Archief

Alice tussen kerst en nieuw deel 2

Oudejaarsavond moest M. werken en feestbeestjes zijn we echt al helemaal niet, dus werd ik uitgenodigd door the parents om bij hen te komen vieren. Dit om te vermijden dat ik om 10 uur al in mijn bedje zou gekropen zijn. Papa en mama trakteerde me op een uitgebreid koud buffet waar ik mijn buikje van rond at, voornamelijk van de vis omdat dat thuis nooit op tafel komt. Vermits the husband een zware visallergie heeft. Tegen twintig voor twaalf kwam M. ook binnenvallen en was hij dus net op tijd om de champagne te laten knallen en me vol op de mond te kussen. Helemaal trots liet ik hem mijn gsm zien waaruit ik bepaalde mensen hun gsm nummer had gewist en voegde ik er trots aan toe dat ook het bijhorende emailadres gedeleted was, de betreffende persoon uit skype gesmeten was, ontfriend was op facebook en het woonadres verscheurt. Alleen al M. zijn gezicht volledig zijn oplichten deed me beseffen dat het de beste beslissing was geweest die ik in 2010 had genomen, ookal was het dan op de valreep. En in de eerste seconden van 2011 besefte ik wat een probleem een simpele vriendschap kan betekenen in een relatie. Voor het eerst in 2011 begreep ik volledig waar M. het moeilijk mee had en zoals ik al zei… ik zou niet zo fantastisch zijn geweest als hij. Op 1 januari gingen we de traditionele ronden doen van groeten van bomma’s en bompa’s. Allee ja, mijn grootouders dan, want M’s grootouders die komen morgen aan de beurt. Voor het eerst in 4 jaar verlieten we onze veilige cocon van huiselijke warmte op 1 januari. We proberen er een gewoonte van te maken 1/1 voor onszelf te reserveren en te genieten van ons tweetjes. Maar het moet gezegd, dit was ook eens niet slecht. En lekker traditioneel hé! Op 2 januari waren de grootouders van M. aan de beurt, met uiteindelijke hoogtepunt diner bij de schoonouders, met een echte kalkoen dan nog wel! En zeker gene kleine. Schoonpapa schonk mij regelmatig lambrusco in en die ging toch wel een beetje naar mijn hoofd wat er voor zorgde dat ik een zeer aangename avond heb gehad. 3 en 4 januari hadden we allebei nog lekker vrij, wat betekende uitslapen en lekker niets doen. Hoewel lekker niets doen een relatief begrip is. Maandag maakte de elektricien zijn opwachting. Toen ik opstond was onze kerstboom al zo goed als verdwenen. En brachten we in de namiddag een bezoek aan het pasgeboren prinsesje van de voormalige blogvriendin. En het moet gezegd dat hoe erg N. ook riep “dat we goed moesten nadenken” en “dat alles verandert”. Wij alleen maar konden wegsmelten en het voelen kriebelen. N. maakte het allemaal een klein beetje concreter door te zeggen “ Allee, jullie gaan er dus echt voor gaan.” En ja, we gaan er dus echt voor gaan. Verdorie, we zijn al 2011, het jaar waarin we naar de specialist gaan…. Dinsdag gingen we als twee gepensioneerde naar de markt. M deed zich te goed aan een vettige hamburger en ik aan een chocolademelk met heel erg veel slagroom. Om daarna de rest van de dag lekker uit te rusten in onze zetel en niet veel meer te ondernemen. Daarna was het terug werkendag voor zowel M als mij. En ook het weekend verliep rustig vermits M moest werken. Ik modder dan maar wat aan. Filmpje kijken, spelletje spelen, boekje lezen…Het enige verdere noemenswaardige van deze week was dat ik solliciteerde voor een job waar ik al jaren van droom, maar eigenlijk te hoog voor ben opgeleid. Will see what it gives…

