Archief

Wijvenweek dag 6: Topwijf dat ben ik!

Ik ben een topwijf! Goh, ben ik dat wel? Nu ja, eigenlijk best wel een beetje. Ik ben vooral een topwijf in de keuken en daar kreeg ik vorige week het ultieme bewijs van.
Zoals ik u in het begin van de week al vertelde ben ik ziek geweest. Heel ziek zelf, de eerste vijf dagen van het soort waarvan ik de zetel niet afkon door koorts, vermoeidheid, pijn aan elk mogelijk lichaamsdeel, etc… En dat wou dus voor de echtgenoot zeggen dat hij moest koken. Dag een kocht hij klaargemaakte wortelpuree en bakte hij een worstje. Ik hoorde hem vloeken tot in de living, jawel de worst was half verkoold. Dag twee bracht gelukkig mijn mama soelaas met voor hem witloof in kaassaus te maken. Hijzelf moest er dus enkel voor zorgen dat er twee fishsticks voor mij in de oven verdwenen en dat er verse puree gemaakt zou worden. Een moeilijke opdracht kennelijk. Want de puree was veel te gekruid. Na zijn tweedaags avontuur in de keuken zakte hij in de sofa naast mij schudde zijn hoofd en zei: “ Ik begrijp totaal niet hoe jij dat doet. Dat is vreselijk moeilijk en totaal niet ontspannend. Godverdomme, ik zou daar zot van worden. Ge hebt mijn bewondering, sus.”
En ik verdien die bewondering ook, want zonder stoef ik ben een keukenprinses. Op een doordeweekse avond breng ik gemiddeld met groot plezier een uur tot twee uur door in de keuken. Bij ons staan er nooit klassieke aardappelen met vlees en groenten op het menu. Pakjes en zakjes worden niet gebruikt, alles is vers gemaakt. Ik ben ondertussen verschillende keren gevraagd voor komen eten en reeds twee maal voor de beste hobbykok van Vlaanderen, maar heb telkens vriendelijk geweigerd. ( TV en ik dat gaat niet samen. Daarbij ik zou veel te bang zijn om op mijn bek te gaan.) Ik kook op bestelling, geef er al eens een lesje in, tover zes gangen diners uit mij mouw alsof het niks is en ken bijna elk ingrediënt ter wereld en wat je ermee zou kunnen doen. Mijn eten is lekker, volgens verschillende mensen lekkerder dan op restaurant. Zelf schoonpapa met wie het echt niet klikt, kwam bij ons eten en beëindigde zijn maaltijd met de woorden “ lekkerder dan op restaurant.” Ik kook de nichtjes en de neefjes die op de kokschool hebben gezeten onder tafel en zij vragen mij voor tips.
Maar buiten dat ik er erg goed in ben, doe ik het vooral met hart en ziel. Ik leef om te koken. Ik moet het zelf niet opeten. Zolang ik kan koken ben ik de gelukkigste vrouw op aarde.

En voor jullie denken dat ik een ongelooflijke stoefkont ben. Ik heb tot op vandaag de dag nogsteeds last met het bakken van een blinde vink. 😀 De echtgenoot snapt er geen snars van. Ik klop sabayon, snij carpaccio en maak wildstoofpotjes zonder mijn hand om te draaien, maar blinde vinken… daar ben ik bang van.

Advertenties

Wijvenweek dag 5: Zelfcensuur!

