Archief

Afscheid

Bijna vier jaar heb ik hier geschreven als Alice.
Sedert november 2008… ik schrik er eigenlijk zelf van.
De ondertitel is nog heel even van toepassing…. een blik in het leven van een 20 something..
En toch ben ik deze blog ontgroeit. Alice past niet meer bij mij. Ze is mij niet meer.

Ik stop niet met bloggen.
Neen, ik verhuis gewoon. Ik ga bloggen onder mijn eigen naam, over wie ik echt ben en waar ik nu sta in het leven.
Dat ik daar lezers mee ga verliezen daar twijfel ik geen moment aan.  Maar misschien win ik er ook wel?

Diegene die graag met mij mee verhuizen mogen altijd een mailtje sturen naar het volgende adres: fb794240@skynet.be

Het was een fijn avontuur. Ik heb hier zulke mooie momenten beleefd en zoveel fantastische mensen leren kennen.

Dikke knuffel,

Alice

Advertenties

Then there was you…

Mijn allerliefste snijboon,

Een week ben je nu in ons leven. Een week waarin mijn hart meerdere keren is opgezwollen tot ongekende proporties. Een week waarin ik precies vergeten ben hoe alle weken daarvoor waren. Een week waarin ik meerdere keren tegen u vader zei: “ik ben precies vergeten hoe we het zonder hem deden.” Want dat deel lijkt uitgewist te zijn. Dat zonder jou…

Je bent er dus, ook al liet je ons ontelbare spannende uren beleven alvorens je uzelf dan eindelijk aanmelden! Zaterdag kregen we telefoon van de gynaecoloog. Ik nam niet op want ik dacht dat het je opa was met een vraag over aardbeien. De voicemail liet ons echter weten dat het de gynaecoloog was. Laat ik je vertellen lieverd, als de gynaecoloog je ooit belt op zaterdag dan weet je dat het niet is om goed nieuws te melden. Dat was het ook niet, mijn galwaarden waren zo de hoogte in geschoten dat ze niet langer wouden wachten. Jij moest en zou komen… op maandag de dag dat je net 36 weken lekker in mijn buik zat. Je vader en ik (ookal wisten we dat je ingeleid zou worden) waren even van onze melk. Zo van onze melk dat we op een terras in de zon moesten zitten en alle onze boodschappen vergaten te doen. De rest van het weekend brachten we afwisselend in het ziekenhuis door (want extra monitors om er zeker van te zijn dat jij nog leefde) en hollend door het huis om alles in orde te krijgen. Want je bed moest opgedekt worden! En je box moest een omranding krijgen! En ik moest wassen…….

Maandag waren je papa en ik nog vol goede moed. Tegen dinsdagmiddag zouden we je in onze armen houden. Dat was buiten jou gerekend lieve schat. Hoeveel medicijnen ze me ook toediende, ik kreeg niet meer dan 4 centimeter opening. (En zelf daar spraken de dokters over “een krappe 4 centimeter”.) Jij weigerde in te dalen en bleef lekker op je plek zitten. De medicijnen werden in mijn gepompt alsof het niets was. Mijn vliezen werden gebroken want dat zou zeker alles op gang brengen. Wel lieve schat, meer dan 29 uur na de start was er nog steeds niets verandert. Of wel… ik zei tegen je vader “Ik kan me niet voorstellen hoe je weeën moet opvangen zonder epidurale, want dit is echt vreselijk.” Drie uur na deze gevleugelde woorden liet de anesthesist me weten dat er iets was misgegaan met de epidurale en dat ik dus niet verdoofd was geweest. Weeen waren er dus in overvloed, maar geen centimeters bij, geen indaling…. enkel een hartritme dat raar begon te doen en twee ouders die doodmoe waren, want wakker sinds maandagmorgen zeven uur. Dat we al de hele dinsdag achter een keizersnede vroegen, laten we dat maar even vergeten. Dat we uiteindelijk onze zin kregen en er gegaan werd voor een spoedkeizersnede. Ik geef toe dat ik op dat moment zo moe was dat ik je papa in zijn groene operatiepakje even aanzag als de gyneacoloog. Dat ik sommige stukken van mijn keizersnede gewoon sliep. Dat ik me herinner dat ze een klein blauw wezentje omhoog hielden en zeiden dit is je zoon. Ik herinner me niet dat je papa samen met jou verdween. Wat ik me wel herinner is dat je papa opeens met jou in zijn armen naast me stond en heel stil zei: “Hij is echt prachtig.” (Ik geef toe dat ik op dat moment enkel dacht: dat zeg je omdat ik hier al twee dagen lig af te zien.”)

