Archief

Beveiligd: Opnieuw… kaarsjes

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Advertenties

Alice en haar semi promotie

Heb ik jullie al vertelt dat ik promotie heb gekregen? Als in de letterlijke zin van het woord? Meer werk, minder tijd en geen extra tegemoetkoming? Vanaf nu ben ik nog maar 60% van de tijd bezig met wetteksten, salarissen, vakbonden en juridische adviseurs. Vanaf nu breng ik 40% van mijn tijd door met planningen, programmeren, trainingen geven en loodzware problem solving meetings meemaken. Ondertussen kreeg ik zelf nogsteeds geen training in mijn nieuwe taak, heb ik het gevoel dat ik maar wat aanmodder en vooral dat ik de helft van de tijd geen idee heb waar de problematiek nu juist omdraait. Om nog maar te zwijgen waarom ik dit erbij wou nemen. In een job waar ik al ongelukkig van werd…. Mantra voor mezelf: veel vakantie, goed loon, fijne collega’s. En ZEN.

Alice twijfelt weer…

En dan begin ik weer te twijfelen, want waarom zou ik het volgende in de steek laten:
– ’s morgens verse chocolademelk drinken in het zonnetje en niet opgejaacht worden door mijn baas.
– lachen tot ik bijna in mijn broek plas met mijn collega’s
– een wandelingetje gaan maken in de tuin en languit in het gras liggen zonnen.
– een baas hebben die er zich bij heeft neergelegd dat ik geen overuren presteer (waar vind ik nog zo een baas?)
– klanten hebben die me met kerst kaartjes sturen en door het jaar al eens een doosje pralines binnen brengen.
– alle ramen open en de vogels horen fluiten, mijn bureau kijkt uit over de tuin en dat geeft een instant vakantiegevoel (mede dankzij de lavendel onder mijn raam.
– om vier uur de deur achter me dicht trekken en om kwart na vier al thuis zijn.
– een baas hebben die eigenlijk nooit moeilijk doet over snipperdagen, vakantiedagen en overuren terugnemen (die ik dus amper heb!)

En dan denk ik aan alle nieuwe dingen die mij te wachtte staan….
– niet meer mijn vertrouwde plekje hebben en elke dag naar een andere instelling moeten. –
niet meer vlak bij huis werken enkel op de dagen dat ik in mijn thuishaven zit. – niet meer met dezelfde groep werken als nu, maar misschien valt dat wel mee? En ja dan twijfel ik weer. Want ik ken mezelf… ik ben wispelturig. Ik ben bepaalde zaken snel beu en naar het einde van de winter toe, wordt ik altijd ongelukkig. Vorig jaar rond dezelfde periode had ik ook een dipje en solliciteerde ik erop los. Maar toen kwam de zomer en werd het werk weer fijn. Ik bedenk me dat ik verantwoordelijke wordt voor een nieuw departement, een nieuwe uitdaging niet? Moet ik niet eventjes stilstaan bij alle goede punten? Want voor ik hier begon heb ik eens al mijn schepen verbrand… en daar heb ik eerlijk gezegd lang spijt van gehad. Ach, laat ik maar eens eerst van mijn weekend genieten. Verstand op nul en gewoon genieten, genieten en nog eens genieten! Dat gaat lukken hoor! Vanavond komt de fotograaf onze trouwdag bespreken. Morgen ga ik voor mijn proefkapsel en mijn laatste pasbeurt van het prinsessenkleed. Zondag worden we lekker door mama in de watten gelegd tijdens de jaarlijkse paasbrunch. En maandag ontpop ik mij tot een ware keukenprinses, wanneer ik mannetje lief vetmest met allerlei heerlijke gerechtjes. Een prettig weekend iedereen!