Oei zelfcensuur… Blog eens over iets waar je normaal niet over blogt zeggen ze dan. Ik blog eigenlijk over bijna alles. Behalve over zaken die mij ook persoonlijk schade zouden kunnen berokkenen als ik ze vrij op het web gooide. Daarom zijn er paswoord protected blogs he. Maar u weet al zoveel van mij. U weet zelf hoeveel ik weeg en laat dat nu net iets zijn dat de meeste vrouwen in stilte voor zich houden. Not me, ik gooi het open en bloot op het internet. Natuurlijk zijn er dingen waar ik in het verleden niet over blogde. Over hoe we bijna voor de rechtbank werden gedaagd door een fantastische gebuur (die trouwens ondertussen is moeten verhuizen, omdat hij al de andere buren ook het leven had zuurgemaakt en hier gewoon niet meer kon blijven wonen), hoe ik op de rand van een depressie sukkelde vanwege zijn handelingen. Ik blogde niet over de angst toen er bij mijn mama een gezwel werd weggenomen en ik blogde ook niet over de vreugde toen het een goedaardig gezwel bleek. Ik blogde niet over het feit dat M een verkeersongeval had en onze auto per totale was. Ik blogde nog nooit over de angst die ik heb over mijn MS en dat die me op een dag misschien voorgoed aan een rolstoel zal kluisteren. Ik blogde niet over het feit dat M en ik ons appartement selecteerde op het vooruitziende plan of er effectief een rolstoel zou binnen kunnen.
Ik blogde ook niet over het feit dat M. zijn werk kwijtraakte in een faillissement en we even van geen hout geen pijlen wisten te maken.
Neen, als ik al over deze dingen schreef, was het wanneer ze voorbij waren. Korte vermeldingen en er meteen achter dat er reeds een oplossing gevonden was en hoe fijn het leven wel niet is.
Het valt me steeds meer en meer op dat ik in tijden van groot verdriet eigenlijk niet blog. Ik weet namelijk perfect wanneer al deze gebeurtenissen hebben plaatsgehad en als ik dan ga kijken in mijn archief zie ik dat jullie berichtjes krijgen over vakanties, zonnige weekendjes, wandelingen met de hond, maar nergens berichten dat mijn hart aan scherven ligt, dat ik bang en wanhopig ben.
Kennelijk blog ik niet over bange, angstige of verdrietige Alice. En dat ligt voor een groot stuk bij mezelf. Ik laat niet graag zien dat ik zwakke momenten heb.
Ook niet aan mijn familie en zeker niet aan M. Ze weten het nochtans hoor dat hun Alice een gigantisch grote bek heeft, maar vooral een heel klein hartje. Zij wel ja. Op mijn werk niet bijvoorbeeld. Daar ben ik altijd assertieve, sterke Alice. Van al die tijd hebben ze mij nog maar een keer in tranen gezien., helemaal in het begin. Daarna nooit meer. Tranen die komen er enkel op het toilet, ver weg van iedereen. Of thuis waar ik veilig in mijn cocon kan wegkruipen.
Dus neen, ik ga het nog niet met deze post doen, maar ik heb wel de vinger op de wonden gelegd. Het is niet altijd wonderland, soms is het –verdomd ambetant land- of – dit lijkt een beetje op de hel land-. En ik zal proberen jullie daar ook af en toe eens naar mee te nemen!

Wijvenweek dag 4: I have a dream

Over dromen gaat het vandaag…. Dromen die sterven vaak een stille dood, maar in veel gevallen komt daar een veel betere droom voor in de plaats.
Als jong Alice’je droomde ik er namelijk van om als hostess in het buitenland te gaan werken. Jaja, ik koos in het vierde middelbaar zelf speciaal toerisme om zo snel mogelijk de koe bij de horens te vatten en het eerste het beste vliegtuig richting de zon te nemen. Dat plan liep net een beetje anders toen ik op mijn allereerste schooldag in de richting toerisme M. tegen het lijf liep en holderdebolder verliefd werd. Drie jaar later bij mijn afstuderen was er geen spraken meer van zonder hem naar het buitenland te gaan. Nu tien jaar later zijn we getrouwd, hebben we een lening en bijhorend huis, een auto, een job… en vooral weinig zon. Van ons twee is M. de enige die nog echt iets heeft gedaan met zijn jongensdroom en daar ben ik blij voor. Elke dag zie ik hem naar zijn werk op de luchthaven vertrekken met een smile van hier tot achter zijn oren. Happy dat mijn ventje daar is.