Pas op recovery kreeg ik die adrenaline boost die mama worden in je wakker maakt. Om 00u03 op woensdag 30 april kwam jij in mijn leven en veranderde je alles wat ik ooit gekend hebt. Je bent inderdaad het mooiste jongetje dat ik van mijn leven gezien heb. Je bent prachtig!
Je bent onmisbaar geworden, zowel voor je papa, als voor mij.
Je zorgde ervoor dat ik verliefder dan ooit werd op je vader. Hem als papa zien deed me echt volledig overlopen van verliefdheid.
Papa en ik hebben in het ziekenhuis geleerd dat je geen “gewoon baby’tje” bent, maar een laat prematuurtje. Zeker niet zo erg als een echt prematuurtje, maar toch moeten we met een aantal zaken extra rekening houden. Zo kan je heel moeilijk je temperatuur houden, was je zuigreflex zo goed als onbestaande toen je geboren werd en breng je ongelooflijk veel uurtjes slapend door omdat je zoveel kracht nodig hebt om te groeien. Maar voor ons ben je al een echt genie. Toen je gisterenavond een fles van 60cc melk naar binnen sloeg, waren je vader en ik door het dolle heen. Toen je heerlijk op je papa’s blote borst lag te soezen liepen we over van trots.

Je bent prachtig, lieve snijboon! Ow en die snijboon, die zal nog wel een tijdje blijven hangen. Je bent namelijk een “baker-baby’tje” zoals de vroedvrouw zei. Lekker ingebakerd slaap je als een os. Mij deed je denken aan een snijboon….sindsdien ga je door het leven als onze allerliefste snijboon. (Maar ik beloof je nu al plechtig dat ik dit nooit tegen je latere liefjes zal vertellen!)

Wat hou ik ontzettend veel van je lieverd….

Scampi 31 weken

Week 32 vandaag. En wat vertelt mijn app me?

“Thanks to their recently matured lungs and a strengthening immune system, over 90% of babies born in their 32nd week survive!
So – go ahead and throw a mini-party right now because it’s pretty much a done deal – you’ve got a human-bean that’s going to make it!
That’s not to say you actually want your wee womb-squatter to pack their bags and move out now, because they’d still end up in the ICU for a good while, rather than in your arms at home.”

Om maar te zeggen dat week 31 er een met hoogtepunten, maar jammer genoeg ook veel laagtepunten was. Maar we beginnen met de hoogtepunten. Voor je gaat denken dat je mama een gigantische doemdenker is die alleen maar slechte dingen kan vertellen. Ik ben eigenlijk een gigantische positivo als het je kan geruststellen kind. 🙂

  • Ik kocht een zwangerschapsbroek die eindelijk past! Een die niet afzakt, want alle zwangerschapsbroeken die zakken van mijn lijf alsof het tenten zijn. En de tijd dat ik mijn gewone broeken kon aandoen is nu echt wel voorbij. Blousejes dat blijven mijn gewone oude vertrouwde spullen.
  • Wat niet wil zeggen dat je niet aanwezig bent. De legendarische woorden van je overgrootmoeder: “Amaai, jij hebt een buik gekregen.” Je opa: “Je wordt precies elke dag een beetje ronder.” En je oma: “Daar is ze zie mijn bolleke.” zijn daar de stille getuigen van.
  • Ik was trouwens deze week een gigantische emo-kip. Ik noem het zwangerschapshormonen maal duizend. Je vader stond erbij en keek er naar. Zo huilde ik toen we fab doggy naar het hondenhotel brachten voor 3 dagen. Fab doggy zelf trok er zich niet veel van aan en hing de macho uit tegenover honden die 10 keer zo groot waren als hijzelf. Ik huilde toen je vader tegen onze oude auto “Dag vriend” zei en we samen de nieuwe wagen instapte. Ik weet het… een nieuwe wagen dat is feest. Maar dus niet voor mij. Ik weende als een klein kind omdat ik onze oude, trouwe ros moest achterlaten. Ik huilde trouwens ook toen mijn doctor in doctor who regenereerde (daar begrijp je nu geen jota van, maar je vader gaat je dat later allemaal uitleggen!) En ik huilde toen ik mijn koek liet vallen op de grond. Kortom ik huilde nogal belachelijk veel.
  • We gingen op weekend en we genoten daar ontzettend hard van. Ik kan je de keren niet vertellen dat ik stiekem hoopte dat ons dat ene weekend nog gegund was. We hebben het gekregen en soms lijkt het erop dat het op de valreep was.
  • De weergoden waren ons trouwens gigantisch goedgezind en we konden elke dag uren in de zon zitten. Wat ik ook deed, met mijn bolle buik vooruit. Heerlijk leek je dat te vinden, want je was dolenthousiast als de zon lekker scheen.
  • En ja, dan begint het slechtere nieuws natuurlijk weer. Beginnende met harde buiken en Braxton Hicks weeën die toch wel een tiental uur bleven aanslepen. En zeer duidelijk waren op de monitor.
  • En ja, mijn galwaarden die weer gestegen zijn. We kunnen denk ik dus wel besluiten dat die pillen weinig tot niets helpen. Of toch niet genoeg…….
  • We kregen dus weer een hele lijst extra onderzoeken voorgeschreven. Want die galwaarden kunnen mijn lever aantasten en tja… dan zijn we nog veel verder van huis dan we nu zijn.
  • Opeens vielen de woorden dat ze je misschien toch willen halen tussen 34 en 36 weken, in plaats van te wachten tot week 37.
  • Ik moet vanaf nu elke dag op controle om te kijken of je hartje nog in orde is en om op te volgen dat mijn Braxton Hicks niet erger worden….
  • En er werd ook weer gesproken van hospitalisatie als mijn waarden blijven stijgen. We moesten dus halsoverkop weer op bloedonderzoek en werden weer gebruikt als speldenkussen.
  • En eerlijk lieve schat… op dit moment hoop ik dat mijn waarden verder stijgen. Hoe erg dat ook klinkt, dan nemen ze me op en dan halen ze je binnen 2 weken en dan is het voorbij. Dan moet ik niet elke dag bang zijn dat jou hartje stopt met kloppen. Dan moet ik niet aftellen van onderzoek naar onderzoek. Dan moeten je papa en ik niet telkens bang zijn. Dan ben je veilig, ook al is het dan in een couveuse.