Advertenties

Alice tussen kerst en nieuw deel 1

Het was nogal stil rond mij in de twee week van de kerstvakantie. Tussen kerst en nu kregen jullie niet veel meer te lezen dan de obligatoire eindejaarslijstjes die circuleren in blogland. Ik vul ze graag in daar niet van. Ik hou er wel van om in de archieven van mijn blog te grasduinen en dingen te lezen die ik eigenlijk al vergeten was. Ik ben van het type dat eigenlijk enkel de laatste maanden van het jaar echt nog helder voor de geest kan halen. Dus daarvoor is het archief van mijn blogje een waar godsgeschenk. Ik denk er trouwens over om 2009 en 2010 eens volledig uit te printen en te laten inbinden. Tenslotte gaat deze blog voor een deel over mijn leven en is het soms toch ook een soort dagboek. Het lijkt me leuk om dit allemaal binnen een dikke twintig jaar nog eens na te lezen. Nu daar ging het niet over. Het ging erover dat het hier dus een tijdje stil was, maar we zeker niet stil hebben gezeten. In de week tussen kerst en nieuw namen M. en ik nog eens een avondje echt voor onszelf. Dat wil zeggen buiten de muren van onze mansion en dan ontdekt een mens dus dat er nog een hele wereld daarbuiten is die zelf op weekavonden niet stilligt. M. kwam mij oppikken aan het werk en samen trokken we naar de kerstmarkt, alwaar we the parents tegen het lijf liepen. Wat uiteindelijk eindigde in een mojitojenever op de kerstmarkt en daarna een pêchejenever in een van onze vaste kroegen in ’t stad. Daarna zetten de the parents terug koers naar huis en gingen M en ik naar een van onze favoriete adresjes “de griekse taverne”, waar we ons tegoed deden aan een heerlijke mezze, lamsvlees dat op de tong smelt en griekse pasta die ik in heel mijn leven nooit zou kunnen namaken. Een lekker flesje retsina maakt het helemaal af. En we hadden er deugd van want met M. die in shiften werkt zien we elkaar vaak maar een kwartiertje per dag. Een standaarddag ten huize M en Alice als hij met de late staat? 6.00 à Alice haar wekker gaat af. Sluipt de kamer uit en vertrekt naar haar werk. 09.00 à M. belt Alice even op om te zeggen dat hij haar mist en even wat praktische zaken af te spreken over onder andere het eten, de was en het al dan niet stofzuigen van bepaalde delen van het huis. 16.00 à Alice komt thuis, gaat met fab doggy wandelen, doet wat huishoudelijke klusjes en duikt dan de zetel in. 23.30 – 24.00 à M. komt thuis, kruipt in bed bij Alice en vraagt hoe was je dag. Er wordt kort een verslagje gemaakt door allebei. 24.05 à Slapen Gelukkig staat hij maar ongeveer 2 weken per maand met de late en zien we elkaar met de nacht of de vroege toch wat meer. Anders zou ik me amper herinneren dat ik gehuwd was. Maar zo een avondje echt volledig voor onszelf doet dan wel heel erg veel deugd. Hoewel het teveel aan alcohol zich de volgende morgen om zes uur echt wel erg liet voelen.

Alice had weer een weekendje

Weer een weekend voorbij….
Ben ik de enige die vind dat tijd gewoon voorbij vliegt tegen een hels tempo?
Ongelooflijk dat het volgende week alweer kerstmis is!
Kerstmis, I tell you!