Ik ben van het type veel dromen weinig actie. Mijn echt allergrootste droom was kunstgeschiedenis studeren, maar dat mocht niet van de mama en de papa. Want kunstgeschiedenis dat was een richting voor rijkeluis dochters die rijk trouwde. (Hun mening he, niet de mijne) Het werd dus toerisme, in de hoop dat ik daarna (na een paar jaar buitenland) toch nog zou kunnen doorstromen naar kunstgeschiedenis. Dan was er M. en de buitenland droom verdween ook. Dan is er een hele periode niets geweest, buiten de focus om ooit te trouwen met mijn liefje. We did that. Ik heb het droomhuwelijk met lange witte jurk, taart met zeven verdiepingen, etc gekregen. Of ik het nog eens zou doen? Ik denk het niet. Er zijn dus ook overroepen dromen.  Nu droom ik van kleine dingen. Van eindelijk die roadtrip door de States, waar ik al die jaren geleden mijn hart verloor. Van een etentje bij Wout Bru in de Provence. Van een reis naar Jeruzalem en wandelen over de Via Dolores. Simpele dromen, die jammer genoeg soms heel veel geld kosten.

Daarnaast zijn er mijn grote dromen, waarvan de grootste toch nogsteeds mijn eigen lunch room blijf. Ik blijf erbij, nergens heb je zo een zaak bij mijn werk in de buurt. Vroeger wel, die mensen zitten nu te rentenieren in Mauritius.  Ik droom ervan. Van een kleine saladebar waar mensen zelf bakjes kunnen volscheppen. Van stukken taart bij de koffie en kleine sandwiches op aanvraag. Van dagelijkse specials bestaande uit lekkere verse soepen, quiches en grote boterhammen belegd met heerlijkheden.  Echt waar, in mijn hart zit het. Maar ik heb zelf het eerste jaar van mijn carrière bij een ondernemersloket gewerkt. Ik kom uit een familie van zelfstandigen en dat brengt mij van mijn droom af. Zeker in een economisch klimaat als het onze. Neen, het zal bij dromen blijven denk ik.

En samen dromen we wel eens van onze eigen b&b in Frankrijk. Met lekkere maaltijden die ik kan klaarmaken uit onze eigen moestuin. Van klanten uit alle windstreken die ons telkens iets bijleren met hun komst. Van rondleidingen geven in la douce France. Maar ook van koude winters zonder gasten, enkel wij twee met onze gedroomde meute honden. Of het er ooit komt… Als ik M laat doen wel. Maar hij is dan ook de impulsiefste van ons twee.

Maar voor nu droom ik gewoon van de eerste terrasjes met een glaasje rose wijn. Van over het strand hollen met fab doggy en daarna op ons favoriete terrasje in Nieuwpoort tapa’tjes eten. Van een vast contract voor M., want zijn tijdelijk contract eindigt in Juli. En ik droom stiekem toch ook van mijn streefdoel om 80 kilo te wegen.

Wijvenweek dag 3: Wijf met een mening!

Damm, ik begon mij net redelijk comfortabel te voelen bij het bloggen over eigenlijk alles en niks. En dan komen ze ineens met een thema af waarbij ik een mening moet geven.  Ik moest daar verdorie over nadenken! Maar kijk, ik heb natuurlijk een mening. Over van alles en nog wat eigenlijk. Over politiek (Mijn mening: het interesseert mij niet.), over waarom ge niet zou moeten strijken (ik blogde daar zelf over!), over waarom vrouwen evenveel moeten verdienen als mannen (en dan hou ik het nog proper he mensen. Want ik vind soms dat ze veel meer zouden moeten verdienen dan mannen :D) en ga zo maar door. Ik heb over alles een mening en ik verkondig die graag. Maar… en daar gaat mijn blogstukje over gaan. Ik wil ze aan niemand opdringen. U ziet mij vast reageren op u blogstukjes met mijn mening en soms (soms zelf vaak) ga ik niet akkoord met wat u schrijft. Ik denk er dan anders over. Maar….. ik laat u doen! Ik geef u mijn mening en wat u daar mee doet is u zaak. Zo heb ik het ook graag op mijn blog. Ik blog, u reageert, soms leer ik iets uit uw reactie, soms geeft u mij een andere kijk op de zaak, maar soms denk ik ook “wat een bullshit”. En zo moet dat! Iedereen vrij om te doen wat hij wil.