 

Scampi week 26

We gaan direct terugblikken naar week 26. Maar ik wil allereerst heel enthousiast zijn over het feit dat je vandaag 27 weken bent. Dat klinkt misschien stom, maar kleine baby’tjes van 27 weken zijn levensvatbaar. 80 tot 90% van de baby’tje overleeft als ze geboren worden in week 27. Wat niet wegneemt dat je verdorie moet blijven zitten. Want 2/3de van die baby’tjes hebben een lichte of zware handicap. Dus je moet nog een tijdje lekker warm bij mama blijven.

  • Er stond deze week weer een bezoekje aan de gynaecoloog op de planning. Je papa mocht deze keer terug mee en hij keek er echt naar uit. Je bent trouwens perfect in orde lieve schat. 1,04 kg en 34 centimeter groot.
  • Je was trouwens weer je hevige zelve. De gynaecoloog kreeg een welgemeende stamp toen ze je goed in beeld probeerde te brengen. Je wordt nogal graag gerust gelaten, zoveel is duidelijk.
  • Misschien kan je proberen om de volgende keer uit je escargot houding te komen? Je ligt namelijk volledig opgerold in mijn buik. Met je voeten net boven je hoofd. 3D echo’s zijn dus uitgesloten. Je verbergt je snoetje veel te graag voor ons.
  • Sowieso wordt het misschien eens tijd om te draaien lieve schat! Het wordt krap daarbinnen in mijn buik.
  • Ik moet bijkomende onderzoeken ondergaan….. mijn galzouten zouden veel te hoog zijn en dat kan ons op termijn in de problemen brengen. Zowel jou als mij…. Ik wacht dus bang de resultaten van het onderzoek af.
  • Je papa en je opa hebben je kamertje trouwens omgetoverd in een prachtige kinderkamer. Ze hebben dit weekend hard geschilderd en volgende week komt dan eindelijk je kamertje.
  • Ik heb van je papa trouwens terug een poetsvrouw gekregen. Alleen daarvoor verdient hij al een stambeeld! Zo gelukkig dat die poetsvrouw mij maakt. Ik kon vrijdagavond gewoon thuiskomen en ons hele huis was spic en span! Waardoor ik zaterdag tijd had om mijn nestdrang volledig te laten gaan en onze keukenkasten uit te laden en terug deftig in te laden.
  • Ik mocht mij trouwens heerlijk laten verwennen bij de kapper. En ja, je moeder heeft haar lang haar ingeruild tegen een uiterst kort coupe’tje. (Waar iedereen trouwens razend enthousiast over is.) Kort en pittig, maar net mama genoeg. Wat is dat toch, dat ik denk dat mama’s kort haar moeten hebben. 🙂
  • Deze week zaten trouwens enkele attributen voor je doopsuiker in de bus. We zijn helemaal verliefd om je naam op die spulletjes te zien staan!