Het was eigenlijk een vrij rustig weekendje.
Zaterdag wat uurtjes tijd gestoken in mijn secret santa cadeautje dat bijna de bus op mag.
Daarna het huis een goede beurt gegeven en de weekmenu opgesteld voor de week van kerstmis.
Tegen kwart na zes meldde de hondensitters zich aan om op Fab doggy 1 & 2 te passen.
Onze rakkertjes blijven zonder problemen 8 uur per dag alleen thuis en kijken dan zelf nog een beetje verstoort als we thuiskomen, maar ’s avonds laat ik ze niet alleen.
De dochter van een collega van la mama kwam samen met haar vriend op onze twee lieverds passen.
Eens buiten kon ik het toch niet laten om op te merken dat ze er wel erg jong uitzagen.
17 jaar dat leek me nog zo dicht bij mezelf… en opeens leken die zo “snottig” zoals we dat in Antwerpen zeggen.
Manlief merkte dan ook fijntjes op dat het niet zo dicht bij mezelf lag… een bijna decennium is niet bepaald dicht bij mezelf zo blijkt.
Daarna koers naar de kerstmarkt in Antwerpen, wat kortweg een complete nachtmerrie was.
Je kon geen kraampje bekijken, zelfs niet bewegen van de drukte.
Op een bepaald moment moest je je echt laten meedrijven door de massa en kreeg je niet anders dan duwen in je rug of in je zij.
Na een dik half uur hadden we hier echt wel genoeg van en vooral honger! Grote honger.
Jammer genoeg zaten alle restaurants aan deze kant van de stad vol en waren er wachttijden tot 2 uur!
Dan maar de Meir overgewandeld naar het centraal station, waar onze favoriete pizzeria ook een vestiging had.
Op de Meir was het ook nog redelijk druk, maar konden we wel allemaal gezellig naast elkaar wandelen en naar de lichtjes kijken.
Bij de pizzeria was er gelukkig nog een tafeltje vrij, waar we onmiddelijk plaatsnamen.
De eigenaar bleek verandert te zijn, maar geen nood we wilde deze nieuwe eigenaar zeker een kans geven.
Jammer genoeg keerde dit zich al snel tegen ons.
Het duurde 35 minuten alvorens onze bestelling werd opgenomen. Na een boze blik richting de ober kregen we wel een mandje brood met kruidenboter waar we als hongerige wolven op aanvielen.
Nog eens 45 minuten later hadden we nogsteeds geen pizza’s…. na de ober 3 maal te hebben geroepen kregen we eindelijk nog eens 20 minuten later onze pizza’s voorgeschoteld.
Jammer genoeg geen excuses of een gratis drankje aangeboden gekregen.
Eerlijk is echter eerlijk de pizza’s waren lekker. Hoewel nogal dun belegt voor de prijs die ze vroegen.
Ondertussen maakte de mensen voor en achter ons hetzelfde mee. Een nederlandse moeder kreeg haar Tiramisu 35 minuten voor het ijsje van haar dochter geserveerd.
We vroegen gauw de rekening die we binnen de 73 seconden kregen gepresenteerd.
Vermits het al veel later was dan verwacht besloten we een taxi richting thuis te nemen.

Zondagmorgen mocht ik gaan ontbijten bij mama en papa.
Zondagmorgende waarop de echtgenoot gaan werken is om 5 uur vind ik vreselijk.
Ik heb gewoon de fut niet om voor mezelf een lekker ontbijtje klaar te maken, dus was ik maar wat blij dat ik mocht aanschuiven in het ouderlijke huis en daar een lekker zachtgekookt eitje kreeg voorgeschoteld.
Vermits het stralend weer was en we onze lieve schatten gisteren al alleen lieten, besloten we ze te trakteren op een lange wandeling.
Drie uur later waren onze hondjes ons daar niet meer zo dankbaar voor.
Fab doggy 2 zeeg neer op de zetel en heeft de rest van de dag amper bewogen.
Tegen dat het ventje thuiskwam van het werk zorgde ik ervoor dat er een lekkere trappist klaarstond met enkele hapjes.
Daarna schilde we gezellig samen patatjes om verse frietjes te maken en genoten we van een lekker kaaskroketje als voorgerecht.
We doken met ons tweetjes de zetel in om de nieuwe release van wow uit te testen.
En zo was het weekend al weer om voor we het wisten.

Ow… nog een hoogtepunt van mijn weekend. Coca Cola reclame is op tv! En laat dat voor mij nu echt het gevoel voor kerst inluiden!

