd. Haar leraar toeristische ruimtes trakteerde hun groepje op een glaasje witte wijn. Ze waren nu toch oud genoeg en ze waren niet echt in schoolverband, dus voor deze ene keer kon het wel. Een glaasje wijn werden er twee en de moed die meestal in haar zware zwarte laarzen zat begon stilletjes meer en meer naar boven te komen. Het was dan ook op die avond dat ze haar eerste woorden tegen Tiener-M zei. Als ze het zich nog goed kan herinneren was het ongeveer “Hey, wat doe jij hier?”
’S avonds in de auto van haar vader zakte ze neer naast hem en zuchtte ze: “Ik ben de man van mijn leven tegengekomen.”

Twee maanden later verbleef Tiener-Alice in het warme Italië op uitwisselingsproject. Ze was ondertussen vriendjes geworden met Tiener-M, maar terzelfder tijd was ze nog meer voor hem gevallen. Op een zonnig terrasje in Padua besloot ze hem een smsje te sturen. Haar beste vriendin en zij maakte een vreugdedansje op het plein toen nog geen tien minuten later haar gsm piepte en Tiener-M cool vroeg of ze misschien een pizza voor hem wou meebrengen uit dolce Italia. Wist hij toen veel dat ze desnoods de toren van Pisa voor hem zou meebrengen als hij dat vroeg.

Drie dagen later nogsteeds in La bella Italia bracht Tiener-Alice een bezoekje aan Verona. En waar staat Verona voor bekend? Romeo en Julia of course. Een bezoekje aan het gekende balkon kon dus niet uitblijven. De legende wil dat als je Julia haar rechterborst vastneemt je zal trouwen met de man waar je op dat ogenblik aan denkt. Niet nodig om te zeggen dat ze de dame in kwestie eens goed betast heb met Tiener-M in haar gedachten?

Eind augustus bracht Tiener-Alice voor het eerst een bezoekje aan de woonplaats van M. en achteraf bekeken kan ze zich wel voorstellen dat het voor de toekomstige schoonmama een behoorlijke schok geweest moet zijn. Tenslotte zag Tiener-Alice eruit als een grote vleermuis. Het was die dag dat Tiener M op de tonen van Alice Cooper “Poison” zei “Gij kunt mij wel krijgen.” Legendarische woorden waarop niks volgde buiten wat gestamel van haar kant en drie dagen slapeloosheid en niet eten.

Tot 26 augustus 2002 rond 11.25 uur. Hij stond haar op te wachten aan de schoolpoort om dan samen naar de bus te lopen. Ze hadden zonet allebei hun zomertaak voor wiskunde moeten inleveren. Want wiskunde was hun beste kant niet. Over koetjes en kalfjes praten lukte niet meer, want Tiener-Alice wou nu wel eens weten wat hij bedoelt had met “Gij kunt mij wel krijgen.” Wat volgde was een knalrood hoofd en een gestamel over “Ik denk dat ik iets voor u voel maar ik ben niet 100% zeker.” En wat daarop volgde was de eerste echte kus en het moment waarop de wereld stopte met draaien voor haar. En typisch Tiener-Alice werd de kus beëindigt met de vraag “Voel je dat? Awel, dan voel je iets voor mij.”

Negen jaar mijn liefje vandaag… exact negen jaar. En ik weet nog precies wat je die dag droeg. Hoe je rook en hoe je eruit zag.
Negen jaar en ik weet nog precies hoe je lippen voor het eerst aanvoelde en hoe je hand in de mijne voelde.
Negen jaar later heb ik nog geen moment spijt van die eerste kus… en hoewel er al duizenden gevolgd zijn hoop ik dat we er nog miljoenen te gaan hebben.
Ik hou van je lief, nog meer dan toen, maar nog minder dan binnen 9 jaar.

De kogel is door de kerk

Ik wil alvast iedereen bedanken voor de superleuke ideetjes en de vele reacties.

De kogel is ondertussen door de kerk…. We gaan naar de film.
Ik weet dat we dat eerst niet wilden doen, omdat ikzelf niet echt van de cinema hou. Maar laten we nu ongelooflijk veel punten gespaard hebben bij Belgacom en laat nu net een deel van die punten bijna vervallen, dus hebben we onze 4000 vervallende punten ingeruild tegen bioscooptickets. (Zo blijven er nog steeds 10.000 punten staan en kan ik blijven dromen van gratis airmiles of gratis tickers voor de efteling) maar kunnen wij wel naar de cinema gratis en voor niets dan nog wel.

En de film is alvast ook gekozen. Het was eigenlijk de film die me deed besluiten een bezoekje aan de bioscoop toch te overwegen. The Green Lantern wordt het. En ja, dat mag dan misschien helemaal niet meisjesachtig klinken, maar ik ben nogal een nerd op het vlak van superhelden. Helemaal gek ben ik van superman, X-man en andere consorten. En mijn echtgenoot hoor je dan niet klagen hoor.
Dus regelde we een babysitter voor fab doggy. Hij mag fijn enkele uurtjes naar mijn ouders. En wij kunnen zo een hapje eten en een filmpje meepikken.
M. moest er bijna om lachen, want de week daarvoor ga ik met mama naar Harry Potter. Tweemaal op één week naar de bioscoop voor een bioscoophater als ik… de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Maar we laten jullie ideeën zeker niet aan ons voorbij gaan.
Romantisch gaan wandelen in het park doen we eigenlijk wekelijks al. Het voordeel van twee fab doggies te hebben die in het weekend graag hun beentjes strekken.
Probleem is ook dat we zoveel al bijna elke week doen. Koken en een filmpje zien is onze vaste zaterdagavond date met elkaar.
Van Christa kregen we het idee om te gaan lasertaggen. En het zal haar misschien verbazen, maar dat willen we al jaren erg graag. Maar en nu komt de grote maar… dat moet je in groep doen. Je kan dat niet boeken voor twee personen.
De daguitstapjes naar de zee en de Ardennen stonden al op het programma voor onze vrije week in september. Dus die komen er zeker van!
En doornroosjes idee vond ik ook super… was het niet dat mijn lieve mannetje niet in bad mag van de dokters, ons bad te klein om met twee in te gaan en samen in bad betekend dat fab doggy er ook nog eens inspringt.

 Dus het wordt een avondje cinema en eigenlijk kijk ik er wel naar uit.
Tenslotte is het onze verjaardag van ons samenzijn. We hebben nog twee huwelijksverjaardagen te vieren ook he? 😀

Tips?

Eind augustus delen M en ik 9 jaar lief en leed. Meestal vieren we dat met een etentje. Dit jaar hebben we het al gehad over een bioscoopbezoekje. Maar vermits M. weet dat ik een hekel heb aan de bioscoop en er ook niets draait dat we echt graag willen zien, werd dat plan afgevoerd. Daarna opperde we het idee van een paar uurtjes privé-sauna, maar daar ben je al snel 150 euro aan kwijt en dat vinden we zo vlak voor onze vakantie iets te veel van het goede.

Dus graag budgetvriendelijke tips!