Op conge

wpid-mntsdcardDCIMCamera2013-12-02-16.49.29.jpg.jpgHet was hier weer een beetje stilletjes de afgelopen weken he. Sorry daarvoor maar ik was belachelijk hard aan het genieten met mijn twee ventjes in center parcs.
U vond ons in de Kempen tussen de bossen op de rand van de Limburg. Tegen Lommel en het moet gezegd… Lommel dat is gewoon cool mensen. Enthousiast gilde ik bij aankomst tegen mijn ventje “zie daar cremerie Romy.” (Ja ik keek graag naar creme dela creme.) Het enige wat hij zei was: “Ja dat ziet er in het echt toch wel een pak kleiner uit.” En gelijk had hij. Maar dat neemt niet weg dat Lommel dus best cool is, met een geweldig lekkere bakker die taartjes verkoopt met zotte namen zoals “donald duck”. En een beenhouwer met geweldige huisgemaakte kempische kop en volgens de echtgenoot de beste pensen die hij ooit had. Daarom vinden wij Lommel dus cool, want wij blijven foodies natuurlijk.

Ook over onze cottage waren wij trouwens dolenthousiast. Gelegen met een supermooi zicht op het meer en helemaal vernieuwd. Spik en span proper en een heel fijn welkom pakket stond ons op te wachten. Goeie services zoals we gewoon zijn van center parcs. We hebben trouwens menig uurtje doorgebracht in onze cottage gezien onze fab doggy mee was. Wat we dan zoals deden? Mijn ventje vuurtje stook met de openhaard.

Aperitieven, non alcoholic of course, met heel veel hapjes, waardoor we geen zin meer hadden in avondeten. De echtgenoot nam elke dag een saunaatje, waar ik dan jaloers naar zat te kijken. Hoewel ik dan lekker kon dobberen in het heerlijke ligbad en naar mijn naakte, zwetende ventje kijken in de sauna. Er zijn ergere dingen om u dagen mee te vullen zenne.
wpid-mntsdcardDCIMCamera2013-12-06-07.30.38.jpg.jpg

En we hebben ook wel wat afgewandeld. We trokken richting bokrijk, waar we een mooie wandeling maakte door de aangrenzende bossen en af en toe een glimp konden werpen op het openluchtmuseum. Daar bleek toch weer eens hoe ongelooflijk vriendelijk die Limburgers zijn. Elke fietser en wandelaar knikte wel even of sloeg een praatje. Dat was wel wat anders op onze wandeling in Postel, waar we door de bossen rond de abdij trokken. Dat werd dan weer gelukkig goedgemaakt door de ongelooflijk vriendelijke waardin van de herberg met de lekkerste bitterballen in lange tijd en heel veel koekjes voor onze fab doggy.
Diezelfde fab doggy vond trouwens de kinderboerderij op het park zelf ongelooflijk interessant en was denk ik een beetje teleurgesteld dat de aanwezige varkentjes niet met hem wouden spelen. We hebben de beestjes proberen uit te leggen dat hij net zo een groot varken was als zij, maar zonder veel succes.
Kort gezegd, wij waren eventjes helemaal weg van de wereld en hebben met volle teugen genoten van onze laatste vakantie met ons drietjes.
wpid-mntsdcardDCIMCamera2013-12-03-15.27.00.jpg.jpg

It’s alive!

Ik leef nog steeds…. Alleen heb ik weinig of geen energie om te bloggen.
En dat spijt me oprecht. Zeker omdat ik overal nog meelees en reageer.
Waar ik me dan wel mee bezig hou?
Met werken en me door de dag slepen. En die dagen duren verdorie lang, nu er ook nog eens heel wat avondwerkuurtjes gepresteerd dienen te worden.
Met niet koken… Gelukkig neemt M. van me over. Want hoeveel ik ook van koken hou, het lukt me even niet. De geur, de energie die ik erin moet steken… nopes. Dus gelukkig is mijn mannetje er!
Met naar begrafenissen gaan. Mijn overgrootmoeder blies net voor haar 100ste verjaardag haar laatste adem uit.
Met door Hulst slenteren met mijn mama en papa, omdat mijn ventje de feestdag moet werken.
Met een uur in de lego winkel doorbrengen met mijn ventje. He loves lego… I love lego….. We zijn nogal lego fans wij.
Met veel geld uitgeven een nieuwe lemax huisjes voor ons kerstdorp. En ja we hebben ons kerstdorp al uitgestald….. we geven er geen zak om wat andere mensen daar van denken.
Met slapen, ow wat slaap ik veel. Half negen is al lang opblijven tegenwoordig. 10 à 12 uur slapen is eerder regel dan uitzondering!
Met shoppen en niets vinden… geld sparen, haha!

Blogpauze

Het is hier heel stil en dat gaat nog een tijdje zo blijven.
De behoefte om te bloggen is er totaal niet op het ogenblik. Heb zoveel dingen aan mijn hoofd dat bloggen er gewoon niet van komt. Jullie zien me zeker voorbijkomen op jullie eigen blogs, maar hier blijft het nog eventjes stil.