 

Alice gaat van zaterdag naar zondag

Zaterdag trok ik de stad in met la mamasito…. Om onverantwoord veel dingen te kopen die ik eigenlijk niet nodig had. Een kleedje, een truitje, een t-shirtje, nieuwe schoenen en een vroeg sinterklaascadeautje van mama een paar oorbelletjes. ’S Middags een lekker croque gegeten bij Kapitein Zeppo’s en daarna richting interieurwinkeltjes in het oude gedeelte van de stad. Tegen drie uur waren we terug thuis waar manlief de vloeren gedweild had, een wasje had gedraaid en nu naar een aflevering van het nieuwste seizoen van bones zat te kijken. Ik plofte nog een klein uurtje naast hem in de zetel, alvorens we ons begonnen klaar te maken om naar mijn grootvaders verjaardagsfeestje te vertrekken. Bij bomma en bompa wachtte ons een heel lekkere gourmet en daarna een overheerlijke new york cheesecake die ik de dag daarvoor al had gebakken. Op zondag was het tijd om ons kerstboom te zetten. I know… heel vroeg. Maar dat is nu eenmaal een traditie bij ons. Onze kerstboom verschijnt rond 22 november en verdwijnt rond 2 januari. Ik steek het op mijn engels bloed… daar beginnen de mensen rond eind november ook hun kerstboom te zetten. En eigenlijk heb ik gewoon aan niemand een verklaring af te leggen. M. en ik houden ervan onze kerstboom vroeg te zetten. Point final. Meestal ben ik de eerste in onze buurt… maar dat was jammer genoeg dit jaar niet het geval…. Rond de middag kwamen schoonmama en schoonpapa binnenvallen om ons uit te nodigen om in februari mee met hen en schoonbroertje schoonpapa’s verjaardag te vieren in Spanje. Natuurlijk wouden we dat graag. Enige bekommernis was natuurlijk fab doggy. Want het zou de eerste keer zijn dat we hem alleen achterlieten. Tot op vandaag is hij zelf geen nachtje bij andere mensen gaan slapen, laat staan vier. Gelukkig wierpen mijn ouders en grootouders zich onmiddellijk op als bereidwillige babysitters en mag fab doggy dus ook een beetje op vakantie. De week verliep voor de rest ongelooflijk traag. Het werk steekt mij tegen. Ook al heb ik nu deels een nieuwe functie…het blijft me tegensteken. Ik hou er gewoon niet van en ik zou graag iets anders doen. Maar langst de andere kant blijf ik hier voor alle clichés die de wereld telt… ik heb een hoog loon, veel vakantie en heel veel vrijheid. Gisteren had ik gelukkig een dagje vrij samen met M. lief. We hadden al een tijdje gepland vandaag een uitstapje naar Breda te maken voor ons laatste rondje cadeautjes kopen. Ons uitstapje begonnen we zoals gewoonlijk in het Douwe Egbertscafe. Voor mij een cappuccino met amaretto en veel slagroom, voor M. een cappuccino met hazelnootjes en voor ons allebei een stukje speculaastaart met amandelspijs. Aangesterkt konden we op cadeautjesjacht doorheen Breda. Gepakt en gezakt besloten we rond de middag een kroket uit de muur te eten en nog naar M. zijn geboortedorp te rijden om zijn grootmoeder te bezoeken. Zij is enkele weken zwaar ten val gekomen en heeft nu plaat en vijzen in haar arm zitten. Door zijn onregelmatige shiften waren we er nog niet toegekomen haar een bezoekje te brengen en voor het einde van het jaar zouden we toch geen tijd meer hebben. We koppelde het nuttige dan maar aan het aangename en reden meteen door naar een Nederlands dorpje vlak bij de grens met zijn geboortedorp om daar te winkelen bij een grote AH. Met een auto vol etenswaren, cadeautjes en dropjes zetten we uiteindelijk terug koers richting Antwerpen. Alwaar we in onze zetels de rest van de avond gezellig onder een dekentje naar televisie keken met een glaasje wijn. Vanmorgen ging voor mij de wekker veel te vroeg. Me losrukken van het bed en mijn mannetje is altijd moeilijk als M. nog lekker ligt te soezen. Maar het is de lieve schat gegunt. Vanaf vandaag begint hij aan een werkperiode van 9 dagen met telkens de late shift. Dat houdt in dat hij ’s morgens slaapt als ik vertrek en ik ’s avonds slaap als hij thuiskomt. Hoewel ik me tot middernacht probeer wakker te houden stelt het ook niet meer voor dan een paar zoentjes, een snelle hoe was jou dag en dan lekker in zijn armen kruipen om te slapen. De dag op het werk belooft heel saai te worden (getuige dat ik tijd heb om mijn blogje te updaten!), Maar vanaf vanavond ben ik 5 dagen thuis en vertrek ik met mamasito naar Keulen voor enkele daagjes kerstmarkt en relaxen in ons luxe hotel.