Ik ben eigenlijk altijd zo om heel eerlijk te zijn. Redelijk open-minded, alles kan alles mag, zolang ik er geen last van heb.
Zo stond ik aan de grond genageld toen ik de film de SM rechter zag. Laat ik vooral duidelijk zijn, ik mag er niet aan denken dat M. mij morgen gaat bewerken met hete brandijzers en naalden door mijn tepels steekt enz. Ik wordt misselijk bij de gedachten dat wij dat zouden doen. Maar, dat zijn twee volwassen mensen die daar samen voor kiezen. Laat die eens doen verdorie. Opeens heeft heel de maatschappij daar een mening over. En er is niks mis mee he. Zoals ik zeg, het is mijn ding niet. Maar moet die mens daarvoor een cel in? Moet die zijn job daarvoor kwijt raken? Moet heel Vlaanderen en daarbuiten gaan zeggen “helaba, wat gij doet is niet normaal?”  Ik vind van niet. Zolang die mensen mij niet willen brandmerken en dat met hun getwee allemaal dik oké vinden… laat die dan gerust. Ik denk trouwens hetzelfde over allerlei soorten “afwijkingen” zoals de maatschappij ze bestempelt.  Plasseks, trio’tjes, gangbangs, vrijen in de natuur… ge doet maar, zolang je er niemand mee lastig valt. Dus niks verkrachtingen, dieren lastig vallen, oudere mensen lastig vallen, lijken lastig vallen… U begrijpt wat ik bedoel. Die laatste die kunnen niet, omdat je er dan een andere partij in betrekt die duidelijk niet akkoord is of niet meer akkoord kan gaan. Dat doe je niet, dat is niet oké en dat moet bestraft worden. Maar voor de rest moet tussen twee gezonde volwassen mensen veel kunnen vind ik.

En nu had ik het enkel nog maar over seks he. Maar het gaat tegenwoordig veel verder dan dat. Ik herinner mij een blogpost van de beroemde Madame Zsazsa van enkele weken geleden waarin zij stelde dat ze haar kinderen vegetarisch opvoedt. Volgens mij is het zowat de meest becommentarieerde blogpost in de geschiedenis van blogposts. En geen gewone reacties he. Neen echt overtuigingscampagnes van waarom Madame zo vreselijk verkeerd bezig was. Dan zit ik daar naar te kijken en denk ik “Ja hallo, niks beter te doen of wat?” Als Madame Zsazsa  haar kinderen graag vegetarisch opvoed dan doet zij dat toch gewoon zeker? In die zin staat namelijk duidelijk “haar kinderen”.  Niet uw kinderen. Ik heb op dat postje trouwens ook gereageerd. Dat ik vegetariërs respecteert maar dat ik veel te graag vlees eet om zoiets ooit te kunnen doen. Mijn mening ja. Maar ik heb geen opsomming gemaakt waarom ik vind dat ze verkeerd is.

Hetzelfde trouwens als je blogjes post over waarom je geen kinderen wil of waarom je er net wel wil. Als je post dat je er geen wil dan krijg je bijna altijd de reactie dat je niet weet wat je mist, dat het een gemis zal zijn in je leven, zelf dat je egoïstisch bent. Post je er dat je er wel wil dan krijg je reacties over overbevolking, geen goed klimaat voor kinderen en ook weer dat je egoïstisch bent. Kennelijk ben je snel egoistisch als het over dit onderwerp gaat. Volgens mij is kinderen op de wereld zetten nog steeds een vrije keuze. Iets wat je samen met je partner beslist. En opnieuw ik heb er geen probleem mee als mensen daar op reageren met “ikzelf zou niet zonder mijn kinderen kunnen. Ze zijn mijn alles blablablablabla…” Maar laat het propaganda over waarom de blogposter er geen of wel zou moeten maken achterwegen.

Ow en als u zou merken op uw blog dat ik u probeer mijn mening op te dringen. Geef dan maar een seintje. Maar mijn mening ga ik wel blijven geven. U bent vrij om ermee te doen wat u wil.