Alice en het niet verlengde weekend

Woensdagnamiddag belde M. me op om te zeggen dat er die avond geen kip op het menu stond, maar dat hij een heerlijk racletteschotel voor ons was gaan halen. Eens thuis gingen alle kaarsjes aan en doken we de zetel in met een glaasje rosé champagne en enkele toastjes, om daarna onze buikjes rond te eten met heerlijke gesmolten kaas, gerookt vlees, salami en gepofte aardappeltjes. Daarna terug terug de zetel in met een lekkere speculaastiramisu en een filmpje. Het werd “The day after tomorrow”, een film die we reeds zagen, maar een rampenfilm gaat er bij ons beiden altijd wel in. Hoewel ik nog steeds zit te wachtten op een film waar de mensheid het eens niet haalt. Donderdagmorgen redelijk vroeg uit de veren. Vandaag stond er een bezoekje aan twee grote tuincentra op het agenda. Eerst richting Van Uytsel in Kontich waar ik prachtige kerstballen en een uberschattig renddiertje op de kop tikte. Volgend weekend zetten we de kerstboom en dan kunnen onze nieuwe aanwinsten meteen schitteren! Daarna richting Intratuin in Burcht waar we enkele kerstcadeautjes kochten voor mama en mezelf. Tja M. is niet echt een bodemloos vat inspiratie wanneer het aankomt op cadeautjes. Dus kies ik gewoon zelf mijn cadeautjes en legt hij ze onder de boom. Een glaasje cassis en een warm kaasbroodje laten gingen we met een kar met cadeautjes en spulletjes voor fab doggy 2 naar de kassa. Terug thuis brachten we een snel bezoekje aan casa ouders om te checken hoe het met fab doggy 1 ging. Sinds enkele dagen had de kleine rakker een oogje dat erg traande, maar hij was superblij met zijn nieuwe speelgoedje, dus alles leek prima in orde. Thuis besloten we gezellig sex and the city 2 te kijken, met enkele bitterballetjes en de rest van de champagne. Nog geen 20 minuten in de film rinkelde mijn gsm en kreeg ik papa aan de telefoon. Of ik me aub zo snel mogelijk wou aankleden want fab doggy 1 huilde van de pijn en er liep erg veel bloed uit zijn oogje. In zeven haasten kleedde ik mij aan om naar de overkant van de straat te hollen, terwijl papa de auto al voorreed. Met fab doggy 1 in een dekentje gewikkeld in mijn armen en mama over haar toeren bij de voordeur reden we naar het dierenziekenhuis enkele dorpen verder. Het dierenziekenhuis bleek echter gesloten te zijn (ja ook de spoedafdeling) en de spoedlijn was niet beschikbaar. Ondertussen plaste fab doggy 1 de achterbank onder en huilde hij zachtjes van de pijn. Dan maar getelefoneerd naar de dierenarts van wacht 20 kilometer verderop. Zij gaf ons rijinstructies en deelde mee dat ze ons verwachtte. Ondertussen hing ik aan de lijn met mama om haar de wijziging van plannen mee te delen. Ze had zo graag zelf meegegaan maar omdat ze van wacht was kon dit jammer genoeg niet. Ze kon elk moment opgeroepen worden en moest dan binnen het kwartier aanwezig zijn in het operatiekwartier. De dierenarts stond ons inderdaad al op te wachtte en ik moet zeggen… ik heb nog nooit zo een vriendelijke, zachte en bekwame dierenarts gezien. Fab doggy 1 werd helemaal onderzocht en bleek het slachtoffer geworden te zijn van 3 zweren in zijn oogje. Wat de dokter uitdrukte als “helse pijnen doorstaan”. Helemaal verzorgt en gewapend met behoorlijk wat medicijnen konden we terug naar huis vertrekken. Fab doggy 1 zal nog minstens een weekje pijn hebben en de kans dat hij nu echt volledig blind is (hij was al blind aan één oogje) is reëel. Terug thuis was het ondertussen al redelijk laat en besloten we maar meteen aan tafel te gaan. Om daarna heerlijk in ons bedje verder te kijken naar sex and the city. Vrijdagmorgen sleepte ik me uit mijn bedje. Zo voelde het echt.. als slepen. M. had een vrije dag, dus was het extra zwaar om toch naar het werk te vertrekken. Gesterkt door twee van mijn collega’s werd de brugdag toch nog een beetje leuk met veel getetter en weinig werken. Gelukkig kon ik een uurtje vroeger stoppen en brachten we een bezoekje een zieke fab doggy 1. Wat eindigde in een kriek met hapjes bij mijn ouders. Zaterdagmorgen vertrokken we al vroeg richting shoppingcenter. Met al die regen verwachtte we dat het daar rond de middag heel erg druk zou worden en we wilde de drukte graag voor zijn. Een lekker ontbijtje ter plaatse zorgde ervoor dat we genoeg aangesterkt waren om op cadeau’tjesjacht te gaan. Want onze regel alle cadeautjes gekocht voor 1 december moest toch nageleefd worden! Na 1 december begint iedereen cadeautjes te kopen en wordt het ongelooflijk druk in de winkels. Neen, wij proberen de grote rush altijd voor te zijn. 😀 M. werd ook meteen helemaal in het nieuw gestoken en ik kreeg echt kriebeltjes in mijn buik toen ik hem in het pashokje in zijn nieuwe outfits zag staan. Ik begrijp nog steeds niet hoe ik zo een mooie man heb kunnen strikken… Gewapend met heel wat zakken vol spullen trokken we rond één uur terug naar onze wagen, net op tijd want het begon aardig druk te worden in het shoppingcenter. Terug thuis nestelde we ons in de zetel met een kop warme chocolademelk en een stuk speculaas om naar het intrede van de Sint te kijken. We waren het er gelukkig allebei over eens dat we binnen dit en 5 jaar graag live op de kade met ons eigen ukje naar de Sint zouden kijken. ‘S avonds redelijk vroeg in ons bedje omdat we allebei erg moe waren. Zondagmorgen is altijd luilekker wakker worden, maar deze zondag was het nog net iets beter dan de andere weken. Een uitgebreid ontbijt zorgde ervoor dat we rond 10 uur allebei klaar waren om ons huis een serieuze schoonmaakbeurt te geven. Ondertussen pruttelde een pot dikke erwtensoep op het vuur en bakte er een amarettocake in de oven. De rest van de middag brachten we lui in onze zetel door, we keken een paar afleveringen van True blood, speelde een beetje wow en gaven fab doggy 1 alle aandacht van de wereld. Net voor het slapengaan maakte we ons salon helemaal leeg, want maandagvoormiddag komt ons nieuwe salon!