Wijvenweek dag 2: guilty pleasures

Guilty pleasures is het thema van vandaag. En zo heb ik er eigenlijk wel een hele hoop.
Maar ik ga er vier met u delen en laat ik vooral beginnen met het walgelijkste van den hoop. Ik beloof dat het daarna allemaal minder erg wordt.

  1. Ik pits graag boebeltjes uit en mijn gewillig slachtoffer is M. Wacht correctie, M is mijn slachtoffer maar compleet niet gewillig. Ik bespring hem gewoon en hij moet en zal blijven zitten.  Ik heb trouwens geen voorkeur, zwarte mee-etertjes, witte puistjes… zolang ik ze kan uitknijpen ben ik ongelooflijk gelukkig. Het is trouwens erfelijk… ik heb dat van mijn mama. Volgens mij hebben we het allebei opgenomen staan in onze lijst van favoriet tijdverdrijf.  M wist dat trouwens voor hij met mij trouwde. Ik heb compleet geen gene, dat geef ik toe. Ik denk dat we goed en wel drie weken samen waren toen ik hem de eerste keer lastig viel. De ultieme relatietest voor mij trouwens, want wat zou een boebeltjes-uitnijpster-verslaafde zijn zonder een man die als slachtoffer kon dienen. Echt waar, als hij op die moment keihard was weggelopen en had gezegd dat ik dat niet mocht doen, was onze relatie over geweest. Gelukkig laat hij het dik tegen zijn goesting wel toe en kan ik dus regelmatig mijn hartje ophalen.
  2.  Ten tweede gedraag ik mij graag als een verliefde tiener. U hebt het zeker al in enkele vorige postjes gemerkt, maar ik heb nogal een zwak voor mannen die ik mooi vind. (Ik schrijf het bewust zo en niet “mooie mannen” omdat de commentaren duidelijk waren. Ik val niet op mooie mannen, volgens de mening van mijn bloglezers :D) En wat ik dan bijzonder graag doe is helemaal erin op gaan. In de vorm van “ik ben 14 jaar en zo weg van die bekende ster”. Ik doe dat gewoon graag.  Mijn naam is Alice en ik zit verdorie graag in de zetel te zwijmelen bij een of andere film en daarna in mijn bedje zwijmel ik nog een beetje voort. Nah!
  3.  Ik doe nogal graag van zoek het eens op facebook. Neen echt, ik geef dat toe. Ik ben niet met iedereen bevriend uit mijn verleden, maar soms facebook ik ze wel eens. Gisteren deed ik het nog. En dan gaat het bij ons in het salon ongeveer zo:
    “Zoet herinner jij je L. nog, ge weet wel die bij mij in de klas zat en dan is blijven zitten en bij u in de klas zat?”
    “Wie?”
    “Die blonde die bevriend was met die andere blonde.” (Communicatie mensen…. M en ik wij zijn daar niet zo goed in.)
    “Ah ja, noemde die L? Ge bedoelt toch die soms fotoshoots deed?”
    “Ja de die. Die is getrouwd met een animator uit haar hotel in Tunesie.”
    “Ja en?” Dat is dus mijne man he. Die interesseert zich daar geen bal in en begrijpt er geen snars van dat ik zulke dingen dus ongelooflijk interessant vind.
  4.  En als laatste en persoonlijk ook het minst schokkende…. Ik geef mij nogal graag uit voor boekenwurm. U vind mij op goodreads waar ik  altijd ongezouten mijn mening geef over boeken waar iemand megahard op heeft zitten zwoegen om te schrijven.  U vind mij ook op facebook in een leesgroepje en ook ergens op het grote internet ben ik lid van een boekenclub. Ik heb drie boekenkasten vol boeken en ik doe nogal graag of ik ook van grote literatuur hou. En dat is ook zo. Ik lees graag literatuur…. Maar af en toe wil ik gewoon wegdwalen in een gigantisch flutboekje. Chicklit of jeugdromans of zo. Ik wil soms gewoon ver weg van al die meesterwerken met hun perfecte zinnen en hun verhaal dat iedereen raakt. Ik wil soms niet doordraven over hoe dit geen echte literatuur is en eigenlijk eerder een keukenmeidenroman. Soms wil ik gewoon verstand op nul en ontspannen. Ik geef het eerlijk toe, na drie boeken echte literatuur deze week ben ik begonnen in Fallen. En dat gaat over tienermeisjes die verliefd worden op gevallen engelen. Pulp…. Maar ik droom er zo graag in weg!