Alice en het perfecte weekend

Het was een weekend om in te kaderen en aan de muur te hangen.
Een weekend dat me opladen om de laatste drie dagen op het werk te kunnen tackelen.
Een weekend waar we al maanden van droomde maar door allerlei omstandigheden nooit aan toekwamen. (M. werkloos, M. werken, etc)
Zaterdagmorgen trokken we de stad in, vooraleer ons naar de winkelstraten te begeven, gingen we een tasje koffie drinken.
Toen we voorbij Horta wandelen stelde M. voor om ineens een snel ontbijtje mee te pikken.
Een snel ontbijtje eindigde uiteindelijk in een uitgebreid champagne ontbijt.
Daarna toch nog richting de winkelstraten. Waar onze shoppingspree een geweldige start nam met M. die aankondigde dat ik in mijn lievelingslederzaak eender welke handtas mocht uitkiezen. Ik denk dat hij een beetje spijt kreeg van zijn enthousiasme toen ik bijna 20 minuten lang van de ene handtas naar de andere huppelde en terug naar de eerste. Uiteindelijk hakte hij mee met mij de knoop door en konden we ons naar de kassa begeven.
Hup naar de schoenwinkel alwaar ik twee paar schoenen kocht en hij een paar. Ja ik weet het… twee paar in een keer. Maar ik kon echt niet kiezen tussen de hippe stoere afgebleekte botjes en de elegante ballerina’s met een klein hakje.
Algauw werd het voor ons te druk op de Meir en besloten we naar de binnenstad af te zakken om onze lokale economie te steunen met een lekker bolleke.
We eindigde uiteindelijk op het terras van een bruine kroeg waar we al komen sinds we pas een koppel waren en ik zelf nog langer.
Het was echt heerlijk in de zon met de gonzende stad rondom ons. Echt genieten.
We sloten onze dag af met een heerlijke Spaanse maaltijd bij ons thuis. Lekker scampi’s en een verse paëlla met een lekkere fles wijn.

Zondagmorgen scheen de zon al erg vroeg en bleven we wat langer in ons bedje liggen.
Tegen 8 uur glipte ik er echter uit om M. te verrassen met verse pistoletjes en gebakken spek.
Daarna trokken we met fab doggy naar het bos om te gaan wandelen en de eerste sporen van de herfst te vinden.
Fab doggy genoot van het rennen door de eerste bladeren en M. probeerde me wat bij te brengen over verschillende bomen.
De namiddag brachten we thuis door, heerlijk lui in onze zetel.
Rond een uur of half vijf ging de bel. Fab doggy was helemaal enthousiast want zijn favoriete babysit, mijn schoonbroer kwam eraan.
Jammer genoeg werd schoonbroer ook vergezelt door schoonpa en iets minder erg schoonma.
M.’s gezicht sprak boekdelen toen hij binnenkwam. Even was ik bang dat de aanwezigheid van zijn vader onze verdere avond zou belemmeren, maar gelukkige zetten manlief zich er snel over. Doordat ik zo onverwacht met hen geconfronteerd werd had ik de energie en de zin niet om veel te zeggen of gemaakte small talk te verkopen… dus ja ik zal best stil en onvriendelijk overgekomen zijn.
Eens zij de deur uitwaren werd het tijd om ons om te kleden want de taxi kon elk ogenblik aankomen. Dit bleek uiteindelijk tegen te vallen want de taxi liet meer dan 10 minuten op zich wachtte.
Ietsje te laat kwamen aan in het restaurant alwaar we ons overheerlijke diner inzetten met een lekkere huisaperitief en een kleine amuse.
Na lang twijfelen, want alles klonk overheerlijk besloten we het volgende te bestellen:
Gebakken ganzenlever met gekarameliseerd appeltjes voor hem en carpaccio van ossenhaas met een lichte basilicumdressing voor mij.
Gelakte varkenswangetjes met quenelles van wortelpuree voor hem en lamsfilet met honing tijmsaus en aardappelgratin voor mij.
Bananenijs met bacardi rum voor hem en een dessertpalletje voor mij.
De avond sloten we af met een Italiaanse en een Antwerpse koffie.
Het etentje vloog voorbij en we babbelde uren aan een stuk, over belangrijke en niet belangrijke dingen. We spraken onze meningen uit over het “kinderen onderwerp” dat al een tijdje tussen ons hing en ik vertelde hem eindelijk hoe ik me echt voelde over Nils en over A’dam.
In de taxi terug naar huis genoot ik nog heerlijk na.
Terug thuis namen we nog een pousse café samen met schoonbroer in de tuin en vroegen we hem de pieren uit zijn neus over vriendinnetjes, zijn kot in Leuven en zijn toekomstplannen. We (met name ik) zijn nogal nieuwsgierig aangelegd.
Daarna richting bed om nog een aflevering van True Blood te zien, maar een beetje te veel alcohol deed ons snel indommelen.