Wijvenweek dag 1: the beautyqueen in me!

Wijvenweek begint meteen al goed. Met een thema waar ik eigenlijk compleet niets over te zeggen heb. Beautyqueen in hart en nieren…. Wie ikke?
Ik zou hier natuurlijk een hele blog kunnen volschrijven over hoe ik er nu bij loop. Maar ik denk niet dat iemand zin heeft om geconfronteerd te worden met mijn donkere blauwe pyama, mijn vettig haar in een dot, mijn rood opgezwollen neus… om maar te zeggen, als ik ziek ben dan ben ik ook echt ziek. Wat inhoud dat ik lig te blaffen als een overjaarse pitbull op de zetel. Geen stof dus om een beauty-blog aan te wijden lijkt mij dan.

Maar waar ga ik het dan wel over hebben op deze eerste dag van wijven-week? Over hoe ik een compleet niet wijf  ben als het over make up gaat? Hoe onze hondenbabysit  (en ex collega van mij) vorige week binnenkwam, mij van kop tot teen bekeek en dan uitkraaide: “Maar Alice, gij hebt hakken aan!” Gevolgd door:  “En make-up!!!!!” Daarna draaide ze zich verontschuldigend om naar de echtgenoot en zei “Ja, zo kennen we Alice niet.” En dat is een waarheid zoals een koe. Zo kennen ze Alice niet. Want Alice mensen die loopt meestal op platte sneakers of laarsjes met een inimini hakje. Die doet haar haar in een staartje of laat het gewoon loshangen en die draagt heel klassiek een zwarte broek met daarop een kleurrijk bloesje. Het enige waar in de week effectief moeite in wordt gestoken zijn mijn juwelen. Ik ben vrij picky op juwelen en heb een collectie om u tegen te zeggen en uit alle delen van de wereld. Juwelen dat is mijn vorm van make up.

En toch zit die beauty-queen wel ergens in mij hoor. Zo ben ik compleet zot van perfect verzorgde nagels. Een van de redenen waarom ik mezelf beloon in de afvalrace met terug nageltjes te laten plaatsen. Ik heb dat een jaar gedaan en ik voelde mij daar echt zo een mevrouwtje mee. Niet normaal, het voelde alsof je good old Alice in een make over machine stopte en een heel andere vrouw er zag uitstappen.
Nog zo iets, op avondjes weg met M en op reis denk ik dat de helft van mijn collega’s me niet zou herkennen. Kleedjes, rokjes, hakjes, speciale kapsels en make up gaan dan altijd mee en worden ook gebruikt. Toen ik slanker was wisselde ik op hotel zelf vier keer van outfit op amper 6 uur tijd.

Maar daar komen we bij de hele point waarom ik op dit moment gewoon geen beautyqueen ben. Ik ben te zwaar en wil er op dit moment allemaal geen moeite voor doen. Kleding die ik leuk vind is er niet in mijn maat, dus ik draag simpelweg waar ik in pas. Hakken vormen een probleem want je moet eens  117 kilo (ondertussen minder, maar kom) balanceren op de tippen van je tenen… laat mij het u vertellen, that hurts like hell mensen! En om moeite te doen om me dan nog op te maken. Goh, ik sta nu al op om kwart na vijf ’s morgens om op tijd (7 uur) mijn kantoor binnen te wandelen. Nog een kwartier vroeger opstaan dat zie ik gewoon niet zitten.

Maar als mensen me dan eens zien als ik wel moeite heb gedaan, ja dan krijg je van die verbaasde reacties. En meestal ook, zoals mijn ex collega’tje zei een welgemeende “ge ziet er zo goed uit!” Dat maakt de beautyqueen in mij dan weer redelijk happy!