Nu nog drie daagjes werken en dan vertrekken we op vakantie. Dit weekendje was perfect om het vakantiegevoel alvast voort te brengen.

Alice en de korte inhoud van een goed gevulde week

Het weekend is weer voorbij… het was het eerste weekend na een week op de nieuwe job voor M. En het eerste weekend na een nieuwe dagroutine voor mij. Het doet wat met een mens shiften werken. M. stond deze week met de late, wat betekende dat hij pas rond middernacht tussen de lakens naast mij kroop. Ik mag van mezelf zeggen dat ik het goed deed. Neen, ik lag niet met wijd opengesperde ogen angstig alle hoeken van de kamer te begluren. Hell no, ik sliep zelf met de ramen open. (Hoewel ik moet bekennen dat ik af en toe een blik naar buiten wierp en één keer bijna luid gillend de kamer uit rende omdat de kat van de buren opeens voor het raam sprong.) Wacht even, zei ik daar net sliep? Ik sliep niet jammer genoeg en dat lag niet aan mij, maar aan fab doggy. De lieverd is een beetje uit zijn doen nu baasje niet mee gaat slapen. Wat betekend dat fab doggy zich opwerkt tot hoofd van de roedel en denkt dat hij mij moet beschermen. Wat resulteert in luid grommen met zijn vecht in stekels op het bed en dan luid blaffend naar voren hollen om aan de deur zijn tanden bloot te grommen. Ik wist niet wat me overkwam toen ik mijn kleine rakker als een ware jachthond zijn territorium en zijn vrouwtje zag verdedigen. Ik was vertedert… I know, het gedrag is niet goed te praten, maar daar zat mijn kleine mannetje als een panter mij te beschermen tegen van alles en nog wat. Nu ja, het eerste half uur vond ik het schattig. Tegen elf uur vond ik het eerder irritant en tegen half twaalf was ik de tranen nabij. Het alfamannetjes gedrag eindigde pas als het echte alfamannetje om twaalf uur binnenkwam, ons beiden een zoen gaf en ik in coma eindelijk in slaap viel. No need to say dat ik verlangde naar slaap tijdens het weekend. Also no need to say dat ik mijn hart vast hou voor de eerste nachtshift. Het weekend begon trouwens rustig met een bezoekje aan de oma van M. Een hele opluchting om te zien hoe goed zijn oma er eindelijk terug uitziet. Na het overlijden van haar echtgenoot had ze echt een grote klap gekregen en was ze op een “oud mensje” beginnen lijken. Maar nu is ze terug de dynamische vrouw die ik kende. Een lichtpuntje vond ik zeker dat ze zelf zei “dat het leven makkelijker is zonder opa”. Daarna reden we door naar de Albert Heijn net over de grens. AH en ik het is een passionele liefdesverhouding. Neen wacht, Nederland en ik het is een passionele verhouding. Waar andere mensen dromen van verhuizen naar het zuiden van Europa, droom ik van een huisje in Nederland. Tot nu toe beperk ik mij tot uitstapjes naar Nederland en winkelen in AH. Met een volle wagen terug richting België om daar met mijn twee fab doggies een lui lekker namiddagje te hebben. Rond half vier kwamen mijn ouders op theekransje, want we waren in M.’s voormalige dorpje naar de sublieme bakker gegaan voor overheerlijke taartjes. ’s Avonds overtuigde ik M. ervan om naar toy story één en twee te kijken, want die had hij nog nooit gezien. Zondagmorgen lukte het ons eindelijk om uit te slapen en luilekker op te staan met een lekker ontbijtje. Daarna ging het richting park om met de twee doggies eens goed te kunnen rennen en springen. We kozen voor de rust van het openluchtmuseum en eindigde daar in de zomerbar, alwaar er iets te veel kriekjes veel te vlot binnengingen. Smaken deed het, zo heerlijk in een ligstoel met onze voetjes in het zand. Rond de middag zakte we af naar mijn ouders om daar veel te veel mosselen op te smikkelen om daarna dik van al die mosselen de rest van de dag in onze zetel te kruipen en amper nog te bewegen.